장음표시 사용
61쪽
ex asseribus seu tabulis construi sed
ex arboribus quadratis construi assi mat, huncque esse sensum verborum Genes Cap. 6. vers. q. TIοίη ν
rusti ricti τον is ξυλων τεπ ύνων. Fac tibi arcam ex lignis quadratis:
quia peritus cst naui egus , solusque scit quid rei sit navis, fingit an bores quasdam quadratas fabricae navali aptissimas, quia materiem simul resinam seu picem ad unguendas naves exhibeant. Sed manifestum est, apud LXX. Interpretes nomine lignorum quadratorum nihil aliud intelligi quam oblongos asseres ex quibus naves construuntur quam expositionem confirmat Latinus Interpres , qui habet Fac tibi arcam χlignis rigatis, id est, ex complanatis as ibus. Maligne ossius objecerat, Simonium de Veteris Testamenti Scriptoribus idem sentire quod sensit Spinosa. Nunc Simonium rogat, cur id aegre ferat, iii cos faciat ipso Spinos indoctiores, qui libros Scripturae Sacrae statim tribuendos se existimant illis quorum nomina praeserunt. Quia vero Simonius sententiam
suam Theodoret aliorumque Patrum testimoniis confirmaverat , regerit Vosius nihil occurrere in Theodoreto in aliis Patribus quod non libenter legantis approbent Christiani qua in re iterum bonus ille Christianus malignitatem suam Limperitiam ostendi , qui de Patrum scriptis, quos nunquam ipse legit, pronunciare audeat. Constat Theodoretum complures alios Patres, doctissimosque aetatis nostrae Theologos in ea esse sententia , ut de Autoribus multorum Veteris Instrumenti li-
Sancta Fide brorum nihil certi Ermari possit,
ut pluribus verbis ostendit Sixtus Senensis alii qui hoc argumentum tractarunt. me quibus libris a Gre gorio Magno Summo Pontifice egre di
gie letum est, Quis hac scripse rit 7.ῖ
valde supervacue quaeritur, cum tamen autor libri Spiritus Sanctius deliter credatur. Itaque Simonius recte observavit Spinosam imperitum sta malignumque hominem , qui ex iis uar in consesso sunt apud praestantissimos Ecclesia Catholicae Thcolc-gos, autoritatem Sacrorum Librorum conetur evertere. Simonius
censuit refellendas ac damnandas esse impias quas Spinosa inde ducit consecutiones , cluaeque manifeste falsae sunt Sic firmis demonstravit ratio
nibus ejusdem Spinossi imperitiam in iis quae de Scriptore Pentiscuchi Listiit probavitque istum hominem
S. Literas non intellexisse. Dubitavit Augustinus, an Iosue sit Autor libri August qui nomen ejus praescri Theodo Theodo
retus hoc ipsum negarit apertoe jam quis inde concludat Augustinum
Theodoretum consentire cum Spinosi λ Similiter doctisam Theologi
ant centum annos assirmarunt plures
esse in robus chronologicis errores tam in Ebraicis Scripturae Sacra Codicibus, quam in Graecis MLatinis. Spinosi , qui idem quoque sentit,
sumit inde maligne rationes in eve sonem Sacrorum Librorum. Jam quis inde conficiat, nisi maledicentissimus ossius , si avissimos illos Theologos in hoc negotio cum Spinosa conspirare ut Sacras iteras evertantὸ Rc 2ὰ igitur dixit Samonius, illos esse Spinosa indoctiores, qui libros Scripturae Sacrae putant statim
62쪽
tribuendos esse iis quorum nomina praeserunt. Imperitus quoque disputator est ossius, qui hac arte Spino- argumentis vires addat. Pergit ossius invidiam creare Simonio, qui dixerit praestantissimos Ecclesiae Theologos in hoc etiam non consentire cum Iudaeis, qui putent ne unam quidem vocem esse in Lege quae non sit Mosis. Contra certum est nonnulla libris Mosis postea addita sutile ab Esdra vel ab aliis
Prophetis qui illos recognoverunt. Rem ita esse manifeste ostendunt Theologorum illorum Commentarii in Scripturam Sacram. Sed ossius, qui nunquam cessat maledictis suis
B. Hieronymum lacessere, autor est illum se unum ex vetustis Ecclesiae Patribus qui id assii mare ausus fuerit, quasi libri Mosis ab Esdra inter polati fuerint. Iterum maligno carpit animo Vossus Simonii verba, qui dixerit non constare utrum Moyses ipse eam quam sub ejus nomine habemus historiam totam lite ris mandarit, vel ex parte: Otaciis
illis publicis qui res aetatis sua conscribebant , chartis excipi userit.
