장음표시 사용
481쪽
GElasti II. , Callisti II., Honorii II. gesta non recenseo, quod apud Gratia.
num vix quaedam alicui ex ipsis tribuenda reseruntur, atque ilia jam aliis in locis commodius: descripsi . Hinc recta methodo progressus sum ad Innocen
tium II. anno in 3ci. Μaximum Pontificatum adeptum, non Iamen sine contradi.
1ione nonnullorum ; siquidem aliqui facto schismate ab eo desistentes Pontificem
nominarunt Petrum quendam, & nomine Anacieti II. appellaverunt . Et quidem quousque Petrus vixit, omnem movit lapidem, ut Innocentium huc illuc exagi. taret. Eo deinde vita functo anno Ira . nondum quies restituta Ecclesiae Nonias nae, & Innocentio, quum Schismatici Petro olim adhaerentes alium Victorem I U. nominatum in Apostolica sede caelocaverunt. Sed hic Victor paueis mensibus Sedem tenuit, spbnteque suasionibus Virorum gravissimorum publici Ecclesiarum boni caussa abdicavit, unde tandem libere Innocentius universam Ecclesiam rexit usquaad annum 1143. , quo demum obiit.
Pacatis Romanae Ecclesiae rebus anno ii 3 ρ. mortuo jam Petro Pseudo. Pont, fice, & post Victoris abdicationem, uti nuper scriptum est . nihil sollicitius curavit Innocentius II., quam ut fere lapsam Ecclesialticam disciplinam repararet. Ob eam rem Romae Concilium convocavit . quo confluxerunt Episcopi numero circiter mille , ubi triginta canones constitutos scimus, qui apud Coll. res Conciliorum exhibeaturi. Ut plurimum cisti ad aeuferendos varios in Eccle. sis inductos abusus pertinent; simul autem tinnnullist edendis loccasonem etiam praebuerunt dira schismata tunc tempori, comitata nec non asti quot haereticorum novissime prodeuntium errores, quales erant Petrus de Bluis in templa Summo Deo dicata, in sacram ipsam Christi Redemptoris .erdicem , in sacrificium Divinum , mysteriique sea Eucharissiae, seu baptistratis impia verba evomens, item Amaldus quidam de Brixia in viros ecclesiasticos . , E lesiis concessa bona quaecumque debacchatus. Percurram universos ejus .mmisit canones, singulos eo referens, quo potissimum spectant, sive ad memoratas haereses confodienda , sive . ad disciplinam Gelasiasticam restaurandam, V Potissimum eos, i qui apud Gratianum habentur, ne ut Ira 'ropositum meum vagari videar. lExordiuntur Lateranenses Patres in caἡ. I. , 8c 2. adversus gesta Simoniaco. rum , ac detestati sunt non solum sisnon cas Clericorum ordinationes . verum etiam simoni acas quascumque rerum ecclesiasticarum , .nerariamve concessiones. Verba canonis x. apud Gratianum non habemur ; sed verba canonis a. leguntur Can. t s. in Can. I s. Cau. 1. qu. 3. ita describendi ex integrix Concilii illius exemplaribus rea . a. Siquis per η'am , veι pristratum , seu decavatum . ans honorem , v I promotionem MDquam eecIGσθicam, seu qIodlibet Sacramentum eccissasticum . utpote hrisma. vri oleum Sanctum , consecrationes altarium , vel Eccisarum , intervenieσte execrabili ardore ava stitiae per pecuniam aequisvit, honore maIe acquisio careat. N emotor, atque vendito , P interventor nora immiae pereella tur . Eti πω pro pastu, nee sub obtentu alicuiustans tutinis ante, veι ν'θ m ιoquam aIiquid exigatur, via ipse sire maestimat, φωσ-
482쪽
De Insecratio II. 4 3 atque bene eis perfruatur. Nova sane non fuit huiusmodi constitutio, sed jam ab
anno ia3r. edita in Concilio Rheniensi celebrato , cum Innocentius II. in Gallia consisteret, ut subortas in Romana Ecclesia schismate turbata seditiones eluderet, nam ibidem can. i. haec habentur: Statuimus, ut siquis simoniace ordinatus fuerit, ab oscio cadat, quod Hiicite usurpavit. it squis prabendas, aut honorem, vel promotionem aliquam ecclesiasticam, interveniente execrabili ardore avaritiae , per pecuniam acquis vit, honore male aequisito careat, emptor, ac venditor , ω interventor notu
