장음표시 사용
351쪽
Θεσσαλο δε τον λιμενα, Κρῆτες τψν ἐκκλησίαν παρ' ηρο κα. παντα Θροισμον Hae ergo ut sunt Hesychiana, ita planum simul sit, Hesychium esse decurtatum. Cf. Aucur, ad I p. 68 I. 7os. O4 8 8 Atque illi sthio auctiori, non ei, qualem nunc habemus, respondet epistola Helychnad Eulogium, ipsi operi praemissa. Dubitarat enim aliquis, crebris cum Alberto sermohibus, epistolam ab H thio terμptam esse, quoniam opus non tale ellet, quale epistola promitteret Hlychium autem non esse mutilatum, sed, ut nune est, prodiisse. Illi ergo Rufinstentus in praefatione copiose respondit, cuius disputationis brevem summam hoc quoque loco legere neminem poenituerit Primum titulus Loesici Hesychiani, qui nune operi praefigitur, non abripi auctore prosectus est convenit enim potius exico Homerico: sed seripsisse videtur thius, 'Hσυχίου γψαμματικου εξα
flarehi sionis et mitosiri Grammaticorum librarius addidit neque enim Hesychius videtur reliquorum Grammaticorum, e quibus glossas excerpsit, nomina retieere potuisse. Praeterea cum segestus, id quod e Lexico rhetorico disci potest, nomina Grammaticorum, quorum diversias interpretationes recenteret, adposuisset, eius vero epitomator ea omisisset mirum non est, si hodie in ipso Glossario non omnium nomina occurrant, quorum mentio in epistola tam est Atque etiam, ubi relicta sunt, oimpta leguntur, ut Arisarthi et Archilochi confusa in is ψεν, fodi et Hesiodori in αμgῆδκ, αργεια δ ιο αργος, Herodoti et Herodiam in θύεςιν et alia. Ac si vel maxime, uuam occurrerent, tamen δι γ αφίαι Homericae, qua H frehis explic, vit, ut in rix' βελιγυῖαι, fatis indicant, eum diversis dive forum Grammatieorum recensionibus et interpretationibus usum esse. Nam quod 1 l. δ, 2, 2. πε φρικυῖαι legitur, id Arisarthus in iΘυῖαι mutari voluit, et pro NU: Il. ο,6 26 legi αέτη quae ex ineditis selioliis Homeri Ruhnke- inhis accurate docuit, Onunque modum variam lecti
352쪽
num Holnericarum ex finis colligendarum demonstravit, ae planum fecit, Hesyehium Grammaticos, in epistola illa
commemoratos, consuluisse. De Theone ac dymo ita censet,'ut ab utroque et comicum et tragicum Lexicon scriptum
esse statuat Dion ninnut ei in poetis potissurium versatus vid tur, etsi serte reliqua etiam attigerit. Denique indu--ctione exemplorum demonstrat, quaecumque loca ab ullo veterum e Diog/niam Lexico laudata sint, ea in Hesyclitano comparere. Quis ergo dubitet, Hesythuim Diogenianis glosiis usum esse Aetas uehu, quamquam dubia est tamen in teinpora saeculo deuimo priora, incidit ceterum quoniam testimoniis utitur seriptorum non Christianorum, quae Grammatie Cliristiani tollere solebant, Christianus suille non videtur. Sed ad ipsum H Gythium accedemus, et primum exempla quaedam ex eo genere recensebimus, ubi vulgata lectio mutata est. Nempe hactenus singularis glossa suerat, καλ- - τα τῆς Ag ηοδι ης - ον, quam sequuta est haec, et ipsa singularis, αλλει μενον προσωπα κα τo συι rui. Sed iam Lamb. Ros viderat, et κάλλει μὲ οἰ προς π scribendum et totam
hane glossam superiori annectendam esse. Uertus autem reperit haec ipsa verba apud Him. Od. 6,i9r, itaque sic, ut voluerat Lamfuini, locum edidit. Unde fit, ut καλλος in hoc Himeri versus μυιον. in quo scholia Homeri consentiunt, et ipse versus exempli loco adiectus. Cetera, vix το. - indieant vulgarem verbi huius significatum. derisin Homerici loci illud notasse placet, in Apollonii Lex.
