장음표시 사용
451쪽
quidquid scholastiei dicant: mideatur super hac re P. Morinus de Suris Ordinatiouibus . Verum esto Grieci & Moscovitae, ut ipse asserit , ita segeiserint: quid inde λ Ergo ita fieri debet Diserte negamus; aliter eadem consecutione fieret, licitum esse furari, & alia quam plurima licere , quae etiamsi saepius ab hominibus scelestis fiant, non ideo ea fieri posese probatur. Deinde quamquam ita fecissent Moseo vitae, & alii; dc
Presbyteros iterum nubentes, in Presbyterorum numero non recenserent , & laicae communioni ad dieerent; non videmus, quomodo ex hoc
recte inferat Croetaeus quod illi indelebile signum characteris non agnoverint; etenim Ecclesia Romana eodem modo se gerit eum Presbyteris, e Dignitate dejectis, degradatis ; quae tamen ipsos indelebili charactere a manere signatos, constanter tenet: immo & ipsum Croraeum, qui a vera fide descivit, propter indelebilem Baptismi characterena Christianis c transfugis tamen )annumerat. Quod autem Ecclesia 'antiqua ,
characterem Sacramentalem non agnoverit, sub hoc nomine fortasse su sineri posset, nisi Augustinus Epist.ς8. antea a 3. Nominicum cbaracte rem memoravit, & in aliquibus Sacramentis, animae imprimi. diserte tradidisset variis in locis r ad eas Cupetiolum Theol. μον. εχ g. tom. 3.co .778. O f ρ., 9 eol. 96., & nostrum Berti tom.6. lιώ. go. cap. 22. sed damus ultro praedictum chaiacteris vocabulum non adhibuisse ; certe tamen rem per illud significatam agnovit, & constanter tenuit; sic in pria mitiva Ecclesia incognitae erant voces istae Incarnatio , Euebaristia , materia, πώrma Sacramentorum , & aliae quam plures. CU. Sub aliis tamen nominibus eamdem rem , quam nos confitemur, confitebatur . N agnoscebat; & quantum ad characterem non parvi faciendum est scholasticorum suffragium, quibus facem praefert Albertus lagnus, qui l. 4. Din. 6. Mi. ait: Ne cbaractere insensu quo Iagistridi putant. de eo parum invenitur iκ dictis Sanctorum quia i cilicet Sancti, aut Sigilli, aut Signacuti nominibus, ad de signandam rem , quam nos cum miterioribus ebaracterem dicimus, usi sunt i characteris autem vocem, aliis significandis rebus adhibuerer unde utcumque , rem si te Muerint, vocabulum novum non horremus, praelucente in illis casibus
Ecclesia. Tandem c ut vult Cromus consulamus P. Morinum . qui de
Saca M Piaeulum dueeremus praeterire hoc
loco Decretum reeitatum in Coneil. Ca thag. anno r9 . 1 lacuis etiam , in quo ex alitiqua disciplina statutum .ite Ne quis Donatistarum eum bonore suo Ocbiarur a nobis, sed ι. nume νε Laicorum . Quem docum eta eommentatur Dupiniua in Opιasum Mueo . pag. io . Ut communicares tantum au laici, tr nullam ordinationis,. honoris praeregatἰvam retinerenι . Visuit primum eadem lex in Melasia Roma-
Eliberit. CuM r. Rogamus nune r Quid fimitius ageretur cum istis, inter Lateoε -- munieantibus Quid in loeli , ubi diGera Episcopi, quos discussia geminaverat; ut ait Aug. ordinabantur ne iterum isti Epilico i , aut Presbyteri Certe non tsed ut Miltiades teste Augustino disposait
consirmabatur, qui foret ordinatus Prior . Igitur illa prior ordinitia; igitur ille ordo, antea susceptus, indelebiliter perleverabatem mente Ecclesiae ε, quod nunc nomine c-racteris sieniscamus. Aliter qui ter, quacetve lapsus , toties ad officium admittere- tur. ter, qitaterve aliam ortanti debuisti
452쪽
. me. Ordinat. p Irt. 3. Exereit. I. cap. I. respondit consultus ; quod
quamvis de natura, & effectibus characteris, varie admodum senserint Doctores scholastici , cum primum de illo in Scholis disputare coeptum fuit; tamen ait num. ς. esse characterem qualitatem spiritualem , in indelebilem: eum Doctorum Eeelesia maxima pars in eam sententiam inclinare , is recumbere videatur c & tacite redarguens characterem neganistes , quasi hoc nomine antiquis ignotum , subdit opportunissime 'idni Posteriores ex Priorum crevisione , inscientia profecerint Plurivii pertransibunι inquit Daniel 'multiplex erit sicientia. Certe aliqui ex antiquis Patribus usurpantes substantiam . subsistentiam, oe poriasim, sicuti & eausam , & principium in sensu alieno; a posterioribus c explieatis optimo in sensu illis vocibus illustrati sunt ; S sicuti virtute Dialeis
