장음표시 사용
31쪽
sumpserunt. Dignus sane miseratione est bonus ossius, cujus patrimonium ita amplum Iudaei dilapidaverint. Jam ad gnatii locum, qui sumptus fuit ex illius Epistola ad Philadelphenses, venio, ex quo Osse ostendi tempus quo primum Ebraici Codices corrumpi coeperint, Vositus existimat. Sed quam foede etiam inlio a Vossio erratum uerit demonstraverat Simonius , ipsius gnatii mentem verbis illius claris Mapertis explicans. Nunc ossius gnatii sensum conatur obscurare. Miratur
Simonii supinitatem , qui chim se Criticum profiteatur, spurii gnatii verba adduxerit Ofertque Vossius ipsa gnatii verba, ut concipiuntur in Codice Florentino, nec quidquam in illis mutandum esse a firmat. Sed quam feliciter hoc negotium illi succedat, juvat expendere. Ruatius Simonius Ignatii verba non qui- Martyr dem omnino ut extant in Florentino
Codice , qui manifeste hoc loco corruptus est Mobscurus, protulit; sed ex interpolato Codice, qui isto loco interpolatus non est, imo simplicior
est Florentino, vetustam lectio nem magis referens. Interpolatum
enim Epistolarum gnatii Codicem in omnibus interpolatum esse nemo
dixerit, ne quidem ipse ossius. Existimavit igitur Simonius , hic
Florentinum Codicem, qui multum prae se fert obscuritatis, corrigendum esse ex alio Codice qui simplicior est, cuiusque verba clara sunt cum ipse
Vollius hoc ipse loco legendum putet αρχωοις, ut habet Codex inter-HU. Olatus, non vero αρχέοις, ut ex- t. in ta in Codice Florentino Melior est,
Sancti Fide quam sequentia videntur approbare Licuit igitur Simonio sequi Pseudo Ignati lectionem, ubi constat illum
interpolatum non esse, melioremque sensum quam Code Florentinus Lficit. Rem ita esse aperte demonstrat ipsius ossi explicatio, qui miris modis se contorquet, ut natii verba exponat prout concipiuntur in Florentino Codice, neque aliud.
perit efiigium, quam fingere Graeca: LXX. Interpretum Versioni in iis
voluminibus quae in Alexandrinam Bibliothecam relata fuerant, acces.sse quoque verba Ebraica, ad quae hoc loco respexerit gnatius, quia, reserente ossio, similia Exempla ria tunc in Synagogis legebantur.
De hac Bibliorum dilpositione cogitavit Ignatius, si Vosio, qui oculatissimus est, fidem habeamus. Sed pudet tot ineptias referre, qua nihil prorsus faciant ad expiscandam Ignatii mentem, cujus veriba clares manifesta sunt secundum lectionem expositionem Simonii. Ad alia commenta transit ossius, qui multum se torquet, ut illud quod Judaeis tribuit, quasi Messiam per grinum fore seu proselytum ipsi credant , explicet. Rogaverat eum Sumonius , ex quo Sibyllino oraculo hausisset Judaeos credere Messiam sere peregrinum: quia eum puduit
tantam ineptiam estutiise, nunc quaerit effugium. Ait AEgyptiaca servitutis tempore omnes Judaeos fuisse peregrinos ac proselytos eos quoque nunc toto orbe dispersos se peregrinos unde concludit , cum Judaei hoc tempore ubique sint peregrini, necessiim quoque esse talem fore
Messiam, stilicet 'oselytiini se im
32쪽
poselytum proselytorum. 4 valeante; hismodi argutiolae , simili ratione concluserim ostium ineptum csse, sed non ineptum ineptorum. Cur enim mirificus iste ratiocinator late bras quaerit Meffiigies Hic agitur de Messia qui Judaeus ex Judaeo nasciturus sit, quique suturus est, ex Judaeorum consensu, natione .ritibus Judaeus. Ut enim lepida sua commenta de ra Megira stabiliret, probare conatus est ex Herodianorum Secta Herodem primum fuisse qui intercludaeos pro Christo fuerit habitus. Nempe inclint, verba illa, Non deficiet Princeps e Puda, neque Dux de femoribus ejus , c. ita accepere Herodiani ac sim ante Principe e stirpesuda , necesse foret ut Messias prosel 'tus aut alienigena esse debeat. Ista sisti verba clara stini manifesta, fingitque Herodianorum Sectam , quae sor in nulla unquam fuit, nunquam desecisse , sed re vixisse apud Judaeos,praesertim in Hispania. Sed per me licet ut commentis su1s gaudeat bonus Ostius, nugis que chartas suas impleat, quales sunt,
quas mox subjungit, fabellae, quas a Menasse Ben Israel &Judaeis Pol
mae acceperat. me eo autem quod mox addit, vocem Hegiram aeque Ebraicam esse atque Arabicam fleo, donec illud probet ex novo Lexico quod novas potestates nominibus Ebraicis tribuat.
