The Roman pronunciation of Latin; why we use it and how to use it

41쪽

Id. h. v. 7 8. At grammatici Saltem omnes in hanc descendent rerum tenuitatem, desintne aliquae nobi neceSSariae literarum, non cum Graeca Scribimus tum enim ab iisdem duas mutuamur)sed propriae, in Latinis, ut in hi seruus et uulgus Aeolicum digammon deSideratur.

This nee of a ne symbol recogniged by authorities like Cicero an Quintilian is no an insignificant Oint in the

argument.

Marius Victorinus says that Cicero add es consonant tothe ther sive Consonant that are underStoo to assimilate

Certain ther ConSonant Comin before them ΓΜar Vict. I. iv. 64. Sed propriae Sunt cognatae consonantes)quae simili figuratione oris dicuntur, ut Sta, , , , , quibuSCicero adjicit u non eam quae accipitur pro vocali, Sed eam quae ConSonantis obtinet vicem, et interposita vocali fit ut aliae quoque

He proceed to illustrate illi the proposition ob:

Nivesque deducunt ovem, nunc mare nunc Siluae V

42쪽

3 THE ROMAM PRONUNCTATIO OF LATINO Lucretius, in II. 232

Propterea quia corpus aquae naturaque tenViS.

Such single instance SuggeSt, in deed, a Common Origini theo an V, an a poet' license, archaiSti perhapS butio more determine the ordinar value of the lette than,

say, in the Englisti poets the rhyming of ind with ind, o the akin a distinc syllabie of the ed in participie

Iu an ego tibi an mihi

fAul. Gell. X. iv. . I S, inquit, Cum dicimus motu quodam oris Conveniente Cum pSius verbi demonstratione utimur, et labias SenSim primore emovemuS, a Spiritum atque animam porro versum et ad eos quibuSCum Sermonicamur intendimus. At contra Cum dicimus nos neque profuso intentoque flatu vociS, neque

projectis labiis pronunciamus sed et spiritum et labias quasi intra noSmetipSo coercemus. Hoc idem fit et in eo quod dicimus Iu et ego I et ibi et mihi. Nam Sicuti cum adnuimus et abnuimus, motus quidem ille vel capitis vel oculorum a natura rei quam Significabat non abhorret ita in his Vocibus, quasi gestu quidam oris et spiritu naturali eSt.

But a litile caresul examination ili ho that this passage favor the ther Side ather. The irst par of the description labias en Sim primoreSemovemus, ' ill applyrio ither ound vos o mos, althoughbetter, a Wil appear pon Consulting the mirror, to vos hanto mos o ut the e Condri in Spiritum atque animam porro versum et ad eo S quibuSCum Sermonicamur intendimus, V

43쪽

Cic. de Div. XL. 84. Cum M. CraSSu exercitum Brundisii imponeret, quidam in portu Carica Cauno advecta vendens Cauneas V clamitabat. Dicamus, Si placet, monitum ab eo Crassum cavere ne iret, non fuiSSe periturum Si omini paruisset.

very lihel a Gree himself Brundisium bein a Gree port

In rench, find the Latinis consonant pas Sin into ,

a ovum into Eufo novem into ne .

44쪽

36 THE ROMA FRONUM ATTON O LATINI seem no improbabi that in Cicero' time an latertii ConSonant u repreSente Some Variatio of ound that

iis value varie in the directio of f, an possibiy, in

No the question At hat oint long this in dowe in the u consonant of the goiden ages Roby thoughno agreeing illi Ellis in rejecting the Englisti, ound asthe representative of that period declares himself quite conten to thin that a labia V was provinciali Contemporar an in the en generali supersede it. VBut provincialisms' o no Seem SussiCient to CCountior the se of i foris Consonant in inscriptions an in writers of the rs Centvry. For in Stance, Nerva and Severus in Contemporar inscription are ritie both with

It is true that the instances in hicli, finda taking the

place of o in the firs century, and earlier, are decide di in the minority, ut he we recolleC that o wa the originaland natura representative of the Latino the fac that a

45쪽

Nor, in his Connection, hould we ait o notice the word sin Latin here u ConSonant is represente by b, Suchos b/ιbile rom oetu e defervi an deferbui rom deferveo. In Concludin the argument for the labia V ound of consonantalis it ma be prope to suggest a fac which should

have no eight against a ConCluSive argumen o the therside, ut hicli might perhaps, e allowe to turn the calenicet balanced. The W ound is no oni urifamilia butnearly is no qui te, impos Sible, to the ipsi an Europeanpeopte except the Englisti, and would thereiorem necessityliave to e est ut o an universali adopte Scheme of

DKeil. v. VI p. 32. Deliin duae Suprema A et x jure ungentur, nam vicino inter Se sonore attracto Sibilant ictu, ita tamen si prioris ictus pone dentes excitatus ad medium lenis agitetur; Sequentis autem crasSo Spiritu hispidum Sonet qui per Conjunctionem Getis, quarum et locum implet et vim exprimit, ut sensu aurium ducamur emcitur.

f Id. ib. p. s. J autem per Getis possemus Scribere.

