장음표시 사용
41쪽
Coan testimoniis, quibus suam ea de re sententiam illustravit. Hanc serendarum sanctionum potestatem penes Synedri magni Asies ,res fuisse, nemo nisi novator Socini disci pillis negaverit. Alia cin 1monii verba subjicit Vossius, cluae ita Obscura se putat, ut ne quidem a credat a Simonio posse explicari Miror hominem qui spiritu Sibyllino amatus res obscurissimas a nostros temporibus remotissimas intueatur, ea quae ex olicatu facilia sunt non intellexisse in hunc enim locum manifesto Typographi errore irrepsit illum pro illic. Curabit Simonius ut opusculum illud quod ipse non edidit, e suo Codice, qui castipatior est Maiaetior, iterum lucem aspiciat. Verborum autem Simonii is est sensus in allato Talnaudis loco agi de liter , imo de dictione vel sententia ali qua Scripturae, ubi verba ejusdem Scripturae exponuntur; minime vero de mutandis eradendisque ipsus Contextiis literis aut dictionibus. Sed qui Sibyllista Vossius Talniudico spiritu affatus non suit,
ejusnaodi Talnaudicas locutiones non potuit comprehendere, quae tamen saepius in istis libris Occurrunt. Sic
dicunt Talnaudistae pnM N a Nelegas ci edlegas c. Nemo judicio praeditus
inde concludet Judaeos Sacri Codicis lectionem pervertis o sed Maoistri illi qui valde allegoriis delectantur,
varias literarum Scripturae nolint
lectiones, ut diversos ex scitis illi, lectionibus sensus liciant. Sed istae similes locutionum formuli in
Scripturae Sacrae eversionem trahi non
possunt, nisi ab imperitis qui Judaeo- Sancta Adj
xum libros nunquam tractarunt. Qua
in re si homines Talnaudistis ipsis
sunt ineptiores. Quantum autem Judaei ab ista sacrorum Librorum deprava tione lieni fuerint, docet Trypho Ju πληιρ aeus, quem Justinus Martyr intro tu is βήcit dicentem, rem istam incredibilem cis , magisque Judaeos ab illa abhorrere, quam a ituli fabricatione 'Amς is
Vos ius locum hunc Talnaudis Malia omnia id apud ipsum Rabbinolo giam sapiunt, deprompsit Laudo quidem Morini eruditionem, laboremque illius ac patientiam in evolvendis Judaeorum libris admiror rsed eum fuisse judicii pauci illius scripta ostendunt. Vosius, qui multa ab illo sumpsit, illius errores multiplicavit , ut ab eo aliqua ratione discrepare videretur. Optat ipse ossisius, ut etiam Simonius Morini simius fiat. Verum licet ossio μωραίνειν; quod absit a Simonio.
Quae autem mox subjungit ossius de Simonii sententia, qui cum Cappello aliisque viris doctis existim
verit, linguam Ebraeam in captivitate Babylonica deperditam bisse , ea omnia vana sunt inutilia cum intade non concluserit Simonius, LXXInterpretes lingit e Ebraicae ignaros
sui se, ut fingit ossius, cui profecto nihil solidi subest et quod posset
reponere Simonio, nisi verba eius perverteret. Negavit itaque Simonius, linguam Ebraicam temporibus
LXX. Interpretum superstitem sitisse apud Judaeos & vernaculam, cum illam in captivitate Babylonica dedidicerint, etiam non difflente Vossior
constat enim Judaeos postea Chal desce
42쪽
daice locutos suisse , non Ebraice. Non inde tamen sequitur LXX. lnterpretes ignorasse sermonem Ebraicum , qui , ut multis probat Simonius , in exilio Babyloniensi penes Prophetas, Sacerdotes ac viros principes remanserit, quique non solum usque ad LXX. Seniorum tempora
apud illos servatus fuerit ; sed seculis posterioribus apud Doci ores: quippe Lex os in Scholis o Synagogis semper Ebraice lecta est. Jam negat ossius , se unquam talia de Josepho somniasse quae ipstribuit Simonius, quas dixerit Iose phum Legem Moysis in Synagoga
Ebraice interpretatum filisse. Aperta tamen sunt illius verba , nec mirum est illum hominem etiam vigilantem somniare, apud quem Josephus modo Ebraice loquitur, modo Chai daice, modo Syriace, modo Arabice. Brevi, si ossio placet, idem Josephiis loquetur Hibernice. Qilod vero addit ossius , Ioseph verba initio belli Judaici nec a Simonio nec
ab aliis Interpretibus intelicet, ibisse, non es ad rem , quia Simonius nihile Ioseph attulit, quam illud quod ex eo ipse ossius deprompserat sed
non intellexi se mox ostendam. Dixit igitur Mositis, Josephum hi storiam belli Judaici antCquam Gnaec scriberet, lingua Ebiaica edidisse.