Carpit dein Simonium, qui, cerit ossum locupletare voluisse Scriptura Canonem novis Prophetis. At Simonius hac in re non imposuit Vosso, qui docet Sibyllinos aliosque ejusdem generis libros ex antiquo scripturae Canone sublatos fuisse.
Haud sane, inquit ossitis, parum utilitatis Christianae accederet Religioni, si etiamnum speressent scripta illa πο- cypha quae Ueteris Testatuenti muconjungebantur libris , kn ct approm buta fuerinta Judaeis antequam es m Christiani, ct lecta in primitiva Ecclesia, ct commendata a Patito iapo stolis . Sic bonus ossius autoritate primitiva Ecclesia tuetur nugatorum impostorumque scripta , qui sub ementitis nominibus Patriai charum, Prophetarum, ac virorum magnae existimationis apud Gentiles nonainibus, libros Adami, Enochi Abrahami Moysis, Esaiae, Hieremiae, Hystaspis , Mercurii Trismcgisti, Zoroastris, diversi generis Sibyllarum, Orptae , Phocyllidae, aliorumque similium, in lucem protul runt Felix sane est Ecclesia Anglicana, quae a dilecto filio suo Isaaco Volso aetate nostra aucta fuerit tot Prophetis ac Prophetidibus, habeatque nunc unde longam sanctorum
Prophetarum, Patriarcharum , D ctorum, Virginum Niduarum Litaniam contexat, quae Liturgiae suae inseratur.
Ferre non potest ossius, secum Postello homine non satis sani stacipitis commissum suis e. An sani sincipitis Postellus uerit ignoro sed scio ovum ovo similius non esse,quam Postello similis est Volsus in eo de quo agitur argumento. Quod autem Simonius dixit , Postellum adhuc Vosso oculatiorem suisse, illud non ista accipi debet ac si magis dosipuerit Postellus, uti ossius existimare videtur; sed quia Postellus majorem nugamentis suis probabilitatem con
ciliet, quam ipse ossius ille enim D
33쪽
nugatoruin istorum Prophetiam api scis teinporibus arcessit, quando 1n mundo erant Prophetae at minus oculatus Volsus Prophetas commentus est, quando jam apud Judaeos desierant Prophetae. Sic Adami, Enochi ac Sibyllarum libros autor est ossius a Jud. eis toto orbe dispersis compositos fuisse Deo impellente ipsorum mentes negat a men ipsos esse antiquiores diluvio. At cur id negaverit non video, cum ipse affrmaverit in diluvio universam terram inundatam non fuisse. Jam Guillelmum Postellum audiamus Isaaco ossi longe oculatiorem. Ille aserit apud Brahmanes latere in initos historiarum 2 librorum antediluvianorum thesauros , quos nos expectare una cum nochianis opus est. Ne quis autem libros illos antediluvianos in dubium revocet, addit Scripturam Sacram fuisse ante diluvium manifeste probari ex Sabbathae nurus Ogygis libris ab ipsa
conscriptis. Haec autem Sabbatha, reserente eodem Postello, fuit Sibylla Babylonia , quam etiam inter sua Prophetides ossius recensuit.