Mire sibi applaudit hac in re mirificus ossius, quasi novos Scribas Prophetasque finxerit Simonius. Valeant , inquit, si quos P. Simonius singit Notarii : valeant quoque omnes isti commentiti Scribae ct Prophetae interpolatores ct insessores Sacrorum Librorum. Hana tempus est ut totum istud negotium excutiam , ostendamque commentitio non esse Scribas illos seu Prophetas qui apud Ebraeos gesta Reipublica chartis commiserint , adeoque maledicum esse Vossium, qui cum tam imperite Pa-
trum scripta tractaverit, audeat quo que sentcntiam serre de rebus parum sibi cognitiS. Scribas publicos apud Ebraeorum gentem fuisse Regum suorum tem poribus , notius est quam ut prob
tur. De Mosis tempore longe majorcst dissicultas, cum de illis publicis Scriptoribus nihil in Pentateucho haberi videatur unde Letum fuisse
puto , ut nonnulli aetatis nostrae
Theologi , qui illos sub Regibus
Ebraeorum fuisse lubenter agnoscunt, negent tales Scribas extitis sub Mose Verum ut credam inde jam
a priscis illis temporibus apud Ebraeos fuisse Prophetas qui res gestas in Acta publica referrent , Josephi
verbis adversus Apionem adducor. Ille enim ex eo potissinatim Judaeorum
historiis fidem conciliat, ruod apud Ebraeos ab ipsius Mosis temporibus viri fiterint qui res gestas literis commendarint. Contra Graecos nihil firmi in suis historiis habuisse, ex eo in primis arguit, quod illi publicos
Annalium Scriptores a priscis temporibus non constituerint , , quos sph etiam agnoscit apud Babylonios Egyptios. Numcnius quoque apud Numen Eusebium, annem Mambrem σε AEgyptiorum Mago qui olim os
adversati sunt, appellat δρ Euang.
τεῖς, sive rerum sacrarum Scriptores lib. 8.
Sic etiam primis temporibus apud
Romanos, referente Cicerone, On Cicero.
tis ex Maximus res omnes singulorum annorum chartis mandabat. Qua ratione osephus affirmat curam hanc penes summos Pontifices Prophetas Ebraeorum extitisse. Munus scilicet illud apud Ebraeos injunctum fuit Summo Pontificiis a
63쪽
cerdotibus, qui , quod flent Divino Spiritu amat , vocabantur Pro-plaetae.
Ex his publicis ac Propheticis
conscriptionibus excerpti sunt quin- . que libri Mosis , qui ex eo ossis no IDCn reportarunt, quod partim ab ipso scripti suerint, partim eo jubente ab aetatis illius Notariis Norunt qui Sacras versant Literas , pleraque
in illis Deo do viris principibus tribui, quae illorum mandato facta sunt; quo sensu Pentateuchus , cujus parsa publicis Scriptoribus in publicas conscriptiones relata fuit, totus Mosi tribilitur , qui etiam Propheta illis praefuit; neque minus de Josua quam de Mose dicitur, illum scripsis e librum suum : non ausus tamen est Augustinus asserere Jostiae historiam quaredita est, ab ipso Josua conscriptam fuisse. Theodoretus ostiam illius autorem esse Degat aperte. are a nonnullis Pallibus recte animadversum fuit, ex libri nomine non necessario ejus autorem colligi, sed materiam.
