The Roman pronunciation of Latin; why we use it and how to use it

31쪽

Priscian Keil. v. II p. 23. Nunquam tamen eadem monte Se

natura longam vocalem patitur in eadem Syllaba esse, ut illam, artem, et sim, ill et rem, sent, diem, cum aliae omne Semivocales hoc habent, ut MaecenaS, Paean, Sol, fax, sar.

Keil. v. V. p. 28 . Ut Si dice homi=tem amicum, oratorem optimum. Non enim videris dicere hominem amicum, Sed homine mamicum, quod Si incongruum et inconSonans. Similiter ora-Iorem optimum videri ora ore Osrimum. He alSo warn against the vice of dropping the m alto-gether. One must ne ither an omine amicum nor omine amicum Plerumque enim aut Suspensione pronuntiatur aut excluSione. . . . o quid sequi debemus Z Quid Z per suspensionem tantummodo. Qua rationes Quia si dixeris per suspensionem homi nem amicum, et haec Vitium VitabiS, Fosacismum, et non cade in aliud vitium, id est in hiatum.

N except when followed by or , is pronouncedis in Englisti, ni that it is more dental.

Mar. Vict. eil. v. VI p. 32. Nisero, Sub convexo palati lingua inhaerente, gemino nari et oris Spiritu explicabitur.

32쪽

Keil. v. II p. 20. N quoque plenior in primi Sonat, et in ultimiS, partibu Syllabarum, ut nome a Stamen; Xilior in mediis, ut

corae anor, inter relinquisis, anxiouS. Nigidius apud Geli. XIX. xiv. . Inter litteram n et g est alia vis, ut in nomine anguis et angaria et anchorae et increpat et incetorri et in eu us. In omnibus enim his non verum n Sed adulterinum ponitur. Nam n non esse lingua indicio est. Nam si ea littera esset lingua palatum tangeret.

Not only the Greelis, ut ome of the early Romans, wrote , inste ad of n, in his o Sition, an gave to theletter o sed a ne name, agma. PriSCian Say : Κeil. v. II p. 20. Se Uentea Vella, pro ea n g Scribunt Graeci et quidam tamen vetustissimi auctore Romani euphoniae Causa bene hoc facientes, ut grais , a cesS, MuluS, MENS, quod ostendit Varro in Primo eiri in Linguae Larinae his verbis Ut Ion Scribit, quinquavicesima est littera, quam Vocant ma,' 'cujus forma nulla est et vox Communis Si Graeci et Latinis, ut hi Verbi : auruus, auens, m uilla fuerunt. In ejusmodi Graeci et Accius noster binara scribunt, alii nista, quod in hoc veritatem videre facile non St.

This custom id not howeVer prevat among the Roman S, and marius Victorinus alves it a. his opinio that it is

33쪽

Mar Vict. I. u. o. Familiarior eSt auribus nostri n potius quamg, ut ances et ancilla et a/CIιia et anguStum et anquiri et anco D, et Similia, Perm Potiu quam pera Scribite : Sicut per duo gquotien duorum g Sonum aure eXigent, ut Merem, Su illat, Su EVEHUIGII, SuraeSIrsu, et Similia.

tom, ather tha b re ason : Cic. r. XLVIII. Quid vero hoc elegantius, quod non fit natura, sed quodam institui, in crus dicimus brevi prima littera, in- Sa=ais producta : inhumanat brevi, infelix longa: et, ne multis, quibus in verbis eae primae litterae Sunt quae in sapienre atque felice, producte dicitur in ceteris omnibus breviter : itemque com-soSuit, consuevit, concrepit con fecit. ConSule Veritatem, reprehendetu refer ad aures, probabunt. Quaere, Cur Ita Se dicent juvari. Voluptati autem aurium morigerari debet oratio.

Sente in re e by ης); infans o infas, frons o fros. In late Latin the n wa frequently dropped in participi endingS.

34쪽

Keil. v. IV. p. 42. Illud VehementiSSime observare debemus, ut con et in quotienSque poS Se habent a vel f litteram, videamus quemadmodum pronuntientur. Plerumque enim non observantes in barbarismo incurrimUS.

Prisc. I. Gnu quoque, Vel a Vel gnum terminantia longam habent vocalem penultimam resno, gnum a Io, Starnum a bene benignus a male malignus ab abiete, abiegnus; privignus PelignuS.