Nunc roc ipsum negat ossus quisem ne loquitur pugnantia. Tamen sic ille respondet Homio, qui objecerat osephum Ebraice imperitum seis Ut tamen aliquid dicere videaris , ride quam stulta pronias,
Flavium P ephum omnium sui seculi Hebraeorum longe eruditis inium , qui
Legem Moysis in magoga Hebraicὸ interpretatus est , qui historiam belli Pudaici, antequam Graece scriberet, lingua Hebraea edidit, ut ipse testatur; hunc, inquam Iosephismi ebraice nescivisse. Dein paucis interjectis haec
regerit modestissimus ossius adve sus ornium. Ullumne majus inscitia ct impudentia exemplum possit ea cogitari, quam id quod hἱ dentio ostendere conatisr, Flavium Posephum nesciri salingisam patriam, is ne quidem inspexisse Codicem Hebraici Tunc igitur Josephus, cst Vosso loque batur Ebraice, patriusque illius semmo erat Ebraicia. de hoc enim se mone cum Hornio disputavit, qui Josephum illius suisse imperitum asia sereret crum illud Josephi testimonium de sermone Syriaco sive Chaldaico intelligendum esse recte monuit Simonius, cum tunc sermo Ebraicus apud Judaeos vernaculus non
Iima, neminem esse affirmat qui tempore Apostolorum Joseph in Imperio Romano linguae Syriacae me minerit, quia in Syria Palaestina lingua Graeca erat vernacula. Sed si itarc se habet, quomodo Josephus inguam Lb: aram sive Syriacam appellat
sermonem patrium Q iomodo Christus , ipsemet osso rc serento,
riace cum muliere Samar tam collo
43쪽
que nim Josephus loquetur etiam Syriace. Jam longe oculatior factus VOLsius negat osephum etiam Syriacelocutum , sed putat patrium illius sermonem fuisse quamdam linguam Chaldaicam, quam ipse ignorat, sed
luce erat lingua vernacula illorum Barbarorum clui extra fines Romani Imperii trans Euphratem viverent.
Miror prosecto hominis istius ingenium, qui tot commenta effutiat 'uae nihil faciant ad institutum, quique suo seipsum gladio jugulet. Si enim
verum est sermonem vernaculum istorum Trans-Euphratensium Chaldaicum fuisse, uti quoque verum se existimo, necesse quoque est patrium Josephi sermonem suisse Chaldaicum,ctim non alium habuerit sermonem patriuin quam illum, quo etiam, teste Vosito, historiam suam conscripsit. Illud autem confirmat Simonii sententiam , qui nomine Syriaci sermonis, qui tunc apud Jud. eos vernaculus erat Hierosolymis .in locis vi cinioribus , nihil aliud intellexerit quam sermonem illum Chaldaicum, quem cum viris doctis appellat modo
Syriacum, modb Chaldaicum, modo Chaldaico-Syriacum, aitque Cum sermonem qui tot diversis nominibus
indicatur, non alium fuisse, quam illum quem Judaeorum Majores e Babylone reportaverant; quique alius csse non potuit quam Chaldaicus. Quis credat Iosephum libros de bello Judaico, quos se Ebraice di disse testatur, non scripsisse Judaeis in Imperio Romano viventibus, sed solis Trans-Euphratentibus' Quasi Iosephus, qui tunc de scribenda nationis suae historia patrioa vernaculo
sermone cogitabat, ad eos solum animum suum applicuerit, qui Parthicae Ditioni obnoxii erant. Hoc quidem viris judicio praeditis minus credibile videbitur sed bonus ossius nihil amat nisi quod est distortum, parum credibile. Id tamen recte se confecisse putat, si dixerit, oseph verba nemine hactenus intellecta fuisse.
