장음표시 사용
211쪽
O GALE Nus mero usum hunc epiphsibus perpetuu, satis hoc loco indicauit, cum genam in feriorem scribit medullam quidem habere, nustam vero epiphysin. Ad haec ne ossa epiphrsibus in extremo elut coronata, in motu violenta oe casu crebro, pueris consueto, rumpantur aliquando
prope sines , ob idque aegriu ferulis o
stlenys contineantur ad cartilagino- am epiph ston commissuram nonnihil sediuntur, aut saltem cedunt motuum violentiae ne facile inibi rumpantur,aut orte rumpantur, facile a molti adhuc cartilagineglutinentur. gwm usum attigisse videtur Hippocrates libr. πιώοιγι . Luxantur tibia m perone, mo do seupra, modo infra,' tunc modo os
alterum,modo epiplisis altera mouetur'. modo os mirumque, modo epiphysis τ' traque. Item uti cranium,gena severior, rhachis tota, multis constant ossibus, ne uniusfractura in vicinum os etiam ex
212쪽
nunt, ne in articulos procedant. Menim castin quiete partis ad curandum facturam necessaria n articulo auctus motionem omnino impediat. Ruin factam ingenu molam : claudum reliquisse ex cali amplitudine et ouimus. Ob id etiam ossibus magnos motus obituris,
epiphy ei sunt maximae. Cubito autem inferne peronae utrinque , si on*lorum apophsibus, xrOchanteribus , alse quibusdam ossibus, ipseses datas,ut c
dendo motuum violentiam eludunt a tem in prima aetate , in aliys innocentius ferant, cuiuispatere arbitror. dliga mentorum quoque articulos , munie tium generationem ex materia, quam sitos cir cartilago, molliore faciendam, v
tiles esse epipis es, anatome ipsa claris
me ostendit, Ct etiam quae in crursum
sum ex epiph prodosnt, aliquantuler
213쪽
aoc GALE Nuscosio cruris attensia, oe afixa descen dunt, donec ad ipsos trochanterm emergant ad cotvlen. Hisunt epiphseon Φ-sus,quos Galeno omnia nonscribentha lycere erat satius, quam usum epiph seon, ab istosiriptum temere calumnia ori in nullum alium adscribere cum natura in Mem bὸnum faciat omnia,
stustra autem nihil. Apophysis quandoque aequalis epiph si, Ut in coracoide, a pite bracbj in cruris, in trochanteribus et quandoque minor, ut instondrus:
quandoque maior, utparte inferna cruris : tibia vero oeperones utraquepam
te. En tamen apophsis sine epiphsi, in occipite duplex in primum spondνlum
inserta, ingena inferiore Tirinque etiam d lex, : in osse temporum oesphenoide multiplex. Est contra epiphysi ne apo-
in basi omoplatae supra in ra, in
ipsisscilicet duobus angulis. κορων au-
214쪽
EPiphysis ut verbum Graecum sonat, ab His& φύεσθαι supernasci, est alterius ossis additamentum, siue ossiculum alteri superiectum quasi natura sui oblita os breuius fecerit, quod deinde producit & adauget epiphysi addita. Definitur a Galeno alterius ossis ad alterum Vnio. Hippocrates saepissime vocabulo Epiphyseos utitur, interdum appellat, ut notauit Galenus in Exeges. Coniunctio Epiphyseos cum osse maiore in pueris manifesta est, & perquirenda; liceε adhuc in adultis usque ada o. annum & vltra, in duobus obseruauerim, qui corpus alacre habe bant , quales erant fures & saltatores agilissimi. Hic autem coalitus perficitur in pueris interuetucartilaginis per Symph3sim: quaquidem cartilagine sensim exsiccata ossiculum tam firmiter alteri ossi cohaeret,ut postea sit inseparabile: Tum que symphysis illa fit sine medio. Praeterea coniunctio Epiphyseos cum altero os e non absoluitur per planam extremorum stuperficiem, sed per mutuum ingressum,qui gynglimoidis est. Porro disserunt inter se infantium & adultoxum epi-
physes, quod in illis sint cartilaginear,deinde du-
215쪽
