장음표시 사용
471쪽
testantur, se3 sicut aIiis literis deliberatum es, inter Sancti Johannis, ει Sansit se.
phani Canonicos, Iis illa plenius decidatur. Cesset jam malitiae delus, ta doloratis es villatio, ta praedictarum Ecessarum negotium juxta literarum tenorem omnimodis peis. satur. Alioquin ad praesentiam nosram parati prorsus, instructi proximo quadrages. malis Concilii tempore revertantur. Datum Trojae 6. Kalendas Septembris indictione . VIII. Non inutile etiam erit huc referre aliam Paschalis ad eundem Guidonem Le. gatum Apostolicae Sedis epistolam, quae apud La eum est numero 79. , quaque ad eandem Ecclesiae Sancti Stephani caussam pertinet, his verbis: Controversare , quae inter Bissutinos Canonicos, ta Sancti Stephani tanto jam tempore voluta, est ror. Ista es, eanonico nunc tandem judicio apud nos noveris esse decisam. Praecipimus igitis sollicitudini tuae , ut pro Ne negotio peragendo, tanti scandali lite sedanda , adhibitis tecum sapientibus , ej religiosis fratribus, vel Divionum, vel ad alium competentiorem Iocum convenias , quo possηt Me gravamine personas Ibi necessariat adducere , ut omnipaνtium anima tale seposta ita Meere, ita liquide judicii hujus perfectionem accipias ,
quatenus inter eos nulla ulterius hujus rei Iis, auι querela remaneat. Teris autem D.
jus quaestionis probatores, quia de capite Parochiae caussa gravior agitur, quinque sui , sue Clerici, sue laici, qui secundum canonicas sanctiones devisa, eae audita testimonii proferant. Eaedem epistolae habentur etiam inter acta Concilii Trenorciensis celabrati anno 111 1. a Guidone Viennensi Archiepiscopo, & Sedis Apostolicae Delegato , immo & illa epiliola, quae incipit Controversam fusius describitur, ex qua propterea quo tota disputatio pertineret, facile colligi potest: nam post illa verba nuper inlata noveris esse decisam, ita prosequitur: Cum enim N ilii, Maelicet Canonici S. Pisamnis, peν multos jam annos Episcopalem Sedem in Ecclesa sua perma de pectiberent, Filii eo tra, videlicet Canonici S. Stephani, suam Ecclesam matrem este, quibusdam privilegiis , edi praeceptis assererent, sed per occassonem deurinionis Eecissae suae catheis
ab ea remotam eo sererentur , juxta Chalcedonensis decreta Concilii communi statrum
nostrorum consensu iudicatum est, ut s Canonici B. Stephari testibus idoneis μα are potuerint , quod post redintegrationem Ecclesis suae infra annos triginta super querela has quaestionem fecerint . per quam illorum videatu interrupta retentio, videlicet vel ante Antistitem suum, vel ante Legatum nostrum in communi audientia : hac probatione persecta, privilegia eorum proprium robur obtineant, edi Episcopalis Sedes in poserum .sdB. Stephani Fecissam habeatur; alioquin Canonici B. Johannis ab hae querela liberi
maneant, ta Episcopalem Sedem, Aut tenuerunt, teneant. Sane in hac negotii executi se nibu eis impediat illa excommunicationis diuturnitas , quam a Fraternitate tua pro bee
negotio p. sunt. Praeterea Canonici B. Stephani Ecclesae suae munimenta detineri a Canonicis x Iohannis conqueli sunt. Item Canonici S. Iobannis, quaedam ustiaIis Ibi ab eis subtracta clamabant. judicatum es ergo, ut tu istis omnino Ecessae munimenta
reddantur eum vino, P praebenda mansonarii, , ilii remm corporalium restitiationem reis
ripiant, ides viri, carnis, ta cerae. Praecipimus igitur sollicitudini tuae e e. ut supra usque ad illa verba testimonium proferant, post quae, adhuc ista erunt adjicienda et Plane hujus judicii executionem usque in adsumptionem proximam B. Mariae peoci ,
consummarique praecipimus. Interi si proce nes, uri ossciorum celabrationes, ς- ah a temtra solent Eecksa exhiberi, mutuo secundum consuetudinem persolvantur. Daram L nrani x Kalendas Maji. Hinc itaque adparet circa annum xxx s. exortam fuisse concertationem inter duas Fcclesias in urbe Vesontionens sitas de jure primatus,
quarum una erat S. Johannis, altera S. Stephaui titulo insignita. Utraque se Ca
472쪽
De Paschali II. 4 6 sthedralem EecIesiam, & principem esse dicebat quod Episcopalis Sedes modo in
una, modo in altera collocata fuisset. Caussam hanc Paschalis Papa dirimendam primum voluit a Guillelmo Vesontionensi Episcopo, deinde ipse decreto suo ab. solvit, definiendo penes Canonicos B. Stephani Ecclesiam Cathedralem habendam