Eodem etiam loco narrat Oculatissimus Postellus ejusmodi librorum historiam; quomodo scilicet ab
Adamo ad Enochum , qui primus illos conscripsit , dein ab Enocho
ad Noachum, & ab hoc ad alios venerint Scholas praeterea idem Po- stellus recenset, in quibus secreti
res illae disciplinae, quae in Sibylla rum aliorumque Vosii Prophetarum libris extant, tradita fuerint. Unam scilicet Scholam Noachus ad ilicem Ogyn e regione Mamre instituit;alteram aphetus in Armenia, cui prae-
fecit Sabbathium Sagam. Ex hac po stelli histori , quae clara manifesta est, aperte refellitur ossi sententia, qui existimat libros istos Propheticos a Judaeis sub Patriarcharum
Prophetaruit suorum nominibus compositos fuisse , vergentibus ad 1 nem Danielis hebdomadis. Jam ossius , quem Simonius dixerat tanto stipatum Prophetarum agmine brevi fusurum vaticinia, in Prophetam transformatus ex tripode
pronunciat , Simonium , nisi stilum vertat, solis semper placiturum semidoctis. Sed ego , qui non sum vates neque Propheta, ausim firmare, Vositum ne quidem semidoctis placere, sed sucum facere simpliciori
Pergit dein Vossus pugnare e bis , objicitque Simonium multa congessisse de Apocryptiis, millies
dicta corum vero quae ad rem per
tineant cavisse sibi quam diligentissime. Nova quidem non commentus fuit Simonius ossi exemplo sed ea tantiim attulit quae ad institutum facerent. Cum enim Apocryphorum voce usus fuerit Vositus ut nugamenta sua stabiliret, necesse fuit Simonium ostendere quid vox
ista tam apud Ecclesiae Patres, quam apud aetatis nostrae Doetores significet. At regerit Vossius, quaestionem esse, qua ratione Libri Sacri reconditi, cum prius Apocryphi dicerentur , postea factum si ut haec vox in pravam detorta fuerit significationem , libri Apocryphi habiti fuerint pro spuriis & dubiae fidei bri r ac demum colligit Judaeos Lisse qui novam vocis istius expositionem fabricarint , eo nempe consilios
34쪽
silio, ut destruerent autoritate1n librorum qui Vetus Testamentum cum Euangeliis connectunt, simul illorum in quibus adventus Claristi clarius quam ab antiquis annuntia
Jam oculatissimus factus est bonus Vositus , ipsisque primitivae Ecclesiae Patribus sapientior, cui ob id inprimis displicet vox Apocryphorum quae in malam quoque partem a priscis illis Patribus interdum sumitur, quod hac voce nugatores illi, quos in vero Prophetas transforma vit, Prophetarum albo expungantur. Ambiguum esse nomen Apocryphi dixit Simonius , quod in sua origine reconditum significat sumique a Patribus modo in bonam
modo in malam partem SiVCautem
Aquila, sive Judaei primi illud in malam partem acceperint, nihil plane illud facit ad institutum, cum a priscis quoque Ecclassae Patribus in malam partem acceptum fuerit. Sed quis inde conficiat , Judaeos hanc
vocem fabiicasse, ut destruerent autoritatem librorum qui Vctus csta mentum cum Euangeliis connectunt Nihil simile unquam praeviderunt Patres, quibus omnibus Oculatior est Vosius, qui cor solus habet, solus, ingenium ingemum scilicet Propheticum , quod videt ea quae non sunt tanquam ea quae sunt, quo impellente judicavit novos suos Prophetas dignos esse qui cum aliis Proplaetis inter Scriptura Sacrae libros recenserentur. Ista sunt quae merito incptias appellavit Si monius, quae ab Ariosti nugamentis minus abessent. Reetesipitur quaesierat a Volsio, sicut 4 nugatore
. . .. 7 Ariosio Cardinalis Hippolytus te stensis , ope havera pigilate ante cogitonerie ' Satis verniliter, reponit Vosiuis, scd loco non satis convenienti. Pronunciatum tamen hoc
est illustrissimi Cardinalis, majoresque sunt Volsi ineptiae , qui tot Pr plaetas nugatores commentus sit quam Ariosti, cui, quia erat Poeta, licuit fingere nugatores. Jam fac tisiimus ossius Simonio autor est, ut nomen illud Cogitoneri ad frontes ex titulos suorum transferat librorum. Bene quidem ossius monet Simonium , qui libris quos posthac adversus ostium editurus est, haec verba literis sesquipedalibus exarata
LE COGI IO NERIE DIMESSER VOS SIO, GRAN COGI IONATORE DE LETTERATI.