ct ce, aut logicae docentis, ut vocant, quae nihil aliud est , nisi directio mentis, ne in suis actibus erret; inventa est distinctio inter id, quod est complementum nati irae in esse naturae. & id, quod est complementum . ipsius in eme I ιρρ ipi, aut Perso vae r discretio item illius, quod dat esse alteri eontingenter, o in tempore, ab eo quod dat esse tamquam oriso . neesaria , coaterna, indeque sublata fuit aequivocatio a ita parite evocem ebaracteris universalis Ecclesiae consensione , usurpare coeperunt, recentiores Patres, S Theologi, ad designandam pereetuitatem aliquorum effectuum sacramentalium, qui, ea antiqua notione Agnaeuli, &sigillide e. non satis apte explicari, prout temporum ratio exigebat, ar
CUI. Unde ut raptim saltem apologiam instituamus pro Dialectiea,.& Dialecticis, quos Crogaeus hic, & pluribus in locis conviciis proscindit; quasi essent omnium malorum causa, quae in Religionis negotio irrepunt odit Noctua lucem id solum quasi per transennam diei mus ,
ne altius camarinam ista in moveamus; nempe ignorari penitus, qua ex
causa, tot dira Dialecticae, & Dialecticis imprecatur Anne quia lites, S dubia cient ρ At plurima dilucidant, atque sedant. Fortasse quia pravi quidam homines Dialectica abutuntur, ut ceteris imponant, atque ludificent λ Tamen hoei vitium est Dialectici, non Dialecticae: deinde sunt quamplurimi, qui recte, & honeste ea utuntur . Quod si ideirco proscribenda esset Dialectica, & Dialectici propellendi, eadem de ea usa propelli deberent aurum , arma, & libri r Iuris etiam seientia. Medietana, & aliae Artes cum Prose ribus ipsarum et aurum enim, quo non mortalia pectora cogit Armis perimuntur homines; libris mores eorrumpuntur. Medici impune occidunt; Iuris periti rapiunt ; pauperes etiam opprimunt . Omnes ne, ac omnia ista. in Oasim deportanda ρ Idntilius sit compos dixerit ; hoc unum tantummodo ex effato Pauli ra. Dialecticis inculcandum est : ΠυnpIIs capere . quam oportet se-pere . sed sapere. ad D metatem; & quod commune ea , ceterarum Ar sium cultoribus i 2 quid nimis . Ceterum strenue Dialecticae incumbendum esse, multis conficere possemus; suffieiat exemplum unum in medim LMrre, quod ad rem nostram maxime facit, & ferme 'b oculos po)nit, quam perverse ex communione laica Presbyteris in seiatu a
453쪽
characterem in eo fuisse deletum, vel illum non esse Sacerdotem, aut eius ordinationem invalidam eo ipso reputaturum fuisse ab Ecclesia: quo insuper palam fit id, quod potissimum intendimus, scholasti eos scilicet maximum esse, in re ancipiti, praesidium Ecclesiae. CVII. Diu olim , atque multum inter se commisit Episcopos Galliae, tempore Ludovici Imperatoris controversia illa, de ordinationibus factis ab Archiepiscopo Rhemensi Ebbone, gradu deiecto, atque depositos a quo ordinatos. iterum I inemarus ordinandos esse, mordicus asserebat et quippe ordinati ab eo, qui, ut multi opinabantur, nullam haberet ad id potestatem; eo quod legitime fulsisset depositus, & Iaicae communioni addictust quamobrem hane opinionem Ilinem arus sequutus illos Omnes exauctoravit. Ex quo quot Deus immortalis turbae excitatae sunt i Concilium Suessionense iterationem approbati Nicolaus I. impr bat e Gallia vexatur hae quaestione, annis vicenis & septem. Porro Hinc marus, sicuti& adversarii, confundebat potestatem Iurisdictionis, cum potestate ordinis. Existimabant omnes& quidem recte, ordiis nationem a Catholico Episcopo factam canonice , deleri non posses tnon recte putabant isti vim ordinandi, adeo in Episcopo deposito reprimi, ac hebetari, ut potestatem non haberet, ordinandi alios. Alii ex adverso dicebant, vina potestatis semel acceptae deleri non posse . o felix Gallia: si eo seculo nono illuxissent ei Scholastici; Petrus Lombardus, ejus suecessor Petrus Pictaviensis; Albertus Magnus; & Scholasticorum lumen Divus Thomas; qui ipsam post quatuor saecula tot nominibus illustrarunt i Plane velano verbo nodum illis Uiris adeo implexum dissolvissent. Sed ne id tanquam ex nostra sententia dictum, suspicione apud aliquos laboret, audiatur Cl. Gallus Jo: Morinus ca); non admodum in Scholasticos propensus. CVIII. Part. p. de Sae. Ordinat. Exereis.