Ineptis me , inquit , erbas ephi
Interpretes reddidere, ab G ανα, ἔαροι sint Barbari qui retro fuerunt ,
Posephus in usum jam Iim defunctorum istam condidis et historiam. Sed
vereor ne hic solus uaeptia Vo1Irus; hanc tamen addit nova suae interpretationis rationem , οι ανο Cαρἔαροι sunt superioris Continentis Barbari: sic ιι ανι επιρso sunt provinciae quae longius absunt a mari , ut ικατί επαρsoci mari propiores. Ex vocum ambiguitate scmper quaerit Vositus effiigia. Notum est omnibus , Graecum ανω locum aempus denotare. Hic ossius illud contra manifestum Josephi sensum pro loco sumendum esse existimat at pro tempore sumendum esse res ipsa indicat adeoque haec osephi em
terpretibus reddita sunt Barbari qui retro fuerunt eQue tamen Josephus historiam suam condidit in usum jam olim defundi orum, sed Ba barorum , id est hominum gentis suae, qui a priscis temporibus Pal:
stinam incolebant, 'uibus vernaculus erat sermo Chaldaicus silve Sy riacus, quem Iosephus patrium inpellat. Hic gitur dieii 34 ανω tempus denotans signiscat antiquos; gionis illius incolas. Josephus autem
eamdem Judaici belli historiam,
44쪽
quam primum Chaldaico seu patri si mone ediderat in usum gentis suae postea Graece scripsit in eorum usum qui Graece scirent , quia scilicet vix alia reperiebatur lingua in
toto Imperio Romano ita ut Romae etiam plerique callerent Graecas
Literas. Hic est genuinus Josephi
verborum sensus, neque alius ea legenti primo aspectu sese Eret. In prima scilicet historiae Liae editione Iudaeos instruxit, eosque magis qui
in Syria Palaestina degebant, quam Parthos , Babylonios , Arabas Trans-Euphratenses atque Adiabenos Mob hanc causam ait se patrio sermone scripssseri in secunda vero editione Graeco sermone conscripta, in animo habuit alias Imperii
Romani gentes, quae taec loquebantur , vel Graece scieband in
Instat iterum ossius, negatque Christum QApostolos Hierosolymis Syriace locutos fuisse ut
audax est, ita affirmat audacter hanc sententiam semido sitorum esse fanaticorum. Semido Has igitur est
ipse ossius danaticus, quia scripsit Christum cum muliere Samaritana Syriace collocutum fuisse, voces quas Ioannes Euangelista, Cap. 9.vocat Ebraeas manifeste esse Syria cas. Vertim didicit ossius a Judaeis sorbere fare Fanatici, si qui sunt
in Anglia qui hanc sententiam tueantur, non sunt hac in re fanatici, utpote qui cum Ecclesia Patribus, praestantissimis Theologis virisque Ebraice , Graece ac Syriace doctis simis hac in re consentiant. Sed se naticus potiti plerisque hominibus
videbitur ossius, qui solus sapiat.
Quod autem addit, in tota Ditione Romana nullum inveniri Scriptorem qui scripserit Syriace , sed omnes Graece scripsisse, vanum est ac suti te: nam Josephus primam historiae suae editionem Syriaco sive Chaldaico sermone scriptam evulgavit et Matthaei quoque Nagaraeorum Euangelium Graece conscriptum non fuit. Judaei qui non erant flet- lenista nonnullos Scriptus a libros secerunt Chaldaico unde etiam Hieronymi temporibus Judaei quibus utebatur praeceptoribus Chaldaice sciebant, loquibantur. Iterum negat Vossius, linguam quae Syriaca dicebatur suisse inter Syros Romanae Ditionis sed rem aliter esse ostendunt manifeste complures Novi cstamenti voces. At regerit Vossius, male in Evangelio, in
Actibus Apostolorum per linguam Ebraicam intelligi Syriacam Idem tamen ossius contra Magistellum si s
quemdam disputans, ineptosis se VI
tuos eos appellat, qui nomine Cr Col . monis Ebraici in Novo Tinamento alium intelligunt quam Syriacum Sit
igitur modestissimus ossius seipsoautore, ineptus & fatuus.