Transit ad alia Vositus. Qil erita Simonio, cur velit Scribas, qui res Ebraeorum chartis committebant,
plerosque magni Synedrii Assesb- res, Prophetas fuisse . Spiritu Sancto affatos neget ver tales fuisse LXX. Interpretes Manifesta
est discriminis illius ratioci nemo Onim Christianus ogat Sacros Librosa Prophetis scriptos itisse a viris Spiritu Saneto affatisci sed Interpretum longe alia est ratio qu. m Scriptorum Semper autem apud Judaeos extitisse Prophetas qui res aetatis suae chartis committerent, docet manifeste Josephus, qui amrmat singula osvb. quidem apud gentem suam a tompo si x. tibus Artaxerxis usque ad suam aeta 'isin.
tem scriptis comprehensa suist, sed Do illa
35쪽
Hieronymi a Sancta nis In una prioribus non toritate. Haec sunt doctissimi illius
reri fidem quia ab illis temporibus non sui certa , ut priscis illis temporibus, Prophetarum successio. Cῆ ψα δοχD. Illa igitur Prophetarum successio, teste Josepho, a Mose usque ad Artaxerxis tempora extitit apud Judaeos , adeoque fictum non est Scribarum sive Prophetarum munus, qui res quae gesta suerint in Ebraeorum Republica chartis com miserint munusque illud ad solos Prophetas pertinuisse declarat idem Josephus , cujus haec sunt verba. μοι&ύων , τά -- ἐαυτάς
ε γένεν σαφῶς αγγὰ φόντων. Prophetarum tantum fuisse, qui remota quidem a suis temporibus 9 vetustis ima ex afflatu divino discerent;
quae verosa erant aetatis uti gesta fuerant explicate conscriberent.
Miror sane repertos suilla Pariliis
aetate nostra Theologos, qui hanc Prophetarum apud Judaeos successionem ii probaverint, quasi indes queretur Synagogam fuisse praestantiorem Ecclesia, quae tales hodie Prophetas non habet. Audio enim illus alia similia ab illis Simonio objecta suisse sed pace illorum dix
rim, Cos non satis attendisi ad ea quae Ecclesiam a Synagoga distinguunt Eusebius hos non solum Pro
phetas in Synagoga a noscit; sed
alios, qui ne Pseudo-Prophetis locus daretur, Prophetatum scripta re-
Θ είου mes ματ hcφε ο d ke , - - , 'mi ἐνλους 9 άς' αλ' σανχυχῶς απάνιοι μέν Uυτοὶ Θει mi L- ματο- 3κρωικοῦ π εγο - , olita ονοι ἐξ Ἀγκρινε H α φιεροῦν τας Προφητιῶν. .cλους, ας 3 -πιήτων Lποδοκιμάζειν. Apud Ebraeos antiquitus non erat multitudinis de iis judicare qui Divino Spiritu afflati producebantur, de divinis Carminibus: sed perpauci erant, idemque participes Divini Spiritus, cujus est de eorum qita dicuntur judicare, quibus etiatu solis fas erat ea de re statuere , Prophetarim libros consecrare eos vero qui non erant Prophetici repro
Quaerenti autem osso , cur etiam munus illud Propheticum ad
LXX. Interpretes non pertinuerit, respondeo illos Interpretes tantum fuisse , non vero rerum divinarum
Scriptores , neque etiam ad eorum classem revocari posse, quorum erat scripta Prophetica a non Prophetiacis secernere. Sic magni Synedrii
Asiesbres scripturas illas , antequam in publicum exirent , recognosce bant; Inde Hilarius non alia ratione hi
adductus iisse videtur, ut LXX. Eh: r. Interpretes Prophetarum albo ad Pssim scriberet . quam quod existimav ritillos fulsi Hierosolymitanos S natores Addit eodem loco Vosi iis, Simonium ubi loquitur de Prophetis, dixis e eos non fuisse fatidicos; at non sic loqui Christianos. Ego quoque, quia Vosnus bonus est Christianu ,- bene monet, autor