46쪽

Posteaquam a Graecis , et a nobis , recepta est, abiit et illorum et nostra perplexa ratio, et in primis observatio igidii, qui in libris suis clittera non SimSuS, antiquitatem SequenS.

f Keil. v. VI p. s. Si et , Si modo latino sermoni necessaria esset, per e et S litteras faceremus. UANTITY.

syllabi in Latin a Consis of rom ne to Si letterS,

Si antecedens syllaba terminat in Consonantem neceSse S et Sequentem a ConSonante incipereri ut artus, ille, arduus; nisi fit CompoSitum : ut aleo, ades, feres. Nam in simplicibus dictionibus necesse estis et ejuSdem SSesyllabae, ut saScua, DSCuS.

47쪽

s ejuSdem S Syllabae, ut coSINOS per irare, IESIA. In semivocalibus Similiter sunt praepositivae aliis semivocalibus in eadem syllaba Ut m Sequentem, Ut MNESIEuS, amnis.

Each letter has iis timen or times. Thus a lior vowellias the time fine beat mora); a long owel, of tW beat ; single Consonant, iis hali beat a do ubi Consonant, ofone beat. Theoreticatly thereiore a Syllabie may have asmany a three, or Ven Our, tempora but practicali on lytW are recogniZed Allisve two are disregarde and ach

Keil. v. II. p. a. In longi natura Vel positione duo sunt tempora, Ut Eo, ara, duo SemlS, quando ΟS Vocalem natura longam Una Sequitur ConSOnanS, Ut Sol tria, quando poSt vocalem natura longam duae ConSonante Sequuntur, Vel una dupleX, Ut NonS, rex. Tamen in metro neceSse est unamquamque Syllabam vel unius vel duorum accipi temporum. ACCENT.

The grammarians teli us that ver syllabi has three dimensions tength, readth and eight O tenor, Spiristos,

D uSI Keil. Supp. p. XVIII. Habet etiam unaquaeque syllaba altitudinem, latitudinem et longitudinem altitudinem in tenoreri CrasSitudinem vel latitudinem, in Spiritu longitudinem in tempore. Diomede Say ἰ Keil. v. I. p. 43o. ACCentUS Si dictu ab accinendo, quod sit quasi quidam cujusque syllabae CantuS.

Cic. r. XVIII. I pSa enim natura, quasi modularetur hominem orationem, in omni verbo poSuit acutam ΟCem, ne Una luS, neCa postrema Syllaba citra tertiam.

48쪽

duobus constat Circumflexus. Ex his, Cutu in Correpti Semper, interdum productis Syllabis versatur inflexu or circumflexus ), in his quae producuntur; gravi autem per Se nunquam ConSiStere in ullo verbo potest, sed in his in quibus infleXu est, aut acutus cetera Syllabas obtinet.

The fame rite thusaives the place of eaCh accent :

Keil. v. I. p. 431J ACUtUS apud Latinos duo tantum loca tenent, Paenultimum et antepaenultimum CircumfleXus autem, quotlibet syllabarum sit dictio, non tenebit nisi paenultimum locum. Omnis igitur pars orationis hanc rationem pronuntiationis detinet. Omnis vox monosyllaba aliquid significans, Si brevi eSt, CVetur, Ut b, mel, fel, et Si ΟSitione longa fuerit, acutum similiter tenorem habebit, ut ars, ars sis, nix, fax Sin autem longa natura fuerit, flectetur, ut lux, SsES, OS, Sol, nonS, DIIS, A. Omnis vox dissyllaba priorem syllabam aut acuit aut flectit. Acuit, vel cum brevis est utraque, ut EuS, DuS, Eatur, arat; vel cum positione longa est utraque, ut Soliara vel alterutrapositione longa dum ne natura longa Sit, Prior, Ut fo=rrus; POS-terior, ut cohors. Si vero prior syllaba natura longa et Sequens brevis fuerit, flectitur prior, ut Dema, Roma. In trisyllabis autem et tetrasyllabis et deinceps, Secunda ab Ultima Semper observanda est. Haec Si natura longa fuerit, inflectitur, ut Romanus, Cethegus, marin S, O Asinus, amicIίS, Sabinus, Quirinus, Iectica Si vero eadem paenultima positione longa fuerit, acuetur, ut Meteitas, Catullus, Marcellus ita tamen Si positione longa non ex muta et liquida fuerit. Nam mutabitaCCentum, ut Iaretrae, enebrae. Et Si noviSSima natura longa itemque paenultima, sive natura Sive OSitione longa fuerit, paenultima tantum acuetur, non inflectetur Sic natura, ut Menae,