infamiae percellantuν. Similia etiam fere Ieguntur in universis illius aetatis Conciliis , cum simoniacorum haeresis late in Ecclesia diffusa plurimorum animos
In canone 3. ejusdem Concilii statutum fuit, ne excommunicati a Dicecesano CD. Episcopo ab aliis susciperentur. Deinde in can. 4. leguntur eadem Verba , quae Gu. χι. Tetulit Gratianus in can. s. cau. i. qu. 4. , dummodo pro illis, sed potius, qαod et eorum deceat sanctitatem , praeseserant, ista substituantur ex Codice Labbeano , sed potius, quae eos deceat, sanctitatem prae se ferant. Similia jam edita fuerant in Rhemensi Concilio superius memorato can. a. ibi: Praecipimus etiam , quod tam F scopi, quam Clerici, in flatu mentis, vel habitu Corporis Deo , EP hominibus pIacere studeant, edi nee in superfluitate, aut colare vestium, intuentium , Iorum forma, Nexemplum esse debent, ostendant aspectum , sed quod eorum deceat sanitatem. Oppo tunae sane erant hujusi di constitutiones ob effraenem illorum licentiam , qui duce Arnaldo Brixiensi haeretico , cujus superius mentionem feci, adversus Clericos Seres ecclesiasticas vim faciebant, contra quos nihil sane salubrius objici poterat, quam sanctior, de purior Clericorum eorundem vita, etiam quae ex humili exteriore corporis habitu colligeretur. Ex eadem ratione, nimirum adversus Arnaldum Brixiensem , ejusque socios, Q 7. sanciendum fuit in canone s. , quod etiam eisdem verbis statutum fuerat in ea 'none 3. Concilii Rhemensis praelaudati, quod apud Graiianum legimus in can. 4 .eau. xa. qu. a. , ubi tamen emendanda videntur Postrema verba ex integris exemplaribus tam Lateranensis, quam Rhemensis Concilii, in quibus non legitur uti apud Gratianum, smili sententiae subiaceant , sed smili sententiae subjiciantuν. Id autem sedulo animadvertendum velim, praesertim ab illis, qui in verbo subjaceant
excommunicationem quandam , ut recentiores loquuntur, latae tententiae agnoscunt, quam sane agnoscere non possent in verbo subjiciantur. Quid praeterea aliud exhibetur in san ne 6. Concilii , quem retulit Gratianus ει- α in can. a. dist. 28. , quam sollicitudo quammaxima innocentii Papae in Clet se dis. 18.eorum moribus jamdiu corruptis reformandis, ut tandem os obstrueretur Arnal-diltis Clerum universum insimulantibus, di res ipsas ecclesiarum invadentibus, quarum possessione indignos viros ecclustiasticos adfirmabant Τ Imitatus jam suexat in hac parte innocentius vigilantiam Pra decessorum suorum, qui similes passim comstitutiones ediderant; imo & ipse totidem verbis eadem ipsa jam coallini erat in cap. 4. memorati Concilii Rhemensis. Eo quoque mentem Innocentii pertinuisse dignoscitur, dum primum in Iaudato Concilici Rhemensi canone s. ita flatuit et Ad ha ς Praedecesserum nostrorum Grego. νii VII. , mrbani, V V erilis Romanorum 1'onDIUMm vestigiis iηhaerentes prae .pi
eognoveris . Deinde in Coacilio Lateranensi ita definiendum vesuit can. 7. haec Tom. m. O . o I ri.
483쪽
4 4 Pars secundo. caput ultimum. Praedecessorum nostrorum , Gregorii VII., Urbani, ω Paschalis Romanorum Ponti cum
vestigiis inhaerentes praecipimus, ut nullus missam eorum audiat, quos uxores, vel comeubinas habere cognoverit. Ut autem lex continentiae, EN Deo placens munditia in
eoessasticis personis , ω saeris Ordinibus dilatetur ; statuimus , quatenus Episcopi, Pres-bbteri , Diaconi, Subdiaconi, Regulares Canonici, ta Monachi, atque convers professi, qui sanaum tra gredienter propostum uxores Mi copulare praesumpserint, separentur .