Simili ratione libri qui Iudicum,
Samuelis ac Regum nomina praeserunt, a Scribis seu aetatum illarum Prophetis fuere conscripti. tiam locutionem, quae sacris Scriptoribus
familiaris est, non ignoravit Augustinus, qui explicans verba Exodi, Cap. IV. vers. s. ubi Deus dicit Moysi ut sumat virgam qua luvium
ipse Moses percusserat, quaerit quo-1riodo illiid verum esse possit, cum non Moyses, sed Aaron virga su- August. vium percusserit. Respondet, Ouod
Z ut fecit Moysi potius tribuendum est, quia per Moysen Deus jubebat qua faceret Aaron, ct in Moy se autoritas, Sancta Fide
in illo autem ministerium fuit. Haud absimiliter, ill id quod jubente Mosea Scribis aetatis surae in Annales re latum sui , Mos potius tribuitur, quam Summo Pontifici trophetis, quia in Mose fuit autoritas, .in illis ministerium quo etiam modo explicanda sunt verba illa ejusdem Capitis Exod vers 11 quibus Mos ixis Deus sertur , ut victoriam
quam contra Amalecitas Israelitae consecuti fuerant, scribat in libro ob monumentum, id est, ut juberet vidi omni hanc in Asia publica cferri. Eodem quoque Capite dicitur, se aedificasse altare, non quod ipse aedificaverit, sed quod illud jusserit aedificari.
Jam quia necesse non suit populo
committere ingens Annalium volumen , illorum tantum compendium
in publicum editum cst, quod Mosis
nomen retinuit. Sic constat librum Sapientia non esse Salomonis aqua nunc est forma dispositus, etsi in hoc nonnulla sint quae in solum
cadant Salomonem, eumque Salo moni tribuant omnes antiquae Ecclesia Patres, si perpaucos exceperis. Illa autem quae in Pentatcucho eoimus manifestum videntur esse compendium priscorum Annalium, qui in Archivis seu publicis Tabulariis
Ampliora suisse vetustis illis temporibus rerum gestarum CommCntaria verbis apertis cstatur summus vir Affricanus cierum braicarum sit
callentissimus. Ille quidem apud :
Eusebium autor est, a Mosis tempo L '
ribus usque ad Herodem in Archivis edescripta suis e Ebraicarum familia laue i
64쪽
selytos genus suum reserebant 'Aνα - σηλ.υτ- ένα φερομὰν in Ibidemque addit stricanus , Herodem omnia illa vetusta familiarum monumenta concremasse. Eνεσπηον ἀύων αὐανοικοι φοὶ λων. Ex quibus manifestum est, eas quae vulgatae sunt historias, genealogias compendiarias esse, ac remansisse integras in publicis Tabulariis. Quare Simonius recte annotavit ex Libris Sacris qui supersunt, nihil certi de rebus chro nologicis, genealogicis affirmari posse, utpote qua in breviorem summam contracta fuerint. Quis enim credat Annales Ebraeorum qui ad nos usque pervenerunt res omnes gestas illius gentis complecti' Quod nec Augustino ignotum bisse videtur, qui quaerens quomodo Cain potuerit condere civitatem, cum in Scriptura duo tantum parentes duo filii re ferantur respondet his verbis. An. ideo quaestio est, quoniam qui legunt pu-
nuant solos tunc fuisse homines quos Di-νina Scriptura commemorat , nec
advertunt eos qui prius sunt conditi duos , vel eos etiam quos genuerunt tamdiu vixisse, ut multos gignerent 'Non enim re Adam ipse eos solos genuit
quorum nomina leguntur, cum de illo Scriptura loquens ita concludat, quod
genuit bos suas. His igitur, similibus addit 'us
Simonius, recte confecit Annalium Ebraicorum partem solum editam
fuisse , qui in publicis Tabulariis
quae tunc consulere facile erat, integri remanserint adeoque inania sunt
futilia qua Simonio salis objicit descriptis Vetelis Testamenti pro
