장음표시 사용
221쪽
distinguit cyalenus ,paulo post initio librisecundi et u artium,Wl bri primi de motu musiculorum fue ali- bipessim, ne lectori adhuc parum exemcito it in mora ipsorum vel homonymia, vel obscura significatio. Euam Utramis ques semper explicare volet , quoties ea
nomina erunt usurpanda, toties oratio'nis continuitatem interrumpat oportet,
sicque lectorem interturbet: obi emel de horum nominum significato nobis τ- tendo, endum est. Farticulam,quae ar'
ticuli Ο mphyse .s plures esse 'eciei ac disserentias aperit , quia huc irrepsi
fescribarum negligentia videbatur , in sedem magis idoneam tran utimus. Galeno enim consuetudo est familiaris , exHippocrate erus Platone accepta,it anterem quavis doniat, qua diuidat itan -
222쪽
Ο Aferentia ascentur, antequam vox utraquest di ita. Et significatum Hippocris i. consuetum,ipsius di ffnitioni mox pubiunximis. Fotest tamen qui volet, loco priori et trumque trestituere. αρ-Θον caput est, seu os quod
in cauum inseritur e cauitaS Uτυ ,sλη- Hippocrati dicitur. Extremorum vero ossisi tota commissura yια BG σις. Luxatis' fra iis iam callo initis, licet codigatio quaedam continuitu maneat, non tamen natura X. In luxatis enim , articul um ligamenta, alia grauiter premuntur, in quae scilicet ος erumpit alia immodice tendistur, a qua
bus os longissim e recessit. Ad haec in luxatione seti dixi figura, si itus, os magnitudo Titiantur. Quamuis item calligeneratio , it carnis cutis in vicere cavo, naturae sit opus, seu pariis Cicera'
223쪽
116 G A L E N V stae temperamenti , non tamen naturalis haec et mos, qualis a prima conformatione. Ossa enimpos iuram casto v
nita, foris tantum uniuntur , intus ad manent. Luxata parum, itali ρεγηctavim: omnino, vertimus. Luxata enim non mediocriter inter se deerunt, quatenus margi 'minus a sede naturali recedunt. Nonnulla enim multum, nonnulla parum ab unt, utrumque magis'm nus. res in alijs articulis it tubito,
manu, tibia, pede, digitis, clara est: sed brachir cruris caput non potest paululum a Jo loco execedere quo PTi
dum sit, oe in cauitatem inferatur, oraό habentem in circuitu, in quibuς consi stere caput nequeat sed necessariῖ, zelpro-t nus in cauitatem reconditur, Tel ex Lib.c ca. 3. excidit, quod dicitur Paulo P insta.
224쪽
IN eadauere detractis carnibus, uniuersa ossium coagmentatio siue syntaxis, iceletus di .citur, ut in vivente homine omnium partium v-nio & compages vocatur a Galeno, libro primo de usu partium. Bis autem definit sceletum , initio huius libri, & sub finem , ut indica, rei se dumtaxat agere de ossibus quae sceletum.
componunt : sura, autem dicitur,a verbo μέλλοquod est attenuo, exsicco, ideoque sceletos est proprie cadauer exsiccatum, exemptis carnibus. Tertullianos cadaueris c ratem a ppellat: veteres
Medici eiusmodi sceleta, siue ossa inter se cohaerentia 3c coaptata habuisse, de Tyronibus osten. disse patet ex Galeno, libr. i. administ. Analom. capite secudo , dum ait se cadaueris arefacti sceletum inuenisse, ossibus adhuc inter se strictim cohaerentibus, quale Medicus ipsum, ad adolesccentis disciplinam de industria praeparasset.Communiter sceletus diuitur ab Anatomicis Ingrassia, Volchero, & Laurentio, in Caput, Truncum, δίArtus. Capitis nomine caluam de faciem comprehendunt: facies duas continet maxillas, superiorem dc inferiorem. Per Truncum intelligi , tur tota spina, eique adhaerentia ossa, costae tex
num, scapulae, ossa ilium,&clauiculae. Artua suasi
225쪽
manus,& pedes. Quae diuisio ex Arist teled sumpta videtur , qui corpus diuidit in Caput,
Truncum, & Artus. Hanc sceleti partitionem se' cutus est Galenus, quamuis diserte non expresserit, sed ex capitum serie manifeste colligitur. Attamen scapulas a trunco seiunxit, atque etiam clauiculas, quia spinae non cohaerent, & propter manus actiones videntur eomparatae. Similiter ossa illum trunco separauit, & ad 8edes reuocauit, quibus aurem titulis inscripserint veteres Medici libros suos de ossibus declarat Galenus, libro primo administ. Analom. cap. 2.
GAlenus varijs in locis decet articuli nomine ab Hippotrate appellari, aut ipsiam ossium
coniunctionem aut ex ossibus quae inter se committuntur, non cauum proximi ossis caput, vel extremum recipiens, sed os alterum subiens. Verumtamen Erotianus in Onomastieo notauitvrrumque os ex quo articulus extruitur
nominari ab Hippocrate, cum ait in coxendicibus ιερα duae sunt, quae μολ η appellantur, pro 'pterea Galenus prudenter ex Hippocratis do- strina, adiunxit hoc libro frequenter ab Hippocrate nuncupari, alicrius cohaerentium ossium finem rotundum, in ossis propinqui cauitatem insertum: non abio lute negans quod alibi fecit, nomen articuli nullo modo conuenire cauitati ossis quod alterum admittit, ad
226쪽
articulum constituendum. Bartholomaeus Eustachius,insgnis ille Anatomicus, scholijs in Onomasticu rotiani, ex infinitis Hippocratis locis demonstrat, articuli nomen, etiam ciuitatibus ossium attributum fuisse.
