장음표시 사용
331쪽
P O M P E I IT Romae mos erat, ut equites qui legitimum tempus iv ilitassent equii in Brum deducerent. ad duumvi/ . zzli ros quos cenires appellant,& comemoratis eXpe ditionibus ac ducibus sub quibus meruinent, pro . meritis tui collaudarentur,aut vituperarentur. Itaqx Pomprius quia esset consili, ipse equum ad centres Dux B Gulium ac Lentulum deduxit. Quibus ex more peride mi comantibus an omnia militaria munia obisset, oia,
Ies inquit,sub me ipso imperatore. Significans si sic ges
sita duce,ut nihilo secius omnes militis partes gna/ Ruiter praestaret. Ide N imperator bonus,ti miles stro nuus qua laude nulla principi pol maior cotingere. u Quu Settorii literas in Hispaniis intercepili et in clomon Quibus erant Inclusae complurium ducum epistolae. the Sertorium ad novandas res statum ciuitatis imma liandii Roma inultantium,exussit omnes,ut improγbis daret poenitentiae locii,& in melius mutandi coAfilia secultatem. Hoc ut inter moderate prudentei
. ficta merito recensetetur,ita non video quid iaciat linter apophthegmata. Quansi eiusmodi multa repe riuntur in Plutarchi collectaneis. Si prodidisset no mlnaIam metu poenae sest ad vim maniffstam paras :Εnt. Simul destiens silentium hostium literis,doν χcuit quantu sit crimen alienas resignare literas, aut qalibi p tras obsignatas creditu est, sub diu efferre.
Phraati Parthos u regi per legatos ab ipso postula l) g ti Vt Euphratem Romana, ditionis terminum esse χs vellet,lmo,inquit illud magis postulandum,ut Ro/ minotum fines a Parthorum regno iustitia dirimat. hSignificas Romanis no esse prs scribendo quouso ldebeant proserre imperium, a quo propagado non montes aut flumina debeant arcere, sed ibi demum sere fines Romanae ditionis,ubi ius non esset vlteo h
332쪽
APOPHTH. LIB. IIII. 14s. Quum L Pus Lucullus post obita militis munia 22 QOIupti bus dederet. e sumptuose viveret. Po/l peium interim reprehenderet,s prstet aetatem multis n. ociis appeteret implicari,Magis,inquit,prsteri xtatem est senem delitiis vacare si imperium gerere. Crauiter taxauit illorum sententiam, qui putant senibus nihil agendum,quum decorum sit remp. gubernantem,vel stantem mori. Luxus autem & ocium in iuuenibus stultitia est,in senibus crimen. Egrotanti Pompeio medicus prςscripserat ut tura dis vesceretur. Cumq; hi quibus datum erat negociunegarent inueniri,non enim erat tempus quo genus hoc auium capi Ble admonuit aliquis, apud Luculia inueniri posse,qui iurdos toto anno soleat alere. Itane inquit Psipetus,nisi delitiis deditus esset Luincultus,nequaqua viveret Pompeius 3 Contemptoq; medico,cibis parabilibus vis est. O vere masculumatum,qui ne vita qde delitiis accepta serre sustinuit. Quum ingens rei frumentariae Romae esset penuria,Pompeius titulo quidem annonae procurator eautem vera maris terrasti dominus declaratus, in Africam,sardiniam ac Siciliam nauigauit, multaq; frumenti vi collecta,properabat ire Romam, verum quum ingeti tempestate oborta naucleri detrectaret nauigationem,ipse primus nauim ingressus iussit ancoras tolli,clamans,ut nauigemus urget necessitas, ut vivamus non urget. Significans patriae periclitantis habendam rationem potiusquam priuatae in columitatis. Siquidem reipublicae subleuandae curis im/mori pulchrum est,at patriam ini extremo discrimi/ne nostra cessatione destri urpissimum est. Hic mo/nemur non animalia bruta tantum omissa libertate venire in struitutem, verum etiam homines in domitos seme domari. Docemur item publicae siluti pris
333쪽
