장음표시 사용
321쪽
exardescebant p. n. p. sed vulgata tamen lectio sententia non earet qua est, qua spreta, relicta reliqua facilia sunt sic Terentius Andr. A. I S. I. 49. - ita ut i hium es omnium hominum ab labore motis ad labidinem. Iam porro non agnoscimus Plinio L. XII. Cap. I. illatam corinctionem, cuius haec verba sunt Singuu autem onagri δε- minarum gregibus praesunt. Nascentibus osculu elant, et sesiculos eorum morsu detruncant quod tamen ementes matres
eos in steretis loris occultant. Quaerit enim pag. Is o quid hie illud celant Mege nascentes osculos Urant; sim pro imperio. Hoc si procedat, quorsum valebit quod sequitur:
et tesiculos eorum morsu detruncant. Cur igitur non relant seramus, nimirum ut dicantur gravidas feminas custodire, ut videtur intellexisse Bochartus Hieroetote P. I LIII. c. x s. legitur apud Nonium Marcellum cap. 4 C-- fari s dubitare et dissipare scribit V. D. p. xsa non se videre, quaenam sit inter dubitare et dissipare convenientia. Recte. Nec nos videmus. Nihilo minus tamen nolimus eum eo
legere deliberare, nam id nimis recedit Verius oesitandi ere, quod totidem litteris, et minima mutatione constat. Cunctari autem pro di ere, timere dici, et Graeci verbi Aia usus, de quo egit Rul kenius ad Timaei Glossarium, et ista Ciceronis doeent Cunctator Oenoli, et illud γνωΘ σεαυτον non modo ad arrogantiam minuendam dictum puta, sed etiam ut bona nosra noscamus. Nec minus commode legerimus, δε- Barare, quod eodem redit Quae autet in fine huius capitis, adeoque ipsius libelli, a pag. Is 3 de nescio quibus tautologiis apud optimos auctores occurrentibus disputamtur, ea nec seribi, nec agnosci posse videntur ab eo, qui , his subtiliter et eleganter de his iudicet. Velimus etiam, ut, quod inprimis a Critici persona exigendum videtur, V. D. stilum ita temperasset, ut non Iam crebro ab norma Pr hae Latinitatis recessisset.
322쪽
MEMI IULII A. DcCLXIX. xv ANALECTA MONUMENTORUM OMNIS AEVI
Hndobonensia, opera et sudio ADAMI FRANCISCIMITARI, Pannonii Mosoliensis, Mariae Thersae Aug. a consiliis, et Aug. Bibliothecae Vindobonensis
Vindobonae, typis et sumptibus omnis homae Trattiner. Anno MDCCLXI. in sol.
Non diutius differre possiamus recensionem operis, in quo
tot tantique inveniuntur bonarum litterarum thesauri Prius vero quam ipsam operis recensionem aggressi mur, dicendum aliquid est de eo in universum titulique, tio explicanda. Quo in negotio ut Lectoribus satisfaciamus, initium sumendum est a Commentariis Lambecianis, ab iisque totum Kollarii consilium repetendum. Diversa scilicet fuerunt eruditorum hominum de isto Lambeci opere iudicia. Aequissime vero Cl. Editori iudicasse visi sunt ii, qui commentaria ista multis παρέργοις, atque utilissimis quidem, sed parum opportunis accessionibus, onerata potiusquam ornata esse existimarunt. Fuit enim illud, monente Κollario suo temporis illius, sive Lambeci ingenium, ut quamcunque rem haberet in manibus, in eam, quae ratione quapiam convenire viderentur, congereret comportaretque omnia, atque adeo plurima Commentariis suis inser ret, quae separato in volumine commodius fuissent repe ta, et iucundόus utiliusque lecta. Neque vero putandum est, digressiones istas exigui esse preti, imo vero ita me a viris doctis fuere aestimatae, ut Muratorius, eχius, Stade-nius, opera sua locupletarent eas, Montefalconius vero in praefatione ad hiblioth. Coisi praeclaro frusta haud carere, scribere non dubitare Et doctissimus Eollarius certum sibi exploratumque esse fatetur, meliorem Comment,rioriam Dunlaccianorum partem, in his ipsis in his digressio
323쪽
digressionibus esse, atque hanc ipsam causam fuisse, cur eas dem diligenter collerus Volumini huic includeret, Antile ctorum Vindobonensum nomine insigniret typisque iteruinvulgandas curaret Gratiam igitur vir doctissimu apud aequos rerum aestimatores initu putandus est, quod tot praeclara veterum puscula , disertationes, additamenta Lambeeii, in pluribus antea Voluminibus sparsa, in unum eorpus coegit, plurima praeViis monitis, adnotationibus, emendationibus, diligentius Oxplicuit, Vel correxit, prolatis denique quibusdam monumentis adhuc ineditis auxit. Iam .ero progrediendum est ad ipsa monumenta hoc voluminoeomprehensa. Sunt ea numor. XXVI. quae singula paulato diligentius indicabimus.