Dein de nominibus lites intendit, cum linguam illam dicendam ese Chaldaeam asserit , quia sic JosephusMPhilo locuti sunt. Vertim, ut Omnem de nominibus disputationem Simonius tollere , linguam istam modo appellat Chaldaicam, modo Syriacam, modo Chaldaico Syria cam ac demum ait illam esse quam Judaei e Babylone reportaverant. Priacam eam appellavit , quia viri linguarum Orientalium callentissimi sic locuti sunt tanta est enim inter
45쪽
lingiuam Syriacam MClialdaicam alia sinitas, ut etiam aetate nostra Syri, tam Maronitae, Jacobitae vim Nestoriani, linguam qua eorum libri conscripti sunt, ita CXtra controversiam Syriaca est, Chaldaicam appellcnt. Sic Maronitarum Mitialel omae editum inscribitur is alec hildaeum. Similiter Georgius A Geor H, da qua Maronita fuit, Grammati--ά- cam suam Syriacam, quae I Cm equoque edit. id , inscripsit Grammaticam Syriacam sive Chaldaicam. Neque etiam csunt in . cris Lit
ris exempla , quae probent linguam Chaldaeorhim appellari Syriacam Ita Danielis Cap. a. vers. q. Chaldaei dicuntur respondisse Regi D in Graeca Versione Συος in Latina Syriace Chaldaicus igitur sermo sive Babylonius, de quo Oitur, etiam secundium ipsos Babylonios appellatur Syriacus. Verum ea omnia quae ossius huc congessit delingua Chaldaica , Syriaca, Arabica , demonstrant illum ejusmodi linguarum minus peritum fuisse Neque enim aliud sibi proposuist videtur , quam inani verborum sono simplicioribus imponere. Postquam tamen tot ineptias bonus ossius cffutiit , miris modis sibi applaudit. Valeat, inquit , ierosolymitana isIa Syriaca lingua, aeque rana ac Beli η ica. Valeant quoque cavillationes
P. Simonii, cum ex omnibus ne una
quidem succedat. Sed potiori jure
leat bonus ossius, qui ineptiis L sutiendis ita assuetus est, ut seipso autore ineptus sit, fatuus & fanaticus; pudeat ilium tot nugas cineptias comminisci, ut ineptis fatuis im
Sancti I in Denique Vossus his ineptiis alias
accumulans addit, putare se non errare,si audacter id est temere assii maverit tempore Christi in omnibus Hierosolymitanis Synagogis, paucissorsan eXceptis, quas Parthici Ar bici generis frequentarent udaei, solas lectas fuisse quas LXX. Interpretes tradiderunt Scripturas, cum sola iis Graeca esset vernacula lingua. Sed longe verius cum Simonio dixerim non quidem audacter, Judaeos legisse Hierosolymis ex vita Patrum uo rum Traditione Scripturam Ebraice, cui praelectioni ex eadem Traditione accesserit Chaldaica sive Syriaca interpretatio , quia sermo Chaldaicus quem Majores sui e Babylone reportaverant, etiam illis temporibus Hierosolymis superstes erat , ut ex plurilnis Novi Testamenti locis ape
His omnibus quasdam ratiunculas subjicit cmus , quae facile refelli possunt. Affirmat Romanas leges non permisiise ut in templo Hierosolymitano habitae fuerint conciones Ebraeo, aut quocunque alio sermone Graecis Romanis ignoto Graecae aut Latinae linguae necessitatem mnibus vicitis impositam fuisse. Quomodo, inquit , suis et vita miseris
constare Pudaris, sic braica, seu , ut
volunt, syriacae tantam gnari linguae eo redacti fuissimi necisitatis, hi nec
testamentum condere, nec contractus
ct obligationes s ere, fgnare θ' tui sient laclics sane ratiocinator est Voilius Romanas illas leges proserat, quibus Judaeis vetitum fierit secundum Religionis suae ritus vivore ac legere in Synagogis suis strat- Mosis , e linque patrio