ε. cap. 4. ubi litem istam de inseribiti Profecto Boe tempore di ultas illa, quae Galliam praecipue au-nis et . vexavit propter quam enodaudam tot Coneilia eelebrata sunt , ἐπ iterata; natio negotio ab annuo Theologiae omne dissolveretur: illicite diereet, nunt Ordinati, non tamen invalide . Vide sis laudatum Morinum , qui totam illius facti seriem expendit. Exeipiendi ergo sunt Scholasti ei; id quod nostris histe temporibus fere in desuetudinem abiit, tuisbenti animo , atque liberali; illi vero qui Dogmatis, & Historiae Ecclesiasticae , Dialecticam iungant; ut qui omne tulerint punctum ; sum me allaudandi; vice versa inter homines parum S. Ecclesiae utiles com putandi sunt ii, qui sacrae Scripturae , Patribus, Dogmatis, & Ecclesia a Inter auctorea Seholasticis infensos,
computatur Μorinus a P. Natali Argonem Miscellaneis, quae sub nomine VigneuIde Maνυiue edidit ; π tom. t. Scholasticorum osores reeenset, Leonem Allatiuin ,. Joannem Morinum , Ioannein Launo' & Lucam Hol: eniuin r qui tamen Augustinianit eatissimus maximam suae Bibliotheeae panem Angelieae Urbis Bibliotheeae legavit. Ceterum omnium validius Scholathieos exagitat Constantinus Grimal dux vari A voluminitas Luca edisis anno x x s. Ex laudatis autem auctoribus duo, nempe Haistentus , & Morinus, protestantium religio ite Hurata , R0- fidem amplexati sunt: teste eodem Argone tom. t. Misierit. pag. 2 is . Natalis iste Argone, appellatur ab aliis a Bonaventura.
454쪽
siasti eae historiae dant operam, sola Dialectica naturali quae neminem e viventibus destituit sussulti; eo enim die ii erunt Theologi , quo quieon gerendis lapidibus, & miscendis tantum coloribus intentus , post habitis, immo spretis architectonica , & optica tanquam redundantibus, Arctii tectus evadat, aut Pictor: eo tamen jam res deflectunt, ut verendum sit , ne accidat nobis, si ab heterodoxis lacet se inur ; quod Israelitis, dum eos Philistaei adorti sunt in Galgala, I. Cumque etenisset dies pristit non est iuventus Eisis, in laseea in manu totius ripuli; eo quod Faber ferrarius non iuveuiebatur in oruni terra Israel. sed neque vomeres, ligones, aut praeferrati conti ; quos illi prae manibus habebant, usui esse potuerunt, quia cum non esset Faber, qui eos exae ueret ad colimr Ketuo erant acter vomerum, er ligonum.
CIX. Apag. as 3. ad finem usque Sunodi, aequῖorem se, pacatioremque exhibet Crozaeus: ast ut dixit Petrarcha , nescio quo in locor 2 pn strenum omne, statim optimum. Iure igitur arguere videtur Patres Nia erenses pag. 26 l. ct sequenti ; tum quia reprehendunt eos Christianos , quod sabbato carnibus vescuntur , tum quia obligatoriam non censebant abstinentiam feriae quartae a tum etiam quia consuetudinem appellant Iudaicam dies festos & ieiunia non a media nocte usque ad mediam noctem , sed a vespera in vesperam computare . Siquidem orientales omnes pro Sabbato, in quo jejunium servat Ecclesia Romana, feriam illi quartam , non secus ac sextam ex obligatione colunt. CX. Ad alterum de inchoatione festorum, & jejuniorum, licet recte appellari posset consuetudo ludaica, ea obser Ware a Vespera in vesperam i attamen non sola synodus Diam peritana ita sensit, sed etiam Concilium Magis id. anno i 36 a. ab hora diei Sabbati Cespertina inchoandum, non antea praeveniendum, ue Iudaica profest,nis parιicipes videamur c si scilicet maturius inciperent Hebraeis enim praeceptum erat Ievit. 23. v.32. a vespera usque ad vesperam celebrabitis fabbata vestra a ipsi tamen ante vesperam incipiunt . Vide Maurocenum pagi 33 o. ceterum non erat peculiaris ille ritus Iudaeorum et antiquissima enim ea fuit consuetudo in Mesopotamia, & Chaldaea et nimirum inchoare a Vespere dies; ut etiam nunc in Divino Oisicio Ecclesia Romana , a primis vesperis ad secundas , solennitates suas ducit, atque celebrat. Extat in Bibliot.