L Cotistitutiones statris GWidonis tituli S. Laurentii Meina resisteri Cardinalis et Apostolicae sedis lotati.ὶ promulgatae in Concilio Pro inciali Vindobonensi . V. Viennensi in Austria, quarto Idus Maii Anno Domini
MCCLXVII. Pontificatus Clementis V anno tertio. Hae eonstitutiones vulgatae sunt post ratium, Canisium, Binium.
Lambeeio in Commentar. Lib. II cap. 3. a pag. 6 I. ea ex
eaussa, quod urbs Viennae in iis non per το V sed, seri pia oecurrit unde facile intelligitur, quam gravem scilicet ob rem, quamque opportuno'Qς0, eae a Lambeeio fuerint editae. Post Lambecium denuo illa Iulgarunt Harduinus, et Nicolaus Coletus. Noctissimus igitur Kollarius septimo eas reeudi hoc Volumine cur Vit Neque vero neeesse est plura de his constitutionibu monstre, quum saepius fuerint editae, virisque dolus satis sint notae. II. Deereta Canonica, satre GWidone tituli S. Lavarenti in Lucina Presbyter Cardinali ex Concilio Provin. eis Viennensi, anno MCCLXII. celebrato, Hungaris data. Deeret haec primus in lucem Protulit Lambeeius, Coin mentis Lib. II cap. 3. TRS, 68, unde ea secundo Hardes
324쪽
nus vulgavit, et ex hoc Coletus, et Carolus Peters in Provincialibus conciliis regni Hungariae, ediderunt.
III. Rationarium Austriae et Styriae, ab Helwim Thuringo, tωcari, Regis Bohemiae Dueis Austriae et Styriae, et Marchionis oraviae, Notario partim sub ipso rege Ottocaro anno II 6 s. et 267 partim autem post annum Iar sub Rege Roman Rudo ho primo compositum. Et in hoc Rationario urbs Vienna per το, non scribi. tur, idcirco toto libri secundi capite quarto recensuit idiam. becius, quam recensionem Cl. Κollarius hic inserendam curavit. Dedit vero Lambecius non nisi utriusque Rationarii initium, praemissa brevi introductione. Utriusqtie editionem Gentilotius et Nesselius olim receperant, et prose digna ista Rationaria dicit esse Kollarius, quae ad non mindicam illustrationem tam chorographiae utriusque principatus, quam semiliarum, consuetudinum, monetae, iudiciorum, aliarumque antiquitatum istarum regionum, in lucem aliquando emittantur.
IV. Statuta et privilegia inclytae Aeademiae Vindobonensis. Horum a Lambecio ἀκαρως editorum eadem illa ratio fuit, quam praecendentium fuisse diximus. Privilegia haec et statuta quae Lambecius Lib. II cap. s. ex duobus eodicibus Stis Caesareis edidit, duplicis sunt generis alia pontincia et Caesarea, alia generalia et particularia. R .eusa iterum sunt, ex hoc Lambeicii exemplo Vindobonae.