cognoscerent, suaque munirent ad trauerim Simonio , ut vocem satidici
36쪽
retractet , modo tamen ea uti illi liceat, ubi de Prophetis orianis lo
Dixerat Simonius , neminem hactenus, si1 Vossius excipiatur, cogitasse de introducenda in Ecclesiam Sibyllinorum librorum, aliorum ejusdem generis lectione. Sed negat se unquam ea de re cogitas Ie Totus tamen est in opusculo de Sibyllinis Oraculis, ut ostendat sinistram vocis - κρυ I; acceptionem in causa
n fuisse cur cripta ilia Apocrypha, quae
si h l. meteris Testamenti olim conj geban-e- hodie non supersint. Ite-γι rumin eodem opusculo vaticinium Elia desumptum suisse suspicatur ex libro Prophetiarum Eliae, quem olim inquit , Veteris Testamenti scriptis
annumeratum fuisse constat Jana Prophetico furore exagitatus ossius invehitur in Simonium qui existimaverit mentitum fuisse Clementem Alexandrinum , dixeritque vafros, id est , teste ossio, subdolosis malitiosos priscos Patres fuisse, imprimis Clementem Ἀ- quando cum Iudaeis mentilibus disputarent: at sic mollius, inquit, u- da, Gentiles, quam Christiani loquantur. Verum compescat bilem suroremque suum Propheticum bonus ille Christianus Vositus, qui Zclum quidem habet, sed non secun dum scientiam , adeo se rudemost elidit in tractandis Patrum scriptis. Divinos esse libros Sibyllarum ex eo se consectile putavit , sibi Clemens Alexandrinus scripserit postolum remissi ad Sibyllarum Hystaspis vaticinia , eorumque lectionem commendasse roganti autem ubinam hoc dixerit Paulus oe-
spondit sus ere nobis debuisse, hoc
Clementem virum sanctum assis masse. At regessit Simonius, rosse eos qui aliquam rerum Ecclesiasticarum cognitionem habent, quam vafre prisci illi Patres cum Judaeis&Gentilibus disputarint. Quid ad
haec ossius λ Totus in furorem versus tonat, debacchatur, malignoque animo Simonii verba explicat, quasi vastum esse idem sit quod mentiri. Verum nemo unquam pluris socii Hieronymum, quam Erasmus, qui tamen eadem de illo scribat, atque Simonius scripsit de Clemente. Ille quidem nonnulla Hi
ronymi verba expendens quae extant Praefatione in Danielem , ait Hi ronymum obbique vafreque respondisse. An ideo Erasimus, qui proprietatem illius vocis melius noverat quam ipse Vosius, putavit Hieronymum malitiosum esse hominem ac subdolum qui mentitus fuerit
Absit . Alia quidem est obliqua
vasta responsio alia malitiosarumendax. . Sed quam inepte bonus Vossius Patrum scripta tractaverit exponam ex ipso Hieronymo, qui Graecos omnes latinos Scriptores qui praecesserant evolvit. Russino respondens doctissimus iariis. ille Pater declarat , Aliud 1μ μι in po-
in priori vagum e se disputationem , ct δ' '
adversario respondentem nunc haec, nunc illa roponere argumentari ut libet; aliud loqui, aliud agere. Istud scribendi genus secutos fuisse Graecos Latinosque Patres , autor est idem Hieronymus Origenes, inquit, Eusebius Methodius, Apollinarius, murulis persuum milliba scribunt adper
37쪽
sus es unio Porphyrium. Considerate quibus argumentis is quam lubricis problematibus Diaboli spiritu contexta subvertant , quia interdum coguntur loqui, non quod sentiunt sed quod
necesse est dicunt adpersus ea qua dἰ-cunt Gentiles.