MS. πιο - τὰ legi, quod cum coniectura Stephani πιοσώπατα convenit; sed clarkianae coniecturae, πωτα pro Uωτα nullus Grammatisorum favet, nec Barnesiano μην pro . in Κυνόμυια olim legebatur, τοιαύτα γαρ α μα- κυωνκαὶ ἡ κυαρυυια Sed Albertus καὶ , μυια edidit, quod iam
multi, ut profecto est, necessari uin iudicarant. Recte recepit Λιτο ιγον pro υτψιον, quod iam Halaeuario ad Ainmora.
353쪽
p. 46 et Rufinhenio Placuerat: nam *ehius e se diei κακουργον. mutavit porro κε νωπιπα in in em .su dente Bin leto in ep. in Mili p. s. et νεμα in νε-- quod post Salmossum Arnoldus ita probavit, ut ad solion.
Ehod. 3, 6 reverret Cum autem Hestatus --σω interpretatus esset ετοπροἰωρον, νεωτερισμον ιιπληξιν, nam haec
omnia coniungenda sunt, quamquam vulgo νεωτερι ημός glossa singularis est, quod prim Alberius mutavit, Arnoldus maluit τεροίωσιν, mutatιonem eius, qui nunc alia loquitur, quam quae olim loqui solebat, sui est dissimilis. Itaque HGythius locum Apolloni sic accepisse videtur, ut primum ipsam verbi vim explicare , novitas orationis, nam est apud Apollonium Κυπριν- ις λαβε μυγων deinde id, quod comisequitur, adderet, sustor eius, qui novitate percellitur. Ruhm enitis tamen Ep. Cr. II p. 6o. maluerat, Κυ 'οι δ' ἀ--μυμ, quoniam Uychius ἀνε- σω non ἀνειςοι r ut vulgo editur per Θαμβος explicavit. Non tulit Iberius clamatam quod in prioribus edd. haesit sed, quae in Perbeulo Crit iam dixerat, exsecutus est, et ε- Ἀρηος restituit illustνat enim glossa Homerum Il. 6, 264, cui convenit interpretatio πολεμος. Recepit etiam προ ις' pro προ ρ 'μα, comparavitque Iesu. 28, 4. et Num. 13, I. ubi πεοhομος τοι φυλῆς et σύκου leguntur, quae respondent Hesychiano
loeum habet. Neglecto προτιείδειν nunc προτιειλ- legirunnnsio auctore, qui ad Hom. Il κ, 34 . respici censuit: quo loe etiamn Hesychiana explicatio, ἐγκλίνειν, non aliena est, tamen nobis paullo durius videtur, illud ' risi rurali verbo exilicari. Συσσο erat, secunduria priores editi nes, η ἀνεμπολ- ΦΘορα. Sed vidit He ierhustus, verbi originem eandem esse, quae verbi σολ reserendumque ad thsmata et limilia. Itaque in promtu erat, pΘοεοὶ in ψοιὰ mutare eum enim corpora versus eamdem plagam se runtur, ut ne alterum alteri obsistat, ea est Gm4, ideoque
354쪽
μἀλω φορα Paruit ergo Alberius adinonitioni Remserhum recepit μή et e p. IgII. comparuit συσσοαι επὶ αυτ συα*ἐρεσθαι. gregia profecto eriss xκοπτα non est, ut explicatur, ita χειρος Ergo reposuit Rufin- aenius χειροπι et in notis amplius monet, χειραπτ scribem dum esse, quo verbo Herodot a, o usus est. Daree autem esse e uel ἀφαμ derivandum. Idem ipsa hae de causa in Auctario ad T a. p. si Κηροπαμ me γehianum c6rrigi vult, ut sit cui respondet imeterpretatio βα-ωα. Vosus iam correxerat χ ροπαζουσα. Myeιαδn transit nunc in μουσοδει, quod aeolicum est, et
aeque ac doricum μυσιδει aerisoph LM'. 94. oro. pro ιυΘ ponitur inde HBchius adscripsit, ιλει. Haec post usterum uberius exposui Hemsterhinus in Auctario
Emeridias ad h. l. Receptum est πλατειαδδοντες pro πλατεια--τες, probante Hemserhis in Auctario nam esse πλα