Neque ista statuta legisse aliquem poenitebit ex iis enim, quae fuerit vera Vindobonensis academiae origo, quibus ea ab initio legibus et privilegiis ornata fuerit, optime perspi
V. Statuta et privilegia Academiae Vindobonensis recentiora, sive Sanctio Pragmatica Friderici II. Imperatoris. Recentiora ista Academ Vindob statuta, ad preces multorum, in lucem protulerat Lambecius, in Appendie Libri Ri sexti
325쪽
sexti Commentar Additam. III. Monuit quaedam de iis Cl. Kollarius, quae scire non inutile erit. Anno scilicet Issa Ferdinandus I. Patres e Societate Iesu Viennam se-cersiverat ea mente, Ut subsidiariam Academiae operam docendo navarent, adsignatis eisdem duabus primariis lectionibus, seu Prosessuris theologicis, in perpetuum. Anno 1623 Ferdinandus II praesenti sanctione pragmatica atres e So. cietate es memoratae Academiae innexuit, et cum ea in unum veluti corpus redegit ac conflavit, data illis amplissi ma potestate doeendi litteras humaniores, linguam Lati. nam Graecam, Hebraicam, Philosophiam denique omnem a Theologiam, minime tamen a legendo exclusis Theolo giae profestaribus aliis, qui ex Veteri instituto prius oeue. rant. An vero hac sanctione, id quod ea spei abat Imperator, publicae stilicet utilitatis incrementum, effectum fuerit nec ne id Cl. Editor aliis iudicandum relinquit. VI. Recensio Statutorum et Privilegiorum regiae Ac, demiae Parisinae Vindobonensem Academiam Statuta sua a Parisina accepisse, monet Κollarius. Inde Lambecio, Libro Commentar secundo ratio sufficiens visa est, de illius quo que Academiae privilegiis et Statutis agendi. Exstant ea in duobus codicibus manu exaratis, qui in bibliotheca Vindobonensi inveniuntur. Lambecius unius tantum codicis roeen. sionem dedit, variantibus solummodo lectionibus ex altero decerptis. ollarius autem, relicta Lambeci recensione, ex altero quoque codice monum torum integrum catalogum
exhibuit. Et digni profecto erant isti codices, qui diligem
ter excuterentur, cum multa alias ob causas, tum quod imtor Oinnia iis comprehens a Diplomata nullum anno xi 99. sit antiquius. Quo lubentius accedunt viri docti sentemtiae, fundationem Parisiensis Academiae, si nomine academiae intelligatur non quodcunque collegium litterarium, sed tale duntaxat, in quo per specialem principalis privilegii praerogativam, quatu0r, ut vulgo vocantur, Facultates florent, Diyitiae by Orale
326쪽
rent, perperam tribu Imperatori Carolo M. revera amrem attribuemdam esse partim quidem Regibus Galliae, Ludo-vie VII et filio eius Philippo II partim vero etiam celeberrimo Theologo Petro Lombardo, qui sub duobus illis regibus Episcopatu Parisiensi praesuit.
VII. Reeensio quatuor et viginti manu exarator et eodicum Caesareorum, ad vitam et res gestas Caroli M. pertinentium. Nostra quidem sententia, haec, quae iam ex Analectis Vindobonensibus indicamus monumenta Carolum M spectantia, omnium sunt praestantissima. Hic Theologi, hie Icii, hic historici, hic eritici plurima invenient lectu iucundissima. Sed non necesse est commendare in numenta, ex Commentariis Lambecia abunde iam nota Non tamen silentio praetereundae sunt observationes, quibus Lam- hecianae codicum istorum recensiones ornatae simi, sed quaedam earum in medium proserendae. Ad recensionem secundi inter eodices ad vitam Caroli M. pertinentes, Editoreum Gentilotio, cuius verbis atque auctoritate saepius utitur, in nota quadam adversus Lamberium ostendit, librum Sacramentorum, qui in isto codice comprehenditur, non esse eum, quem Hadrianus Pontifex Rom. Carolo M. misit Agn scit quidem Gentilotius codicis praestantiam, sed ita, ut illius aetatem Saeculo nono putet circumscribendam. Facta enim est in Sacramentario Caroli M. ut Myrro toris mentio, adeoque eodex post delatum demum Carolo M. imperium, atque adeo post mortem Hadriani, exaratus est. Qitae ad recensionem tertii monumenti ad Carolum M pertinentis, dicis nimirum, ut vulgo vocatur, Carolini, monuit Cl. Κollarius ea valde placent. Scilicet brevem accuratamque
illius historiam dedit, ei, qui in historia non plane hospes esse velit, scitu admodum necessariam. Inter alia istius codicis
editionem alassioneo, Viro summo coeptam commemorat.