Hujusmodi namque copulationem, quam contra ecclasasticam regulam constat esse contractam , matrimonium non esse censemus. Qui etiam ab invisem separati pro tantis excessibus condignam paenitentiam agant . Et in canone 8. Idipsum quoque de sanctim nialibus feminis,s, quod abst, nubere attentaverint , observari decernimus . Hinc erutus est Canon qO. Cau. a T. D. r. , qui etiam legitur eisdem verbis in Pinnitentiali Romano edito ab Antonio Augustino tit. 8. cap. 7. Non satis id fuerat Innocentio, ut Clericos ab Arnaldistarum conviciis tutius liberaret; hinc in can. s. eisdem Clericis interdixit, ne aut Imperialium legum, vel medicorum disciplinae operam darent. Deinde vero in canone Io. ad Laicos orationem convertens, illos praesertim, qui haeretici Brixiensis dictis adhaeserant,& res ecclesiasticas, praecipue decimas , a Clericis abstulerant, ita voluit definiem dum e Decimas Ecelsarum , quas in usu pietatis concessas esse eamnica demonstrat austoritas, a Iaicis postiri apostoIica auctoritate prshibemus. Sive enim ab Epistopis , vel Regibus, veι quibuscumque personis eas aceeperint, nisi Mosesae reddiderint, sciant
se sacrilegii crimen committere, M perieulum aeternae damnationis incurrere. Praecipiamss etiam , ut laici, qui Eulsas tenent, aut eas Episcopis resiluant, aut excomm nicationi subjaceant. Ιηηovamus autem, praecipimus, ut nullus in Archidiacoram, vel Decanum , nis Diaconus, vel Presbteν ordinetur: Archidiaconi vero, Decaηi, uti
Praeposti, qui infra ordines nominatos existunt, s inoberientes ordinari contempserint , honore suscepto priventur. Prohibemus autem, ne adolescentibus, veι infra sacros ordines Gnstitutis , sed qui prudentia , ta merito vitae clarescunt , praedicti concedantur honores. Praecipimus etiam , ne conductitiis Presbteris Ecelsae committantur: S unaquaeque. . Ecclesa, cui facultar suppetit, proprium habeat Sacerdotem. Ex hoc canone depromti sunt simul propterea jungendi canon 3. diit. 6o. , & canon s. Cau. 2 r. qu. a. Similia etiam Propemodum jam constituta fuerant in memorato Concilio Rhemensi, ubi canone 8. haec leguntur : Dnovamus autem, ta praecipimus, ut nullus in Arch diaconum, veι Decanum, nis Diaconus, veI Presbyter ordinetur. Archidiaconi vero , Decant, eae Praeposti, qui infra ordines praenominatos existunt, s inobedientes ordinarieratempserint, bonore suscepto priventur. Prohibemus autem, ne adolescentibus, vel infra sacros ordiηes ceviitutis, sed qui prudentia, vel merito vitae clarescant, praedicti eo cedantuν honores . Et canone 9. Placuis etiam, ne eθndusiliis Presisteris Ferisae committantur, ει unaquaeque Eecisa, cui Deultas suppetit, proprium habeat Sacerdotem . Haec sane erant opportuna remedia, quibus & Sacerdotum, & Ecclesiarum honori adversus Arnal distas consuleretur. In canone Q. Concilii I ateranensis renovatus est canon to . Concilii laudati Rhemensis, quo parta Ecclesiasticis viris, Monachis, peregrinis etiam, Μercatoribus,& rusticis viarum securitas. Deinde in can. Ia. constitutum est, quod jam antea decretum in Canone 11. Concilii Rhemensis, his verbis e Tremam autem ab ecca fusolis in quarta feria usque ad ortum solis in secunda feria, edi ab adventu Domini usque ad ossa a Epiphaniae, est a quinquagesma Urse ad effavam Pascha, ab omnitas
484쪽
De Innocentio II. 47 sinviolabiIure observari praecipimus. Siquis autem treguam frangere tentaverit, pos tertiam commonitionem , s non satisfecerit Epistopus Dus, in eum excommunieationis sententiam dictet, ta scriptam Epsopis vicinis annunciet. Episcoporum autem nullas μ- eommunicatum in communionem fuseipiat, imo scripto susceptam sententiam quisque con-frmet. Siquis autem hoc violare praesumpserit, ordinis sui pericula subjacebit. Et quoniam funiculus triplex dIcile rumpitur, praecipimus, ut Episcopi ad sejum Deum, salutem populi habentes respectum, omni tepiditate seposta, ad pacem Irmiter tenendam mutuum sibi consensum , ω auxilium praebeant, neque hoc alicujus amore, aut odio praetermittant . Isod s quis in hoc Dei opere tepidus inventus faerit, damnum propriae diagnitatis incurrat. Posteriora hac Lateranensis canonis verba leguntur apud Graii, num in Can. I x. diit. 9o. , ad cujus interpretationem nonnulla adjicienda hoc in Ioco viderentur de trevia, ut canones habent, Dei, nisi vel apud Scriptores Canonici juris jam plura ad eandem hanc rem pertinentia haberentur , vel alibi de hac ipsa re sermo incidisset. De canone 13. & x4. Concilii Lateranensis, quibus & foeneratoribus usura inter chis.,y.
