장음표시 사용
51쪽
omnium linguarum, cum ne quidem vores Latinae a diversis populis eadem ratione pronuncientur. Jam ossatis regerit ista quidem vera esse, sed non ad propositum, tim non de consonis quaestio sit, sed de vocalibus ii
teris, in quarum pronunciatione omnes gentes conveniunt additque nullos
esse homines in quorum ore Nabuchodonosor ,ebuchadnesar eumdem efficiant sonum. Sed aurem Batavam profecto habet ossius, qui hanc etiam sonorum diversitatem in pronunciandis literis vocalibus non percipiat. Audiat Anglos Latine loquentes , qui etiam in vocalibus pronunciandis magis Anglice loqui videntur quam Latine apud quos . videlicet liter vocalis a saepe sonat ut e Galli praeterea Hispani hac etiam in re differunt. Sed ut ad Orientis nationes veniam
in uno sermone Arabico pronunciando Turcae, Arabes diverse iteras vocales pronunciant, etsi illas iisdem
punctis notatas legant Suam quoque Maronitae habent ejusmodi vocalium propriam pronunciationem. Hanc etiam in Syriaco sermone pronunciationis iterarum vocalium discrepantiam licet animadvertere: nam etsvoces notentur iisdem punctis vocalibus , tamen ubi Maronitae legunt γ,
Nestoriani legunt a imitati Chaldaeos. Iudaei ipsime Grammatici
certant de genuino punctorum vocalium sono ita punctum Cames alii sono rotundiori pronunciant 'uasito alii ore magis aperto Vere ut a. Quare facilis suit vocis Nabuchodonosor in Nebuchadnes permutatio in linguis Orientalibus, cum tam inconstans sit apud Orientis populos a Sancti Fideliterarum vocalium pronunciatio Sed qui haec ignoravit ossus ex tripode pronunciavit, Simonium nihil retulisse quod ad quaestionem
Objecerat Simonius, ossium non intellexisse Judaeorum pronunciatum, qui affrinant Scripturam habere LXXII facies sive sensus; quia constat etiam Judaeos agnoscere unuΠὶ sensum simplicem, seu ut vocant, litoralem alii autem sensus alicoorici sunt S cabbalici, ex quibus nemos in praeditus judicio concludet inconstantem esse apud Judaeos Scripturae lectionem. sensus allegorici, regerit ossius, sunt etiam sensus. Verum cst, sed sunt sensus allego rici, qui tot sunt, ut recte annotavit Simonius, quot otios Magistri positin comminisci. Addit, sensus
etiam simplices, seu, ut vocant, lite-rales LXXII quoque esse, si LXXII consulantur Magistri neque solum Rabbinos , es Christianos complures multiplicem probare interpretationem. Fateor verum istud nihil facit ad rem nam ubi verba Contextus obscuriora sunt, licet sempe que licebit Interpretibus Scripturae novas indagare expositiones, quae in Codicis Ebraici eversionem trahi non
possunt Scriptorum enim omnium sors communis est , ut illorum verba diversis modis interdum exponi posisnt Quam obscuritatem potissimum libris Ebraicis tribuit Simonius. Sed haec verborum obscuritas emcit
tantiim interpretationis diversitatem, non varietatem lectionis.
Iterum in solitas declamationes relabitur disertulus Ossius, aitque
in Simonii scripto nihil inveniri r
52쪽
ter stigidas cavillationes sine ullo ordine & judicio. Hac ratione respondet Simonio objicienti Vossum ibique asterre qua sint plane inutilia extra propositum. Qi lippe hic contendit LXX. Seniores appellari Prophetas, quia sunt InterpreteS, cum προφηβευων idem sit quod interpreta ri. At recte illum monuerat Simo nius, hic non agi de ejusmodi Pro
phetis; sed de hominibus Spiritu Sancto affatis, quales fuisse LXX.
Seniores ossius putavit quia nunquam ferit scopum, iterum regerit, a Christois Apostolis omnes eos Prophetas appellari, qui S. Scripturas intelligunt, recte interpretantur sed pergit ineptire Vosnus, cum de hisce Prophetis non instituta
suerit quaestio. Praeterea, ut excellentis sui judicii
vim ostendat bonus Vossius, sic ratio cinatur. Si dolorum cultores saepe in Sacris Literis appellantur Prophetae, multo magis hoc nomen conveniet veris Dei sacerdotibus, scilicet LXX.