Noderatem l . POMPEI I uatam incolumitatem posthabendam esse. Quum iam detecta esset Pompeii cum Caesire multas, ac Marcellinus unus ex eoru numero quos Pompeius evexisse putabat , a Pompeio ad Caelare transtulisset alum, adeo ut non veritus sit in senatu multa in Pompeiu dicer hunc ita compescuit P5peuis Non te pudet inquit, Marcelline, ei maledicere cuius bentificio ex muto factus es facundus, ex tam elico eo P ductus,ut vomitu no teneas e Grauiter. Ubiecit ingratitudinem homini, q hoc ipssim quod habebat, dignitatis autoritatis S eloquentis,abuto. batur in eum cui debebat acceptum stire. Nam hoc turpissimum ingratitudinis genus est, sed tame hea nimium vulgare. Catoni acerbius insectanti Popetu quod quii ipse saepius prςdixisset,potentiam Caesaris indies cresce. tem,nulli bono sere populari ciuitatis gubernationi sed potius ad tyrannidem tendere. Pompeius ita respondit. Tua inquit Cato,magis accedunt ad diui natione,at mea magis accomoda sunt amicitiae.Seotiens Catonem incerta loqui,quod nemo possit re rum humanarum exitum liquido praescire, se vero ea stquutum,quae tu temporis amicitia quae sibi cu Cae re intercedebat,postulabat. Certum erat qd debebatur amico,incertum erat,an amicus illi Blutus esset inimicus. De amico vero humanius est bene sperare quam diuinare peiora.
De se libere profitebatur,quod omne magistratii quem gessJerat S citius esset nactus qui m ipse expectasset,& citius depciuisset quam ab aliis expectῆtuesctet. Quod cito suscepisset imperium, vel Brtunae ruit,vel praematurae virtutis,quod mature depossiit anImi moderati erat,non ad tyrannidem spectantis 2d ad reipublics commodum. -
334쪽
APOPHTH. LIB. IIII. spost Diu in pharsalic:s capis habitu in Aegyptu i 6 piugi quu4; e triremi descesurus emet in scalmum rpiscatorui Ab Aegypti rege missum conuersiis ad uxore ac filiu nihil aliud dixit,ci illud Sophocleu. a i
κλου sὶ μυλ ανε μυρο μολκ. Id est. Quisquis tyranni ad tecta demigrauerit Fit semus illi,liber etsi venerit. cPrae isse videtur imminens exitium. Vbi descen derat in scapha ictus gladio semel tantii emisit sti. spiriti,& obuoluto capite praebuit se occidendum. Popeius ipatiens Tullians dicacitatis,inter ami/xIsos dicere selet, cupio ad hostes transeat Cicero, ut Molest nos timeat.Notas illius ingentu, quo dicis hostibus Micῆς, δ Te supplex in amitos plumax. Hoc Popeii dictu tR ita resert Quintil. Transit ad Ccsue & me timebis. Idem rebus infitieiter gestis aduersius Caeselecti a ad summam desperationem redactus,in tentorium Dς φηvenit antonito similis nee aliam vocem emisit qua τλxi hanc ουκ οι- ε'ς παρομβολήν, ergo in castra, sumpta veste prstenti Ertuns accommoda tam profugit. Composito Siciliae tumultu, ac ciuitatibus quae ''dostcerant placide receptis soli Mamertini postula. Atinataehant audiri,recitantes leges quasda ipsis olim a Ro procos
manis concessas,non desinetis nquit,nobis accinδ i gradiis recitare leges Significans iure agere vo iontibus,non eri opus armis. T .
idem quit ex litetis senatus intellexisse ola quae rozylla armis obtinuerat in ipsius potestate esse tradi Tediuta ppli sitffragiis centuriatis, percussio seniore dixit, gloriae Proh nunquam finienda pericula, quato saltus erat obscurum nasci,si a militaribus curis nunquam drabit recedere nec hae exuto inuidia licere cu VSore auri vita degere. Hagna potetia ambit inexpertus,
335쪽
i odit expertus. sed deponere tutum non est.
et a Quibusdam se videre negantibus quomodo posFiducia sti Caesaris impetu sustinere,hilari vultu vetuit illos Lllax hac de re esscte solicitos. Nam fimul ac inquit , Elum Italiae pede pulsauero,exilient affatim equestres podestrest copis. Praesens quidem animus , si fortuna
responditat. ar Iam si nondum te tepit huius couimi satietas,addemus & ex oratorum numero aliquot eximios.