46쪽
sermone interpretari. Si verum sit non aliam Hierosolymis auditam fuisse linguam quam Graecam, Latinam, cur titulus quem cruci imponi jussit Pilatus, scriptus sui Ebraice Graece MLatines Dicet sam lepidulus Vossus , Ebraice sive Chaldaice tituli verba etiam scriptassiisse, ut a Judaeis illis Trans-Euphratensibus, qui lynceos habebantocino' legi possent Isin a Simonio annotatum sitit, linguam Graecam etiam obtinuisse Hierosolymis apud viros primarios
Magistratus, quorum erat curare ut cstamenta, contractus, obligationes, aliaque acta civilia xsorensia instruerentur. Etsi victores linguae sua necessitatem in ejusmodi rebus imponan victis , nunquam tamen linguae illius necessitas ad plebeios homines transit, nisi post longa tempora, ut ex diversarum nationum Annalibus licet colligere. Quodque videtur animadversione
dignum , Judaei qui in Palaestina
commorabantur linguam illam Chaldaicam , quam a suis Patribus acceperant, adhuc Hieronymi aetate retinebant. Sic etiam hodie Judaei Hispani , qui in Oriente dispei si
sunt, praeter Turcarum inmiam servant quoque Hispanicam habentque Biblia Hispanice conversi, quae Ebraicis characteribus exarata sunt. In Francia ante Franciscum Primum res forenses Latine gebantur in Curiis : Partamentorum arresta, ut vocant, quaeque timc judicata appellabantur, Latino sermone concepta fuerunt. Similiter alia quaecunque acta civilia eodem sermone concepta
sunt An ideo tunc miseri erant
Franci, quos constat Latine locutos non suis e Z Quomodo poterit vita misello constare ossio, si cscias in Anglia ignarus linguae Anglicareo , redactus fuerit necessitatis ut nec testamentum condere , nec contractus, obligationes facere&signare possit λ Itaque apud Judaeos
Hierosolymitanos res serenses Grinco vel Romano sermone peragi potuerunt; adeoque vanum est Minutile quod eodem loco subjunsit Vossius , stipulationem Punico aut Assyrio conceptam sermone in ure non posse subsistere. Sed non est cur ejusmodi ossi ratiunculis diutius immorer. Neque etiam plus habet soliditatis quod ibidem ex Theodorcto pro seri, qui ait pueros Ebraeorum aetate sua non statim usos si iste lingua Ebraica, sed lingua gentium apud
quas nati sunt ubi vero adoleverint doceri literarum characteres , per has addiscere Scripturam Sacram
Ebraicam. Ista quidem vera sunt; sed nihil faciunt ad institutum nam pueri braeorum Hierosolymitanorum gentis etiam suae linguam, quae Syriaca erat seu Chaldaica, primum addiscebant dein docebantur literarum Ebraicarum characteres c-que tandem Scripti iram Sacram Ebraicam addiscebant. Imponit iterum Simonio VOLsius, verbaque & rationes illius pervertit , ut habere videatur aliquid quod reponat Objicit Simonium,
is videatur parum tribuere sigmen iis Rabbinicis, probare tamen illud qtiod est omnium agmentorum futilissimum , vocales scilicet scutula
47쪽
revelata a Maserethi post exacta tria annorum millia Legi adscribenda. Verum Judaicum istud commentum passim ejicit ac refellit Simonius in suis scriptis , simulque originem illius aperit, cur videlicet Judaeis nihilsiit nisi Divinum, Pro pheticum curve fabellas suas synagoga quam monte Sinai vel appellant magnam, deducant sed id ostio non arrisit , quia ex eadem origine Simonius ducit LXX.