esse , quoties testibus probaretur, infra annos triginta super ea querela quaestionem fuisse factam adversus Canonicos B. Iohannis . Interea vero Paschalis eam probationem per testes faciendam mandavit, aut coram ordinario, aut coram Aposto- Iico Delegato. Legatione functus est Pontificia Guido Viennensis Episcopus, qui convocato in eam rem Concilio apud Trenorcium testes examinavit, quotquot a Canonicis B. Stephani producti fuerant, quorum tamen plurimos rejiciendos voluit, quod eidem Ecclesiae B. Stephani deservirent; proptereaque favore Canonicorum B. Iohannis sententiam pronunciavit. Id placere non potuit Paschali Pontifici Maximo, qui eam ob rem memoratas literas de rejectis testibus dedit ad Guidonem, quemadmodum habetur apud Gratianum. Non tamen hic res constitit et nam mortuo Paschali Papa, ubi summum Pontificatum obtinuit idem Guido Viennensis Episcopus sub nomine Callisti IL, in primis plura favore Monasterii B. Iohannis privilegia confirmavit, & consuetudines adseruit etiam adversus Canonicos B. Stephani, ut liquet ex epistola a 3. in collectione La eana, & anni 1 isto. I deinde in epist. 14. scripta ad Anseri cum Archiepiscopum Bilantinum, & Canonicos S. Iohannis eo progressus est, ut sui Praedecessoris factum, quod subreptionis vitio laborare Professus eli, retractaret, ita exorsus: Decessorum salutascue legitima, ω justa Iuccessorem convenit eustodire, ita etiam debet malefacta salubri provisione corrigere. Ea propter nos subreptionem iliam, quae Domino Praedecessisi nosro sanctae memoriae Paschali Papaea Clericis S. Stephani de maremitatis judicio facta es, ad veritatis, Urasitiae curavimus ordinem revocare eri.
Hic interea paullisper subsistendum puto, quod in prioribus memoratis Callisti II.
verbis facile demonstro verba canonis I9. cau. 23. qu. a. , quae jam suo loco dixi
perperam fuisse Gelasio Magno tributa. Sunt enim illa Callisti II. Pontificis, adique ad caussam Canonicorum S. Iohannis, & Canonicorum S. Stephani, de qua huc usque sermonem habui, pertinentia, quamobrem canonem illum huc reserendum esse non prorsus immerito censui. Revertor in viam . Callistus II. in laudata epist. i4. enarravit, jamdiu inter C conicos S. Iohannis, & Canonicos S. Stephani agitatam fuisse controversam supeν Episcopali Cathedra, P Ecclesasua maternitate; allegantibus ex una parte Canonicis S. Stephani, Ecclesiam suam matricem antiquitus extitisse, sed propter eius destructionem Episcopos ad Ecclesiam S. Iohannis secessisset ex altera parte Cais nonicis S. Iohannis contendentibus, usu se jura Cathedralis, & Matricis Ecclesiae cepisse, quasi longa possessione . Preterea enarravit Callistus, se jampridem, dum Viennensem Episcopatum teneret, vice Apostolica celebrato Episcoporum plurium Conventu controversiam diremisse, ac favore Canonicorum S. Iohannis sententiam in Concilio pronunciasse. Post haec prosecutus Callistus, retulit Canonicos S. Ste- Phani fraude facta clanculum Romam provocavisse ad Apostolicam Sedem , ubi Paschalia Papae animum ita circumvenerunt, ut persuaderent nihil eo usque fuisse discussum, sed integram adhuc controversiam pendere; atque ita jam Curiam e eam figmentorum suorum faIlaesis, ta assentationum blandimentis asperserant, ut aIiis
nullum is ea locum habentibuι, iis scriptum Matemitatis acceperist. Insuper retulit Paschalem
473쪽
Paschalem conscium de re gesta apprime factum vehementius doluisse, ae facultatem concessisse Episcopo Bilantino, ut in quacumque vellet Ecclesia, seu S. Iohannis, seu S. Stephani Episcopalia perageret. Tandem ex integro controversam omnem a se retractatam adfirmans revocavit scriptum favore Canonicorum S. Stephani a Praedecessore datum declarans, jura Episcopalia Ecclesiae S. Iohannis competere ;quod etiam firmatur subsequentibus epistolis Is . de 16. , quae commode apud I a, heum legi possunt, ut magis, ac magis res in aperto collocetur. Itaque adparet ex his, qua ratione interpretari debeamus memoratum Gratiani canonem x. cau. 34. qu. a. , cujus sententia visa fuit a successore Pontifice Maximo quodammodo retractata. Unum adhuc adjiciendum puto, quod ex huc usque traditis facile col. Igitur; nimirum epistolam Paschalis ad Guidonem, cujus fragmentum apud Gratianum legitur, non posse referri ad annum Ooo. quod in sua Syntaxi Chronolo. Hea epistolarum Paschalis II. tradidit mansius, laudabili ceteroqui labore, cum vide, tur epistola data circa tempora Concilii Trenorciensis, ac PςOpterea circa a num in x
De Epistola ad Rheginum Episcopum .