PHOCION ATHENIENSIS A Primum igitur accipe Phocionem Atheniensem
genere,sed Lacedaemonili,& morum integritate, &U orationis breuiloquentia. Socratem in hoc referebat quod nunqua visiis est cuiquam neo flere,neo ride sere. Tanta erat animi constantia. Huic in concione sedenti,quidam dixit, Videre cogitabundus o Phocio Senten. recte inquit coniectas. Cogito enim si quid quea debriosa bre trahere his quae dicturus sium apud Athenieles.Alii uiloque solliciti iunt ut quiun plurima dicant, quo videaturtia. diserti,illi diuersa erat cura nimirum ut quae ad remisciebant,verbis quὶm paucissimis complecteretur. a Quum oraculu proditu esset Atheniensibus,in ea ciuitate unu esse viru qui cunctoru statentiis adueriretur,ac populus vocitrans iuberet illum inquiri.
Phocion semet prodidit,dicens, Ego sum ille,quem designat oraculum. Nam uni nihil placet omnium vulgini quae vulgus vel secit,vel dicit.Quid hie primu ad. hil sanu mireris ,impavidum ne Viri animum, an clementia, qui non passus sit suspitionem ad innocente alique deuolui,an singulare sapientia qua perspexit inconditam multitudinem quoniam affectibus agitur niphil sani nec agere,nec Ioqui. il. Quod a die oratione habens apud Atheniensem' populu,placebat omnibus,quum videret ab omnis
336쪽
A POP ΗΥΗ. LIB. IIII. I 'bus paritet sermonem approbari: eonuersus ad amitos Quid inquit Num mali quippiam dixi impru/dense Adeo persuasum habebat,nihil placere vae go,quod a recto iudicio proficiscitur. Quit Athenienses ad sacrificium quod appara
bant ex more peterent a ciuibus ut conseiret aliqdae caeteris conserentibus frequenter esset appellatus Phocion,puderet inqt,si nobis addete N huic nihil reddere ostense creditore. Plerim sunt q putet optime collocatum:quod impenditur templis ae sacrifl modetis epulis te diuorti,at vir ille perspicax sensit mul sit perestio sanctius esse reddere qbus debeas,quid sensurus sacris 1ν de his et fraudata coniuge ae liberis extruunt sacri pededilficis structuras regias,& horum octo alendo magna lacultatum partem impendunt Demostheni rhetori ducenti. oecident te Pho/ ςcion Athenienses si quando coeperint in inire,hue Pulchre
in modum respondit. N equidem si in ire occe retorum petin alte,si ad sanam mente redierint. Demosthenes enim pleram ad gratiam apud populum loque. batur,& blanda potius quὲm Glubria. 6. Quu Aristogiton talumniator iam condemnatus Malosi in carcere moriturus effer,rogaretq; Phocione ut se uisere iinuistret amicis non sinentibus ut ad homine iret. cartere
Et ubi quis n*,libentius Aristogitoni loqua e Ami iucudaeorum argumentum argutissime torsit in diuersiim
significans se non ire ut sceleroso patrocinaret, sed
ut eius merita calamitate frueretur.