ret Placuit Spiritui Sancto, Eryraecepit per manus Patram, in die sfexta non lieere christiano comedeνe eamem omninor antequam sol occidat, parsique Uurna Sabbati incipiat . Dignum etiam est, quod adnotetur in Concit Foruul. anno 79 I. eap. 13. afferi Diem Dominicum inchoanteuoctis initio, id eri vespere sabbati, quando signam in nabat, ad I Derarum inium incipere festum; at subiungit; Iudaei celebrant Sabbatum , quod Ernostri rustici observast. In Cone ilici etiam Compendiensi
a Idem e vetur in Capitulat. Hao- eapiantur. vi L Constit. Abatis de plan
455쪽
in Diceeesis vessionensi sub Gregorio IV. unus & habetur eap. t. de Feriis statutum fuit t omnes dies Domini eos a vespera ca) in vesperam observari. Addimus Concilii inenamensis anno Ioop. Sermon. Synodal. diem Dominieum in alias festilitates absque opereservili a vespera, usque ad vesperam celebrari docete . Syniaus etiam Helenensis anuo ioa . ab hora Sabbati nona , inque in diem luna hora prima, prohibet praeliari. Tandem Maraeldense superius laudatum in Mandat. de Festis celebranssi CXI. At vellicandi non erant Diam perenses, quod iis contraria statuere vellent , ut ita conformior illa Ecclesia redderetur Romanae; cum etiam Barhebraeus Iaeobitarum b)Maphrianus Antistites inter eos primas nullo ad id iussu Pontificis Romani stimulatus; conatus fuerit Iacobitas suos, ut refert Asseman. loco mox laudato ad morem occidentalis Ecclesiae reformare quem etiam Graeci tenebant ) adeoque ille in
hunc morem invehitur, ut asserat lib. Cavdelab. udam. 2. cap. r. sees. I.
Scopo. 6. quod jejunium solvere feria A. & 6. in fine diei, id est, dum sol occubuit, & ante mediam noctemr Id ex relaxatione disiciplina, novalia de causa a Syris usurpari. Aliis deinde etiam seculis, non una fuit in hac re consuetudo Regionum ; cum Alexander III. ut refertur eap. a. de Feriis unicuique Ecclesiae servare suam consuetudinem indulserit, etiam ubi a media in mediam noctem festa observabantur: lice criptum
fit; de sestera in Vesperam celebrabitis fabbata vestra; M Horum tamen principium, oe finis juxta eorum qualitatem , ET diversaram Regioni
consuetudinem, debet attendi. In tota autem pene Europa, obtinuit deinceps consuetudo celebrandi festa . de media in mediam noctem. Adineas Thomasin. de Fest. lib. q. e. s. Gon Zal. in cap. omnes lit. C. de Feriis,& Oraculum consulas , 8c fidei , & eruditionis omnigenae Benedictum XIV. Idris I 2. num. 8.CXII. Pag. a 63. quia Deeret. 8. ubi statutum fuit ; ut Uraistionem Dominicam , & alias; cum Symbolo fidei, praeceptis Decalogi,& Ecclesiae; sicuti & Catechismum , non lingua Syriaca quam non multi callebant sed vernacula Malabarica, traderent Parochi; ait Cr zaeus, id quantum ad preces, videri sibi, consuetudini. Romana Ecclesia adversari r adponit insuper textum ce) Lusitanum , ut unusquisque eonclusionem, quae sibi placet, elisiat . Puctum acceptamus, & istam inferimus conclusionem r ergo Crogaeus ita hie agit, ut cum Biblia , &Liturgiam, lingua vernacula scribi, in Ecclesia. Romana obtinere non possiit; instituat paritatem a precibus ad conficiendum vel omnia lingua vernacula tradi debere; aut neque orationes, & catecheses ι cum pro
a Qai plura velit liuitis observantiae
exempla etiam in nostra Eeelesia oecidenis tali adeat S. Greg. Turon. ae mira-ctil. S. Martini, cap. I. in s 6. 8c Cl. Mabillonii acta Beneus lina Sec.2. ba Vide Bibl. orient. tom. L. N. Isa o Lusitatius textus, talis est: O Vι
456쪽
iis par omnino ratio militare videatur. Quia tamen quod attinet auBiblia Sacra, & Liturgiam; haec eli vetus haereticorum cantiuncula iucrambe ab illis centies recocta , remittimus Crogaeum ad Auctores Dogmaticos, & praesertim ad Epi l. 3. P. Bachini adversus Piceni sum a si so.