dicitur, & detestabiles nundinarum, vel feriarum tempore concertationes improban' eam. ratur, verba non facio, cum de illis nihil apud Gratianum occurrat. Hinc progre- Ψ dior ad canonem x s. , unde decerptus fuit Gratianeus canon 29. Cau. 17. qu. 4.
His verbis ille describitur e Item pIacuit, ut squis suadente diabolo hujus sacrilegii νω-
tum incurrit, quod in Clericum, vel Monachum violentas manus injecerit, anathematis
vinculo subjaceat: ta nullas Episcoporum illum praesumat a luere, nis mortis urgente perieula, donec apostoIsto conspectui praesentetur , ω ejus mandatum suseipiat. Praecipiamus etiam, ut in eos, qui ad Ecclesam , vel caemeterium confugerint, nullus omnino manum mittere audeat. Quo/ s fecerit, excommunicetur. Non haec primum in I a-teranensi Concilio constituta fuerunt, sed in Concilio Rhemensi momorato , cujus in cauone I 3. haec habentur. Item placuit, ut squis suadente diabolo hujus sacrilegia reatum incurrerit, quod in Claricum, vel Monachum violentas manus injecerit, an themati subjaceat. Et nullus Episcoporum illum praesumas absetvere , donec Apostolico consperui praesentetur, edi ejus mandatum suseipiat; & can. 14. Praeeipimus etiam, si in eos, qui ad Ecclesam, vel caemeterium confugerint, nullus omnino manum mittere audeat, quod qui fecerit, excommuniretur. Severior haec disciplina, qua qui manus violentas in Clericum vel Monachum injecisset, anathemale percellebatur, sine spe absolutionis a Dioecesano Episcopo obtinendae, opportuna admodum fuit, ut occurreretur incommodis, quibus quotidie subjacebant Clerici universi ab Arnaidistis infenso ductis spiritu, & publice jactantibus adversus Clericos esse pugnandum, Clerici Dque perdendos esse, quo puto reserenda esse illa verba canonis suadente Diabolo .. De Arnaldo Brixiensi hujusmodi haereticorum adversus Hierarchiam Ecclesiasticam temere debacchantium Duce ita scribit Gunt herus I.igurinus. . . . . Assumpta sapientis fronte, diserto Fallebat sermone rudes , Clerumque procaci Insectins odio, Μonachorum acerrimus hostis, Plebiq adulator , gaudens popularibus auris , Pontifices, ipsumque gravi corrodere lingua Audebat Papam, scelerataque dogmata vulgo Diffundens variis implebat vocibus aures .
Nil proprium cieri, fundos, & praedia nullo ta .
485쪽
Para secunda. Caput ultimum . Iure sequi Μonachos, nulli fiscalia jura
Pontificum, nulli curae popularis honorem Abbatum, sacras reserens Concedere leges.
Omnia Principibus terrenis subdita, tantum Committenda viris popularibua, atque reSenda. Pontificum fastus, Abbatum denique laxos Damnabat penitus mores, Monachosque superbos . Veraque multa quidem , nisi tempora nostra fideles Respuerent monitus falsis admixta monebat, Et, fateor, pulchram fallendi noverat artem, Veris falsa probans, quia tantum falsa loquendo Fallere nemo potest, veri sub imagine falsum
Influit, &furtim deceptas occupat aures. 'Articulos etenim fidei, certumque tenorem
Non satis exacta stolidus pietate fovebat, Impia mellifluis admiscons toxica verbis. Ille suam vecors in Clerum, Pontificemque ,
Atque alias plures adeo commoverat urbes,
Ut jam ludibrio sacer, extremoque pudori Clerus haberetur. Quod adhue, ni fallor, in illa
Gente nocet, multumque sacro detruncat honori Μox in Concilio Romae damnatus, &c.