Interpretibus. Potuit etiam addere,
nugatoribus cimpostoribus , quales sint novi Prophetae Vomani. Sed
ista nihil quoque faciunt ad institutum, cum de veris Proseretis & Spiritu Sancto affatis qua stio instituta
fuerit. Si autem alios non agnoscit Prophetas quam Interpretes Mido Iorum cultores, actum est de Prophetia tae Sacrorum Librorum di vinitate Argumentum quod sumit a Scribis qui res braeorum chartis committerent, quique teste Simonio, Prophetae fuerint & a Deo intaspirati . nihil etiam facit pro ad struenda LXX. Interpretum Prophetia quia, uti jam observatum fuit,
alia est ratio corum qui res divinas scripserunt alia ratio eorum qui illas ex Ebraicis fecerunt Graecas. Illos Divino Spiritu affatos filisse necesse est his vero linguae Ebraicae Graecae cognitio sufficiebat, ut libros Ebraicos in Graecum sermonem con
Objectat ossius, Simonium semper relabi in Hieronymum suum, quia non alium praeter illum sistere potest testem sublatae a LXX. Interpretibus Prophetiae. Sed unum proserat testei Vosius e priscis Ecclesia Patribus, qui artem criticam, de qua in praesentia agitur, felicius tractaverit quam Hieronymus, qui illas
LXX. Interpretum aediculas , quas Justinus Martyr de alii Patres cum Judaeis admirati sunt, etiam sustulit rneque hodie inveniuntur homines qui
Judaicis istis commentis fidem habeant. Cur igitur ossius similiter non credit, reti quoque ab eodem Hieronymo sublatam fuisse LXX. Interpretum Prophetiam , quae non alios quoque autores habeat quam Judaeos illorum temporum In rebus
criticis paucorum qui judicio polleant sententia multorum hominum testimoniis saepius praeferenda est. Simonius recte confecerat Beatum
Stephanum ultimam suam concionem non Graeca , sed Syriaca lingua quae Hierosolymis tunc Crat Vernacula, absolvisse ; verisimilem quoque esse Hieronymi opinionem, qui existimavit Stephanum in illa concione testimonia Veteris Instrumenti produxisse ex Ebraicis Codicibus. Iam , quid ad haec ossius Respondet non opus esse finsere, cum hodie
supersint ipsa Stephani verba quae a Graeca
53쪽
GLaeca sunt, Hoc Scripturae conveniant cum LXX. Interpretibus, non autem cum Judaeorum libris.
Miror belli istius Critici judicium. Simili ratione dixerim Christum,
quem Syriace cum muliere Samaritana collocutum esse ipse ossius agnoscit, Graece locutum fuisse, quia illius verba Gr: ece referuntur ab
Euangelista Sed quid pluribus opus
est' Lucas ipse autor Actuum Apostolorum testatur se hanc historiam Graece scripsisse , simulque sermonem Hierosolymitanorum Judaeorum vernaculum fuisse Syriacum Sic Cap. I. Actuum, vers. 9. agri Iudae mentionem faciens,dicit illum lingua Hierosolymitanorum vernacula se ἰδία λεκὶα οἰίιοῦν, appellatum fuisse ha-celdama sive agrum sanguinis. Jam
extra controversiam cst, voces haceldama Syriacas esse seu Chaldaicas. Recte quoque ab Hieronymo Observatum fuit , Stephanum in concione quam habuit ad Judaeos Hiero solymitanos non aliis usum fuisse testimoniis Scripturae, quam iis quae deprompserat ex Ebraicis Exemplaribus. quia videlicet tunc Hierosolymis , uti demonstratum fuit Judaei Legem Mosis aliosque Scripturae libros ex avita Patrum suorum tradi
tione legebant Ebraice, non Graece. Instat ossius , aitque fieri non potuisse, ut Stephanus Ebraice vel Syriace locutus fuerit, quia tunc Hi rosolymis erant Romani, Graeci generis Iudaei, Libertini videlicet, Cyrenae , Alexandrini Cilices de Asiatici, quibus Graeca lingua familiaris erat. Sed quis credat Stephanum ad Hierosolymitanos alia lingua orationem habuisse, quam illa quae
Hierosolymis vernacula erat apud Judaeos, paucorumque qui Graece sci bant rationem habuiste Sermonem autem Graecum Hierosolymis vernaculum apud Judaeos non fuisse, sed Syriacum , praeter jam allata testimonia , manifeste probant verba
Tribuni, Adt a I. quem cum Paulus vellet alloqui, eum rogat Tribunus,
an sciret Graece, quia lilicet Judaei
Hierosolymitani Graece non loquebantur. Unde etiam eodem Capite legimus Paulum, etsi Graecessciret,
quia Tarsensis erat, braice , id est Syriace sive Chaldaice ad Judaeos Hierosolymitanos orationem suam habuis e qui majus silentium praestiterunt, quod Ebraice seu patrio corum se mone loqueretur.