Tres apud Gratianum canones legimus sub nomine Paschalis II. ad Rheginum
., . i. EPistopum scribentis, nimirum canonem s. Cau. 3 o. qu. 3., canonem F. Cain 3 qu. 4. qu. 3. 8c canonem 22. Cau. 31. qu. a. His e8o jungendum putavi, quem inter monumen- η. s. ta Nicolai Papae, utut illis adscribatur, recensere nolui, canonem 1. Cau. 3 . qu. . Sφ' enim cinon x. ex aliis memoratis Paschalis Papae fragmentis tanquam omnino Con xx. apocryphus reputatur. LeSitur quidem ipse apud luonem Carnoteniam in patie x. u. I s. caP. I 37., nec non in cap. 3 s. partis p. sub nomine Nicolai ad Salomonem Episco.q pum Conitantiensem scribentis; verum religio & fides ivonis non satis me liberat' suspicione, non tam quod nihil tale inter odita Nicolai monumenta legam, quam eou. io. quod resistat Paschalis Papae Rhegino Episcopo rescribentis auctoritas. Quaesiverat Α- Rheginus Episcopus, num mortua uxore, superstes mari ius defunctae uxoris com- matrem posset sibi conjugio jungere . Respondit Paschalis id nuιla viarei auctoritate veι ratione prohibitum in dicto can. 3. cau. 3 o. qu. 4. Quomodo vero ita rescripssset Paschalis, fi tum notum esset Nieolai rescripturn initio ejusdem caussae Sc quaestionis apud Gratianum exhibitum; ne forte dicamus aut nullam iuisse Nicolai atr. Doritatem penes Paschalem, aut monumenta Nicolai Papae ad Paschalis usque aeta. Iem minime pervenisse, quando tamen non diuturnum tempus a Nieolao inrerfi xit ad Paschalem. Erant quidem temporibus Nicol)r interdictae nuptiae inter eos, qui compatres , commatresque spirituales appellabantur; quod idem Nicolaus in suis responsis ad Bulgaros tradidit can. a. cm. 3 o. qu. 3. , at ne leve quidem Ue stigium est ulterius productie disciplinae, qua fieret, ut haec spiritualis Cognatio adfinitatis legibus subjaceret, quemadmodum furiacet eonsanguinisas. Continversiae istucirca finem undecimi tantum, aut inhio duodecimi laeuli prodierunt, quo tempore non ignoramus, fuisse de cognationum juribus ad finem impediendi matrimonii acedirime disputatum. Neque pepercerunt, qui disputabant, effingendis Maximorum Pontificum decretis, sententiisque, quibus opinionem suam quasi in tuto collocarent .
Atque inter ista non injuria r censeo memoratum Canonem r. cau. 3O. qu. 4. , Cui
essingendo verosimilem praebebat occasionem epistola quadam Nicolai I. data Sal moni
474쪽
De Pasibali II. c smoni Episcopo Crestinuens in caussa Ludovici Germanici Regis, in qua nonnulla de injultis eiusdem nuptiis tradita suerunt. o sic paucis expeditus a canone Nicolao Pontifici adscripto, ad alia accedo, quae Paschali Pontifici tribuuntur. Romani Correctores ad canonem 1. cau. 3 o. qu. 3.jam observaverunt , cpiliolam Paschalis ad Rheginum fere integram legi apud Anselmum, atque apud Polycarpum hoc ordine: nimirum ut primum legatur canon
qu. a. Ego non dubito de hujus epistolae veritate, tanquam ejus, cujus αἰ cminexunt Collectores Paschali II. coaevi. Dixero tamen, Anselmum Lucensem aetate Pasqeh.ilis jam obiisse, proptereaque nisi collectionem ipsam ab Anselmo abjudicemus, necessario concludere oportebit, eam epistolam recentiore manu Anselmi collecti ni adsutam fuisse ; cum autem recentior eadem mavus Gratianeam collectionem anteverterit, utpote quam Gratianus secutus est, non dubito, quin Ρaschalis II. temporibuet eidem epitiola addi Anselmi collectimi potuerit, ac projnde additamen tum in ipsa tempora Paschalis inciderit. Neque vero aliquid in eisdem monumentis occurrit. quod minus adcommodatum disciplinae illius saeculi videatur. Etenim in Primis canori s. Cau. 3 o. qu. 3. Comparat filios ex baptismate susceptos, filiis adoptione quaesitis, ita, ut quemadmodum adoptio matrimonia impedit inter nariturales liberos, atque adoptivos, sic etiam spiritualis quaedam filiorum susceptio inter spirituales, naturalesque filios conjugia prohiberet. Quis autem ignorat, has fuisse non tantum Ecclesiasticorum Patrum , sed etiam veterum Principum tales nuptias prohibentium sententiast quemadmodum etiam ratiocinabatur inter ceteros Nico.