Scribarum seu Prophetarum ubitu decurtatisci nihil enim hac in re aia firmavit Simonius , quod doctioribus antiquae Ecclesiae Patribus cognitum non fuerit se eas quas nunc Ebraeorum habemus historias compendiarias esse res ipsa loquitur, quae
non possunt dici decurtatae , cum tunc in Archivis remanerent integrae,
ex iis illud solum suit vulgatum , quod populo susscere visum est. T tum illud negotium juvat illustrare P. Martinii Jesuit verbis de Sinensium Annalibus. Fuit inquit, drs etiamnum genti huic usitatum , ut doctissimi aliquot Philosophis Imperatoris bdefuncti res gesta conscribenda a successore iandentur, fucis se adulatione omni remota. ιod munus apud ipsos cum primis est honori cum ct a summis quibusque viris expetitum. in historia Sinica ita ibi semper similis coni nuatur, ut quanquam ab alio fit atque alio succedentibus annis adducta, unius tamen autoris opus esse videatur,
omnino unicum est, non ab alio quam regis Scriptore unquam tentata, nagnisque o pluribus voluminibus contenta. Inde sibi Sina pro memoria su dis epitomen conficiant , qualim his ipsi
libris repraesento. Similis fuit apud Ebraeos ac Sinenses scribendoriam Annalium ratio nisi quod apud Ebraeos qui Scribae fuerunt , iidem quoque Prophetae erant Scriptores vero Sinensium viari suere Philosophi veritatisque amantissimi Distinguendi quidem sunt
Sacrorum Librorum Scriptores a caeterarum gentium Scriptoribus; quia illi Spiritu Sancto impulsi Sacros At nates conscripserunt. Sed cavendum est ne hos Annales ad nos coelitus d
65쪽
lapsos esse inmemus , sicut de libris Alcorani Muhammedani commentissimi. Longe enim major erit Divinorum Librorum autoritas, ex iis Christiani noliminis inimici facilitis refellentur, si dixerimus in iis nihil
contineri, quod non sit certum depromptumque ex Ebraeorum Annalibus, qui inde jam a Mosis temporibus apud illos extiterunt. Hinc potissilinum Josephus udaicarum histo- et 2 xl xvim Critatem commendat adver-- sus Graecos, quibus objicit Graeca tum historiarum inconstantiam, quod illi publicos rerum suarum Scriptores non habuerint. Judaei, quia nimii sunt rerum sua
tum ostentatores, assirmant ne unam
quidem vocem esse in Lege , imo ne unam quidem syllabam quae a Deo Mosi dictata non fuerit. Sic Magistri illi nihil habent nisi a Deo ipso in
monte Sinai prosectum. Sed rem istam aliter se habuisse docet Scribatum usus inde jam a Mosis tempore confirmatus. Ipse etiam Augustinus
ante Mosem Scriptores fuisse apud Chaldaeos AEgyptios videtur agnosceres ubi enim expendit verba Capitis a I. Numerorum, vers. q. in quibus fit mentio libri bellorum August. Domini, haec habet. Hic dictum est si siriptum in libro, non dictum est in cu
i ' Propheta et Patriarcha sancto li- .i bro neque negandum est fui se jam
libros sive Chaldaeorum, unde egressus est Abrabam , sive 'Iptiorum, ubid dicerat Moyses omnem illorum sapientiam , spe cujuscunque gentis a terius, in quorum librorum aliquo
tui hoc esse seriptum. Aliud igitur de Pentateuchi libris senticbat Augustinus , quam Judaei
a Sancta Fide sentiunt. Judaeisque ipsis illi videm
tur ineptiores, qui eorum commen'ta tam avide arripiunt , quasi non aliunde sumi possci librorum Mosis
autoritas quam ex monte Sinai,4 ex
eo quod singulae illorum voces lyllaba a Deo Mosi dictatae fuerint S tius est viris doctrinari judicio praeditis fidem haberes, qui existimant illos qui Cap. Numer. 21. vers 27. appellantur 'un ,, in LXX.