Itaque perspicue exinde liquet, quibusnam primum de caussis obtinuit, Iatius deinde subsequentium Pontificum Μaximorum decretalibus producta , disciplina ,
juxta quam quicumque violentas manus in Clericos injiciant , anathemati subjaceant, cujus absolutio sit a solo Romano Pontifice impetranda. Dixi latius productam recentioribus decretalibus ; etenim si unum Concilii Lateranensi; ca Onem consideres , non statim , & facile tibi persuadebis, anathema in percussores inflictum fuisse laiae sententiae, quemadmodum a recentioribus receptum est, sed Potius interpretaberis de excommunicatione ferendae, ut nostri loquuntur, sententiae ob ver-ha illa anathematis vinculo subjactat, quae loquendi formula cum non majorem habeat vim, quam ista st anathematizatus, vel si ab eccloastica communione sequestratus, indicat profecto adhue sententiae pronunciationem expectandam , quemadmodum in istis disserunt Glos graphi ad cap. a. de foro competenti. Adde his , etiamsi de dubia formula ageretur, eam capiendam esse interpretationem , ut de anathemate ferendae sententiae intelligatur, eo praesertim tempore, quo excommunicationes latae sententiae, nullaque praevia sacrorum Antistitum monitione inflictae
minime frequentarentur. Quamobrem mihi non displicet nonnullorum juris ecclesiastici Interpretum opinio, qui scripserunt excommunicationem, quae infligitur in Percussores Clericorum juxta mentem Lateranensium Patrum , non ipso jure , Niatae sententiae, quoad originem attinet, appellari , quamquam deinde talis evaserit ex jure recepto , ita postulantibus temporum , locorum , & caussarum adjunctis , unde gravioribus poenis pervicaces gravissimorum criminum rei plecterentur. Qui bac disputatione delectatur, conferre poterit etiam canonem 1. Lateranensem, seu crapyem 67. cau. 1 a. qu. a. , ubi de diripiente . ecclesiastica bona dicitur, exeom-
486쪽
De Innnocensio II. 477 municationi subjaceat', item canonem 1 o. Lateranensem, quem superius retuli, in 'eo siquidem legitur cle laicis, qui Ecclesias tenent, ut aut eas Episcopis restituant, alli excommunicationi subjaceant. Quae habentur in canone 16. Concilii Lateranensis, jam edita suerant Pridem in Caii. r. Concilio Rhemensi ab eodem Innocentio II. can. cf. , utrobique autem haec sunt 3. canonis verba, ex quibus supplere juvabit, quod deest Gratianeo canoni γ. cau. 8. qμ' 'qu. r. Indubitatum es, qsoniam honores ecclosinci sanguinis non sunt, sed meriti, NEcclesa Dei non hereditario jure aliquem , neque secundum carnem successorem expectat,
sed ad sua regimina , ω officiorum suorum dispensationes , honestas , sapientes , ω religiosas personas exposcit. I'ropterea auctoritate prohibemus apostoIica, nequis Ecclesias, Praebendas , Pr sturas , Cappellanias, aut aliqua eccIesiastica lota here/itario jure valeat vendicare, aut expostulare praesumat . Quo i si uis improbus , aut ambitionis reus attentare praesumpserit, debita poena mulctabitur, postulatis carebit. Haec quoque, ut Patet, opportune, & salubriter erant decernenda, ut, quoad fieri per tempora posset, suus honos Ecclesiis, & Viris Ecclesiasticis restauraretur.