rescentes pumicola fiunt : osseam enim naturam acquirunt calore per motum & attritum articu lorum excitato: quamuis autem in adultis sine omnes osseae, intrinsecus tamen, quavis parte ossis molliores remanent. Vesalius & Columbus obiiciunt, Galenum dixisse appendices ossibus duriores esse, libro duodecimo de usu partium. Responde cum Capiuacio in methodo Analom. non totam epiphysim intelligendam esse, sed tantum partem extima & supremam, qui alteruos cotingit. Hec enim pars frequenti assiduoque articulorum motu non atteritur propter densita. tem, inquit Galenus,quod alij tribuunt cartilaginis incrustationi, Vel dic cum Picolomino, Galenum habere πονα, densas ac solidas esse epiphyses: densum auteni longe differt a duro. Densum dicitur quod meatus habet paruos: durum quod est concretum & aridissimum ex Aristotele libri secundi de generat. cap. 2. Vsus epiphys eos alius in adultis, alius in infantibus constituendus est. In adultis quintuplex obseruatur: primus ut sit ossium cauorum & medullam continentium operculum: alter est ad firmandam M.ticulationem. Firmatur autem duobus modis, dum ossa quae sunt assidue mouenda epiphysi eo-
Tonantur, ne mutuo attritu deterantur & minuantur; Vel per epiphysim ossa dilatantur , ut tutior esticiatur articulatio , dum pluribus partibus os utrumque committitur. Tertius usus est ut tendinum capita custodiat, veluti in tendonibus interioris manus obseruatur. Sed hic usus
216쪽
suamuis a Galeno traditus fuerit, competit tameappendici, non quatenus appendix est, sed quatenus eminet, quod etiam apophysi conuenit:. artus usus est Ut ossium fili uras in longu factassistat,ne in articulos procedant, vel ne fractura in epiphysi facta,subiecto ossi communicetur: Ne-ue ex attritu mutuo ossium medulla conclusa exarescat,au incalescat. Quintus usus est ut ex coniunctione epiphyseos per Synchondrosim facta, articulum amplectentia ligamenta producantur: Usus epiphyseon in infantibus duplex assignatur. Primus ut infans in utero conglobatus melius conuolui & inflecti queat sine luxatione; idcirco epiphyses extremis ossis duobus simul iunctae essent, partem ossis duram longitudine supera. rent. Alter est ne in crebro lapsu puerorum aliquando ossa prope fines frangantur, quorum fra .ctura ferulis aut splenijs commode tractari non potest. His de natura epiphyseun praelibatis, quosdam scrupulos ab In grassia propositos enucleabo. Seripsit Galenus grandium ossium plurimis appendices in extremis partibus appositas esse, vetacite refellat quorumdam opinionem qui artuucapita omnia epiphyses nuncuparunt: quod ipse notauit libro II. devsia partium , cap. 8. quamuis autem Galenus dixerit grandiorum ossium plurimis in exilemo agglutinatas esse epiphyses,non inficiatur alijs partibus assigi posse, quia trochaia
teres extremitatibus ossium femoris non adnascuntur: licet extremum recte sumi queat pro eo
217쪽
quod est extra medium, Vel quod parum distat
ab extremo. Fateor Galenum csuodecim dunta xat ossa grandia epiphysibus donata enumerasse in exemplum nec licet inde inferre ex illius opinione minora carere epiphysibus, nec plura qua duodecim os a epiphrsibus termitiari.Nam videmus minora ossa etiam medullae expertia epiphyses habere, atque multo plura qui' duodecim ossa epiphysibus abundare.Itaque respondet SyLuius Galenum h1c verissimas epiphyses ea sque in exemplum adduxisse, vel dic Galenum de perfe- stis tantum agere, quae in adultis reperiuntur, non autem de epiphysibus puerorum. Quocirca