Iaus I. in can. I. Cau. 3 o. qu. 3. Deinde in Can. s. cau. 3γ. M. 4. declaravit
Paschalis, cognationem spiritualem adfinitati non subjici, uti subjicitur consangui taet, quod sane receptis Ecclesiasticae disciplinae principiis minime adservabatur. Nismirum ipsa exempla adoptionis, quae facile accomodabantur, ut diximus, cognationi spirituali. idipsum facile , & tae discrimine evincebant; praesertim, quod nulla veterum auctoritas intercederet, quin amplius facessere negotium possit memoratus canon I. Lau. 3 o. qu. 4. , quem Ob eam rationem perperam Nicolao Pontifici ad tria
butum misse nuper scribebam. Imo eidem firmandae disciplinae commode accedere hue potest canon . . Concilii Triburiensis ita conceptus : Iui spiritalem habet compatrem, cujus Ilium de lavacro sacri fontis accepiι, ω ejus uxor commater non es, i erat ei defuncto compatre suo ejus viduam ducere in uxorem , s nialam habent confam initatis propinquitatem. Demum quod spectat ad canonem za. cau. 33. qu. 2. , consonat ipse germanis, quae jamdiu stabilitae erant, regulis adfinitatum, quibus cavebatur , ut non solum inter consanguineos a nuptiis abstineretur; verum etiam vir abstineret.a ducenda defunctae conjugis consanguinea, sicut uxor abstine I a coωjugio eum defuncti conjugis consanguineo telebrando. ,
De epistola ad Victorem Episcopum Bononiensem.
. Ex eollectione Anselmi primum etiam repetitur canon p. cau. 16. M. 1. tri m. mbutus Paschali I l. ad victorem Bononiensem Episcopum scribenti. Verum ex iis, - ιο. quae superius jam dicta sunt, liquet collectioni Anselmi posteriore manu eundem
475쪽
Anselmus. Ego sane affirmare non possum, jure optimo canonem Paschali adserta, cum inter edita Paschalis ejusdem monumenta minime reperiatur, cum Praeterea Victoris Bononiensis Epistopi nomen non adpareat inter monumenta Ecclesiastica illius aetatis. Dixero tamen, quod in eodem canone traditur, convenire admodum canonibus numero plurimis eo tempore constitutis; nimirum contentiones tunc acer rimae fuerunt inter Clericos, & Μonachos de Sacramentorum administrationibus,
Monachis passim Ecclesiastica officia sibi vindicantibus, & quamquam, ubi Episcopi
id in Di cesibus permisissent, res nullam dubitationem haberet, rejecti tamen Μωnachi ab eisdem muneribus frequentissime fuerunt, quoties ipsi propria auctoritate eam sibi potestatem adsererent. Idipsum etiam de decimarum juribus passim constitutum est; nemo enim ignorat, undecimo Ecclesiae saeculo decimas ex concessione Episcoporum, Maximorumque Pontificum pluribus in locis Monalteriis fuisse do. natas, ut tandem aliquando a Laicis auferrentur, qui easdem pridem occupaverant,& viris Ecclesiasti eis, quasi non sitis tunc ossicio suo fungenti s denegaverant. Ita ad eam rem stribit Ivo Carnotensis in epistola lya. ad Μonachos Columbenses . Abbates, edi Procuratores Monasteriorum aliquas decimas, quin jure Pertinent ad dispem sationem Episcoporum, Mon steriis suis adquiserunt ... Licet enim decime, edi obta. siones principaliter Oerieali debeantur militia ' potest tamen Ecclesia omne, quod habet, eum omnibus pauperibus habere commune. 2uanto magis cum hia pauperibus, qui reli. ais saevitatibus propriis non in angaria bajulantes Cisipi crucem sequuntur pauperem Christum t υ tamen, in quo Abbatibus, ta Fraepostis Monosteriorum parcendum esse mon insimo, si ab illis, ad quos non pertinet, idest a laicis decimas, cis oblationes acta. piaat , s inordinate eas a quibuscumque personis adquirant, I emista transgrediamν antiquor, idest s stipendia Presbyterorum antiquitus institum minorent, ac Mi usurpent. Ut vero canones illos in medium producam Pasthalis II. temporibus editos, quibus
nonnulla similia cum sententia memorati canonis s. continentur, in Promptu est ca- non 38. Concilii Strigoniensis anni xii 4. apud Mansium ita conceptus: AB res muram , sandalia, nodum ante cappam non habeam, vel cetera in gnia , neque baptiten
neque poenitentiam dent, neque ad popuIum sermonem faciant. Huic similis in cation Concilii Lateranensis paullo post Pasthalis II. obitum celebrati sub Callisto II. amno 23. num. I . ibi: Interdicimus Abbatibus, ta Monachis publicas paenitentias dare. ω infirmos viMare, ει uisiones sacree, ta missas publicas cantare . Chrisma ,s oleum, eonsecrationes orsarium, ordinationeι Clericorum ab Episcopis aecipiant, in quorum Paroebiis manent. Huc etiam Pertinent canones 6. xo. & xx. Concilii Pictaven. ss relebrati sub Pasthali II. anno x xoo. ibi e can. 6. Ut nullus Abba m utatur erim.