Vossum maligne Aristeam alios aetatis illius impostores Judaeos cum Mose, Prophetis contulisse merito objecit Simonius, qui de J
dari tantum illorum temporum i cuius fuerat, quibus solenne fuisse fingere ac falsa scribere nec ipse potestis Uteri Vosnus, qui autor est tunc Judaeos finxish libros Adami, Enoch, Sibyllarum Malios complures sub Pa
triarcharum Prophetarumque nomi
nibus. Id quoque jam olim priscis Scriptoribus suboluisse demonstrave rat Simonius Philonis Herennii testimonio, quod reser Origenes Tamen nihil tale dixisse Origenem contendit ossius, cujus etiam scierba proseri, quae repetam, ut de his aequi judicent lectores Fertur, OrigHecatis Historici deIudὰi liber, in quo V
probat hujus senti sapientiam.
ut Herennius Philo in Commentariis
suis priintim dubitet an hujus Historici scriptum sit; deindς addat, qui
54쪽
dem ejus est, videri eum corruptum Pudaeorum persuastionibus, proba .seque illorum placita Jam igitur ab illis temporibus suspicatus est Herennius Philo Hecataei librum de Judaeis ab ipsismet Judaeis confictum fuisse ut etiam his verbis adduetus Scaliger existimavit librum hunc supposititium esse.
Iterum ad Origenem venio,Scriptorem sane in praesenti materia gravissimum. Simonius dixerat in hoc errare Vossum, quod existimaverit Origenem non alios probasse odices quam Graecos LXX. Interpretum , cum ipse Origenes, referente Hieronymo, in omis suis Ebraicae
lingua quaesierit auxilia, etsi in Ho- mihi suis quas ad vulgum loquitur
communem editionem sequeretur.
Addit ossius, Simonium ad suum Hieronymum relabi ex cujus tamen
verbis ossici non possit praelatam unquam fuisse ab Origene LXX. Interpretibus Aquilae Versionem. Sed a
quo melliis Origenis mentem posumus addiscere, quam ab Hieronymo qui libros illius legit ac perlegit, quique testatur chartas Alexandrinas,
id est libros Origenis , marsupium suum evacuasses Versionem Aquila LXX. Interpretibus praelatam fuisse
ab Origene non affirmavit Simonius, sed eum illis Interpretibus non ita suis addictum, quin etiam ex aliis saepe auxilium quaereret idque tam
Hieronymi quam ipsius ori enis 5 verbis demonstratum suit. Hic enim ἡῖ . LXX. Interpretum Codices, quos
putavit corruptos, ex Aquilae, Symmachi ac Theodotionis Versionibus castigare non resormidavit.