Interpretum Prophetiam . A com mento autem Judaeorum de antiquitate punctorum adeo alienus est, ut
hoc loco asserat fabellam istam de punctorum vocalium antiquitate ex eo potissimum venire, quod Judaei hac in re de more gentis suae locuti fuerint, non vero ex rei ipsius veritatem illudque genus locutionis, quod Judaeis familiare est, complures
viros in errorem perduxisse, dum Judaeorum libros non satis caute e
volvunt. Quibus verbis Simonius aetatis nostrae Ebraistas notat , qui tantam punetis vocalibus tribuunt antiquitatem. Qui igitur fieri potest, ut jam Simonius in alium hominem
transformatus , laudet probetque Rabbinorum commentum de unctis Mosi a Deo in monte Sinai re velatis Sed Vos ius, qui nugatores in Prophetas transformare potuit, Simonium etiam in Rabbinorum defensorem, Patronum transform vit. Quod autem mox subjicit sum ptum ex libro Coari, ut de udaeo
rum Traditionibus detrahat , illud non est hominis judicio praediti, cum Scriptor illius libri ad id unum attendere videatur , ut Religionem Judaicam adstruat beneficio Traditio- Sancti Fidenis contra Philosophos Z Iudaeos
Carraeos udaicarum Traditionum
Pergit ossius Simonio impone re, dum eum refellit, quasi in ea sit sententia, ut in Scripturis interpre tandis soli audiendi sint Rabbini. Nam dixit Simonius, etiam referente Ossio, artem nullam ab uno altero perfici, sed ab omnibus simul qui illam artem tractarunt que
linguae Ebraicae cognitionem peten- dam non esse a recentioribus tantum Rabbinis, sed, a vetustis In terpretibus. Parvi facit etiam Simonius recentiores Scripturae Sacrae Interpretes, quod Versiones suas Rabbinis hauserint. Viderit etiam Voctius, qua fronte eodem loco scribat Simonio in construenda nova Scriptura adduci solos Judaeos, Ma- rethas videlicet, Aquilam Gymmachum , Theodotionem Micr nymum , nulla faeta LXX. Inte pretum mentiones; cum istoc loco
alibi passim LXX. Interpretes primos nominet, testeturque se hac in re non dissentire a Vossio, sed in hoc solum quod praeter LXX Interpretes ossius existimet nullos alios audiendos se : at Simonius contra putat consulendos quoque
est Aquilam , Symmachum , Theodotionem, Hieronymum sabbi nos quia ars nulla ex uno Maltero perfici potest, sed ex omnibus simul. Hoc etiam sensu dixit se nullius Magistri legibus addictum esse, utpote qui non solos audiendos esse LXX. Interpretes sentiat, sed Malios omnes ex quibus persectio linguae Ebraica cognitio habeatur. Fingit praeterea ostius , quia ni
48쪽
hil habet quod reponat, Oralem Judaeorum Traditionem propugnari a Simonio, qui tamen illam passim rides evertit in suis scriptis. Contendit quidem traditionem aliquam sive usum lectionis semper fuisse apud Judaeos in legendis Sacris Coiadicibus i sed haec traditio a Cabbata seu rati Judaeorum Traditione multum discrepat, quam Carrae Traditionum contemptores respuunt, Illa autem lectionis traditio , cujus mentionem facit Simonius, ab iisdem Judaeis Carraris approbata est. Nomine igitur traditionis nihil aliud se intelligere profitetur Simonius, quam usum quemdam legendi Contextus Ebraici, qui semper
apud Judaeorum Doetores remanserit, cum eadem plane sit ratio linguae Ebraicae ac caeterarum linguarum, quae etsi emortuae sint nec aes-plius vernaculae , vigent tamen in Scholis de apud Doctores. Hac ratione linguam Ebraicam apud Judaeos servatam fuisse demonstrat Si monius, sicut etiam hodie sermo
Syriacus apud Syros retinetur. Quis hanc traditionem seu hunc lectio nis usum confundet cum superstitiosa Judaeorum Cabbata sive radi tione, nisi Isaacus ossius, qui semper falsa scribit, nec unquam ferit scopum pAd id quod scripserat Simonius, etiam Aquilam ab Origene laudatum fuisse, ut Interpretem qui verborum proprietate explicaret, Vos sius respondet Origenem id fecisse ex opinione Judaeorum, cum seipsum interpretetur in Epistola ad Assiicatanum. Verum quidem est Origenem
in Epistola quam scripsit Astricano
Videri esse in ea sententia, ut sisti ai
diantur LXX. Interpretes sed illum hoc loco ex recepta magis opinione quam ex sua sententia locutum fuisse manifeste demonstravit Simonius. Ipse siquidem Origenes aliis locis, ubi mentem suam ex primit, multum tribuit Aquilae aliis Interpretibus qui Codices Ebraicos in Graecum sermonem converterant, eosque haud infrequenter sequituri ita ut etiam illorum ope cor ruptam LXX. Interpretum scripturam corrigere non reformidaverit.
