장음표시 사용
361쪽
LIBER TERTIUS. 329 Nec scio quae coecas hebetent oblivia menteI, Omnia queis longurant stia etota, dies: Crediderim miserae nescire perictita γitae, Nec quam sigravis hic conditione locus. Nam bona fidereis nossent maxima mundi, Arceri patria se quererentur hΠmo. Sed procul ab sientes coele Lilagatidia fallant, ardque de Coelo nuncia rumor habet.
Hei mihi, quam procul his di Bas, mea patria,
Me profugam fatis ethimiis orbis habet. Et nondum infati Lim coluistis incola sedes, Squarentes tenebris, triaetitiaque domos sSexta Ceres cress quoties procumbit arisis, Seruus ab Hebraeo pilea sumit hero :Gr ego non etiam servili emancipor agro 'Et rudis immunem Perbere Cirga facit 'Cur patriae fines, portisque relinquere cogor, Nec or atherios exul adire lares fDeserit externas peregrina coconia sedes,
Inquestius reuolat, per mare etesta, domos. Nuncia veris avis, nidos quoque visitat hirundo, Cum redit ad notos BiBionis ales et F. Urbe relegatus, patrijs Anti=titin oris,
Redditus, exilii sine favente, fuit.
Hei mihi, cognatis cur extit ab arceor astris 'Nec nor illa meo lavere regna pede fLux mea rumpe moras satis his habitavimus oris, Aut quo non potui corpore mente ferar.
362쪽
Heu mihi quia incolatus meus pro longatus eui habitaui cum ha bitantibus Cedar, multum incola fuit Anima mea.
a UT AEDE T enim me , Domine , vaIde 1 vitae hujus, & istius aerumnosae peregrinationisi Tota quippe vita ista, inteli gentibus tribulatjo est; sunt enim duo tortores animae, non simul torquentes, sed cruciatu alternantes. Horum duorum tortorum nomina sunt, timor & dolor. Quando tibi bend es, tim.e8; Quando male es, doles. b Vita haec, vita misera Vita caduca, vita incerta, vita laborjOsa, Vjta immunda , plena miserijs & erroribus, quae non eis vita dicenda sed mors; in qua momentis singulis morimur, per varjOS mutabilitati, defectus, diuersis generibus mortium. Mors ista vj talis,& vita mortalis, licet his alijsque sit respersia amaritudinibus, proh dolori qtiam plurimos suis capit illecebris, & quam multos suis falsis promissionibus decipitic Dulcem namqueJ hanc lucem, qua nunc utimur, illi dicunt, qui dulcedinem verae lucisa risus f. med. cap. II. August. serm r. de verbis Domini. b cap.21. co uen. homi I. tu Psalm. 8.
363쪽
LIBER TERTIUS. 33Ιcis ignorant, sed ne auspicia quidem veri luminis ulla senserunt, nec scitant Angellcam vitam sperandam esse animae, cum eta vanitate huius vitae euaserint.
a Quid amissa ciet est j patria, repulsus homo delectatur exilio fb Vitium s hoc est J nostrae infirmitatis ,
qui voluptate corporis ι & delectatione vitae istius capimur, S cursum hunc consummare trepidamus, in quo plus amaritudjnis, quam voluptatis est. At non saneti ac sapientes viri, qui longaeuitatem vitae huius ingemiscebant, dissolui & cum Clast Isaeo esse pulchrius aestimantes : denique idem generationi8 sua eXecrabantur, sicut ille qui ait, Pereat dies ista in qua natus sum. Quid enim est, quo haec vita delectet es plena aerumnarum & sollicitudi-ndm , in qua innumerae calumniae & multae molestiae, & multae lacrymae eorum qui amictantur molest ijs, oenonent, inquit, qui eos consoletur, & ideo laudat Eccles. defunZios magis quam mirae ves.c Vita certe J mea, vita fragilis, vita
caduca, vita quae quanto magis crescit, tanto magis discrescit; quanto magis procedit, tanto magis ad mortem accedit. Vita fallax& umbratica , plena laqueis mortiS ; nunc gaudeo, nunc statim tristor nunc vjgeo , iam infirmor , nunc uiuo , statim morior , nunc felix appareo semper in j ser, nunc rideor a Gregor. Lamor. hs eat . rq Iob. b Ambios de bona
364쪽
33a SUSPIRIA. deo, nunc fleo; sicque omnia mutabilitati subjacent, ut njhil una hora in uno statu perma
a Nec terra intrepida eri, qualitursed turbine
In eticem cedunt tempora prompta sibi. Nox regit atra diem, tempestas si hera fuscat, Brorum obscurat sol radi iisque decus. Sol tegitur nebulis, rediuiudque luna re surgit, Dimidia Coelum parte latetque sui h suae ita haeci tumultiust a tumulo peto rursus, is ignis Post tumulum rvrsitis me tumulabit edax.
