Quae ratio sit Ciceronis Paradoxis stoicorum cum Horatii stoicismo satiris epistulisque eius contento.

52쪽

x. Statistili der Schuler

Summe ... 41

II. P ....... 30

57쪽

Scripsit

it inter veteros soluta si orationis Scriptores romanOS, qui Philosophiae dis ei plinas colebant. nemo maiorem famam aut illu- SiriuS nomen CODSeeutus eSt, quam Civero. qui philosophi ius titulumque, quem Sibi ipSe ambitiose vindicabat; apud veteres et recentiores non iniquo ea leuio aecepit, Sie inter poetas certe HoratiuS primum obtinet locum in numero eorum, qui poesim eum philoSOphia arte Coniungero et dOetores Sapientiae amabili poe80OS vestitu eXOrnatae evadere Studebant Atque Horatium apprime philosophiae vaeaSSe eiuSque praecepta poetico Sermone eXOrnas Se, testantur longe plurimi loci eiu S carminum, quo S procedente di Ssertatione alios post alios cogno Seemu S. Et primum quidem eum Athenis philosophiae operam naVRS Se ΘX ip So

Adiecore bonae paulo plus artiS Athenae, Scilicet ut possem curvo digno Scere reetum Atque iniser silvas Academi quaerere Verum. Attamen audaciae vel potius insuitiae esset inde conicere, ΗΟ-rntium Academi eorum Sectae unice aut Saltem magis huic quam cuiviSalii deditum fuisse. Nam primum non constat, Academi eo S phil OSOphOS Solos tum temporis in illo docuisse loco, qui a Suo auctore AcademoVocabatur Academia, deinde carmina posetae evolventibus nobis lacile apparet, aliiS praeceptiS aliarumque sectarum dogmatibus eadem Scatere et imbuta eSSe, quam quae Academiae erant propria.

') Sic priorem quoque partem libelli I9o I in publicum propositi inscriptam esse velim. ubi et corrigenda quaedam, aciem oculorum elapsa, hic ad calcem adiciuntur. ) Epist. II. 2, 3 Sqq.

58쪽

Praeterea ObServandum eSt, poetam philo Sophiam eo magiS Op0ram dedisse, quo pluS in dieS evane Seeret minuereturque Spiritus: Seu afflatus ille poeticu S, quo ad carmina lyrica pangenda rapiebatur: iam vero prove etiore aetate aperte declarat, Se artem poeticam iunio ribuS relinquere, ipSum autem philosophiae Vaeare velle i)Cuius usero generis Sint illae philoSOphiene quaeStioneS, quas sibi disquirendas proponit, eX multi S ComperimuS lo et S. Sie, iam Athenis, inquit, Se didici S Se s Curvo dign0Seere reetiam 4 ), i e. morale bonum discernere a morali malo. Porro in SeeeSSU ruri S perscrutarisu didit agitaroque de illis rebus, quae felicitatem Comparent: sagi tamus: utrumne divitiis homines an sint virtutu beati itsem doumieitia, de Summo bono quidve ad amicitia S, USUS rectumne, trahat nos et quae sit natura boni Summumque quid eiuS.ε, Aperte Vero,

quid sibi ourae Sit, prositetur, ubi Copiosi SSime de principiis Suis philosophicis dissurit β)Νune itaque et versus et cetera ludiera pono Quid verum atqu edestenS, Claro et rogo, et omni S in hoo Sum. Horatius ubique operam dat philoSOphiae praeticae, quae dicitur, Seu ethleae, et quidem eo conSilio, ut Sibi Vitam aequabilem Comparet.')Νimirum Sapere est abieetis utile nugi S, Et lempsestivum pueri S nee dere ludum, Ac non verba Sequi fidibus modulanda Latinis, Sed verae numerosque modoSque edi Seere Vitue. At quamquam poeta Sectarum philo Sophi earum, praeeipUe earum, quae illo tempore vigebant, Optime eSt gnaria S, tamen id nos ignorare non vult, Se So nullius Seholae praeeopti S Bddietum eSSe totum, Sed, quo eunque tempeState deseratur, eXuipi Se ho Spitio pati. y)Ae ne forte roges, quo me duee, quo lare tuter Nullius ad diutus iurare jn Verba magi Stri, Quo me eumque rapit tempeSta S, deferor lio Spe SNune agilis fio set morsor Civilibus undis, Virtutis verae custoS rigidia Sque SatelleS

Νuno in Aristippi furtim praecepta relabor,

Et mihi res, non me rebuS Subiungere OODOP.