Interpretabus Am hodi αἱ fuisse aetatis illius Scriptores; a quorum etiam
sententia minus alienus Augustinus valde laborat in explicatione vocis viginat . , quam hoc loco legebat in Itala haec sunt illius verba Non et incredibiliter putantur illi ni malista sic tunc appellat quos Poetas nos appel- lamas, eo quod Poetarum fit consue tudo atque licentia miscere carminibu 'in suis aemginata fabularum, quibus ali quid significare intelligantur. Sunt tiam viri docti in Sacris Literis versati, qui conjiciant ea quae
Moses scripsit de mundi fabricatione rebusque gestis ante sua tempora, partim ex divina habuisse revelatione, partim ex privatis familiarum Commentariis , vel magis ex Majo-nim suorum Traditione inde ab Ada
in us ne ad illius aetatem fideliter trans Dis , uti pluribus verbis exponitu 2 Pereri Jesulta doct 15mo pererius
Praelatione In Pentateuchum. Pr
Praeterea ossius objicit, sequi ex
Simonii sententia, Nos non habere scripta Prophetarum Meteris Testamen t megra, sed ampliata, decurtata ψct variis modi pro lubitui raIiθne temporum a Sacerdotibus magni Syn
dru interpolata. Et quia paulo delic tior est ossius , assertionem hanc ait
66쪽
ait esse crudam Osfim quam ipse non
possit concoquere iterumque ut se bonum demonstret Christianum addit, frustra Simonium relegare ad Patres, in quibus nihil occurrit quod non libenter legantis approbent Christiani. Sic bonus ille Christianus, qui bonus non est ratiocinator, sendit verba more Sophistarum. Nihil tamen affirmavit hac in re Simonius, quod antea a priscis Patribus,atve in primis ab Origene in Epistola ad Alli canum , scriptum non fuerit. Ille enim asserit, ex aliorumtamen magis, ut puto, opinione quam ex sua, Judaeos a quibus Scripturas accepimus, nonnulla ex iis resecuisse ac sustulisse a cognitione populi,
et γνω cio Sino , quae ervata fuerint
in libris I κρύ polo seu arcanis e Omen enim somκρυφων non sumit hoc
loco Origenes in malam partem, sed
pro libris qui in publicum non editi
in armariis conservabantur. Unde libros Nποκρυψους sive absconditos op ponit φαιεροῖς , apertis, manife-uis , seu iis qui evulgati feterant. Iam hac ratione Origenes putavit historiam Susannae, quam nunc Graece tantum in libro Danielis scriptam habemus, Judaeorum studio sublatam
suisse a Scripturis αφων. Multa quoque recenset, qua cxistimat in priscis illi Judaeorurilibris quos vocat Apocryphos extitisse,
quaeque Judaei consulto in publicum non ediderint cujusmodi si in Christi verba, Vae vobis Scriba ct Pharisei, qvia aedificatis se si a Prophetarum,3 quae sequuntur Matth. Cap. 23. vers. 29. usque ad vers. 39. ista Malia bene multa quorum in hac ad Affiicanum Epistola mentionem facit, au-
yudicium de Ressonsone ossit. '
tor est in antiquis Scriptum extitisse.
sed σας, ' ἀρχον ς' rζεο ς ερους, Sapientes se ii Doctores , Principes Pres eros nolui se ut ea evulgarentur, quae tamen in libris arcanis quos apud se retinent adhuc remanerent.
Libri Jostiae Namuelis ac Regum, si Theodoret fidem habeamus etiam dccurtati Mampliati sunt, cum illi, ipso reserente , ex amplioribus Prophetarum Commentariis deprompti fuerint, quibus etiam ali quid a posterioribus Scribis additum fuerit. Sed quia Vollius est bonus
Christianus , Theodoretum , Procopium, Diodorum aliosque Patres sic sentientes non recipiet Theodo Theodo
retus itaque autor st, apud Ebraeos
suisse Prophetas qui res a tali sidae retiam. conscriberent , a quibus Prophetis ortum suiste putat, ut liber primus
Regum apud Ebraeos Syros appellatus fuerit Prophetia Samuelis Dein addit, eos qui editi sunt Regum libros, ex scriptis illorum Prophetarum , quorum munus fuit res quae gerebantur in publicos Annales re
ferre, longo post tempore excerptos fuisse Proser denique aliquot exem Theo r.