cuisursum exoriens semper ad ima stuit. c Est enim praesens vita Incolatus & quid dico incolatus , cum res sit vel incolatus inferior, unde Christis etiam, ipsam vocavit viam, dicens: angusa eB porta, ei arcta es ruta qua ducit ad Ditam. d Via qujppe est vita praesens, qua ad patriam tendjmus ; R idcirco hic occulto judicio, frequenti perturbatione conterimur, ne vjam pro patrja diljgamus. Solent enim nonnulli viatores, cum amoena fortasse in itinere prata conspiciunt, pergendi moras innecte re, & accepti itineris rectitudine declinare: eorumque gressus tardat pulchritudo itineri dun
a Naetbanet. Ca . de human. nat. b Naesane, carm. de externi hominis militate. c Chrys. ind. Gregor. lib. zy mor. cap. 2. . in cap. H. Iob.
365쪽
LIBER TERTIUS. 333dum delectat. Electis ergo suis ad se pergentibus Dominus, hujus mundi iter asperum facit, ne dum quisque vitae praesentj8 requie , quasi amoenitate vitae pascitur; magis eum diu Pergere , quam citius peruenire delectet . nedum oblectatur in via, Obliviscatur , quod de-ssiderabat in patria. a Sed haec est doctrina optima atque adeo prima , scire nos esse inquilinos in mira praeste vi. Qui rerum quae hic sunt est hospes, erit rerum supernarum ciuis. Qui eorum quae hic sunt, est hospes; non lubenter versabitur in praesentibus. Non domus, non pecuniae, non alimenti, nec alterius eiusmodi curam gerit, sed quemadmodum qui in aliena versantur , nihil non agunt & procurant ut patriae suae resti, tuantur, & quotidie urgent 8c festinant, ut
eam quae eos tulit, videant. Ita etiam qui amore futurorum tenetur, nec rebuS praesentibus aduersis animum demittet , nec secundis efferet , sed utrasque pinercurret tamquam qui v jam ingreditur. Quocirca iubemur etiam dicere in Oratione : Adueniat M. gnum tuum , ut illius diei desiderium &cupi ditatem animo nostro versantes&ipsum praeoculis habentes , ne videamus quidem P sentia. Si enim Iudaei Hierosolymam desiderantes, etiam postquam liberati sunt, deflent praeterita; quaenam dabitur nobis venia, quaenam relinquetur defensio, si non supernae Hierusalem teneamur vehementi desiderio i Vi
366쪽
g3 SUSPIRIA. de ergo quomodo hi quoque lamentantur,
quod cum illis versentur ἰ Habitaui dicentes, cum tabernaculis taedar, multum incola fuit anima mea: Hic enim non solum deflent quod in aliena habitent , sed etiam cum Barbaris versentur. Neque enim haec vita est eo tantum
laboriosa , quod plurimam habet vanitatem& curas importunas , sed quod etiam multus sit maioram prouentus. a Nihil est autem grauius & molestius, quam quae est cum hujusmodi hominibus congressio. Est Barbarorum , cum ijs in quos imperium obtinuerunt, instar ferarum agere ; ut qui tugurijs & tentorijs utantur , & ad immanitatem ferarum sint redacti : sed his multo sunt efferaciores, raptores, auari & qui impudice, ac libidinose dc in delici js vitam transigunt. Multum iu- cola fuit anima mea; non multum propter multitudinem , sed propter rerum dissicultatem. Etsi enim sit eXiguum, videtur esse multum iis qui assiiguntur. Nonnulli e vulgo, pusilli & abjecti anjmi, qui etsi per multos annos vixerint eos paucos esse dicunt. Quibuς,
quid esse potest a ratione alienius t quid vero crassius ijs, qui coelo propositio, & ijs bonis
quae sunt in coelis, quae nec oculus vidit, nec auris audiuit, ore hiante umbras stupent, nec volunt vitae praesentis Euripum trajcere, in
perpetuis fluctibus, tempestatibus & naufra-Ωjs volutati fb o via quae tantos decipis , de propriJS
367쪽
LIn ER TERTIUS. 33stantos seduxisti , tantos excaecasti l Quae dum surgis, nihil es : dum videriS umbraeS, dum exalta S fumus es. Dulcis es stultjs, amara sapientjbus , qui te amat, non te cognoscit, qui te contemnunt, ipsi te intelligunt. Vae qui tibi credunt i Beati qui te contem
nunt i vera non e S vita , quam tu Ostendis.