Benigne igitur Mad eorum mentem contra quos disputant, verba Patrum explicanda sunt. Illi enim haud infrequenter in exponendis Christianae cligionis mysteriis varias Gra corum historias de sabellas orationi suae admiscent, ut illa mysteria miniis a Religione aliena esse vi deantur. Haec in Clemente Alexandrino ejusque discipulo Origene licet animadvertere. Sic Origenes, si
quando loquitur de Christo Deo homine , probat exemplo Herculis aliorum quos Gentilium Theologi in eos translatos suisse commenti sunt, Christianorum hac in re persuasionem non superare captum humanum. Haec sunt verba Origenis. 'Oυλεν retri cro
historiam mirificam adiltixisse. Hoc loco de Christi ortu ex Virgine loquitur Origenes. Istud quoque scribendi genus illustrat codem loco Hieronymus CXemplo Patrum Latinorum Tertulliani, Cypriani, inutii, Victorini, iactantii, Hilarii quin et am ipsius Pauli, his verbis: Legite 'stolas ejus,
O niuaeime ad Romanos , ad Galatas, Ephesios, in quibus totus in certamine positus est , videbuisem mori eu Origenis.
a Sancti Fide testimoniis qua sunt de Veteri Testa Mento quam prudens, quam dis utator si ejus quod agit. Haec quidem verbose allata sunt; sed mihi res cum homine qui verbis magis pugniat
quam rationibus, quique longo verborum circuitu, quasi ex suggestu declamitans, simplicioribus conetur imponere. Jam modestissimus Vos, sus in Patres tanquam minus Christianos promat caninam suam eloquentiam allatret Paulum ipsum Christum , quem scribit Euangelista finxisse longilis ire. Objecta iterum ossius , frustra se relegari a Simonio, ad Postelli ineptias , quasi, inquit, non sufficiant Samonianae. Verum Postelli ineptiae ossianae sunt, non Simonia nae jam enim supra demonstratum fuit, ovum ovo similius non esse, quam Postello ossius similis est tuterque simili ratione nugatores impostores in Prophetas transso mavit. Addit praeterea eodem loco, id
omne quod Simonius adduxit de Libris Canonicis, Hagiographis Ἀ-pocryphis nihil facere ad insitutum
cum debuisset ex antiquioribus Judaeis vel Christianis depromere t stimonia , quibus ista Scripturarum divisit quam commentus est quila, aut Judaei qui ejus aetate vix
VCrtim ea quae ex priscis Ecclesi, Patribus de Scripturis Canonicis Hagiographis rapocryphis Simonius retulit, valde faciunt ad institutum , cium demonstrent ridiculuntes ' ossium, qui Librorum Sacrorum divisionem ab antiquis Patribus approbatam ejiciat quia putat illaim a Judaeis odio Christianae Religi nis
38쪽
nis inventam fuisse. Solus igitur hoc in negotio sapit ossius, Patresque cum Aquila udalgant. Sed etsi supponamus Aquilam accepisse hanc di-Vissionem a Judaeis, nihil plane hoc facit ad rem a quibus enim aliis, quam a Judaeis, Librorum Sacrorum , quOSex Ebraeo Graecos fecit, divisionem accipere poterat Aquiles Ille Ebraeos Codices pressius secutus, eos convertit in Graecum sermonem, quales tunc
a Judaeis legebantur. Divisionem autem illam , postquam Graeci facti
sunt libri Judaici,autoritate sua Patres approbarunt. Voces Fae antea solis Judaeis cognitae erant , ubi Graecae fiftae sunt, in usum Ecclesiae transierunt, quas unus Vosius respuit, quia videt illarum beneficio nugat res suos Prophetas albo Prophetarum expungi.