Verum Origenes ipse , inquit Vossius, testatur contrarium in Epi-
stola ad stricanum, in qua asserit Orig. recedendum non esse a terminis quos Christus apostoli posuerunt At quale fuerit Origenis ingenium, qua ratione exponenda sint verba
illius scribentis Astricano, ostendit Simonius quippe Origenes in hac Epistola vulgares opiniones sequitur. Itaque doctissimi illius Patris autoritate abusus est ossius, cujus scribendi rationem non cognovit ille enim haud infrequenter receptis apud
plebem de LXX. Interpretum Versione opinionibus se accommodavit. Remita se habere declarat non m
do Hieronymus, sedis ipse Origones , qui Aquilae , Symmachi
Theodotionis Codices pluribus locis sinceriore osse LXX. Interpretibus lubens agnovit, sique interdum plus sit in illis quam in Ebraro, non falsitatis Ebraicum Exemplar accusat, uti facit ossius , contra notat his locis LXX. Interpretum lectionem tanquam suspectam. Sic Commentariis in Evangelium Joannis, post quam aliquot nomina in illis restiniit ex veritate Ebraicari ex Versionibus
Aquilae, Symmachi Theodoti nis, addit illa suspecta debere se
loca hi Graeca LXX. Interpretum
Tralatione, ubi plura nomina pr pria enumerantur, quam in Contextu Ebraico. Haec enim fiunt doetissimi illius Patris verba Mαλι Origeis
ως εν τυ, 'IM O i, agi κληροδο-- ων. At contra Vossus his ipsis locis semper declamitat in Iudaeos tanquam librorum suorum corruptores , neque aliam istius depravationis
55쪽
tionis causam assert, quam quia aliter habent LXX. Interpretes. Longe modestilis in hoc negotio se gessit Origenes , qui ut rominem criticum c summo praeditum judicio decebat, Ebraicos Graecosque odi-
ces committens , plus autoritatis tri
buit Ebraicis quam Graecis qui ex illis sumpti fuerant. De loco autem Exodi quem hic Vossus verbose explicat, sileo, quia nihil facit ad propositum; cum de Origenis mente quam illustravimus solum agatur, non de genuina loci istius interpretatione. Quocunque enim modo exponantur verba Exodi, certum est Origenem in suis Commentariis etiam ex aliis Interpretibus quaesivisse auxilia, uti cum Hieronymo Simonius contendit quod quemagis ad rem facit, idem Origenes suspeetam interdum LXX. Interpretum cetioncm ex illis Interpretibus resormare non dubitavit.
Jam sophistam agens ossius,quasi ex . suggestu declamat adversus Simonium, qui objecerat illum scripta
Patrum imperite tractasse, ac nescivisse quid Patres ex sua sententia affirment, quid ex vulgaribus opinionibus proferant , atque in primis
Origenes. Quaerit postea quinam sint portentosi illi Aristea sermones, cum in illis quae vulgo teruntur
Exemplaribus nihil tale occurrat. Sed jam annotavit Simonius, ea quae in historia sua narravit Aristeas, minus abesse a fabellis & portentis quae Iudaei de Jonathane Chaldaeo Inter
prete confinxerunt , quam a Vera narratione. Ille quidem ratione
haud absimili scribit, eos qui antea Sancta Fide
Legem Graece evulgare aris siserant. De punitos fuisse. Sic The pompus, qui Voluerat nonnulla ex Lege historiae suae inserere, animo Arist turbatus fuit ultra dies triginta cumque cum supplex oraret ut morbi . .