Q has the ound of Englisliri in the word quire, quies.

Priscian nyS Keil. v. II. p. a. Κ enim et q, quamvis figura et nomine videantur aliquam habere differentiam, cum c tamen eandem, tam in Son Vocum, quam in metro, poteStatem Continent.

Id. ib. p. 36. Dein quoque Suffcienter Supra tractatum eSt, quae nisi eandem vim haberet quam c. larius Victorinu Say : Keil. v. VI p. 5. Item Superflua quaSdam identur retinere, et metri . . . Pro h et q, c littera facillime haberetur cautemper c et S. σ

35쪽

Id. b. p. a. cetis SuperVaCue numero litterarum inseri doctorum plerique contendunt, Scilicet quod c littera harum ossicium possit implere.

The graminarians teli us that mandri are alway foundat the beginning of a syllabi :

Prisc. eil. v. III. p. 111. v et k Semper initio syllabarum po

nuntur.

Donat. eil. v. IV. p. 4 a. Namque illi' praeponebant quotiensu Sequebatur, Ut quum I OS Vero non OSSumUS praeponere nisi ut u sequatur et post ipSam alia VocaliS, ut quoniam. Diomede SayS DKeil. v. I. p. as. Q ConSonan muta, eccit u litteri Composita, SVPerVaCUa, qua Utimur quando u et altera vocali in una syllaba junguntur, ut uirinus.

R is trilled a in Italian or rench

Μar Vict. eil. V. VI p. 32. Sequetur , quae vibratione vociS

in palato linguae fastigio, fragorem tremulis ictibus reddit.

36쪽

Κeil. v. I. p. 32. Deliin duae Supremae S et x jure junguntur. Nam vicino inter se onore attracto Sibilant ictu, ita tamen si prioris ictus pone dentes excitatus ad medium leni agitetur, sequenti autem CraSSO Spiritu hispidum Sonet, quia per Conjunctionem c et , quarum et locum implet et vim Xprimit, ut Sensu aurium ducemur, eicitur.

Keil. v. V. p. 30 . Item S litteram Graeci exiliter ecferunt adeo ut cum AC rant uSSit per unum S dicere XistimaS.

Quint. I. i. 6. Ne ilia quidem Circa a litteram delicias hic magiSter feret.

Pompei Comm. ad Donat. Meil. v. VI p. 32. u autem et , quibuS, ut ita dixerim, voci Vicinita quaedam est, linguae Sublatione ac positione distinguuntur. Nam Cum Summos atque imo ConjunCtim dentes suprema sua parte pulsaverit e litteram exprimit. Quotien autem Sublimata partem qua Superi dentibus est ori ocontigerit,' Sonore voci explicabit. From the Same riter e learn that Some pronounce the

Κeil. v. V. p. 304. ECC in litterari aliqui ita pingue nescio quid Sonant, ut cum dicunturiam nihil de media syllaba infringant.

37쪽

DKeil. v. II p. 13. Videntur tamen i et u cum in Consonantes tranSeunt quantum ad poteStatem, quod maximum est in ementis, aliae litterae esse praeter supra dicti ; multum enim interest

The grammarians at So State that hi Consonantis asrepresente by the Gree digamma, hicli the Romans calle et a RiSo. Marius Victorinu Say :

I. iii. 4. Nam litterara Vocali eSt, Sicut a, e, i, O, Sed eadem Vicem obtinet consonantis : Cujus potestatis notam Graeci habent , noStri vate vocant, et alii Ela Irma ea per se scripta non facit Syllabam, anteposita autem vocali facit, ut ἁμαξα, ρεκηβολος et ρελένη. NOS vero, qui non habemu hujus vocis nomen aut notam, in ejus locum quotiens una Ocali pluresve unctae unam syllabam faciunt, Substituimu u litteram.

No it is contended by ome that this digamma, O Pau, was meret taken a a Symbol, Some What arbitrarii perhapS, and that it id not indicate a particular ound but might stan forinnything hicli the Romans hos to repre Sent byit; and that herefore it ives us no certain indication ofwhat the Latin v OnSonant RS.