reeis, s daliis, a muto, nis quibur fuerit per privilegium a Romana hecissa concessum. Can. 1 o. Clericis Regularibus jussu Episcopi sui bapti re, praedicare , paenitentiam dare, mortuos sepelire liceat. Et can. II. Nut nullas Monachorum parochiale ministerium presburerum , ides baptizare , praedicare , paenitentiam dare praesumat. Facere etiam
posset ad eandem rem epistola Pasthalis Il. 7s, ad Pontium, & Cluniacensem AN hatem , ubi postquam Sanctus Pontifex retulit, temporibus Berardi intistensis Episcopi inter Monachos, N Epistopum eundem omnia quiete, pacificeque ordinata
isse, conqueritur deinde, quod illi post Epistopi ejusdem obitum sibi jura quadam Epis.
εopalia temere vindicassent. Adde, si lubet, canonem 6. inu. x s. qin m. qui Perii exd Claromontanum Concilium sub Urbano Il. eelebratum paullo ante, quam Pa chalis II. summum Pontificatum coinquerelis: adde demum duos canones
476쪽
De Pasibali II. 467 Concilii Romani sub Urbano II., & anni 1osy. , quo Ipsb anno Paschalis II. ad Pomtificatum evectus est;sunt autem his verbis roncepti: Can. x s. Nullus laicus decimas suas, aut Eccisam, avi quidquid eccisalici juris es sine consensu Episcopi, Wι Romani emccisione Ponti is, Monasteriis,aut Camnieis erre praesumat. Quod squis Episcopus improbitatis, Mavaritiae caussa consentire noluerit, Romam Ponti ei nuntietur , es ejus Istoria quod erendum es , offeratur . Can. 16. Nullas P uas , nullus Ecelsarum Praepestur qsae juris sunι eccloastici , a lateis auipere sne Episcopi conrasree praesumat. Ex quibus omnibus satis arbitror demonstratum, canonem s. cau. x6. D. I. , & si Arte indicari non possit, quonam singulari ex monumento decerptum sit, tamen Paschali II., de ejusdem temporibus plurimum convenire.
De ceteris canonibus Paschali adscriptis.
Supersunt adhuc nonnulla Paschalis II. monumenta, quae aut apud Collectores I .iis. alios perierunt, aut ad alios auctores perlinent, ideo vero rasthali adscripta, quod eau. r. temporibus ejusdem Papae in variis Episcoporum Conciliis edita fuerint. Hujus- qu modi sunt in primis canon ras, cau. a. qu. r. , & Canon 14. eau. z. qu. quo' can. 1 rum equidem verba in ipsis Paschalis epistolis desiderantur, sed sententia aut ma' eati. r. xime congruit ejusdem Pontificis aetati, aut in canonibus illius temporis Concilici qu, I, rum facile continetur. Pertinet illa ad improbandam simoniae labem, item ad re clarguendam vim, quae in beneficiorum ecclesiasticorum, praesertim majorum, ton cessionibus intervenire solebat, quemadmodum apprime norunt ouotquot in historia illius saeculi vel leviter versati sint. Cum vero ea res non modicis contentionibus .esset obnoxia , unde gravia & ipse Pontifex pati incommoda debuit, mirum non est, si sancti Viri scripta eo colimantia non ad nos usque pervenerint ; quamobrem curandum est, ut similia quaedam adhue adserantur, ex quibus Paschalis sententia in tuto collocetur. Profecto cum memorato canone has. plurimum con sonat epistola Paschalis 3., 41., & 4a. ad Anselmum Cantuariensem in veneta editione Labbet, ubi sane Episcoporum electiones libere, nec vi adhibita faciendas esse traditur . Eo etiam referri possunt canones aliquot non longe dissiti ab aetate Paschalis; inter quos memoratur canon 4. Concilii Tolosani anni xii p., ubi qui bona Eaclesiarum regulariter ordinari non patitur , ita damnatur, ut M Ecclesae Iimis bus tanquam sacrilegus arceatur I 8e canon 4. Concilii Lateranensis anni ira 3., in quo ejusdem criminis reus ut sacrilegus judieatur . Item eum memorato canone 14.pIurimum consonat canon ς. Concilii Pictavensis sub Pasthali II. celebrati anno xxoo. ibi: Nut neque Cierici, veι Monachi per pecuniam Altaria , veι decimas ilia, Ialais , MI quibuslibet personis Mi adquirant, Imiliteν sub excommunicatione interdicimus . Romani Correctores etiam adnotaverunt, verba illius canonis eadem esse Cum verbis canonis 3. cau. r. qu. 1., ad quem videre quisque poterit, quod daeo superius tradidi, junctis etiam ad illum Romanorum Correctorum adnotati innibus, quibus canon ipla ad varia veterum Conciliorum capita exigendus ponse
Canon εν. cau. x ε. qu. I. inter edita Paschalis II. monumenta desideratur l cis. 1. tantummodo nonnulla similia sub ejusdem Pontificis nomine leguntur apud Gre- cau. 13. gorium iu cap. a. de decimis, de uberius in Collectione a. Decretallum cap. 7. N a n a cod.