sui causam aperiret, in somno responsum accepit, hoc ei accidisse quod res divinas evulgare in animo habuisset. Simile quid Aristeas naris rat de Theodecte Poeta, cui climetiam voluisset ex libro Legis aliquid in suam transferre fabulam , statim visus ablatus es . Has offas quae cri da sunt, bonus ossius concoquit, quia illius stomacho aptae quas tamen vix concoqui posse sentiens ipse Aristeas, haec eodem loco sub
νωδ. Ait limo autemsore ut iis omnibus qui tu lecturi sunt videantur e esse incredibilia. His aliis similibus adductus sitit Simonius , ut fidem non haberet Aristeae narranti minus credibilia dignaque aetate qua opusculum istud a Judaeis confici um est. Quare test tu sibi probabilem videri eorum sententiam, qui putant Graecam Versionem nomen LXX. Interpretum
sumpsisse a LXXII. Synedri Hi rosolymitan Senatoribus qui hanc sistragiis suis comprobarunt. Quid ad haec modestiissimus Vositus tu versus in furorem asserit sic sentire semichristianum Talinudistam;
Simonium in ea se opinione, ut putet Versionem illam, licet approbatam a Senatoribus Hierosolymitanis, non sinceram esseis legitimam,
sed dolosam, per dam summa cum astutia ad decisiexdas cinnatam
56쪽
yudicium deuos Vonfiione ossii
fuisse gentes Parcendum est ardori Prophetico quo accensus fuit bonus Christi tianus ossius , qui tunc de refellendo semichristiano illo al-mudista cogitavit . Nemo si qui
pluris fecerit Graecam LXX. Interpretum Versionem quam Simonius ui etiam ossium laudaverit, quod illam a maledicentissimorum hominum calumniis asserere conaretur non Cam tamen Divinam esse
Propheticam existimavit. Si semi christianus Talnaudista in hoc sollim peccavit , quod dixerit Versionem istam a Synedri magni Sacerdotibus approbatam suisse, non video eur tot maledictis illum lacessiverit Vossus inde enim magna illi conciliatur
autoritas. Sixtus Senensis vir doctus
libri secundi Maccabaeorum divini litem arcessi potissimiim ex illorum Senatorum sui ragiis. Haec sunt il- dixi.3- lius Verba Pason Cyrenaeus nationeyudaeus, eraxi disertus historiarum Scriptor scripsi Graeca o copiosa di
cendi ubertate de gestis Maccabaeorum Principum libros quinque , quos ob eximiain narration delitatem Senatus vidusque Hierosolymitanus use sit in parpam redigi Epitomen , t
nunc inter caeteros Divinae Scriptura libros annumeratur, parique cum eis veneratione usi itur , ct secundus
Maccabaeorum inseribitur. Itaque Sibyllino furori quo tunc percitus sitit Vossius tribuo haec quae mox subjicit verba sua vero rationefactumst, ut in perfida ct fraudulenta
Sacrarum Literarim procudenda Mem
one conspirarint innes isti qui Di drium magnum constituerent Pudaeo rum Prophetae, id non explicat P. Si
minius, sed sMilitudine declarat. Id quidem non explicat Simonius
quia tale quid nunquam commentus cst. Similitudo autem quam sumit ex Versione vulgari Latina , caluae si
pienter a Patribus Conciuii Tridentini approbata est, mire facit ad propositum; quia de Graeca Tralatione agi tur, quae apud Judaeos Hellenistas utilentica facta est, postquam talem jam declararunt Synedrii magni Assestare. sicut apud Christianos Ecclesiae Occidentalis Ver si Latina facta est etiam authentica
Patrum Tridentinorum decreto Parcst utrobique rati, quia non agitur de S. Scripturarum libris , qui ex tra controversiam Divini sunt Canonici sed de illorum Versione, quae ideo Divina non est&abomnibus mendis repurgata , quod authentica declarata suerit : de hoc enim nunquam cogitarunt ridentini Episcopi , neque etiam Summi Pontifices Sixtus V., Clemens
VIII qui curarunt tantum ut Latinum Exemplar quam emendatissime Oderetur. Sed certe, inquit ossius,
non consensissent Patres Tridentim approbanda hac mersone, ni si amoptimam judicasnt. Bene quidem arguito hanc enim optimam esse
existimavit Simonius sique idem de ea judicium ferret ossius, Cn tot maledictis illius autorem Hieronymum lacesseret. Verum ex eo quod
Synodus ridentina vulgarcm Edi tionem Latinam caeteris Versionibus Latinis praetulerit, iam definierit
authenticam , non sequitur eam quo
que esse Divinam quia de Versione agitur cujus auto Propheta non suit, sed Interpres minime vero de
ipsius Scripturae tibiis, quos Divinos