Inde quamvis merito quis Colligere possit, nullius certae phi osophorum diSeiplinae legibus suisse astrietum Horatium, nihilominuS tamen in Satiras atque Epistulas eius inquirentibus nobis proti nuS perSua Sum esse debebit duas illiu S temporis Aeetas phil0sophica S maXime poetae probatas fuisse, ita ut earum plauitis atque dogmati

59쪽

hus uni VerSam eiu S Vivendi. Sentiendi, agendi rationem Oecupatam citque gubernatum eSSe VideamuS. Quae duae Seetne erant una Epi-

Curi, altera Zenonis Stoiei. A parte Stetisse Horatium set huius et 4llius ex ipsius verbis manifestum sit. Nam quod ad F pleurismum attinet, lastivo dieit Epistula ad Albium Tibullum poetam missa i)Me pinguem et nitidum bene eurata elate Vi SeS, Cum ridere voles h pleuri de grege poreum. Et magnopere eum huiuS philo Sophiae praeuepti S sa ViSSe, eX permultis to eis tam Carminum quam Sermonum elueet. ) Neque tamen hoo impedit, quominUS eum aeque Studi OSum Seetatorem Stoicae quoque philoSophiae Comperiamus. Collati S enim. qui hue pertinent, Satirarum Epistularumque loei S cuique manifeStum erit, Horatium et univorsae Stoi eorum diseiplinae sui S Se periti SSimum et praeeipuam

demonstrandum erit, re vera doetrinam Stoleam a poseta in Satiris atqu0 Epistulis propo Sitam in Veniri, deinde ostendendum, quo animo quove seia Su ae ratione Stoistisinu S ille in Sermonibus eius traetetur; quod si ConseverimuS, noStrum erit denique Comparationem quandam intur Cleuronis ParadoXa Stoi eorum et Horatii Stoieismum instituere, ut app3rent, utrum neXUS aliqui S aliquave ratio inter hunc set illa

obtinentur Deene.

Videamus igitur primum. quo modo Horatius Stoi eorum doetrinae inde a primo tempore, quo ad poe8im Se applieRVerat, Studuerit, deinde qua ratione praeeepta eorum traetaverit. Quod ut rite eXSequamur, tota quaeAlio nobi S intra Certo S sine S eo aretanda esse videtur eum non universam Stoieorum philoSophiam, Sed parte S tantum quasdam apud Horatium quaerenda S et diiudieandas Suseipiam S neeeSSesit. Etenim eum universa Stoi eorum doetrina eX tribus potissimum partibus eonstitula sit. logi ea videli Cet. phyStea atque ethie a Seu parte morali δ) DOS unam Omnino mi SSam faelemia S et altera non nisi per OeenSionem tantum a laeta moralem praeeipue partem Bnimum ad-VertemuS eumque aesturaliuS eonSiderabimuS. Quod ut ita instituamus,

et ipsa rei natura et thesi proposita cogimur. Nam quod ad logiuam Stolone doetrinae partem attinet, ea nihil ad Horatium. Quae autem od physicam referri possunt, non Sunt illa quidem omnia poetae eX

60쪽

cluSa, Cum inVeniantur nonnulla, maXimo quae ad deorum hominum que naturam et divinationem pertinent, haee tamen adeo Sunt eXigua ut suSiore eorum quaeStione SuperSedere pOSSimu S, imprimi S eum nihil eis sit cum Ciceronis Paradoxis Stoi eorum commune. His limitibus positis fieri non pOSSe videtur, quin breviSSimam Saltem adumbrationem moralis Stoicorum philo Sophiae proponamUS. Stoleis auetoribus mundia S est per aeternuS legeS BRSque maXim' stabiles coneliine atque harmoniste Conse etiam uni VerSum, Singula Suutem reS, aiunt, CuiUSCUnque generiS, in hoc uni erSO ObViRS, QSSθunum quoddam momentum in Universa mundi vita; quare homini nihil maius, nihil praestantiu S esse debere, quam ut Sollertissimctstudeat, ut eum illo totius uni VerSi ordine apprime ConSentiat pror-

sentientem eonSiStere in eo, ut homo tamquam Singulare animal mente praeditum primo univerSam, deinde Suam ipsius naturam bene cognoscat atque, ut illa prior praeeipiat, hoe est rationi Consormiter vivat agatque. ) Modum atque finem rationi Conformiter vivendi QSSobonum et Virtutem. Proinde bene vivere Seu hone Ste Vi Vere atque agere Summum e S Se sinem vivendi, Cum hoc modo Solum homo eum praeeeptiS naturae eumque eius mente et ratione eo Sentire posSit Hine voluntatem quoque homini S ita solum eoneordom sieri posse cum voluntate Universi-Dei. Hominem igitur. Si talem instituorit vitam, Conficere naturalem Suum sinem, id est BSSequi eum Summum bonum Seu persectam beatitudinem. Quare beatitudo, docent Stoiei, nullatenus in voluptate ConSi- Stere poteSt, quippe quae, quod ad naturalem sinem attinet, nihil valeat aut omnino malum sit, ) Sed conficitur ea eiuS modi vita, quae nulla re perturbata fluat, hoe est vita, morali sola in stabili virtutis yi Diog. Laert. VII, 87 : πρωτος ὁ Ζηνων εν Tose περὶ ανθρωπου φυσεως τελος εἶπε το ὁμολογουμενως τῆ φυσει ξνην, οπερ εστὶ κατ' clρε-

εἰρηκασι, , κ. T. λ. Lact. divin. instit. III, 7, 8 : Zenonis Summum bonum esti cum

natura Congruenter ViVere: quorundam Stoicorum, Virtutem sequi.