Sic postquam deprehendit nomina
propria in LXX. Interpretum Exem O 2 plaribus magna ex parte corrupta Com-suisse tam in Lege quam in Prophe m tis , censet illa restituenda esse ex
Lbraeorum Codicibus clx Vertio
nibus Aquilae, Symmachiri The dotionis, quas puriores esse affrmat. Haec enim sunt Origenis verba Commentariis in Joannem , postquam nonnulla in nominibus propriis
Novi Testamenti errata correXit,
ruptos igitur aetate sua fuisse Graecos
LXX. lnterpretum Codices agroscit Origenes contra vero inco ruptum remansisse Contextum Ebraeum , Graecasque Aquilae, The dotionis S Symmachi Versiones remansis quoque incorruptas qua
potissimum ratione adductus est
49쪽
Hieronymus , ut novam Ebraici Codicis Versionem conderet. Similiter Origenes, ubi diversas LXX. Interpretum lectiones ostendit, non dubitat eam praeserie quae cum Ebraeo concordat. Cur autem interdum Graecam LXX. Interpretum Tralationem caeteris Versionibus
praeserat, causa videns est; quia videlicet ea sola tunc in Ecclesiis obtinebat. Unde, si quando lectionem Codicum Ebraicorum praemonstrat, statim addit id quod jam usu receptum in Ecclesiis legebatur exponendum esse, ita tamen ut quod in Ebraicis legebatur Exemplaribus in
tactum non relinqueret. Ἀω νμη κοι λιπῶν. Simonius dixerat, non ideo mi tos bis Judaeorum Codices tempore Origenis, qubd illos Graecis literis in suis Hexaptis expressisset sed quia voluit, ut ii etiam qui nihil Ebraice scirent, Ebraica possenti gere. JamVossius, qui liberalis est,
lubenter illud se concedere assirmat: sed quaerit, cum Ebrae Codices carerent vocalibus, unde & a quibus
haurire potuit rigenes rationem resarciendi istum desectum vocalium, nisi a Judaeis Mirificus sane ratiocinator est ossius , qui nodum in scirpo quaerit. Jam respondit Simonius, id habuisse Origenem ex recepta apud Judaeos legendi ratione; qualem in legendis libris Syriacis, Chaldaicisis Arabicis extare apud Syros, Chaldaeos & Arabas norunt linguarum orientalium periti. Ita
si quis hodie Maronita verba Syriaca Sanctu Fidelibri alicujus Latinis literis elit ea primere , illa facillime exprimit, si sciat Syriace. Neque profecto hac in re alia sors fuit linguae Ebraicae, quam lingua Syriacae, Chaldaicae Arabicae. Quare nugas agit Vos sius, clinguarum Orientalium imperitum se ostendit, quando ait legi quidem vulgo a Judaeis libros aquibus absunt vocales , postquam sta bilita est lectio a Masorethisci sed
ante illa tempora eos legi non potuisse, nisi illa quam Origenes tradidit ratione , apponendo nempe Ebraica Graecis literis quae Ebraica tunc vocalibus instructa suerint qua tantum ratione Judaeos compendia riam scripturam assequi potuisse contendit ossius scuti nunc eamdem sequuntur beneficio Masor thicae lectionis. Verum a Vosso
quaesierim, unde Samaritae, qui ea de compendiariam scribendii dices Ebraicos rationem habent a que Judaei, vocales resarcire potu
runt, cum asserethica puncti non agnoscant unde etiam Syri, Chaldaei, Arabes , quorum similis est
ratio atque Judaeorum, supplent in linguis suis ejusmodi vocales, cum in paucissimis eorum libris puneta vocalia exprimantur: praeterea qua