et Quum ByΣantiis irasceretur Athenienses, quod fCharetem q eum exercitu in subsidium mae ciuita/ Fidie Itis mimus emet aduelsus Philippii noluiment recipe ducere,ae Phocion dixisset,non esse irascendu 2ciis diffidentibus,sed ducibus quibus fides non habere V2 dux electus est,atiri ipsi fidentibus Byzatiis esse
337쪽
ε- P Η 'o C I o N Is est,ut Philippus re insecta discederet. Dissidentiam Byaantiorum in Charetem ducem reiecit, qui talisera ut non videretur tutum sese illius fidei comittere prudentiae est infido diffidere. at Phocioni pro . batae opinionis viri pion dubitarunt sese credere. s Alexander Macedonum rex centum talenta darno mistrat Phocioni is vero percontatus est eos et pecuniam adserrebat. Quid ita, quum eunt Athe nienses permulti sibi uni illa mitteret Alexander, iIlis respondentibus . Quoniam unum te iudicat vi Cortu tum ti honestum & bonum. Ergo sinat, inquit meptela talem & habeti di esse. ut sibi arreptum ab illis' arisi muneru gumentum torsit ad occasionem recusandi muneris Iam quis hie non admiretur incorruptipectoris syncerita tem, pauper erat Phocion,nec doni magnitudine quicquam mouebatur. Simul autem in dicat il/los qui quum rempublica,administrent tamen a ea. piundis muneribus non temperant,nee bonos esse virossee tales haberi debere. s Quum Alexander ab Atheniensibus posceret DIdem fix bi triremes exhiberi ac populus nominatim flagitaciaodii rei adesse Phocionem,ut quid consuleret prostrret, erat de surgens inqui Consiuio igitur ut aut armis iupere Turcis iis eos aut iuperantium amici sitis. Compendio suai sit nihil Alexandro negandum, nisi cofideret se iratum posse armis opprimere. Quibus si ille videramperior non esse prouocandum animostim iuuenEN repulsae impatientissimum. Rumor incerto autore obortus erat de morte Praecipi Alexandri mox rhetores prosilierunt, hortantesitatu co ne contarentur, sed ilico bellum susciperent. Plio isilium elon expectare iussit donec certius aliquid cognω sceretur. Nam si inquit, hodie mortuus est, di cras ix perhendie mortuus erit, sirauitet Oratoxum prsi
338쪽
cipitem temeritatem cohercuit. l. . . Quii Leosthenes ciuitatem Atheniensi i ad bellu in perpulisset, magnificis spebus ad nomen libertatis ac principatus erectam. Phocio illius verba dicebat P.
esse cupressis similia,qus sublimes quii sint ac pul/ Magnifichre,mictum non habent. Nihil potuit dici accom/ ca ymirmodatius in sermonem splendide magnificeq; pol O,sed in licentem,sed infrugifitum suemadmodu cupressus anta arbor sublimi copositost, i conii vertice procul egre imum qddam polliceri uidetur, at vix ulla sterilior. Gaeterii quii initia belli cenissent seliciter,aeti tauitas ob secundu nuntium diis sacrificans grataret, rogatus Phocion,an hse ita gesta nollet. Haec et de inqui gesta vellem,sed illa decreta. Sentiens etiam Optima inconsulta tonsilia n5nunil feliciter cedere id quin decerneties accidit,gratulandum quide efferetp. non tame da ideo non semper utendum optimis consiliis. Fortassis & illud sensit Phocion non eme protinus fiden . dum primis successibus,sed totius negocil euentum declaraturum,quale fuisset ipsius consilium. . Quum Macedones irrupissent in Atticam,ae maritima illius depopularentur,Phocion eduxit iuue/ Militis nes atrate florentes,quorum multis ad ipstini cocur officiarentibus, hortantibusq; ut colle quodam occupato libi collocaret exercitum. o Hercules inquit,simul tos video duces,milites vero perpaucos, Notans iuu nilem temeritate,quae duci praeire conaretur,quumilitis sit, non dare consilium, sed ubi res postulathonam. nauare operam. Attamen commisso praelio
vicit δι Nicionem Macedonii ducena stiperauit. At non multo post tempore bello deuicti Athenienses ab Antipatro accepere praesidium.