477쪽
46 8 Pars secun a . Caput LXXXVI.
eod. tit. his verbis : Novum genus exactionis es, ut Geriei a Clericis frugum derimas , vel animalium exigant; nusquam in lege Domini hoc praecipi Iegimus , aut per-' mitti ; non enim Levitae a Levitis decimas accepisse , veι extors se Ieguntur. Ilii profecto Clerici, qui a Clericis spiritualium misiseriorum Iabores accipisnι , decimas eis debent. Ceterum quoties memoratus canon 4 . exigendus sit ad Conititutiones aut ab eodem Paschali II., aut ejusdem Paschalis II. temporibus editas, facile in medium ea produlentur , unde colligatur, canonem illum jure optimo Paschali tributum fuisse. Tres canon ille partes habet: nimirum in prima agitur de obligatione decimarum Sacerdotibus, ae Levitis persolvendarum I in secunda de exemptione Monachorum, ac Clericorum communem vitam ducentium a decimis Praestandis; in postrema Gregorii Μagni sententia explicatur. Sane quod ad primum attinet, extat egregium monumentum Paschalis II. apud Gerohum Praeposituri Reicherspergensem in psalmum 64. editum apud Bal tum lib. s. Miscellaneorum pag. 188. , & apud Mansium in tom. a. Supplementi Labbeant pag. III. , atque in illo traditur, Sacerdotes novae legis locum quodammodo tenere Levitarum antiquae legis, ut quemadmodum olim Levitis, ita Sacerdotibus hodie decimae persolvantur , his verbis : Clericorum ordinem in Ecclesa tribus Leviticae locum tenere, P apostolicae dignitatis jura servare , cia gerere nemo sanum sapiens dubitat . inde certum est, eos Levitarum, V Apostolorum regulas , id vitas imitari debere ;quorum noscuntur locum tenere, dignitatem habere, eis oscis gerere . Quae enim ιμLoitis, eae quae a Domino regula datuν Apostolis, haec eadem Catholicis pariter Clericis usque in Inem mundi iura earum supplentibus indicta nequaquam ambigitur. Ecquidem quod Levitis interdicituν adhuc in umbra graulientibus, quomiast nobιS concedita jam in veritate persistentibus, cum multa Iegamus illis D e concessa, quae nobis prcculdubio sunt prohibita Τ Aaron itaque , ω fliis eius, ecterisque Levitis a Domino dicitur, In terra filorum Israel nihil possidebitis , nee habebitis partem inter eos; eo enim para,
P hereditas vestra in media Iliorum Israel, paullo pos subsequitur et Furis Levi
dedi omnes decimas IsraeIis in possessionem pro ministerio, quo serviunt mihi in tabernaculo Dederii: P de eisdem post pauca r nihiι aliud pos bunt , decimarum oblatione contenti, quas in usus eorum, se nec faria separari . . . Haec Levitis, est Apostolis mandata sunt. 'utri rue una regula, ta eadem lax praeripitur . Qui ergo alis re gula , F lege ista tenentur, nis CIerici, qui Levitarum Domini, G Discipulorum . Chrisi lacum tenent, ministerium implent, vices servant, ordines habeηι Τ Quod spectat ad secundam partem, plurimum facit canon 62. Concilii Strigoniensis annixi 14. celebrati temporibus Paschalis in illis verbis r Deeretum est, est sancti Ce eilii sincitum est auctoritate , ut de propriis horreis, seu eellariis, aut quolibet Monas norum , ta Ecclesiarum , ω omnium, qui in Clero sum, decimae non exigantur , --cepta quarta parte parochiani Presburi. Quod demum nomine Gregorii Magni in postrema canonis parte describitur, reserendum est ad celehrem illam epistolam ejusedem Pontificis ad Augustinum Anglorum Episcopum cap. a. , de quo jam agea
dum fuit ad Canodem 8. Cau. 12. qu. I. α,. ,ε. Non aberravit a Veri specie Balugius ad canonem 16. cau. I 6. qu. 7., cum tra
a . 13. didit, putare se , illum conditum fuisse in Concilio Trecensi , cui Paschalis II. γ is, praesedit; addens, ad illud Ipsum Trecense Concilium videri pertinere etiam tria tu i. capita, quae sequuntur, videlicet canones x ., i 8., & xy. Sane quotqua criptores de Coacilio Treceasi amo aio . celebrato meationem fecerunt, universi te
478쪽