rasychium scribendum videri πλατειασαι Sed posse etiam πλατειαδδοιτε in πλατιάδδ mutari, hoc est, πλησιάζοντες Horum utrumque significare id, quod e talus dixerit, οἱ γυμνα duενοι τοῖς ἐφηβοις ubi των ε* legendum est. Adiungamus his loca quaedam, quorum corrigendorum tanta necessitas est, ut propemodum miremur, vitia eorum ab editoribus helicta esse 'Pliniλατhi ονον Hesychius esse dixit το καθικνψαενον τῆ AH. Non ergo dissicile fuit, ονον in οινον mutare, id quod Vosus etiam monuit tamen editores a vulgata lectione non recesserunt. Similiter 'Vos 'Mολοχεῖ χαίρω γε servarunt, etiamsi loeum iam constituerat Uerus, πιο χαριν λθει quod videtur unicutique in mentem venire debere, in quo nos quidem magnum ad necessitatem eorrigendi momentum esse arbitramur Fodi
tasse etiam in- παις αιχιγενειος, res ita aperta erat, ut o
ne cunctatione ἀρτιγμειος resse ibendum esset, de quo in notis allia agit . Idem, videtur -- , ---ο, ubi Albertus recte
355쪽
recte quidem iudicavit, vi imo ponendum esse; sed se, vit tamen κα-ο. aertinet autem locus ad Hom. Il. , a. Quod porro in ipso opere intac um manserat, σομυθουιτες, id Euhiaenius in Auctario vidit in vομυθουντες mutandum esse. quo non observato, quis tandem interpretationem,α βολογουν-αν intelligat i Sed eo magis probandum est, cum Suidas habeat. me forma loquendi πως εἰπειν egit Cua honia ad Polyb. x et Nec dubitamus, in κχλουει p. 3O3. errorem cum Salmam tollendum, et κολουε ponendum fuisse, quod vel literarum series flagitat eodemque iure post κυ νῆ pro εὐ- scribendum Θυνει. Erat etiam, cur Aent- Ieius audiretur, qui ενυγρον, εὐροπωn rescribendum viderat pro eo, quod nunc legitur, ε τρον ευιυπωδέςερον. Ibi quoque, ubi editum est V -- ο δωσμεύουσι τους nonne cum Salma' ω pro prestitui debuit H μεθω cum explieatione καὶ detexurat Hretus ex in Hiportum esse, et ad Il. ω, 73 pectinere; eliquit tameir κἀὲ
Et alii Seriptores per hane occasionem tractati sunt, de quibus nune, variandae orationis causa, sed pauca, dicemus. itfο myychio est ἰχ- κητω- Sulatae iομα νους in ed. Mediotae Aldina seda ομα Oύο in ed. Bas et Porti. Iim do fertus veram Midae lectionem esse, isμα χΘύος, e consensu mochi probat, de quo neminem arbitramur dubi turum. Idem Aiaae Lexicon per Oceasionem verbi κενοτα ψια p Io 9 illustratur. Nam in edd. Suidae quibusdam ue ny mdiol. Bas et Gen. post καινοὶ legitur κενοτα τι idemque verbum suo loco et ordine repetitur, ac tum κενοταῖ dicuntur ἐλισσομενα τινα, ως τυπος νεκρου. Has Dertus emiat esse pupas ad instar mortui fasciis involutas resert lue locum ad I Sam. I9,l 16. Duae sunt apud Suidam glo sae, σηγο- et Θολογει quarum alteri, ωολογῶ, nihil nisi V- locus subiicitur, alteri explicatio ἐπιγιν λεγει additur. Sedissertus ad ἰσηγοψει recte monet, ea omnia sic cliniungenda esse Diqitia i Coosli
356쪽