Alijs ostendis te longam, ut perdas in finem
ut faciant quod volunt, alijs breuem, ut dum poenitere volunt, non permitta 8. Sic est vita nostra, quasi homo in domo aliena, nesciens qua hora vel die Dominus domus dicat: vade Dra S, qu ja non est tua domu S in qua es. O taculum vanum i quid nobis tanta promittis, dum
decipis fa Erraui fateor, sicut otiis perdita incolatus mei, prolongatus est ; atque pro ut projectus sum a facie Dei mei, in hanc eXj iij coecitatem,
ubi expulsus a Paradisi gaudijs, deploro quotidie mecum super miserjaS captiuitatiS meae, lugubre carmen, ingentesque lamentationeS, tum recordor tui, materHjerusialem,dum stant
pedes mei in atriis tuis sancta & decora Sion l, Heu quassa non ro CHRISTE mi, vis conciditi Heu it processas excitat corpus mihi lHeu quam incolatus se meus longe extulit i mnino rerum sium satur praebentium, ensius, inopiae, ariasi , molestiae, Zamae, decoris, hostium, V charigregis.c Infelices quorum vita est in exilio , vita in
368쪽
336 SUSPIRIA. periculo , finis in dubio , nesciens finem n
strum , quia omnia in futurum reseruantur incerta. Adhuc in Pelagi fluctibus versamur suspirantes ad te, portum maris. O patria nostra i patria secura i a longe te videmus, ab hoe mari te salutamus, ab hac valle ad te suspiramus, & nitimur cum lacrymis, si quomodo ad te perueniam U8. a Sed quia dum sumus incorpore peregrinamur a te Domine, non habemus hἱc civitatem manen rem, sed futuram inquirimus; noster autem municipatus in caelis est. Ideo duce gratia tua, ingredior in cubile cordis mei : & canto tibi amatoria , ReX meus , & Deus meus, gemens inenarrabiles gemitus, in loco peregrinationis meae, ubi cantabiles mihi sunt factae iustificationes tuae. Et recordans Hierusalem , eXtendo in eam, sensum cordis ; Hierusalem patriam
meam, Hierusalem matrem meam; teque super eam regnatorem , illustratorem, patrem, tutorem, patronum, rectorem, pastorem, castas & fortes delicias, solidum gaudium & omnia bona , ineffabilia simul omnia, quia unum summum & verum bonum. b O gaudium iu per gaudium , vincens Omne gaudium , extra quod non est gaudium. Quando intrabo in te , ut videam Deum meum, qui habitat in te Ibo illuc , ae ividebo misionem hanc grandem. Q dest , quod me detinet f Heti me quia incolatus meus prolongatus en s Heu me quamdiu dicetur mihi; ubi
369쪽
LIBER TERTI Us. 337γbi est Deus tuus t Quamdiu dicetur mili, expedita, reexpecta ita nunciquae es ex Etatio meas uve Deus meus es Saluatorem expediamus Dominum nostrum IESUM CHRISTUM , qui reformabit corpus humilitatis nosrae conmur tum corpori claritatis Da. Expediamus Dominum quando reuertatur ὀ ntUrijs, ut inducat nos ad suas nuptias.