a Quum vero Memllus prcsidii dux, Phocioni pecunias dare vellet,indignatus Phocisi dixit nee illii
339쪽
Ineorru Alexandro meliorem esse, S causim deterioremptus ani ob qua nunc accepturus esse Fu tunc no acceptomus sti. o nullis muneribus expuguabilem animum a s Antipater dicere solet, quit duos haberet Athe nis amicos neq; Phocioni unqpersuasisse ut acci peret,nem Demade unil dando expleuisse. Hic erat Demades,q valebat extemporali dictione quu Dei mosthenes non nisi descripto diceret. Io Phocio Antipatro petenti,ut in gratia filam Beeret quid da pugnans tu iustitia. No potes:insit o An, , tipater, Phocione simul δι amito & adulatore uti. Amicus obsteundat,quouso patis aequii & honestu Nec enim amicus ab amico quod iniustum est pete re debet. Adulator autem ad quiduis obsequitur. a Quum populus Atheniensis flagitaret ut Pho/cion copias in Boeotiam educeret eam re Phocio no ire ἡ repub.iudicare edixit ut quotquot essent
in ciuitate ab ephebis vis ad sexagenarios se sequerentur. Hic reclamantibus senioribus,3t aetatem ex. euiantibus.Nihil insit abirdi meo edicto contine tur,quum ipte natus annos octoginta una cum ipsis: dux prosecturus sim. Hae arte temporarium multiμtudinis calorem retuditii a Post Antieatri obitu, quit Atheniesiu respub. ad
gubernatione popularem redisset. Phocion in concione capitis damnatus est. Atq; huius qdem amici caeteri si simul eum illo damnati ierant fletes ducebant Phocion aut tacitus ibat. Cui ex inimicis sispiam lactus obuius,post conuitia in Scie expuit.Tum . . Phocion ad magistratus rcspiciens, Non hunc in νῆticlia quit, compescet aliquis indecore se gerentem e Vir lanctissimus etiam moriturus publieae disciplinae cu
bra habebat. De tam atroci contumelia questus non
est,nec flagitauit vindictam aduersiis eum et praeter
340쪽
A P o PH τH. LI d. IIII 1 oleges saeuiret in hominem damnatum, tantum cohiberi iussit exemplum bonis moribus aduersum, &immane facinus non aliud quam indecentes mores appellauit. Ex his qui eum Phocione erant morituri,quidam 3 sindignans complorabat sortem iam .Quem ita e6. Solatia . Elatus est Phocion. Non tibi,inqui Euippe, siue ut mortis quidam legunt Thudippe, sitis est cum Phocione
mori Phocion non tantum innocens, verum etiam praeclare de republica meritus ducebatur ad morte. Magnum itaque Blatium oportebat esse cum Pho/cione innocente mori innocentem.
Denim quum illi poeulum cicuta temperatu porri acigeretur,percontatus est quispiam, si quid filio vellet dicere. Nam is aderat,ego,inquit, tibi fili praecipis,
atq; etiam obsecro,ne quid Oo huius rei memoriam. Atheniensibus maIe velis. Csteris morientibus principuum solatium esse solet spes vindicts IHuic illud curae Bit,ne filius patris iniusta neee ulcisceret a Iulus illii in patria qua in patrem seruare pietatem. Nicocli petent ut sibi ante Phocionem venenum dixhaurire liceret,iametsi duru hoc inquit PboeiOn,tu amicitiamen concedendum est ei tui nihil unquam invita . negaui. Phocion Nicoclem inter amicos fidissimum unice adamarat,echi molestu erat videre illum mo/rientem. Eam molestiam ut vitaret Nicocles petebat, ut ipse prior biberet. Et hae in re comodauit amico.
Quum bibissent omnes Blust Phocion superes , , let,consumpto ab aliis veneno, earnisex negabat se Empta
datutum nisi numeraretur duodecim drachmae,tati mo enim venire cicutae unciam. Phocion ita ne per illius contentione mora fieret morti,accito ad se culindam ex amicis.Quandoquidem,inquit, Athenis nemori quidem gratis licet,quaeso dato bule pretium.