esse apud Suidam, ut Bh γοιεῖ duplici explicatione illustreatur, πων λέγει et ἰσολογῶ, tum exemplum e Polybio sequatur, in quam rationem nulla amplius dubitatio cadere posse videtur. Consuluit etiam loco Clamentis Alix Proire . p. 8 ed. Oxon. p. a. D. d. Sylburg. x τον Τεργανω νοαον οὐδε τc Καπλωνος, ubi Καπίτωνος, per errorem ortum est ex Καπίωνος se Κηπίωνος, quoniam, Hesychio auctore, Καπίων estra ιιδικῆ Sed Menandri fragmentum a Schosiastemheocriti ad Id. I, o9. servatum, defendit Ibertus aeonte tiara Uingit, qui, voluerat in κατ ασζεται mutari, quod Hesychius explicat per σεμνυνεται. Cum vero Scholiose voluerit exemplum verbi ρασζεοαι commemorare, hoc utique servandum est. In ιctar ad T. a. pag. 16. Hemflectum Clementis l. locum e med. a. s. p. 67. ita sanat, ut γέλωτα υν- - , qui vertitur ilis pratis convenisns, mutet in miωδη, et prurisum ridendi intelligat. Felicissime Theocrito verbum restituit Rufinienius in Auctar ad T. I, p. 4eto. Nam poeta, qui sentem impidum deseribit, et hoc addit ora πώνεψει αλλαι κρυμλλιυἰνδαλλοσο εκ βυθου. Quid ergo est illud αλλαι, et quorsum reseretur Nempe λάλλαι, 'milli, legendum est, quod verbum Hesychius suo loco explicavit Elegantissima igitur somtis limpidi descriptio erit.
Sequitur illa classis observationum , quae conteituras de emendandis Hesychii singulis locis continent, quas quil, bet facile intelliget copiosissimas esse, ipsa autem res utili simas et maxime necessarias demonstrat. Ac prosecto in plerisque conatus ita bene cessit, mustero praesertim, Hem' hum et Alberto, ut saepe nihil dubitationis restet, plerumque via saltem monstrata sit paucissima enim intacta manserunt, in quibus quilibet attentionem atque diligentiam
exercere poterit. Probanda videtur Alberti coniectura, κα- λονδεντες in κλονέοντας mutandum, et ad Il. ξ, 4 reserendum
357쪽
cum aliquis, pro τε posuisset, ne error haereret illud αin alienum locum fortasse migravit. Κατακωμα , quod H Achius καταγελα interpretatus est, etiam Pollux 6, oo habet, etsi ibi medium legitur, et varia lectio καταμυκα λώnotata est. Tum apud Gripidem Phoen. 3s . κατεκω ια-M notionem illudent habet, ut Hesythius ἐπεκώμασεν suo loco explicavit. Ita ergo Abreschius quidem succurrit Hef-chio sed cum κωμα non plane idem, quod κωροιζειν, vide tur, non male censuit Albertus, et hic, et in vis lecti. POL Iuris καταριωκα scribi posse. De verbo καταλυσαι, quatenus esse dicitur απολαυσαι et εἰ in αι, optime post Salmosum iudicavit mel, metonymiam videri, ideoque, cum in diversorio cibus quaeratur, verbum hoc ab aliquo de edendo b,
bendoque dici potuisse. Reliquam glossae partem, εἰ τον
μαα9ενον δεκα, Albertus e motu Lex. S. ita putat comstitui posse: ἡ το α παγξαμενον καθελειν, ut adeo G ε et δέκα confusa sint, ac tum etiam λεῖν et χ permutata. Ipsa vero correctio iis, quae Midas in καταλυσαι monuit, admodum congrua est. Dubius ille locus κατανα, καΤα νοοῦν secundum Hemferhustum ita expediri poterit si κατα αν i. e. ου' Ἀ-batur. Albertus insuper suspicatur, νῶ pro νῆν veteres dixisse, a νους, νοος, νόα, nam νοα dorice in νω, et hoc in να transire potuisse. Καταεο i. oo, cum siniscat Τολοβαλλον. mutandum est in Mi βολή, et ad Nicandri Alex. v. I94. reserendum, quod vel ordo literarum indicat. Adparet etiam, καΤαβολὴ et κατ οM ab Hesychio consus esse, quoniam et hic posuit nonnullas explicationes, quas cum verbo καMi3ολὴ iam coniunxerat. Sed praeclara est Alberti eoniectura in κυμαΤι-- priore loco, cui Mychius adieeit δω, quod rene inta mutatur, qua nihil facilius et verius est. Vedibum α , quod exica non habent, Aretaei loco p 4O, 3 a