De consanguineis iusto conjugio non copulandis concePtus est canon IT. Late- α.ranensis, qui apud Gratianum desideratur. Sed in canonibus subsequentibus , ni- cati. mirum 18., 19. , & ao., habentur ea, quae jamdiu definita fuerant in canone ul- qu. 3.timo laudati Concilii Rhemensis . Eadem recensuit Gratianus in can. 32. cau. qu. 8. , ubi tamen multa supplenda sunt ex integris Concilii exemplaribus . C, non 18. ita exprimitur: P simam siquidem , ω depopulatricem , ω horrendam incendiariorum malitiam auctoritate Dei, Beatorum Api solorum Petri , Paulli omnino detestamur, ed interdicimus. Hine etenim pestis, haec hostilis vasitas omnes alias depraedationes exuperat. Γsae quantum populo Dei si damnosa, quantumque detrimen-rum animabus , corporibus inferat, nullus ignorat. Assurgendum es igitur, id omnim da laboνandum , ut tanta clades , tantaque pernicie, pro salute 1 opuli eradicetur , Nextirpetur . Siquis igitur post hujus nostrae prohibitionis promulgationem malo sudis , Me pro odio , sue pro vin issa ignem apposuerit, mel apponi fecerit, aut appostoribus conflium, vel auxilium scienter tνibuerit , excommunicetur. Et s mortuus fuerit incendia- rius , Christianorum careat sepultura . Nec absolvatur, nis priuS damno, cui intulit , . secundum facultatem suam resareito, juret se ulterius ignem non apposturum. Poenitemtia autem ei detur, ut Hierosobmis, aut in Hispania in servitio Dei per annum im regnum permaneat. Canon is . Siquis autem Archiepiscopus, vel Episcopus hoc relaxa-τerit, damnum restituat, per annum ab Ieio episcopali abitneat. Canon sto. Sane
Regibur, ει Principibus facultatem saetendie julitiae , consultis Archiepiscopis, ta Episcopis, non negamus. Ad laudatum Gratiani canonem nonnihil adnotavit Balvetius,sci ibens in primis, idem fere legi in Concilio habito ab Innocentio II. apud Cla- Tomontem initio sui Pontificatus, in quo tamen haec diversa leguntuc a vulgato
canone Synodi Lateranensis: Omnimodis laborandum . . . ignes apposuerit . . . . tas in Ne mortuus fuerit Ge. Deinde animadvertit ad verba illa in Hispania in servitio Dei, non intelligi ibidem iter hispanicum caussa simplicis peregrinationis . susceptum , sed potius iter caussa belli sacri, quod tum adversus Sarracenos Christianis universis infestos fuerat institutum. In capite ai. Concilii ejusdem Lateranensis haec leguntur e Presbyterorum Lipsa Deri Altaris mini eriis νemovendos decernimus, nisi aut in Cornobiis, aut in Canonicis religiose fuerint conversati. Verba isthac alias retulit sub nomine Urbani II.
487쪽
dis. 634 8 Pars secunda. Caput ultimum. Gratianus in ean. I. & D. dist. 16., imo etiam similia quaedam sub nomine a Concilii Pictaviensis habentur apud Gregorium IX. in cap. i. de filiis Presbyterorum. Subsequitur caput aa. his verbis: Sane quia inter cetera unum es, quod sanctam maxime perturbat Ecclesam , falsa videlicet pornitentia , Confratres nostros, ου Pre bteros admonemus tac., quae eisdem omnino verbis leguntur in can. 8. de poen. dist. s. Adversus eos, qui Divina Ecclesiae Sacramenta damnarent, aut res sacras pudendae mercaturae supponerent, editi fuerunt in Laterancnsi Concilio canones a 3., 24. , & a F., deinde in canone 26. , & 27. damnati sunt nonnullarum mulierum
mores , quae quidem sanctimonialium speciem praeseferebant, praetextu autem singularis cujusdam pietatis , ac religionis ab integritate vitae procul, & longillime
aberant. Ipsamet canonum Lateranensium vel ba habentur apud Gratianum in can. 2 s. Cau. 18. M. a. , unde semper adparet, quam constans fuerit Innocentius in . instituendi, restaurandaque religiosarum personarum vita, ne occasio daretur hominibus haereticis de Viris ecclesiasticis conquerendi, & adversus eos convici M. Proserendi. Supersunt adhuc tres Concilii canones 18., 29. , & 3o. Sed apud Gratianum nec 29. habetur, quo artem Ballistariorum, P Sagittariorum adversus Christianos , . st Catholicos exerceri vetitum est, nec o. , quo irritae declarantur ordinationes celebratae a Petro Pseudo-Pontifice, & aliis Schismaticis, vel Haereticis. Tantum legimus tu canone 3 s. dist. 63. canonem 28. Lateranensem, qui his verbis exhibe tur in vulgatis Concilii exemplaribus. Obeuntibus sane Episcopis , quoniam ultra tres menses vacare Ecclesas probibent Patrum finstiones, sub anathemate interdicimus ,