pla, quibus demonstrat ejusmodi i bb. bris nonnulla postea a Scribis adiecta V
mille Neque aliud sentit et 1bris
qui vulgo appellantur Paralipo
Haec etiam Theodoreti verba in Scholia sua transtulit Procopius, ut ostendat Scribas illos seu Prophetas apud Ebraeos extitisse, qui priorum
Prophetarum historicas conscriptiones colle stas aliquot locis ampli Vero je' rint. Πλῶ σι Προφης, inquit Pro prinis .copius, γε γνην P, ων ς ε G β ἔλους Si hol. Q
67쪽
Hieronymi Ecbio ς' - ωαμ- προ-
que Propheta finguli temporibus suis gesta scripserunt , ea illos qui postea extiter colligentes adjecisse istud olim
Prophetam appellabant Videntem. Nihil etiam frequentius occurrit in libris Regum, Chronicorum, quam publicarum illarum conscrip
tionum Acta sub his verbis, Nonnebat scripta sunt in libro verborum die rum Regum Pada similiter, Nonne hac scripta sunt in libro verborum dierum Regum Israel. Ex quibus manifeste liquet, Regum historias, quae evulgata sunt, in breviorem summam a Scribis siti Prophetis poste foribus contractas fuisse , easque tantum esse compendia publicorum
Annalium qui penes Ebraeos in Ta- a Sancta uidebulariis asservabantur. Praeterea ita a Paralip Cap. q. vers. 27. men
tio fit libri Q, Regum, qui diversus fuit a libro Regum qui ditus est; atque ille complectebatur res
gestas a', id est, diligentius, uri vertit Hieronymus in Vulgata, sive uberius. Septuaginta autem Interpretes reddunt λα φ ν, quo nomine denotasse
videntur Acta illa diurna Regum quae asservabantur in Tabulariis publicis. De isto autem Regum libro Sixtus Six Senensis haec scribit. Di illo libri
narratione luculentiti unipersa ac in gula gesta Regum Puta is Israel digesta suis e ct ea quae nunc de his habemus ab incerto abbreviatore , quem alii
Peremiam, alii Esdram esse putant, brevi compendio collecta fuisse. Psalmos quoque Davidis quos
nunc legimus partem untaxat esse eorum qui longe plures a Davide scripti erint, existimarunt nonnulli Patres, qui putant illos in parvum numerum a Rege Ezechia redactos suisse ' βα αλ cς 'Eoἡα το ν Ψαλ- λίν --κ Θ Ο ι, ολιμ eis αλν.
Quod autem illi de Rege Egechia
dicunt, de jus Scribis intelligendum est qui eo jubente Psalmos Davidis in certam formam redeg rint quo etiam modo Patres nonnulli tutarunt Salomonis Proverbia ab iisdem Ezechiae Scribis in breviorem summam suisse contracta, set diis iis tantum sententiis quae meliores populoque utiliores esse videbantur cvii liber Proverbiorum sic digestus ab Ezechiae Scribis ad nosse
Viam quid multis opus est in clesia Catholica dudum in Libros
68쪽
Canonlaos retulit librum secundum
Zib. 1. Maccabaeorum, quem constat am-
plioris voluminis esse compendium.
ιδ enina sunt Scriptoris ipsius ver
Doleat bonus ille Christianus ossius Sacroriam Librorum vicem , qui sic decurtati Mampliati fuerint modo tamen pro libris decurtatis novos Prophetas qui nugatores impostores fuerunt, non substituat. Iterum tamen instat, Simoniumque reprehendit quod dixerit, plerosque Theologos etiam in Pentateucho ampliationes aliquas agnovisse; quia nihil amat nisi quod vetustum est, spretis illis recentioribus Theologis objicit ex antiqllae Ecclesiae Patribus ne unum quidem sisti posse testem, excepto uno Hieronymo, qui ultima Pentateuchi ver ba de morte Mosis, cillud de sepulchro Rachelis usque in hodiernum diem, existimavit ab Esdra fuisse addita. Sed iliunt, inquit Ossius, manifesti erroris convincit Samariticum Exemplar, in quo totidem verbis luci a leguntur. Illud autem ab Esdrafui se interpolatum nemo sana mentis
Jam utriim ipse ossius sit sana mentis expendamus , qui Hieronymi testis in hac materia locupletistimi
autoritatem contemnat. Haec scri
psisse Hieronymum animo a Rabbinis praeoccupato non dixerit ossius, cum longe aliud sentiant Rabbini de libris ossis. Verum nihil in hoc ne gotio affirmavit Hieronymus , nisi quod a priscis Ecclesiae Patribus acta ceperat, qui in hanc conspirant sen-
tentiam, ut Esdras Divino Spiritu impulsus Scripturae Sacrae libros mi sere deperditos , vel saltem corru pios , restituerit aut recognoverit. Itaque Hieronymus, ubi manifestum in Pentateucho additamentum d prehendit, istud merito Esdrae triabuit, qui ex constanti Patrum traditione Libros Sacros restituerat; unde fit ut ipse pronunciare non audeat, Mosem Pentateuchi, uti nunc extat Scriptorem esse; sed verba sua
emolliens sic loquitur, Sive Mysem
dicere volueris autorem Pentateuchia .l. id. V Esdram ejusdem instauratorem non recuso. Ea vero quae in fine Pentateuchi de torte os reseruntur manifestum esse additamentum a tentur ipsi Judaeorum Magistri in Talnaude, qui cis singula verba Le Talmud. gis Mosi a Deo fuisse dictata assi ment, excipiunt tamen haec ultima,
quae libris Legis a Iosua adjecta fuisse existimant.