De Pasibali II. . : ' 46ς stati sunt, ea omnia ibidem decreta fuisse, quae in memoratis Gratiam canonibus continentur. Perierunt hodie illius Concilii acta , tantum nonnullae actorum reli. quiae superfuerunt, unde vix Gratianeorum canonum verba ad alios codices exigi quoquo modo possunt et interea tamen non dubito, quominus eorum per omnia consistat auctoritas. Etenim si tu primis conssideremus canonem r6., scribit Urspergensis in Chronico ad annum lio . latam fuisse in Trecensi Synodo sententiam de libera Pastorum electione, EP de caercenda laicorum in eccloasticas dignitates praesumptione. Aptius Crantetius lib. s. cap. 33. inquit: Paschalis autem Pont,so tum in Galliis apud Tre. eas habuit generale Comitium , in quo inter alia decretum est, μod nemo investituram alicujus beneficii, aut eccle incae dioitatis a manu laica excipiat, quoad usque mee quaestio inter Papam, ta Regem θηodaliser terminaret*ν. De eadem re scripsit PDRhalis ad Rothardum Archiepiscopum Moguntinum utens canonibus vulgo Apostolarum , & sententia Concilii Antiocheni quemadmodum Iiquet ex epitiola, quam edidit Μartene veterum monumentorum tom. r. 'pag.,616. , cujus in fine haec te guntur: Nos quo se Sanctorum Patrum constitutiones sequentes cum fratribasinostris in Trecens concilio statuimus, ut quicumque Clericorum de hac hora investituram Eeri . sue, vel erelas istae dignitatis de manu laici aeceperit , ta qui ei manum imposuerit, gradus sui periculo subjaceat, G communioηe priuetur. Nemo statim non agnoscit in his verbis memoratum camnem 27. Cau. I 6. qu. 7. Huc quoque Pertinet, quod dicitur in alia Paschalis epistola ad Reinhardum Episcopum Halhertiadensem apud laudatum Martentum pag. r618. ibi e Statutum est in Trecens Concilis , ut squis ex
mans Iaica EGIesae investituram acceperit, tam ipse , quam ordinator ejus d ponatur, P a commnione removeatur. Idem Martene in Iona. 7. monumentorum ex ΜS. S. Germani a Pratis nonnaelosi edidit Trecensis maciliis canones, quorum primus
hic est: Qui ab hac hora irreoisuram episcopalem, seu aliquam Diritalem dignitatem a lateali manu susceperit, s ordinatus fuerit, de natur, Imul ει ordinater ejus . De
canone 18. Cau. με. qu. 7. praeter ea , quae Romani Correctores observaverunt,
vita notandum est, quod deducitur ex epitiola Richardi Albanensis Episcopi, &Sedis Apostolicae Legati , .mae. habetur inter acta Concilii Claromontani anni mo. Ei r Dominus ripari Paschalis in Concilio Trecens omnes eos excommunicavit, qui pa tam violarent, edi priecipue eos , qui res ecclesasticas usurparent, vel personas in aliquo oste laederent, ut m in vita, nec in marte Ecclesin communionem haberent, nis aliqua satisfactione prius respisceres tac. Eadem fere constituta leguntur in Concilio Picta vensi anni et xxo. sub eodem Paschali II. celebrato can. I 4. ibi e Nu. ntilius ι-orum de ollat lanibur, quae esseruntur, vel donantur ad Altaria stet M t nux Presbyteri ..us quod pro sepultura stilium devote doratur, praesumsat participare , sub
kopi, Me in vita, sis post. mortem sbi vendieare praesumas. Quod s fecerit, lanathema se. Demum Mina canonis i p. cau. I 6. qu. 7. non leguntur quidum ipsa in iis, quae supersunt, Treceo fisi Concilii laciniis, sed tamen facile ad illius Synodi sententias rediguntur nilnirum , t ut: intelligatur . nes ecclesiastieas a niminu diripiendas fuisse , ne Dei Fecista dividi quoquo modo videreturis. Huc referri poriteth Capitulum quoddam concilii Gualtillensis a Pasthali Il. celebrati P & quidem
479쪽
iis deficientibus auctoribus in ingenuam libertatem resurgit. inde prouidendum est, ut ho/um sebis tum causta peniιus abscindantur. Patrum ergo constitutionibus consentientes, Ecelestarum investituras a Dicis fieri omnino prohibemus. Siquis autem hujus deerrai te. merato extiterit, tanquam maternae injuriae reus, Oericus quidem ab ejusdem dignitatis consortio repeliatu , Micus vero ab Ecclesin liminibus arceatur. Porro Trecenses Patres in eo canone, qui apud Gratianum laudatur, imitati quoquo modo videntur verba S. Augustini in enarratione a. in psalmum a r. ita scribentis: Divisertinasbi vestimenta mea r vestimenta sua , Sacramenta iuus r Attendite , fratres, vesimentai us , Sacramenta ipsius potuerunt dividi per haereses , sed erat ibi vestimentum, μod nemo divist . Et super vestimentum meum miserunt sortem . Eraι ibi tunica , dicta Evangeιsa, desuper texta. Ergo de caelo, ergo a Patre, ergo a Spiritu Samao. seMaeo ista tunica, nis charitas, quam nemo potest dividere, quae es ista tunica, uis uni- ναῖ In ipsam sors mittitur , nemo illam dioidit: Sacramenta Mi haeretici dividere ρε-