Sed regerit ossius, admissa hac Judaeorum se divisione , Euangelia
praecipuam Sacrarum Literarum partem libris Scripturae non annumerari. Quasi ver b Ecclesia etiam Novi T stamenti libros a Synagoga recipere debuerit. Mirificus iste homo scin
per ineptit, nihilque affert quod ad rem faciat. Similiter Sixti Senensis sententiam improbat, Scriptura libros dividentis in Protocanonicos Deuter anonicoc quia voces istae,cutore ossio, confictae sunt contra
usum lingua Graecae. Sic disertulus Vossus vocem quoque Bagiographa de alias rejicit, quae tamen ipsis Patribus non displicuerunt. In eo vero quod subjicit, nos rectius facturos, sit primam Christianorum divisionem sequamur, non habet Simonium dissentientcm, qui autor est ut retinea
tu librorum ordo qui in Graecis
Latinis Bibliis apparet, quia prior est& melior, atque Eccles e tam Orien talis quam Occidentalis autoritate
cost probatus aitque audiendos non esse Ebraistas, qui secuti Judaeorum Magistros, priscum illum ordinem in edendis Graec1s Latinisque Bibliorum Exemplaribus evertiint. Sed adduci non potuit Simonius, ut crederet cum ossio, novam a priscis iaccaeis inventam fuissse eo consilio librorum Scripturae divisionem , ut Christianae Religioni adversarentur: nam qua'liscunque fuerit librorum Scriptura Sacrae distributio , nihil de corum
integritate minuitur. Carpit praeterea ossius Sim nium , qui in duobus Hieronymi lo Histicis vocem agiographa mutandam est in Apocr pha censuerit contra omnium Exemplarium fi lcm. Loca autem illa sumpta sunt ex illius Praefationibus in Tobiam Judith, ubi doctissimus ille Pater libros Tobiae&Judith ab Ebraeis inter Apocrypharecenseri affirmat. Fatetur quidem Simonius, libros manu exaratos cum
vulgatis libris conspirare sed ait i ctionis vitium ex ipsius Hieronymi verbis manifeste deprehendi, qui scribat libros hosce catalogo Divinarum
Scripturarum a Judaeis expunctos sitisse, ac repositos inter agiographa. Constat autem ex ipsomet Hieronymo a Judaeis nunquam expunc tossitis. Libros Hagiographos e catalogo
Scripturarum Divinarum, cum eos in tertia Librorum Sacrorum parte collocent , sitque extra controVc
sam Libros Hagiographos tiam a Judaeis Scripturis Canonicis adscriΠ-tos fuisse. Recte itaque Simonius observavit Hieronymi verba isto loco cani-
39쪽
castiganda esse, licet desint Codices MSS qui lectionem suam confirment quia sic legendum csse docental sius Hieronymi verba, si paulo attentius considerentur. Instit tamen Vo1sus, qui ait crypha mutari non potuisi in Hagiographa, quia notiora vocabula non permutantur ignotioribus. Sed voces
Apocrypha Hagiographa aequaliter notae sunt. Illius autem mutationis ratio est evidens Scribae videlicet,qui libros Tobiae, Judith etiam ab Hieronymo inter Hagiographos reponi
cognoverunt, pro Oce Apocrypha reposuere agiographa, non attendentes Hieronymum his locis non ex sua
Eccles, sententia loqui, sed ex
Jam ad solitas ossus declamationes relabitur, ut novum lactenus inauditum Librorum Sacrorum ordinem, quem introducere voluit, adstruat Riserat cum Simonius, qtrod recurrisset ad veteres Ebraeos,
ut probaret Judaeorum libros olim non descriptos fuisse inmodicibus, sed in voluminibus4 pellibus continuatis cum etiam aetate nos ra Judaei in hiis Synagogis ejusmodi voluminibus utantur c neque tamen illi
Legem in quinque partiuntur volumina, uti socii ossius, qui nunc rogat, an soli Ebrae justam volumi num mensuram ignorarunt. me eo solum quod in Synagogis olim a Judaeis observatum fuerit Simonius locutus es , priscumque illum Synagogariam usum ex eo confirmavit,'ubdeum iam aetate nos ra retineant. Ce
tum est autem Judaeos in volumina Quae Synagogarum usui serviunt nihilitiae mutationis invexisse cum citiam
Sancta Aripos inventa a Tiberiadensibus Magistris puncta, quorum ope verborum Ebraicorum lectio expeditior faeta est, nihil prorsus in Synagogarum voluminibus immutatum fuerit. Sed missis hisce minutiis venio ad alia
Objecerat ossius ab Aquila ludaeis odio hebdomadum Danielis, illum Prophetam extremo pene inter Hagiographos loco rejectum fuisse. Respondit Simonius , de ordine quem in Judaeorum libris Daniel teneat disputandum non es); quia con-s at Judaeos aeque fidem habere Danielis de Messia vaticiniis, atque ipsi Christiani fidem habent. Quid ad haec vitilitigator Vossius 3 Profectis hoc verum esse , non essent Pis l. i.