arte Iudaei almudicorum Rabbinorumque libros possint legere, interpretari , a quibus absunt ejusmodi asseretharum punisi a. Pergit iterum nugari Vossus, aequaerit, si unicuique pro lubitu licitum sitit addere aut variare Vocales, quomodo sibi constare potuit lecti nis4 pronunciationis ratio. Sed non ita pro lubitu scribarum licitum fuit variare vocales illa , quas vocant Rab
50쪽
Rabbini lectionis matres, quin aliquae
certae remanserint, ex quibus vera
discerni posset lectio. Verum tamen est , ut annotavit Aben Esra, saepius hac in re a scribis pro arbitratu suo variatum suisse , adeoque inutilem esse Masoretharum laborem, qui tam anxie vocales illas seu literas Aleph,
Vau Jod numerarunt, cum earum praesentis absentia saepe nihil faciat ad sensum. Inde ortum est ut locis quam plurimis Samaritae idem prorsus legant in suis Codicibus, quod Judaei in Iudaicis Exemplaribus ; etsi vocales illae diversa ratione in Samariticis Gudaicis
libris notentur. Simonius tamen
agnoscit , hinc etiam faetum biseu ipsime Iudaei diversis temporibus
Codices suos diversa ratione legerint: idemque Simonius observat, Dustra Judaeos Masoram suam seu edi ionis suae usum opponereri cum tiam
LXX. alii Interpretes ante illorum tempora Masoram suam sive legendi
rationem habuerint. Quae lectionis diversitas traditioni seu te stionis r ceptae usui nequaquam officit; quia haec si sors linguarum nationum Orientalium quae scribunt per compendia neque magis ob hanc causam accusandi sunt udaeorum odices quod muti sint, quam Chaldaeorum, Syrorum , Arabumque libri. Ista enim linguae suas quoque vocales habent, itae sunt, ut ita loquar, lectionis matres, quaeque haud infrequenter pro scribarum lubitu adjiciuntur omittuntur; quia eas tantium adjiciunt quas ad lectionem vocum sufficere existimant. Praeterea Simonius ex eo probaverat
Judaeis suas quoque non deesse voc
Pudicium de Responsitone ossit. 3
les,quis saliarum gentium linguas suis
characteribus exprimant. Sic habent libros Graecos , Hispanicos, Germanicos, aliosque literis Ebraicis descriptos. Sed regerit ossius, in istis, praeter leph au Jod, etiam puncta vocalia exprimi. Hoc quidem verum est, 4 Simonio observatum fuit, qui voces quasdam ex iisdem libris proserens sine punctis illis vocalibus , eas expedite legi posse demonstrat, adeoque in istis vocibus inutilia esse puncta vocalia. Illud omne confirmari potest autoritate Sabaitarum , qui in libris suis SabaLChaldaico sermone conscriptis sn-ἱ gulis fere consonantibus vocales adjungunt, quibus haud dubie literat Aleph au God genuinae sunt vocales in hoc a reliquis Oricntis populis differunt, quod linguam suam quae Chaldaica est minus compendiario scribant Europaeos quoque ident nationes illa Orientis, quod linguae Graecae, Latinaeis aliarum
vocabula nequeant legere, nisi omnibus suis vocalibus instructa sint. Jam ossius putat se efficaciter ex eo demonstrasse , puncta vocalia
Codici Ebraico ineptissime Mnullo judicio apposita a Maserethis, qtrod Christus rapostoli diversa
plane ratione Patriarchanim ir phetarum nomina legerint , atque Judaei recentiores. Sed optime respondit Simonius, hanc scriptionis diversitate rejiciendam esse in Judaeos diversarum regionum divers
rumque aetatum, qui cader nomina Ebraica eodem plane modo scripta diverse proserunt, quae si in patrium sermonem transferantur, scribuntur