deinceps. Qitantum vero ad preces, & orationes, di ilinguere debuisset orationes publicas a privatis ; atque ita addisceret , praxim Ecclesiae fuisse , illas lingua latina fere semper fundere ; istae vero, per mittere, ut vernacula lingua recitentur, & multo magis ut ita fiant Catecheses , cum multum intersit fidei docti inam ab omnibus intelligi, &percipi; atque hunc fuisse Ecclesiae morem comprobaur ex Concilio Bituricen. auno I 386. dicente tit. I. cau. 3. linera vernacula publice psaliere, aut orare nemini liceat, nisi eoucionatori. Et ibidem Can io. prohibet varios precum libellos, etiam lingua latina ; u non tantum ver nacula, ne specie recti vuleus fedaeeretur . Et quia Officiunt parvum, ut Vocant, B. Mariae , publice in choro ex praescrip o Ecclesiae aliquibus diebus recitari debet , illud vernaculo latomate estum vetuit baleri S. Pius V. anno i I9o. R Conc. Tolos n. cap. I i. num. 6. etiam in Concit. Avenionen. tiι. . anno prohibitum fuit, lingua ca vernacula , dc etiam Hiis aulae , vel Italice, Qel Germanite. E contra dicimus, de oratione Dominica potissimum, de qua in Concilio Bituri cense laudato; ιι t. a. Can. T. legitur eisdem pene verbis , quod in Synodo Diani peritana statuitur quod nempe componatur Catechismus, cum illis orationibus Sc. , S quod Populo, ae praesertim pueris, a Parocho explicetur:
qui profecto vernacula lingua edendus erat. A.
CXIII. Mos etiam priorum temporum, id innuere videtur ; in Concilio enim Foroiuliensi anno 737. initio statuitur, ut Sνmbosum , πο rationem Dominicam omnis Christianus memoriter fiat: omnis aetas: omnis sexus . Leges etiam Ecclesiasticae Edgari Regis e gulorum anno 967. in Canouibus Can. II. praecipiunt, ut omnes , liberos suos doceant, Pater noHer , Credo. Can. 2 a. qui illa non eaIluerit prias ,
interdicitur Coemeterio , & Eucharistia I quae quidem pro lingua vernacula stare videntur. In Concilio Mexican. anno is 8y. it t. t. si 3. statuitur, quod fervis . Uethiopibus , oe Glebimensis tradatur Sofiriua ristiana s de orationes ) Hispana lingua , Indis vero reι eris, lingua IIaterna. Ex quibus, id saltem certi elicimus; indifferenter vel lat ite, vel vernacul e , sicut in praesenti Observatur, eas orationes, privatim dictas fuisse a quodque eos, qui latine sciebant, eas vel latino, vel ver
naculo sermone recitasse , ceteros vero omnes , quae maxima Pἀrs
esse deberet, lingua vernacula , illam orationem dicere consuevi sese s ut constat ex Concit. Nogunt. aevo Caroli Magni , anno scit
a Haee verba des irrita videntur ex Coneil. 3. Mediolan. an. is 3. ρ.4 dicente. Libri de ostilio εν precibus horariis B. Mariae V. viauariter , vel hallae vel Biba- nise , vel Gauice , vel Germaniceo non
D In Capitular. Hareotus Epist. Ba
liensis anno clieiter 21 . praescribitur th. v. in oratio DomInica π Θ olum ab omnia buι uiscatur, tam ια the, quam barbarἰ-ce. Et explicatur in margine aliat Ger manico Icti Francice o
457쪽
cet 8 II. Coi.qy. ubi praecipit, Symbolum, & Orationem Dominieam discere: Et qui aliter non potuerit, vel in sua lingua b e dis at . Unde qui latine nestiebant, vernaculo sermone recitabant Optabat autem Ecclesia ut etiam in praesentiarum quod plures , latinitate valerent; nunquam autem vetitum fuit, eju smod i orationes , precesque, patrio sermone privatim recitare. CXIV. Tandem Crozae iis pereurrit totam Synodum, atque in eius decursu , levi brachio punctim , caesimque ferit, quidquid placitis Religio iiis Reformatae non cohaeret. Cumque terminus pene lectionis in staret, Mehementer mirabamur; quod ille opiparam suis mensam sociis instruxisset, eonviciis refertissimam adversus omnes , qui Catholicae Romanae Ecclesiae Religione addicuntur; quodque eam, Omnino absque eonsueto festivo sale , parasset . Nihil contra Monachos p Id erit . in quiebamus, profecto insolentissimum ostentum, & praeter gentis indolem . At dum versamus paginam a I. ecce hae aurea clave suum obserabat libellum in Synodum: me maxime animadvertendam , emouaebismum inter