Quasi vero ex eo quod Judaei aeque a Chris iani Danielis vaticinia de
Me1Jia exponant, sequatur illa eodem modo ab utrisque explicari. Simonius firmissimis rationibus probavit,
nihil a Judaeis de autoritate Davidis Danielis minui, is illos in Prophetarum classe non recenseant; quia in his libris , aeque ac Christiani,
agnoscunt vaticinia de Christo contineri. Cur igitur Simonii rationubus, quae ex Judaeorum ipsorum lubris depromptae sunt, ossius non respondi. Sed Hieronymus, inquit, Theodoretus testantur Iudaeos negare Danielem suis e Prophetam. At quo sensu id verum sit ostendit Simonius, qui putat litem hanc tantum
esse de nomine inter Christianos Judaeos, quae facili negotio conciliaripossat olim ipsemet Hieronymus testetur Danielem recenseri a Iud. eis inter Apocryphos Libros, qui etiam Divini sunt, inserioris tamen ordinis quam
40쪽
quum libri Prophetici quo etiam modo Judaei agnoscunt libros Propheticos ordine dignitate inferiores est libris Mosis Nemo tamen inde conficiet, unum Mosem apud Judaeos Spiritu Saneto assatum sutile. His 3 aliis pluribus tim nihil ha. beat ossius quod reponat , nugas agit; quia non alios opinionum suarum testes laudare solet, quam nu gatores, profert Montalium Judaeum affirmantem, Danielem eadem prorsus ratione qua scripsit idisse, atque sinam Balaam cernentem ea qua ipse non videret Balaainus. Viderit ipse Vossius Latinissimus, quam inepte loquatur verba enim illius indicant visam esse a Daniele asinam Balaami.
Sed ista non moror, quia leviora sunt. Dixerim tantum, si ossius plus sciret Ebraice quam asina Balaa mi, i ldaeorum sententiam ex eorum
libris hausisset, uti fecit Simonius,
Addit de Cetuvim opus non fuisse
ut eum moneret Simonius quia ipse scit Judaeos sorbere simul, flare, atrumque albo permutare, si res postulet. Sed si res ita sit in eo de quo agitur argumento, cur non illud ex eorum libris demonstravit, maxime cum Simonius hoc loco Vosmum remiserit ad Judaeorum libros, tumque rogaverit ut ex illis aliquid proserret quod sententiae suae faveatὸ Qua enim
mox subjungit de voce Cetuvim ridi cula sunt, quasi a Judaei scriptiunculas intelligant ne quidem nomine librorum dignas. Quid enim ad rem
facit grammatica bservatio de voca bul, et ι.εAν, quo referente Vos
so Judaei olim iis suerint, ut libros Cetuvim et Hagiographos expri-
merent, si ex ipsismet Judaeis manifeste probari possit , eos καφείων nomine intelletiisse libros qui abi minibus Spiritu Sancto amatis scripti fuerint Cur sensum vocis illius, quam putat ineptam, ab Aquila confectam, pervertit contra illorum mentem qui ea utuntur Nihil enim ipsis aliud suit ΜαφεΠον, quam Ebraia cum Cetub sive Scriptum.Sic quoque Christiani universam Sacram Scripturam vocant Βιβλία Scripturam. An ideo minus divina est, quia non appellatur Scriptura Divina. Sed bono
Vosso nihil aliud subest quod Judaeis
opponat, quam subtilitates quasta promiti Grammatica. Iterum ossius objicit almudis Verba, quae sic habent. Bonum est at d. ut evellatur itera de Lege, sanctificetur nomen Dei. Ait Simonium
qui Talnaudistam Vo1sum riserat, ironiis valde delectari. Sed quis non
rideat hominem, qui cum tam imperite Rabbinorum libros tractaverit, nunc adeat libros Talnaudicos paucissimis etiam Judaeis cognitos Dixerat Simonius, hanc locutionem similes quae occurrunt in Talnaude ad Sacrorum Librorum corruptionem
trahi non posse, sed ad diversas ill
rum explicationes. Eadem vero Talnaudis verba hac repetens ossius, Simonii mentem ita interpretatur, ac si crediderit non licitum quidem
suis cuilibet e plebe verba Scripturae immutare, sed solis magni Synedrii Asesbribus. Neriim ipsa hoc loco
Simonii verba evincunt illum de sanctionibus tantum crendis locutum suis e non de Sacrorum Librorum mutatione; idque manifeste apparet