Sed sciendum est, laborem hune a Passione non fuisse absolutum. Enimvero, eo ipso sere quo haec Melecta vulsata
327쪽
sunt, tempore Codicem hunc Carolinum Caietamus cimi monumentis dominationis pontificiae, auctore suasorminae Passioneo, accuratissime edidit Si quis igitur optimam diei Carolini editionem inspicere velit, laudatus Cennii liber consulendus est Quum recensio septimi Codicis ad Vitam Caroli M. pertinentis, non valde diligens sit, recto se- ei Eollarius, quod in notis diligentiorem eiusdem codicis
recensionem a Gentilotio fallam, apposuit. monus codex eontinet vitam Caroli M. ab Anonymo quodam auctoro libFriderico I. Imperat circa an II 6 S. conscriptam. In nota, Lambedianae liuius codicis recensioni adiecta, cum Gentilatio observat Κollarius, non animadvertisse Lambecium, non modo praefationem generalem istius codicis, sed et eius fragmenta quaedam ex codice coenobii Corsendoneant, prolata fuisse a Bollando ad diem 28. Ianuarii. Accidit quoque Lambedio, ut odicem decimum quintum, Annales Francorum continentem, pro nondum edito censeret. At enim vero, monente Gentilotis, istos Annales diu ante Lam.
beetum, ex codice Bibliothecae Regis Galliae, vulgaverat quercetanus, Scriptor Hist. Franc. Tom. III pag. oq. In Codicis undevigesimi recensione, qui vitam Caroli M ab inhardo scriptam continet, optabat Lambecius, ut istius codicis exemplum manu scriptum cum impressis editionibus accurate conferretur Idem et optabat, propter codicis probitatem, Gentilotius. suorum votis satisfacturum se esse promittit ollarius. Atque istis promissis ut stet vir do-stissimus, vehementer optamus. Appendicem codicis vigesimi, vitam Ludovici pii continentis, se in alio ullo libro invenire haud potuisse, fatetur Lambecius At reperiri potuisse opustulum in Scriptoribus Rer Germ. a Culpisio editis, bene monet Cl. Icollarius. Quae Lambeeius ad Codicem vigesimum secundum, Biblia Latina studio Radonis a. 9s exarata, docte monuit, iis multa addidit Cl. Eollarius, ex commentariis Gentillatrianis desumta, quae, quum dii,
328쪽
gentissimam huius eodicis recensionem exhibeant, lubentissime legimus. VIII. Ex historia Austriae hactenus inedita Horiri Gunis ii, Pars tertia typis a Lamhecio vulgata, cum p. pendice de Leeessione comitum Teriolensium. Ad huius codicis r ensionem haec fere notavit Cl. Editor, esse eum sub initium sabulis iam expilosis refertum, mirari tamen se, istam historiae Austriacae partem Scriptoribus rerum Austriac non insertam, atque ab Hieronymo Peato, post
alia ex Commentariis Lambee editi, aut non visam, aut
neglectam fuisse. Et verissimum prosecto est, si fabulas quasdam exceperis, egregiam, huius libri ope, historiae Amstriatae lucem assundi posse. IX. Ill Viri, D. De Amri, descriptio Germanica
praelii Gransiensis a Lambecio in Latinum sermonem Conis versa, in qua celebris fit memoria cimeliorum Carol Pugna- eis, Ducis Burgundiae ornatum est ho opusculum tribus tabulis aeneis , in quibus cimeliorum, Carolo Pugnaci, Burgundiae duci, in praelio Granken 1476 ereptorum, imagines conspiciuntur. X. Vetusta quinque monumenta, ad historiam celebe
rimi in Inserior Austria Mellicensis coenobii ordinis S. Benedicti pertinentia, videlicet: a Historia martyrii et miraculorum S. Colomani ab Historia de beato Gothhalmo; Historia de particula . Crucis, quae in coenobio Mellicensi adservatur 4 Historia fundatioris coenobii Mellicensis syEpitaphia Marchionum et Marchionissarum ex sti pes enbergia, quorum ossa in eoenobio Mellicensi secum dum divini Ser atoris adventum exspectant. Haec historemata, post Lambecium , monente L ollario, vulgavit