Christianos Divi Thoma, neque stabilitum , neque cognitum fuisse . ca Haec una fortasis est Ecelesia antiqua , quae immunis ab illa DperHiriouum vena , conserviata sis . papae t quam bellum libelli umbilicum l Id iamdudum nobis praesagibat animus. Id prisco tempore in iis versatissimus. Augustinus praesensita atque etiam quid agendum Monachis esset , cum ab hetero xis ita adorirentur, sapientissime praescripsit in PHL-Qu.;m bonum , quam jucundum his verbis et Ex vece hujus Psalmi appellati sunt θ' g Monacbi, nequis vobis de isto nomine iu- suis et Catholieis. Insultandi causam aflinnat mando vor recte bareticis , de Greellionibus uiniit ris insultare caperitis , ut erubescendo saltientur. illi vobis insultant de Monachis . Qu.id ergo agendum Z respondendum ne A Non prorsus, ait: sed rogare eos , ut attendant nostr rum vitam , atque suorum si enim opus est, ut nos verbis defendamus, signum est, quod non recte valemus: m verbis infit vestris opus est, Iam laboratis . a 'nopus est, nisi admoneatis unumquemque , ut adtendam. Iolum adtendat , O' comparetia stetid opus est verbis vestris p comparentur ebriosi eum sobriis p pracipites cum eonsideraris ; furentes eum piscibarοῦ vagantes cum con regatis .. Dum ergo semetiplbs adtendunt, & sincere se Monachis no istis componunt , ad ea quae de facto asserit Crozaeus , aliquid reponendum eii 1 nobis. CXU. Duo autem dicit , de Monachismum in eoenitum sui re illis Christianis de illum esse superstitionum Uenam ; horum autem primam. fal-
458쪽
VINDICIAE SYN. ADVERSUS CROZAEUM. 4 I9
nlsitatis ca)arguitur ex Colnia indico-pleuste lib. 3. pag. 379. , quieirciter s3 o. scribite Te apud Indos nostros Monaehor. I' Hesrebastas, id est silentiarios a quo nomine veniunt solitarii , & Eremit aer id praestatur etiam ab aliis, quos consulere poteris in Dissertatione De moribus ristianorum D. Thomae. Praeterea paulo ante appulsum Lusitan ortim in Malabaricam Regionem , Episcopi , qui eam regebant, Monaclii erant; nimirum Thomas, Joannes , labat talia, Iacobus, & Dentia ; quorum postremi. ad Patriarcham suum Lusitanorum significarunt adventum. Et quod mirerisi, ipse Crotaeus par. 236. ' a 3. meminit Rabban Hormisdae Nestoriani, quem vocabant Indi, Sannum Hormatium, cuique Templum erectum erat, ct eum , non secus ac Malabares, S Abbatem, O gulonachum appellat. Unde certum est , apud Christianos illos, Monae hos extitisse ; qui etiam usque ad annum isso. in Malabare per severabant; cum eo anno Monachi missi fuerint ab Indis in Mesopotamiam , ut Episcopos acciperent: ut habetur Bibl. orientalom. a. p. 487. Quod autem Synodi tempore iam prorsus dς fecerint , id et versutiaς gentis, &Iudaeorum. Saracenorum , atque Et linteorum artibus adseribendum est ; quod enim Nestoriani essent, non est ad rem ; cum apud Nestorianos etiam, plurimum soruerit Monachismus; adeo ut Episcopatus frequentissime . vel Monachos inveniret, vel faceret talσS, qui antea non erant , quod his verbis expressit Ageman. to m. a. v4sert. De Monophys: In Oriente Uus Monachismi adeo iuvaluit, ut gusua ebatas ante Discopatum tanquam ordo Meer , aute Superiorem ordi- nem, necessario praemitti debeat. De Occidente idem habet Thomasin. tom. I. Dbest. Eccles adeas etiam ipsum Asseman. Dissert. de Syris Μ- storian. east. I' ipiorum enim videbis plurima Monasteria, in Mesopotamia , Assyria, Perside, aliisque Regionibus. CXVI. Alterum quod effutiebat; nimirum , Monachismum e Te rλ- dicem errorum , & superstitionum; quia per summam dicitur calum niam, patienter condonamus , ac taciti praeterimus; neque enim Opus est , pro illis apologiam texere , quos Ecclesia, Patres, & Doctores, sua tandem ipsorum merita, & virtus, in tuto collocant; ingentis tantum incogitantiae arguere Crozaeum intendimus; eructat enim, quod illi resorbendum est. Si enim Monachismus est origo superstitionum; cum ex ipso Crozaeo tot, tantique apud eos Christianos viserent erro res, veneficia, auguria, & superstitiones , videtur ex noe confici, apud eos aliquando Monachismum extitisse . Et i contrario: si apud