38쪽

30 THE ROMA PRONUNC ATTON OF LAT But e re expressi tol that i ha the force an sound of the Gree digamma. In Marius Victorinus e fines:

Keil. v. VI p. 23. F autem apud Aeolis dumtaxat idem valere quod apud no va et Cum pro Consonante Scribitur, Vocarique βαυet Elamma.

in omnibus vim habuit apud Latinos quam apud Aeoli digamma. Unde a plerisque ei nomen hoc datur quod apud Aeolis habuit olim lamnaa, id St au ab pSius Voce profectum teste arrone et Didymo, qui id ei nomen esse ostendunt. Pro quo Caesar hanc es figuram scribi voluit, quod quamvis illi recte visum est tamen ConSuetudo antiqua Superavit. Adeo autem hoc Verum Stquod pro Aeolico digamma fra ponitUr.

What the was the ound of this Aeoli diramma or αὐλPriscian SayS Keil. v. II p. 11. Aeolicum lamma, quod apud antiquis- Simos Latinorum eandem vim quam apud Aeolis habuit Eum autem prope Sonum quem nunc habet Significabat ricum aspiratione, Sicut etiam apud Vetere Graeco pro eto unde nunc quoque in Graecis nominibu antiquam Scripturam ServamuS, pro ponentes, ut OrpheuS, Phaetrion. Postea vero in Latinis verbis placuit pro p et Scribi, ut fama, filius, facio, loco autem lan nais pro ConSOnante, quod Cognatione Soni videbatur amnis esse di amma ea littera.

39쪽

Keil. v. II p. 33. Anti Ui Romanorum Aeolis sequentes loco aspirationis eam 1 ponebant, effugiente ipSi quoque Spirationem, et maXime Um OnSonante recuSabant eam proferre in Latino sermone. Habebat autem haec Plittera hunc Sonum quem nunc habeto loco ConSonantis posita, unde antiqui a pro ab scribere Solebant Sed quia non potest au id est Elamma, in

fine syllabae inveniri, ideo mutata in b. Virum quoque pro sibilum teste Nonio Marcello de Doctorum Indagine dicebant. An again

Prisc. eil. v. II p. 13. In b etiam Solet apud Aeolis transire di amma quotiens ab ρ incipit dictio quae Solet aspirari, ut τωρ, ητωρ dicunt, quod agamma nisi vocali praeponi et in principio Syllabae non potest. Ideo autem locum transmutavit, quia b vel da anima OStis in eadem syllaba pronuntiari non potest. Apud no quoque S invenire quod pro u ConSonante b ponitur, ut caelebs, CaeleStium Vitam ducens, per b Scribitur, quod con Sonan ante ConSonantem poni non potest. Sed etiam rugos et Belena antiquissimi dicebant, teste Quintiliano, qui hoc ostendit in primo institutiomιm oratoriarum nec mirum, Cum inuoque in v euphoniae cauS Converti invenimUM; ut umero. Quint. I. v. 69. Frequenter autem PraepoSitione quoque opulatio ista corrumpit inde abSIulit, et uilis, amisit, Cum Praepositio sit ab Sola.

40쪽

Cic. r. LXV. Quid vero licentius quam quod hominum etiam nomina Contrahebant, quo SSent aptiora Nam ut duellum, bellum et mιis, bis sic Drιelmιm eum qui Poeno classe devicit Bellium nominaverunt, Cum Superiore appellati SSent Semper

Duellii. One cannot but feel in re ading the numerous passages in the grammarians that reat of the ound of u ConSonant, that i iis ounda ad been no the than the natura Sound of u illi consonanta force, the never Ouid have penis much time an labor in explaining and lucidatin it. Wh di the no turn it o with the simple explanationwhicli the give to the consonantat L that o do ubieci What more natura than to spe a os consonant Mas Moubleu V as e Englisti do ). ut o the Contrary the eX- pressi declare it to have a ound distinc an peculiar. Quintilia says that even is the formi the Aeoli digammai rejected by the Romans, et it force purSue them

Quint. XII. x. 0. Aeolicae quoque litterae qua servum cervumque dicimus, etiamsi forma a nobis repudiata est, vi tamen nos ipsa perSequitur.

Quint. I. vii 26. Nunc u gemina Crit)untur servus et cervus)ea ratione quam reddidici neutro sane modo Vo quam SentimuS

essicitur. Nec inutiliter Claudius Aeolicam illam ad hos usus libteram adjecerat.