Iosephus quidem Philo puta-Υρ--runt etiam illa a Mose suisse scripta, q- qui spiritu Prophetico impulsus su rit sed reclamant praestantisiami quique Theologi, quod Contextus ipsius verba clara sintvi manifesta, ut ostendit Abulensis. Nam licet fingamus Mosem de seipso locutum esse Prophetico spiritu, ferine potuit, ut de scipso quoque Moses dixe t Et non cognovit homo sepulcrum His usque in praesentem diem flHaec clausula supponit Moysena jam
mortuum atque sepultum sitisse quare etiam Bellai minus de hoc additamento sic loquitur. Quae autem ps in m. mort ipsius os scribuntur in ex de Eces
tremo Capite Deuteronomi , addita r/ptor,
sunt re a Uua res ab Esdra, vel ab H a
69쪽
alio aliquo Propheta. Haec tamen libro Legis potius adjecta fuisse a Jo- sua, qtiam ab Esdra, probavit ex eo Simonius, quod Josue, seu Synedrii imagni Asiessores,quibus ipse praefuit,
in publicas conscriptiones retulerint ea quae post mortem Mosis gesta sunt quo sensu explicanda censet αε verba illa Josuae, Scripsit quoque omnia verba haec in volumine Legis Dominio id si Scribae seu Prophetae quorum sui Annales illorum temporum scribere, ista in illos retulerunt, ex quibus, dein ex aliis posteriori bus, teste Theodoret , compositain, quam nunc habemus, Josua historia. Denique fieri etiam potuit ut Esdras, qui ex Patrum sententia Scripturas Sacra recognovit, nonnulla explicationis vel connexionis causa iis inseruerit. Quae sententia tot tantorumque virorum sustragiis comprobata est , ut inutile sit istis diutius
His tamen obstare videtur quod subjungit ossius de Samaritarum Pentateucho , qui ista additamenta aeque continet, atque Judaeorum Exemplar nemo autem sani judicii
dixerit libros Samaritarum ab Esdrainterpolatos fuisse Argumentum illud, qui majoris erat momenti, amque a Judaeo Albo doctissimo Rabbino propositum fuerat, Simonius expendit in sua Critica Sacra Autor est Samaritas Legis Mosaicae Exemplaria braica a Judaeis accepisse: illud enim quod vulgo objicitur, fieri non potuisse ut Samaritae ab hominibus quos odio prosequebantur libros suos sumpserint, validum non est quia constat illos vehementer
expetivisse , ut Iudaeis adjungi possi Sancta Fide
ssent, icut ex hisce verbis Esdirae manifestum est Et accedentes ad Zorobabel o ad Principes Patram . dixe m 'runt eis , discemus vobiscum, quia ita ut vos quaerimus Deum vestrum. Hinc colligit hornd1cius, primos hor/ Samaritas idololatras fuisse, ac sub Esdra solum testari se verum Deum coluisse. Certi m est eos usque ad illa tempora semper idolorum cultus aliquid clinuisse ' neque firmis rationibus ostendi potest , Legem Mosis ante Esdram ab illis usu publico receptam ac lectam fuisse. Eo autem Legis Mosaica Exemplaria a Judaeis
sumere, necesse fuisse videtur, cuna
ab aliis quam a Judaeis illam mutuari non possent. Quodque animadversione dignum est, iidem Samaritae seculis posterioribus non ita fuere religiosi, quin Arabicam Rabbi Saadiae Versionem legerint .approbaverint, antequam Abusaid Samarita is se , novam Legis Mosaicae Tralati nem Arabice in usum gentis suae ' si condidisset, damnata Saadiae Versio
ne ut inepta &Judaica Itaque Esdras
non interpolavit Samaritatum Pentateuchum, sed ipsi Samaritae Legis Codices a Judaeis Esdrae temporibus