57쪽
esse Synodus ridentina declarare potuit, non tamen ipsos facere Di
Ab codem furore Sibyllino prosectum est illiid quod ossius argumentum suum non prosequens ibidem Simonio objici. cum videlicet existimare, nos non habere scripta Prophetica cleris Testamenti integra, sed ampliata, decurtata, &4ariis modis pro lubitu ratione temporum a Sacerdotibus magni Syne-dri interpolata Furor sane Propheticus facit ut bonus ostius tam desultorie scribat argumentetur. Quia vero eadem nonnullis interjectis repetit , totum hoc negotium isto loco resumam Satis erit in prae sentia adversus ossium ea regerere
qua Simonio objicit, qui nihil prorsus mutationis Scripturae libris accidisse putat, ex eo tempore quo in publicum editi sunt, in Canonem relati, nisi ea quae in librariorum incuriam test rejici Contra ossius Criticam sacram tractans sine udicio autor est S. Literarum fontes consulto a Judaeis QSamaritis de pravi sivisse odio Christianae Religionis genuinam Scripturam petendam esse a Gryca LXX. Interpretum Tralatione, quae jam ante Origeni tempora mutila erat , decumlata lampliata. Viderit igitur Vos sus , qua ratione affirmare potuerit Simonium scripta Prophetica Veteris Testamenti protulisse non integra, sed decurtata Mampliata, cum firmissimis rationibus probaverit, Iudaeos nunquam suos Codices corrupisse, ostenderitque imperitum es e Criticum ossium , qui hoc ausus sit affrinare.Constat LXX.Interpre-
les, in libris maxime Prophetarunni decurtatos fuisse etiam alite Origenem, qui decurtatis istis locis qui sierit auxilia seu supplementa ex si michristianorum Versionibus. Praeterea Hieronymi tempore Daniel Propheta non ex LXX. Interpretibus, sed ex Theodotione legebatur in Ecclesiis. Transit postea ad linguam Heli nisticam Vossius objicitque Simonium linguam hanc sepultam .ad inferos missam denuo suscitare. Sed jam responderat Simonius, Salm sium hac in re de nominibus saepὰ disputaste etsi enim pleraeque voces
quibus utuntur LXX. Interpretes Graecae sint, novas tamen illis potestates afangunt interdum ex praesumptis opinionibus. Similiter quando verba Ebraica ita reddunt , ut
verbum de verbo exprimant, minus Graece loquunturi; hoc Simonius
Vocavit κακοζηλίαν scia pravam L
fectationem Judiis Interpretibus f miliarem, vae etiam interdum in LXX. Interpretibus occurrit. Sic, dum quasdam praepositiones ex E-brae faciunt Graecas , retinent diaetionem Ebraicam exempli causta, sermo Ebraicus comparativum exprimit per id, quod LXX cum Aquila haud infrequenter reddunt
ab Tunc ista κακοζηλιοι sensum L scit obscurum. His accedit LXX. Interpretes tribuere etiam interdum verbis Graecis potestates quas sumunt ex sermone Syriaco quia se in Syriacus seu Chaldaicus tunc Judaeis erat vernaculus, ita ut his, similibus loci difficile sit eorum mentem expiscari unde factum est
ut ipse Vomus, qui se Graece scire
58쪽
putat , miris modis se contorcsueat ut explicet verbum τηρησει , Cap. Genes . . accusavit enim librarios, quasi contra omnium Codicum autoritatem legendum sit πη . Demum factus oculatior vulgarem lectionem quam improbaverat, retinendam esse censet quia jam ab aliis
annotatum suit, Verbum τηρέω etiam
sumi in malam partem , ac significare quoque observare , sidiari. Vertim si Graecum est verbum τηρεω sumptum hoc sensu, cur Vos sius qui scit Graece in re tam obvia modo ait, modo negat, secumque manifeste pugnat Cur non alios hujusce rei profert testes , quam ipsosmet LXX. Interpretes, vel Scriptores Ecclesiasticos , qui saepius ut
sensum vocum Graecarum quae Occurrunt in LXX exponant, recur
runt ad Aquilam, alios Interpretes Hoc quidem loco existimaverim, vulgarem lectionem Graecam τηρη es retinendam esse , sed illius sensum ex lingua Hellenistica petendum , quia LXX. Seniores tunc attenderunt ad verbum , quod
interdum apud Syros Chaldaeos in malam partem sumitur. Haec quia saepius in Graeca LXX. Interpretum Versione Cccurrunt , Patres Graeci tunc alios Interpretes Graecos consultant , ut eorum beneficio LXX. Interpretum mentem facili iis
asequantur. Verba quidem illa G1aeca esse nemo dubitat sed quaestio est, utrii notiones quas illis assin gunt LXX semper sint Graecae.