Galenus merito duodecim tantum enumerat ossa quibus appendices in extremis adnascuntur, haecque grandia & medullosa, cuiusinodi sunt Humerus, Cubitus, Radius, Femur, Tibi a& Fibula , quae sunt sex: totidem in altero latere conis sistunt. Cuncta simul iuncta essiciunt duodecim: in quibus appendices duntaxat viginti reperiuntur. Una est in superiore humero: secunda in cubito inferno: tertia & quarta in radio superiore& inferiore: quinta & sexta Femori inest: septima & octaua Tibiae: nona & decima Fibulae superna; & infernae, quae omnes simul collectae decem sunt epiphyses: Totidem sunt in altero late. re, ergo viginti tantum epiphyses Galenus agnoscit & admittit. In grassias aduersus Galenum multo plures esse appe dices dem5strat,& ea ossa a Galeno commemorata pluribus abundare epi-
physibus. Quare praeter duodecim ossa a Gale-
218쪽
ud nominata, scribit alia esse, videlicet centum triginta duo, quae iuncta eum duodecim ossibus Galeni,erunt centu quadraginta quatuor,quibus si addas dentium viginti octo apendices, ut falso existimat Ingrassias,erunt ID. Non vacat scrupulosius inquirere de numero ossium, quae duas habent epiphyses ii fidimus examini Ingrassiae)sunt 91. Neque quot ossa tres emittunt epiphyses,quae sunt quinque. Neque quot ossa quatuor habent epiphyses , quae sunt sex. Neque quot quinque epiphyses recipiunt, quae sunt septem decim. Ista perquisitio inutilis est : Contentus ero examen ab Ingrassia factum proposi1isse. Sceletum diuidit in quatuor partes, in Caput, Dorsum siue Truncum, Manus & pedes. Prima pars sex appendices obtinet: Secunda centum sexaginta &vnain: Tertia octuaginta duas conti net : Quarta octuaginta duas, quibus omnibus epiph sibus simul collectis, inuenies 3 I. quas tamen in pueris, non in adultis perquires.
Apriphyss sue processus definitur Galeno
ossis totius pars', non addita ut epiphysis, sed ab ipso osse prognata, ac veluti protuberans. Disserta corpore ipsius ossis,quod si angustior,& ab eo expullulet ut stolones ex arbore: disserentiae autem apophysests plures sunt. Aliae sunt styloideis, Mastoideis, & Coracoideis; Aliae rotundae
vel longae. Si rotunda fuerit Apop sis , Capud
219쪽
nominatur; si longa & capite sue tuberculo terminata cervix. Caput vero vel est elatum & excelsum, quod absolute caput dicitur. Vel humile de depressi,m quod condylus vocatur: quodsi caput absque ceruice suetit, non proprie caput, sed Tuberculum aut Apophy sis nominatur. Caeterum Apophyse*s appellatio propria est,uelim- propria. Propria dicitur ubi ipsius ossis pars, est primo ortu protuberans ut in infantibus. Impropria ubi ossiculum adnatum fit conti. nuum, quod apophysis dicitur, ut cum in adultis epiphyses degenerant in Apophyses. vera igitur proprietas Apophyseus in ossibus infantium perquirenda. Quod ad usum Apophrseos pertinet, Rotunda ad ossis articulationem comparata fin. Reliquae Apophyses acuminatae aut variae figurae
ad originem & insertionem musculorum, nec non vasorum securiorem transitum.
Fortasse autem & de nominibus alijs quibus in hoc opere usuri sumus, iam recte disseruerimus, nedum his in media narratione V te mur, vel obscurius fiat quod dicetur,vel doctrinae cotinuitas abrum'
patur, si quoties inciderint, semper
ca explicare conemur. Meo autem
220쪽
DE Ossi Bus. 2I iudicio hinc optime initium sumemus. Ossium humani corporiS om nium inuicem commissorum, uniuersa syntaxis nominatur σκελάτος.
re non nulli libros suos, in quibus de ossibus disseruerunt, iam sic
inscripserunt μελετου. Modus autem quo Ossa coniunguntur, genere quidem duplex est. Alia enim per id est articulum, alia per symphysin coniunguntur. est naturalis ossium syntaxis : ab
Hippocrate tamen αρθρον frequenter nuncupatur alterius cohaerentium ossium finis rotundus , in ossis propinqui cauitatem insertuS. Symphysis est naturalis ossium Vnio. Vtriusque aute di finitioni, dictionatural1s, indita est, quod parum, vel omnino luxata, inter se cohaereant,fractaque inducto callo vnia tur,sed non secundum naturam.