a Falsissimum est , illis Christianis Incognitum fuit se Monaehismum ; siὐe enim sermo sit da Chaldaeis, ante Nestorii haerestin , sive post illam , etiam ad regiones vialabari eas piopagatum esse . infinita sep-
petunt testimonia , quibus demonstratur, floruisse inter eos monasticam vitam non seeus ae in aliix regionibu et . Insigni ruit Monachorum sellabum habet ap. Asse n. Tom. q. pag. 4o3. ubi conficitur Monachos
extitisse, eum vnte: tum post Nestoria nisi
mum ; non tantum ia Mesopota via , ve rum etiam in meaῖa , Immean a , B .ctria
na, Iaraaria, India, ly oi a . Extrarem igitur est , qtio. Crbraeus assuiriit. nempe quod in Malabatia , nulli tunc ex
tarent Monachi ; hoe etenim quid probavi Aliud enim est alicubi Monienos ciuitiise , aliud de lolire diversum ibidem loci uua
459쪽
eos Μonaehi non erant , neque illis unquam, nec usquam cognitus fuit Monachismus , & nihilominus, erroribus, & superstitionibus sitate banti Ergo vena fecunda superstitionum , alia est , Monachismo. Quia igitur impotenter adeo Monachi sinum ex silat, unum ex iis degulare debet, ac resorbere, ut evomuit 3 atque ita fiet, ut ipsi sit facillimum, quod nemini faelle fuit; ut in Mostellor. Plauti, Theuropides
Simul stare, sorbereque , haud facile
Si tamen livorem, quem in Monaehismum eructat inspiciamus ;rogandus est ille de scopo , in quem tela mittit. Sunt ne Homines, a a Status Mon allicus p Si status c ut in persuasis habemus perquam conis grue , dc apte semel tandem agit Crozaeus; homo non dicam haereticus sed acatholicus, & schii maticus, atque ab Ecelesiae unitate diviti fur i cum enim dicente Augustino , Monachus dicatur a MDnos, quod eli unus; ideoque status Monasticus definiatur ex ipsis Augustinor ulta Corpora, sed non multa Corda 8, vel qui e vivuvi in unum, ut 'unxm bomiuem faciant. Hoc posito sequitur : Merito insultant nomini unitatis , qui se ab unitate praeeiderunt. Merito illis diolicet nomeυ -- nachorum . quia illi volunt habitare in unum. Aug. in 32. Congrue,&aptissime, immo iure merito, ut cum Augustino loquamur, agit hic Cro Zaeus; dum quae congruunt suo divisionis , S schismatis ita tui sadversus contrarium unitatis flatum , verba effundit. CXVII. Si vero non cum statu , sed cum Monachis particularibus res illi est; inane prorsus in illos intorquet telum , quod in omnes homines esset intorquendum; quid enim arguere poterit 3 Esse ne, Monachos pravos, atque sceletiosὸ Id in cujuslibet conditionis immo
S in Angelis )offendet; & consequenter in omnes illi debacchari licebiti audiat igitur Augustinum in Psalm. I a. sane er qui Monacbi fas iussi, er nos novimus tales. Sed tam sunt Monachi fal , quam in Cleri-rici falsi , ct fideles fas r omnia ista geneνa babent bonos suos, habent ma-Assuos. Nihil ergo conficit Crozaeus ex iis, quae intendebat: nisi si id tantum sibi proposuit obliqui nempe contra Monachos; & ipsos utcumque conviciis, atque contumeliis asscere; quod si ita sit ut non abs reputamus, reponimus cum eodem Augustino min. III. Fratres in Mona-Herio constitutos partieipes fuisse contumeliarum tuarum, utrum probarὸposor, ignoro: felices, qui 1 Crozaeo male mulctantur; miserrimi tandem, cum ab eo . eique similibus laudabuntur; ab antiquo enim illo Dracone edocti , male feriari isti ait P. Aug. Epid. 78. alias I 37. Mum. 6. si Mid aliud captaut, nisi ut quisquis Episcopus, vel Clericus, vel δ D-Nacbus, vel Sauerimoni.rtit ceciderit , omnes tales esse credant, jactent. eontendant λ Id tantum hodie novum est; quod cum illis duobus hominum statibus, mitius jam agitur; corio autem l osteriorum, non sine ingenti applatim , semper luditur . Et hactenus vindiciae contra Cro-zaeum. Synodum no iram recta impetentem ut oblique universam Ecclesiim Catholicam devenu .iaret; dc qui sinum At tellanae suae, isto
460쪽
perridiculo in Monachos exodio adornavit; nos pariter exodium canimus illi, quod Plauti Asinaria non incongrue , ipsi aptandum, cecinit.