Praeterea voces esse tam in LXX. quam in Novo Testamento, quae miniis Graecae sint, dudum observavit
Hieronymus adeoque nuper non est a feta lingua illa Hellenistica:
quippe Graece sciebat Hieronymus, qui etiam illas voces novas tuetur adversus disertulos quosdam aetatis suae homines , qui notabant LXX. Interpretes quasi minus Graece loquerentur, iisque, ut loquitur Hi ronymus, de novitate illitate sese H in monis illuderent. Hoc, quos Hiero comm
nymus disertos seculi appellat, ex eo
in primis arguit, quod LXX. Inter pretes de Ebraeis difficultatibus proprietates exprimere conati sint. Haec est καυ ηλία illa quam recte Simonius cum Hieronymo tribuit LXX. Senioribus adeoque male reprehenditur a Vosno qui scopum nunquam ferit, quasi relicta lingua Hellenistica transierit ad beo κλίm Judai
corum Interpretesia , nec tamen a s
diderit de quibus Interpretibus loqueretur nam eodem loco verbis expressas Urmat Simonius, se non tribuere LXX. Interpretibus Graeci sermonis imperitiam , sed tan-
i blidi subest quod respondeat, semper quaerit est igia. Neque etiam Augustino videtur
ignota fuisse lingua Hellenisticaci ille
enim expendens verba illa Levit. Cap. 22. ut leguntur in Itala Clauadimpleti fuerint dies purgationis ejus supersti aut siler lii, haec addit Merit quida)n nostri ita interpretati sunt istum in Levitico locunt, ut non
dicerentsuper lio aut superstia, sed
pro filio tu pro fliaci hanc enim vim trajs praepositionis esse intellexerimi
hoc loco, tibi Graecus ait ἡφ' iis , T iλμα Sic quidcria in Vulgata reddidit Hieronymus neque aliunde Vis illa prae sitionis Graecae ΠΗ
59쪽
s a meronymi alumpta est, quam ex Ebraeo , quod
hoc loco idem est atque se constat autem, i apud Ebraeos signiticare super&pro. Quae autem eodem loco subjicit Vositus de verbo ἐλληνίζειν , quasi significet partes Graecorum asserere canon ne ad propositum redite animadvertit Simonius , ctim de hac vocis istius, quae plures habet significatus, notione minime agatur aitque Simonius , perinde δε ac si quis de ossi dixerit eum csse Criticum Canonicum. Sic verbum ληνί i potes significare partes Graecorum sequi, ita tamen ut significet etiam loqui Graece. Hic de prima significatione non agitur; sed de secunda. Jam fuisse Graecos qui Graece loquerentur non inscias ierit Vosii is, qui velit non aliam fuisse linguam Judaeis omnibus qui erant
in Imperio Roman9,quam Graecam. Ciam autem firmissimis rationibus demonstraverit Simonius, suisse etiam Judaeos qui Chaldaice sive S
riace loquerentur, maxime Hierosolymis in locis vicinioribus, optime consecti Judaeos illos qui μηνί- ζουm distingui ab aliis , quod Graece
Iterum in solitam λογουιοι χων
labitur ossius, qui Simonium arguit quod Rabbinos appellaverit Dodito
res recutitos, quam Vocem notat ut
ineptam; quia illa denotantur Judari qui soliti fuerint sibi praeputium ad ducere. Sic , quia minutus est Criticus ostius, de verbis disputat cum rationes desunt, climque sit lepidulus, rogat Simonium ut ostendat recutitos peculiarem habuisse linguam
distinctam ab aliis udaeis. Si i lSancti Fide
ceat cum ossi sectati minutias dixerim non ita certam esse vocis istius notionem, quin plexique Grammatici exicographi recu titum idem esse agnoscant atque circumcisum, seu eum cui recisa est cutis vel praeputium Miror tamen Vositum de vocibus ineptis lites intendere, cujus libri vocibus ibrasibus vere ineptis, miniis Latinis abundant, quarum amplam messem facile sit colligere. Quodque in isto homine Latino mirabilius est, vocabulum quod hodie ipsi Latinum cst,