defenditur, nec minus auctoritate nidae et Photiani Lex. MS. nam et hic κωφον et ηχον iunguntur. Pro κωπα priore loco idem malit propter ordinem litorarum κώtitiae, et paulo post κωλα, nam verbinu utroque nodo scribitur. Praeterea
358쪽
terea eum κωδία sic explicetur, ς-- χιουρή σωματος, delet verba, ιις σω ατος, per errorem e sequenti glossa huc relata. Felieissima est Hem -υῖ cor in in Κορακος πτρα Quae enim nunc leguntur, ο ο αξ παῖ 'Αρεμήσει λο Θανεν, aperte vitiosa sunt. Itaque minisse usu ex Eustathio ad Odyssis. p. 746. integrum versum, qui exciderat, in hune modum restituit: τι pro ὀ Κο αξ πως - proci 1
Non minus eliciter musterus ad ηπΠος animadvertit, ante hoe verbum Xcidisse Ii ηρα, nam Θῆ-ληπῖον, non a manu capiendum, proverbium Graecorum fuit, quo rem
difficilem significarunt. Integrum legitur apud Platon ira Sophis p. za 6 ed. Steph. Atque sic Hesychian explicatio, επὶ τῶν φυρελια Τρουν ἐλεγετο, locum habebit. Probavit coniecturam Albertus. Verbum 'κωδεις non patitur adiectam interpretationem: σανίδες, ἐν Me οἰ νομοι γράψοΠαι Quur xossiti rescribi vult Albertus, et glossam alienum in locum in literam cirrepsi e suspicatur. Certe Midas et mnis. Cent 4 77. κυδεις isdem fere verbis describunt, ipseque adeo, sichius in X tr. Quod si cui displicet. ρωδω si
bit sine explieatione, et verba σανχe γράψον ι unde- eumque huc venerint, ad ustu reserentur. Perobscurus locus est: λαοινῖα καὶ πλουκνῖος κονα ξυλπην, Ο Δ Ταλος
ναρι- ω τῆς καρο ταφη . Hic iam missius ex Apollodoroa 6 Adocuerat, Herculem, ligneam sui ipsius imaginem, a Daedalo fabricatam, lapide percussisse sed locum Hesychi, num paulo duriore medicitia sanaverat. Verum Henser-hinus omnia clarissime/demonstravit. Auc e enim Eusathio ad p. . p. 88a lapis ille, ab Hercule in imaginem coniectus, resiliens ipsum percusserat, ideoque Hercules erae
πληξας καὶ πληγεὶς Hinc locum ita constituit: - αναακα πληγενΤα εἰκον ξυλίνην ἡ ὀχα λος χαρ . κ . νε- κε vel ἐποίησε. Ceterum Hercules nescius percusserat imaginem, cum sbi latronem occurrere opinaretur: Da
359쪽
M ad litus, humatione dignatus erat inde χυήριον. Non potest πολυφεονος post πολυδωρος per ipsum literarum ordinem stare. Itaque placuit Alberto, hoc πολυφεροος muradiuncto verbo πολυἄνος, reserre ad superiorem glossam, δίδω&: eique triplicem explicationem addere πολῶ λαβου- σα ,ώοα, πολυψερνος, πολυ. - Quae si quis coniungere omnia nolit, saltem, ut literarum series constet, mutato oodine seribetur, πολυελος, πο φεήνος. Nobis quidem prioritatio, ut facilior, ita verior videtur De glossa προτιαπτω, ροπιμπω, ita dubitarunt molas