329쪽
Seriptoribus Austriacis. Quod autem aue rem primi opusculi attinet, reeis cum quibusdam observat oliarius, male statuisis Lambecium, tachinfridum eorum scriptorem S.Colomani aequalem suisse, cum ille integro Saeculo, eoque amplius, post hunc vixerit. XI. Theodorici Thuringit, de vita, morte, miraculis,
s Elisabethae Appendix Quae ab Theodorico Thuringio,
Elisabethae, Ludovici Pii Thuring et Has tandgrau uxoris, oripta est historia, eam omnium primus edidit Henri. eus Canisus in antiqv. lia . Sed observavit Lambeeius, codieem huius historiae Viennensem appendice illa, quam iam indicavimus, esse auinorem quin Gentillotius monuit, non ea illum untaxat parte ampliorem, sed integro libello de miraculis S Elisabethae sumto ex Conradi Marpurgeri', bello, a Leone Allatio in Symmictis Lib. I. a pag. 69. edito. Haec si nota fuissent tum Q. Basnagio, antiquas Canis idictiones denuo edenti, tum Schwandinero Scriptores Rerum Hungar in bibliotheca Viennensi indaganti, procul dubio eruditos in usus iam pridem fuissent conversa. XII. Vetustae memoriae historiam monasterii Cluniaeensis in Gallia, et Gemblacensis in Brabantia, illustrantea, videlicet i officium ecclesiasticum in honorem S. Moranssi, inooachi Cluniaeensis, cui intexta est eiusdem Sancti vita, ab anonymo quodam, et, ut videtur, coaetaneo scripta, et in lectiones sex divisa a marratio de elevatione corpori S. Guiberti, sive Wiberti, undatoris Coenobii Gemblacensis, composita a Sigeberto, monacho Gemblacens cui iunguritur diplomata duo Ottonis I. Imp. et Benedicti VII. Pont. Max de privilegiis monasterii Gemblacensis Narratio
incendii, quo anno 1137. Gemblacens monasterium conflagravit.
XIID Vita s. Remigii Archiepiscopi Rotomagenss. Haec vita quum nec in Martyrologio Rom. nec in Fernarii
330쪽
. MENSIS IULII A. MDCCLXIX. ais
eatalogo generali Sanctorum, nec in Laurenti Surii San runa instoriis, nec in Io Bollandi et Godesredimensthenii Ares Sanctorum occurrat, digna visa est Lambecio, quae in lucem proferretur, et Eollario, quae in Malectis hia loeum
XIU Vita S. Flamini Episcopi et Consessoris. In eodem, quo S. Remigii vita, codice exstat, invenitur quo que monente ollario Firmini vita, cuius festum celebratur cetiae in Gallia Narbonensi Divisa autem in in novem lectiones et quoniam non exstabat apud Surium, integra a Lambecio edita fuit libro comment. II excepta duntaxat lectione septima, quas in exemplo Caesareo deside
XV. Calendarium Rom. ethnicae vetustatis, sub Imperat. Constantio, Constantini M. filio, circa annum 3 sq. compositum, et Ualentino cuidam dedicatum Lambeci putabat, eum, in quo Calendarium hoc continetur, codicem, eundem esse, quo olim in conficiendis in Chronico Cassiodori commentariis Cuspinianus usus fuerit. In quo errasi
se Lamberium Gentilotius arbitratus est. Sed docte illum contra hunc defendit Cl. Editor, cuius eruditam super hoe Calendario disquisitionem lubenter legimus. Adiectae etiam sunt Lambecianae Calendari istius recensioni imagines Mensum eo periinentes, summa diligentia delineatae, atque aeri incisae. XUI. De Carnuto, deque priscis eius urbis reliquiis a Lambecio detectis. De Carnuto, nobili olim superioris Pannoniae urbe, dissentiente4 Laeti et Cluverit rationes ut expenderet Lambecius, monente ΚOllario plus vice simplici Hamburgum Austriae, in ruderibus Romani Carnunti Stum, adiit, cui diligentiae meterema, cuius titulum possibmus, debetur.