Nune simoisis deprecari huie feni, ne vapulet, Remur impetrari posse, siplausumsic elarnm datis.
CXVIII. Quum vero vindicem aequum , re honestum , ita decea candor, integritas, ut nihil magis; ingenue fatemur, Patres Di am- peritanos non pauca castigasse, quae consultius intacta praeteriissent a seqtientia igitur subiicimus, quae obelis suis Crozaeus , quilibet iure
ut nobis videtur eum erudit illimo Assem an O NIFert. de estori.347.
Quod Patres illi putaverint; ut etiam apud Posse vinum habetur ιom. I. Anarat. Nestorianos plura loca Novi Testament perperam eorrupisse: etenim si locum excipias Epist. ad Hebr. cap. a. ipse enim pr.
ter Deum σα reliqua habentur in vulgata Syrorum versione , quae ante Nestorium legebatur i de quo Vide adnotata ad .dn. Dec. l. in a.
Quod Libros Rituale proscripserint, eo tantum , quod cum ritu Latino non conveniebant. Quod sibi persuaserint, ea verba Baptismi r B iptiuatus est, re perfectus in nomine Patris Amen Oe. formam esse Baptismi apud Nestorianos; quae tantum erat proclamatio Bapti fini iam facti. Quod usum Sacrorum Oleorum incognitum dixerint in illa Regione , ct consequenter quod Confirmationem , & extremam Unctio nem ignoraverint; sicuti & existentiam Purgatorii. aiiod usum vescendi carnibus die sabbati, mortalis noxae uise putaverint i cum is fuerit orientalium usus, & inter occidentales, in ultima Thule Hispania , hodiedum in latiore ipsius parte vigeat . In considerate etiam pro ius egerunt, dum tot emendationes in Liturgiam scrupulose nimis invexerunt: dum Ritum Syriacum quoad Missale , Altaria, vestes Sa-eerdotales, Eucharistiae materiam , & formam mutaverunt: dum jusserunt triviam Milsarum celebrationem , in Natali Domini; benedictionem Cinerum; & Signum Crucis a silaistra ad dexteram duceret dentisque dum pronuntiarunt, solius esse Episcopi, legitime Confirmationem ministrare , eum is tantum sit Minister ordinarius ca) non tamen privative unicus 3 ut patet ex non infrequenti praxi , delegandi Presby- seros tam in Oriente, quam in occidente, ad Confirmationem ministrandam. In haec igitur lapsi sunt; vel ex orientalium rerum ignoratione, quod illo aevo mirum videri non debet; vel nimio studio, Indos ad Romanos traducendi ritus, ut longius eos ab antiquis erroribus abducerent; eo serme pacto quo Sancti Patres, praecipue juxta aliquorum ca) Chrisura inter Nestorianos, non consecratur a. Episti po, sed a Presbytero in. ter baptizandum 3 an id valeat fieri quoad Chrisna eonfirmatorium ; vel sit solius Episeopi Se iure dirino Disputant aucto res . Inter Graeeos , Precbyteri , omnia
Diaeeesanis aceipere r eum ejusmodi οἰ- , ab eis, in 'sa olearu-, lx Sacramenso rum exbibisisne, ex υerere ritu conssciam tur, seu benedicamur.