49쪽

IV E VT. lAthenae, Thebae, Comae poSitione, ut Iabellae, fenestrae. Sin autem media et novissima breves fuerint, prima Servabit acutum tenorem, ut Sersiris, MalliuS, Scra, zιScina, Dolius Claudius. Si omnes tres syllabae longae fuerint, media Cuetur, ut Romani, Igati, praetoreS, prae suES. Priscia thus defines the CCent : Keil. V. III. p. 10. ACUtUS namque accentus ideo inventus est quod acuat Sive elevet Syllabam gravi vero eo quod deprimat aut deponat circumflexu ideo quod deprimat et acuat.

Then after giving the place of the CCent he note Somedisturbin influeraces, hicli Caus exCeption to the general

Ratio namque distinguendi legem CCentuum saepe Conturbat. Siqui pronuntians dicat fons et ergo, quod apud Latinos in ultima syllaba nisi discretioni causa accentu poni non poteSt: e hoc est quod diximus fons et erae . Ideo sone dicimu ne putetur verbum esse imperativi modi, hoc est sone ergo ideo dicimus ne putetur Conjunctio rationaliS, quod Si ergo. Ambiguitas vero pronuntiandi legem accentuum Saepe Conturbat. Siquis dicat interea ci, qui nescit, alteram partem dicat interea, alteram loci, quod non Separatim Sed sub uno CCentu Pronuntiandum St, ne ambiguitatem in Ser mone faciat. NeceSSita pronuntiationis regulam corrumpit, ut puta SiquiS dicat in primis ocius, addat que Conjunctionem, dicatque o IuSque, Cc in pronuntiatione accentum mutavit, Cum non in Secunda Syllaba, Sed in prima accentum habere debuit.

He also states the law that determines the kin o accentio e Sed

Id. b. p. a1. Syllaba quae Correptam voCalem habet acuto ACCentu Pronuntiatur, Ut f x, fax, G, O, dux v x, quae etiam tali accentu pronuntianda est, quamvis Sit longa poSitione, quia

50쪽

naturaliter brevis St. Quae ero naturaliter producta est Circumflexo accentu Xprimenda S ut ' ES, EOS, Sses. DiSSyllabae vero quae priorem productam habent et OSteriorem Correptam, priorem syllabam Circumflectunt, ut ne a Creta. Illae Vero quae Sunt ambae longae vel prior brevi et ulterior longa acuto CCent pronuntiandae Sunt, Ut I OS, ETES, ELES. Hae ero quae Sunt ambae breves Similiter acuto accentu proferuntur, Ut bonuS, NEOS.

Sed notandum quod Si prior Sit longa positione non CircumfleXo,

vis sit longa poSitione, tamen Xprimenda est tali accentu quia

non St naturaliS.

Trisyllabae namque et tetrasyllabae sive deincepS, Si paenultimam correptam habuerint, antepaenultimam acuto accentu proierunt, ut Titillius, HosIHiiιS. Nam paenultima, si poSitione longa fuerit, acuetur, antepaenultima ero gravabitur, ut Catullus, esullus. Si vero ex muta et liquid longa in VerSu SSe Con- Stat, in oratione quoque accentum mutat, Ut latebrae, tenebrae. Syllaba vero ultima, si brevis sit et paenultimam naturaliter longam habuerit ipsam paenultimam Circumflectit, ut Cer gus, perdius. Ultima quoque, Si naturaliter longa fuerit, paenultimam acuet, ut Misaae, Fc ae. Ad hanc autem rem arSi et thesis neCeSSariae. Nam in unaquaque parte oratione arsis et thesis Sunt, non in ordine Syllabarum, Sed in pronuntiatione velut in hac parte narura, ut quando dico nar elevatur VOX, et Si arSisintUM; quando vero equitur ra o deponitur, et est thesi deforis. Quantum autem SuSpenditur vox per arSin tantum deprimitur per thesin. Sed ipsa vox quae per dictiones formatur donec accentuSperficiatur in arSi deputatur, quae autem OS accentum equitur in theSin.

In the matteris exception to the rule that accent cloes no fallis the ultimate, e in a sonaewhat wide divergenCeo opinion among the grammarians. Some of them ivenUmCTOUS XCeption S, particulari in the distinguishing of part of Spe ech, S, for instance, etween the Same OrduSed a adverbis prepoSition a ante an anu or etween