acceperunt: cita sensi si Hieronymum non dubito , cui Samaritarum
libri cogniti fuerunt. Iterum ossius verba sendens insolitas declamationes relabitur, Objicitque Simonium compilasse digres ionem non valde bonam nec facientem ad propositum ex Rabbinis recentibus Theologis de Sacro rum Librorum Scriptoribus Verum nihil dixit isto loco Simonius, quod non faceret ad propositum : namVosti ejus similibus qui objec
70쪽
rant eum novatorem fuisse in o Hierosolymitanus quod de Sacrorum Librorum Scriptoribus attulit, ipse respondet nihil a se innovatum esse in hoc negotio idque demonstrat non solum ab- binorum, laeologorum recentium testimoniis , sed N antiquae Ecclesiae Patrum autoritate Satis tamen erat, ut novitatis suspiciones a se amoliretur , illud recentium Theologorum testimoniis comprobasses, ut ostenderet impertia ac maligne ob)cectam illi suisse sententiae
Carpit praeterea ostius Simo nium, qui dixerit libros illos esse Apocryphos , quorum autores occulti sunt Mincerti. Si hac vocis hujus, inquit Vosius , legitima st expositio
omnino oportet ut in or pars librorum
Veteris Testamenti sint pocryphi, quia scilicet ne unum certo alicui relinquit autori. Sed iterum sophistam agens ossius cavillatur. Ut enim de eo sileam quod nihil a Simonio
dictum sit de Sacrorum Librorum Scriptoribus , quod jam antea a plerisque Patribus doetissimisque Ἱ heologis non fuerit approbatum, certum
est libros appellari Apocryphos qui
occulti sunt Mincerti. Illos autem occultos Mincertos appellavit Simonius , de quibus nihil certi pronunciavit Ecclesia vel Synagoga, an scilicet illorum autores ad scribendum
Divino Spiritu impulit suerint. Diqit igitur Simonius , Scriptores Apocryphos esse incertos occultos, neque a quoquam recipi posse tanquam Divinos ac Propheticos, nisi postquam ea de re Synagoga vel Ecclesia tulit judicium. Sic Scriptu
ras Apocryphas ejiciens Cyrillus
autor nobis est, ut cas solum meditemur quae ibere leguntur in Ecclesia. Προς 3 - ζοτονον s.cλους tu Θλε που πιως,
M. . Cujus Sanctiis mi Patris monitis si obtemperasset ossius, impuros Scriptores non adscripsisset albo
Denique placet iterum ossio χωροίνειν Simonius, qui Vositi maledicentiam ex illius scriptis noverat, hoc illum signaverat elo io, In maledicam animam non introibit sapientia; jam ut logium istud in Simonium transferat , ait illum sibi conscium esse vitae P. Morini. Sed quid ad rem faciat vita P. Morini, viderit ipse Vossus , nisi quod ipsi solenne sit Meveri νειν. Iam vita functus erat Joannes Morinus, quando Simonius Oratorianis sarisiensibus nomen
suum dedit. Mirum qia est ossium Morini defensorem se praeberes, qui
illius exemplo manifestos errores Obstinate tueatur. Illud nim de Morini moribus a viris fide dionis accepi, illum tam pervicaci animo fuisse, ut exactis jam tribus annis ab expugnata Rupella, hanc revera expugnatam fuisse firmiter negaverit, dixeri
que vanos esse qui ea de re vagati fiterant rumores . Similiter bonus
Vositus fabellas commentaque plus quam Rabbinica non alia defendit ratione, quam quod eodem atque Morinus praeditus sit ingenio. Nugas vero non agebat ille qui a Vosito postulavit ut Simonium cessaret at latrare , cum ejus scripta canina suae eloquentiae manifesta praebeant