Canonici de Sede EpiscopaIi ab electione Episcoporum excludant religiosos Viros, sed est. rum constio honesta, ω idonea persona in Episcopum eligatur. Quoi s exclum eisiem
religios electio fuerit celebrata , quod absque eorum assensu, ta conniventia factum fue rit , irritum habeatuν. Quinam religiosorum Virorum nomine intelligantur, satis obscurum est. Ego vero arbitror, laicos quosdam fuisse de Ecclesia optime meritos, quique Patrocinio suo fovere, ac tueri Ecclesiam possent; quod facile deduci puto ex canone as. Lateranensis ejusdem Concilii, ibi r Laici, quamuis NIigiose snt, nullam tamen habent disponendi de ecclesasticis facultatibus potestatem. Intererat sane tunc temporis Uiros istos in electionibus Episcoporum admittere, ut eorum praesidio tutior Episcopus esset, qui etiam illorum suifragio ad cathedram constem disset, quum alias non ignoremus, Arnal distarum ausu bellum quodammodo adve sus Episcopos fuisse, & Clerum universum indictum . Praeterea sub eo religioso-Tum Uirorum nomine reor, venisse etiam Clericos, qui in Canonicis non versabantur, idest communem vitam minime ducebant. Siquidem cum saeculo undecimo in Clerum reducta fuisset vita communis, qui istam amplexati fuere, quasi soli Clerum constituerent, facile ceteros aspernabantur; unde tandem famam est , ut ipsi Capitulum Cathedralis Ecclesiae appellarentur, ει fratres Episcoporum, Cer ris non in eadem vita consistentibus a rerum ecclesiasticarum generali administratione, & praecipua cura remotis, quemadmodum hodierna etiam disciplina demo strat. Initio novae hujus consuetudinis pati non potuit Innocentius, ut soli Can nici in communi viventes, vacante Episcopali Sede, ad successoris Episcopi devmnirent electionem , sed voluit, religiosos quoscumque , idest prae ceteris etiam Ct ricos non inter Canonicos viventes admitti debere, quibus admissis Clero universo major accedebat honos, de quo restaurando polissimum Innocentius cositabat. De
488쪽
De duabus Innocentii Epistolis apud Gratianum laudatis.
Duo adhuc supersunt fragmenta , quae a Gratiano sub nomine Innocentii II.
describuntur, nimirum can. 17. Cau. a. M. f., & can. 8. cau. 3 F. qu. 6. quos
nonnisi temere ab eodem Pontifice abjudicaremus. In primis quod attinet ad ca--snonem IT. Cau. a. qu. s. fateor apud alios Gratiano coaevos Collectores nihil tale reperiri. Uerum hac in parte plurimum valet auctoritas Gratiani, dum de sui temporis re testimonium lacit, neque suspicandum est tantam fuisse ejus audaciam , ut in evulgando opere , ex quo non mediocrem laudem sui nominis expectabat, falsa obtruderet sui ejusdem temporis monumenta , de quibus propterea facile, atque illico redargueretur. Non ignoro, quod adnotatur a Romanis Correctoribus, in aliquibus vetustis ΜSS. Gratiani codicthus eundem canonem desiderari. in omnibus vero desiderari versiculum nos itaque usque in finem; quemadmodum nec ignoro in nonnullis Gregorii IX. codicibus eundem canonem referri in cap. s. de purgatione canonica usque ad vers. nos itaque sub nomine Innocentii III. Verum Innocentio III. nullo modo tribui posse facile evincitur non solum ex eo , quod animadverterunt jam Romani Correctores , quia Collector Decretalium Gregorii LX. in Decretasibus, sive earum capitulis describendis sedivavit ordinem temporum. laudatumque capitulum edidit quasi editum ante tempora Alexandri III., sed etiam quod idem capitulum sub nomine Innocentii Papae legatur in prima Collectione Decretalium sub eodem titulo de purgatione canonica cap. 4. , alias vero auctor Primae Collectionis Decretalium minime attigit Innocentii III. aetatem, cujus Propterea rescripta recenseret . Itaque Innocentio II. recte tribui memoratum caput probat Gratiani, auctoris Collectionis x. Decretalium, & Gregorii IX. testimonium. Quid habeat Gratianus, quid deinde Gregorius IX. describendum ex ea epistola voluerit, facile omnibus patet. Ego hoc in loco describam, quid in memorata a. Decretalium Collectione referatur adsutis optimis Antonii Augustini adnotationibus. Verba Collectoris Decretalium haec sunt: Innocentius Papa Aquilegiens Patriarchae edi Episcopo Mant. Puoties frateν nosteν A. Tritintinus notat Antonius Augustinus in aliquo Codice legi -- eridentinus, alibi Adispertinus Tudertinus, apud Raymundum vero, & Contium omissam fuisse literam A., uti omnibus lacile paret Episcopus in nostra, est e