cras Latinum non erit. Sed mitto
ista, quia leviora sunt. Satis est dixisse Vossum in prima libri sui de LXX. Interpretibus periodo, scientias in plurali usurpare a qui Latine loquuntur dicunt disciplinas , vel quid simile. Caetera non lubet e sequi, ubd non sint ad proposi
In verbis Genes Cap. I. ει χας εχ μενς, dixerat Simonius ancipitem sibi videri LXX. Interprettim Versionem, quia vox α ρχὴ principium principatum significat diligentis autem est Interpretis vitare amphiboliam v ambigui talom. At reuerit ossius , debuisse quoque Christum, Apostolos carpi, qui passim similiter loquantur. Sed in hoc errat ossius, qui putet Christum, Apostolos Graece in
Novo Testamento locutos fuisse quia eorum verba ab Euangelistis Graece exprimuntur. Iam observaverat Simonius . Novi Testamentiphrasin non minii esse Hellenisticam, quam LXX. literpretum se monem quem imitati sunt Euangelistae. Recte quoque animadvertit, Oria
60쪽
Origenem hoc loco co venientio Vossius Pergit rem judicasse Aquilae interpretationem sic quoque passim alii Patres, Imaxime Graeci, laudant Aquilae, Symmachi, Theodotionis Versiones uti minus obscuriores quam sit LXX. Interpretum Tralatio, quos etiam relinquunt in suis Commentariis. Potuit igitur tam h1c Simoniusquam aliis locis LXX accusare ambiguitatis Mobscuritatis , praeeuntibus sibi Graecis Patribus. Qtiod vero ait Vosius, unicum Aquilae studium fuisse invertere ordinem verborum queri LXX posuere, ut hac ratione sensum Scriptura obscuraret, ac hoc loco posuisse ξεκοπαν, quia LXX posuere ἁρχοις, libid non facit ad institutum, imo in ipsum Vosium regeri potest, cum Graeci illi Patre , qui relictis LX . Inte pretibus sequuntur interdum qui lam, quia his locis Versio illius clarioris , declarant manifeste eumdem Aquilam non o consilio invertisse
Ordinem verborum quem LXX posuere , ut Scripturae sensum obscura-rct, sed magis ut illum redderet ex
plicatiorem. Inepte igitur ossus huc transtulit duos hosce versiculos Omnia enim stolidi magis admiran
Inversis quae sub verbis latitantia
nisi dicat ineptos esse Patres stolidos, qui passim in suis scriptis
observant Aquilam alios Interpretes Graecos verba Ebraita claritis ac diluciditis vertisse quam LXX.Senio
res Nugas igitur hic ubique agit
quoque ineptire, ubi ait illum cile Aquilam quem deperit Simonius, de quo pr. ecipue duce novam S.I iterarum meditatur di tionem. Norunt qui Criticam Sacrarii Simonii legerunt, eum longe aliam veri Sacrarum Literarum Inic
pretis deam effinxisse , quam illam quam ei tribuir Uossus. Verba Genes Cap. s. vers. q.
obscura esse notaverat Simonius, quia voces Ebraicas pressus exprimunt,
Comparativi , vertunt , ab. Contra haec regerit ossus, sero non sumi comparative sed hic esse PrOsopopotan, eumque imprecari se penti, ut eum animalia omnia maledictis incessant. Verum ista dici comparative res ipsa loquitur; unde etiam in Vulgata habetur, Maledictus es inter omnia animantiaci nam praepositio se , quam etiam retinent Chalin us Syrus4 Arabs, significat
prae, malini Interpretes istarum Versionum Omnes cum Vulgata con cordant in exprimenda hac praepositione. Fecit etiam illa praepolitionis Graecae apud LXX anabiguitas, ut interdum Interpres qui ex Graeco Scripturam fecit Arabicam, vertat
imo plus quam etiam ubi illa non si imitur comparative. Ut ista ambiguitas tollatur, melius reddetur 2-ερ, super, uti Simonius annotavit in Ca-fligationibus sic enim ibi legendum.
est, non quo etiam modo LXX. Interpretes haud infrequenter ve tunt Ebraicum. De verbo autem τηρη ri des ζη ς jam supra egi-