et Stephantis, ut ille corrigeret πιος αμπω, hic 'οῖά πω. Monuit Hemflerusus, προπέμπειν esse verum reserri enim ad σιαπτω uω IIo, quod alii ex απῖειν, alii ex irriti derivarint. Itaque, si xem recte tenemus, haec glossa tantum ad quorumdam Grammaticorum de illo loco opinionem accommodata est Πρόκαία, quod iuxta Hesychium est προ μἐνω, προηγωσμεν .alii latinum verbum praecauta esse putarunt, alii in συο κα vel ,- καὶ ora mutarunt sed est ex 'ο κλυτα ortum et Hom. Il. , o 4 illustrat, 'οκλυ ἀκουον7Nἔπιαι, quaeso,
Interdum lactio vulgata, coniecturis aliorum Iabes, ctata, hac editione denuo stabilita est. Placuerat plerisque, σμῆμα in σμῆγρος mutare, ubi Hesychius ἐυμα esse dicit σμῆμα. Sed σ3χῆμα tuetur Albertu' quoniam a mia recte derivari potest , et IIomas uag. σμῆα Atticum dicit,
σμιῆγμα commune. Similiter in χαριον, παιδίον, velut consenserant interpretes, πεδίον restituendum esse, quoniam,
auctore Pausania i , 38. constabat, campum, qui primus
eonsitus sit, fiarium fuisse. Quia vero et Elm. m. cum Suid ραρος per λεφος explicarunt, et Euhntinius in R
360쪽
MENSIS AUGUSTI A. MDCCLXIX. 34
Oceurrunt etiam lac bene multa, ad crisin Homerseeam ad inodum utilia. Προ-kεροι, h. e. κρε-Τγες, περεχον- ete a IV ad Od ς, 34 refertur, ut adeo haee lectio schii aetati aequalis si etiamsi veteres editiones, ex alia recensione, πολυ ψέρτ οι habent Ut Hesyctius ita et Aristophanis Sthusiastes ad Achare v. 17. Iurata ατα per ia γυαντα illustrat, addito Homeri loco It ξ, ITI, PMMατα παντα καθ' m. Et hodie tamen μαῖαι π.-- legitur. μυχοιτο ab Hesythio se explicatur, ut eodem LM iudice, in lq- eum qu ILMqci occurrit, conveniat nam ibi significat ἀφανιζοrra, κατα καίοιΤο . Sic ergo Hesychitis illum locum l git, etiamsi alii, ut Rom. editio, in , o habent. Idemnadicarat Ernestius, σμύχού verum esse Ducta videtur glo si it m ἰ inra ex s. λ, 27, ubi nunc ρισσιν legitur. Sed eum Scsolia ad Il. γ ia I etiam ρεσου habeant, haec Albe to varia lectio videtur, servata ab Hesychio cui Apollam Lex. S. adsentitur Ceterum ut Hesyctius colaris non Lgurae ita Apollonius figurae, non coloris similitudinem imtelligit, quem Albertus sequi mavuli , propter illa, quae etiam Hesychius adiecit: ολοι εἰσἰ συνεΗαμμενοι, quod ad ir, dos colares nullo pacto referri potest Ipse adeo Homeri
lacus, δνακοντες ορωρεχαὶ προτὶ a ην, postulare hoe videtur; quamquam colorum diversitatem non penitus alienam esse cnncedimus. De Καρορος in noti admonetur, apud Homorum II 8 6s6 scribi Κοιμωρος Sed MS Lips cum prior,bus editionibu etiam οφ ζος habent. Iam colligemus quaedam Ioca, quae interpretes a non attigerunt, vel non ita tractarunt, ut non alia quoquν ratio habere locum videatur. Qui sint, aut unde sint προ- κεχροοτες, quaeri potest. Ac Hesychiana quidem explicatio, areis τι καὶαι βλεποντες, suadere videtur, ut de canibus intelligatur, qui praedam ore versus terram hianis cupidius per sequuntur aut o scriptore ecclesiastico venire in Hinueh. glassarium potuit, ut hom , terrena appetens, describatur,