fra de smonia impetitus si praesentis adnotat Antanius Augustinus aliquam in his
eme codicum varietatem, quam ego omittendam puro, eum in simplici vocum transi positione consistat ), prudentiam vestram latere non credimus, cujus caussam in praeis
sentia nostra ventilavimus. Antonius Augustinus refert alibi legir cujus caussa in nostra tandem ventilata praesentia alibi: e ηs caussa tandem in no 'ra praesentia tent lata. Presisti sunt apud eum legunt alii, ut notat Antonius Augustinus adfersus eum aec mores; ta una voce scriptum adfer res reste Antonio Augustino alibi legitur e viva voce, M scripto asserentes, quod tac. alibi: ει testes viva voce, est scripto accusantes eum , eo quod eaee. , nec tester secundum formam eanonum alibi formam canonicam, producere potuerunt , quod Ecclesam B. Petri de Pasorem alibi r reducere nequiverunt, quod Ecclesiam B. Petri de Pado Presbtem Paulo dederit praguaiων modiis de frumento alibi modiis frumenti, alibi pro mittendis modiis frumenti
489쪽
48o Pars secunda. Caput ultimum. quas ab ejusem EecIesae Iaicis acceperit . ' Unde quia legitur alibi verum quia, alibi serum quoniam nec accusatores, nec testra secundum formam canonum , ου flatura Sanctorum Patrum in eoujsam ipsam alibi ex Antonio Augultino in caussa ipso
procedere potuerunt, communι fratrum nostrorum cosilio alibi de communi fratrtim
Concilio judicavimus , ut tertia mans sui ordinis , ω quatuor legerunt alii Uquarta mans Abbatum, est Religiosorum Sacerdotum de supradicta smonia in m stra praesentia se debeat expurgare . alibi: de praedicta smonia debeas se purgare , alibi: se expurgaret . Porro expurgationis tenor erit hujusmodi. Idem Episcopus super sancta Ebavelis alibi Deι Evangelis primum jurabit pro EGI a Sancti Petri de Pa. postremam hanc, vocem alii Codices ita ediderunt de Pa D, alii de Pado Pres. btero Paulio danda, nec ipse pre se , nec per submissam personam, nec aliquis pro ea se sciente pretium receperit. Deinde expurgatores super Sancta Evangelia jurarint s. militer, quod ipsi credunt, quod verum juravit. Legunt alii: scilicet quod, Aut ioeredunt, verum juravit: alii: quod iis credunt verum esse, quod ipse juraveras, aludemum, quod ipse cretant eum verum juraste. Sic tellatur semper Antonius A. gustinus, aerius sunt supra allatae animadversiones, omissis illis, quae levissimi mo. menti essent. Concludit autem vir eruditus, ea, quae sequuntur apud Gratianum in vers. Nos itaque, uti in eadem Collectione prima Decretalium, & in Colle. ctione Decretalium Gregorii IX. desiderantur , ira etiam deesse m multis veteribus Gratiani libris . Proinde eundem ego versiculum non omnino indutiae fidei existere arbitrarer. i. g. mae habentur in can. s. sau. 3 s. qu. 6., integram exhibent epistolam Alexamia... ιῆ. dri Il. ad Ottonem Lucensem EPiscopum, quae inter Labbranas eisdem omnino qu. 6. verbis recensetur numero 4 3. Similia etiam nonnulla definita videntur in Concilio Rhemensi anno 113 i. celebrato ab Innocentis II. juxta editionem Μansii in tom. a. Supplementi Labbeant pag. 4o7. eam s3. ibi: De conjugiis dissolvendis eaut terminatum es, quod post manifestam nupsiorum cesserationem nec marem, mac OMMIiret quaerere occasonem spontaneam dissolvendi conjugii , nec juramentum eorum ναμ piendum , qui in lucti familiaritate prι vota jumat cognationem conjugatorum. Sed Dquis Idesis pro charitate Chrisi aliquam lineam consanguinitruis praepedientem eos gium mos verit, ceterisque indiciis, est testimoniis comprobaverit, et idem habondamasse eens ι Sedis Apostolitae venerabilis auctoritas. His absolutam arbitror secundam mei operis partem , dignissimam profecto, in quam labor omnis impenderetur. Quod meae tulerant vires, perfeci; quod deest, humanissimos, eruditissimosque . Iect ,res rogo ut suppleant doctrina sua , eaque, quam huc usque numero plurimi, & verbis, & epistolis erga me exhibuerunt, benevoIentia , unde eadem animi hilaritate tertiae operis parti manum admoveam , istudque opus meum
Deo dante, vadecumgue perfectam later dicari bono publico potuisse Diuiti reo by Corale