Doctrina cyaleni de Gyrticulis.
GAleni doctrina de articulis multis dissicultatibus intricata est, quae peritos Anato micos valde torquent & exercent. Dum alij Galeni partes tueri nituntur, alij impugnare. Fuschius in hac causa clypeum mutat, Danaumque insigniasbi adaptat, & ad excusiationem profert spurium esse Galeni librum de ossibus, multisque in locis deprauatum. Posset aliquis cum Galeno dicere, curiosium vocabulorum studium non fuisse apud Veteres in explicandis articulis, atque lites &controuersias illas de nominibus esse. Verumtamen demonstrabo verissimam esse Galeni doctrinam, & in omnibus locis sibi consentaneam, Scribit ille coniunctionis ostium modum genere duplicem esse: alium per articulum, alium per symphylim: ut ostenderet articulum symphysidifferre, Georsimque existere. Nempe articulum
esse sine symphysi, & vicissim symphrsim dari
absque articulo. Definitur autem articulus naturalis ostium byntaxis: bymphysis vero naturalis ossi sumunio, utrique adiunxit dictionem , natura lis , ut doceret in articulo requiri solum contactima extren orum, de in symphysi medium na-
227쪽
turale, quale in prima conformatione duobus ossibus interiectu est, idcirco licet ossa luxata,vel sublaxata inter se cohaereat,stactaque callo inducto uniantur, id tamen non est secundum naturam : quia ossa duo inter se distant nec se contiu-gunt,& ossium fractorum callus non prima nat rae intentione, sed secunda generatur: & quamuis post fracturam ossa callo unita appareant, intus adhuc separata manent. Articulus duas sub se coprehendit species,Diarthrosam, & Synarthrosim. Diarthrosis est cum motu manifesto &euidenti: Synarthrosis cum motu obscuro aut nuIIo. Sed motus manifestus &obscurus hoc loco, Pro magno &paruo sumitur. Alibi nempe libro
de motu musculorum, Galenus motum manifestum appellat, qui causam manifestam habet vemusculum , motum obscurum qui dubiam vel obscuram. Diarthrosesstres sunt dimeretiae, Enar-throsis , Arthrodia, te Gynglimos. Synarthrosis vero, quia pro motus quantitate, differt a diar throsi: Praeter illas tres enarratas differentias adhuc sub se recipit Suturam, Harmoniam,&Gomphosim : sic enim interpretandus Galeni locus , iripite 13. huius libri, cum scribit costarum partem cartilagineam& condylosam,cauitatibus senoideis sterni committi, quia motus adeo exiguus est,ut Synarthrosis appellari queat, subiungit in multis siquidem alijs corporis parti bus destructura ossiu ambigitur,incertum que anea per synarthrosim vel diatrhrosim copulentur; Auia modus coniunctionis factus cum cauitate dc
228쪽
capitulo articulationem diarthro si adiudicat: sed motus obscuritas ad Synat throsim reuocat; inde colligitur in articulationibu considerandum esse motum & figuram articuli. Nam multi sunt aristiculi,qui ratione figurae sunt diarthroseis, sed ra. tione motus obscuri& inaspectabilis pertinere videntur ad Synarthrosim .Pr terea ossium com missurae per Enarthrosim & Arthrodiam facta, si motu careant, quidni gomphos similes erunt, quales reperire licet in Carpo,Meiacarpio,Tarso& Pedio. Hanc synarthroseos significatione illustratiocus notabilis apud Galenum comment.ad partic. 3 . lib. a. de articulis, qui repetitur comment. ad partic. 9. eiusdem libri. Quaeret aliquis an sutura & harmonia motum aliquem habeant,
Galenus comment.vit .sect. 3.de ossicina suturas
capitis naturaliter disiungi & coarctari demonstrat, idque probat ex Hippocrate, quod etiam euenire scribit in ossibus per harmoniam iunctis.
Haec autem ambo species & di ferentias plures habent. Articuli enim disserentiae sunt duae,diarthrοι sis & synarthrωsis, eaeque inuicem pro motus quantitate discriten recipiunt. Diarthrω sis namque, est syntaxis ossum, inter se motum e
uidentem habentium.Synarthrωsis
229쪽
aad GALE Nus est etiam ossium synthesis, non tamen validum, neque manifestum,
sed obscurum& dissicillem habens. d autem nullum sit discrimen,
si ossium σωm, , vel συεισιν, Vel ομιλίαν, id est, constructionem, vel compositionem, vel cohaerentiam dixeris , Omnino perspicuu est. Diarthrωseos vero tres sunt species: enarthrωsis, arthrωdia, ginglymos, Sic enim a recentioribus medicis appellantur, priscis autem non
βο-ειν. Praeter haec etiam has voces το , το γγωμορδες, in
illorum scriptis deprehendimus. Quamobrem minime forsitan absurdum , si ad euidentem doctrinam nomina confingamus, ea ip savidelicet a subiectis rebus derivan-
230쪽
da est , caputque quod in eam infe - ehiria: ritur oblongum est. Artla ωdia ve-rd cum cauitas est stiperficiaria, &caput humile ac depressum. Oblogum autem & depressiam caput Voco , Utrumque referen S ad ceruices, quibus id adnascitur. CeruiceS autem sunt tenues oss1um apophyses, quarum extremum quod crassius& rotundum est, caput nominaturi Quum vero apophysis in finem acutum desinit, non cervix, sed κορύ- aut ρω- appellatur. Ex cauitatibus vero capita suscipietibus quae est profundior, κοθυλη dicitur, nomen Medicis omnibus consuetum:
quae vero superficiaria, sim a qui busdam appellatur. Tertia diar thrωseos species quam ginesymon thhhx0