fuerunt , charitatem non diuiserum : ω quia dividere non potueruηι, recesserunt, tua autem manet integra . Sorte obvenis qui fiam , qui habet basc, securus es . Nemo tuam mouet de Eecissa eatbesica. Et s 'ris illam incipiat habere, intromiuitur, quomodoramus olivae a coIumba . Haec omnia simul juncta facilem memoratis canonibus universiis exhibent interpretationem. Solius Gratiani testimonio Paschali II. adscriptum invenio canonem 28. Cau. x s. D. a. , verum Collector ille apud me tanti non fit, ut stulm adquiescendum putem . Nimirum aut ea, quae in canone exhibemur, non sunt Paschalis verba, aut si sunt, commoda erunt interpretatione donanda, non ea, quae ex ipso verborum cortice colligatur . Nimirum itatutum ibidem videtur , nemini ex Abbatibus , Monachisve iacta ministeria esse a quoquam Episcopo concedenda , qui non fuerit aut Episcopi, aut Archiepiscopi, aut Primatis, aut Parriarchae alicujus obnoxius jurisdictioni. At vero quid juris, si Episcopi, aut Μetropolitae, aut Primatis, aut etiam Patriarchae jurisdictionem declinet Abbas ex Apostolico, quod rite obtinuisset, privilegio exemptionis Τ Ecquidem verba canonis generalia sunt, nec si uuhujusmodi Abbates aliquam cum Episcopis habere communionem . Verum haec omnino dissisnam a mente Paschalis it., & aliorum Pontificum Maximorum illius saeculi, qui non semel plurimis Monasteriis exemptionum privilegia concessere . idest, ut soli Pontifici Maximo subessent, nemini ex inferioribus Antistitibus quainaumque diguitate condecoratis, ita tamen, ut iidem Abbates, & Monachi a proinximis Episcopis, quos Hegissent, Sacramenta quaedam , Se Sacramentalia postula. ent. Sic Paschalis II. sibi immediate iubjecit Monasterium Cabilonense, uti lisquet ex ejus epistola 2. , salva tamen Cabitonen s Eeriesae ea mica reverentia. Si ci . epist. 4 . Soli Romanae.Eccissae subditum , ω ab omnL EecIesarem jugo ιiberam h beri voluit Coenobium Sanctae Sophiae Beneventanum , ita tamen , ut Chrisma , Geum sanctum , consterationeτ Aitarium , spe Ba icarum, ordinatiora Monaoboram ad saeros Ordines ab Episcopis Dicecelanis acciperentur. Idipsum habetur in epistis a. de Monasterio Uezeliacensi, necnon in epistola 6 . & s. de Monasterio Cl aiacensi, & in epistola 94. de Μonasterio S. Μariae apud Bantium , ut multa alia omittam similia, & vetustiorum , Oe recentiorum Μaximorum Pontificum. monumenta. Itaque aut memoratus Gratiani canon a Ρaschali u. erit abjudicamdus , tanquam is , qui Paschalis sentemiis minime consonet ς aut fi forte a qu
quam recipiatur, ita eri euisendus, ut pertineλη ad Abbatea illos, qui teme
480쪽
De Paschali II. 47 re, & nullo obtento a sede Apostolica privilegio Episcopis Dioecennis parere .
ac subesse detra Libant. Illis occasionem excutiendi Antistitum jurisdictionem dare Poterunt Μonasteria quaedam , quae vel fundationum tabulis, vel singularibus privilegiis exempta fuerant in ordinariorum potestate. Tunc autem temporis plurimos ruisse hujusmodi Abbates, qui adversus Episcopos contenderent, unde Propterea oriri occasio potuerit Paschali II. ita constituendi, eosdemque ad praestandam Episcopis legitimam obedientiam hortandi , compellendique , facile colligitur ex univeres propemodum Coneuiorum actis, quae sub faculi undecimi finem, vel sub initium duodecimi celebrata ferumur.
Innocentii II., cuius aetate Gratianus aut jam collectionem suam adornabat, aut adornandam meclitabatur , Decreta , & Constitutiones, aut ex Lateranensi Concilio sub eo celebrato, aut ex duabus
illius Pontificis epistolis depromtae sunt. Ex Concisio
Lateranensi. Can. a. dis. 28. consonat etiam eum canonibus Conci ii Romani
anni 21 1. Can. s. dip. 6o. jungendus cum can. s. cas. 21. μ. E.
Com. 3 s. dist. 6v ex integris exemplaribus emendandus Can. i. dist. 9o. ex integris Concilii exemplaribus supplandus. n. x s. cas. 1. F. 3. μ integris Concilii exemplaribus emen. dandus . Can. I. cas. 8. F. 1. supplosit ex integris Concilii exemplaribu3 .can. 47. cm. 12. qu. a. ex aliis istet is exemplorauι emen. H dandus. Can. 29. cas. 27. s. q. ex adjunctis silius temporis explicandus. n. 23. cau. 18. F. 2. consonat cum integris Concilii exemplaribus . lCan. s. cos. 21. F. a. iungendus eum eas. 3. Ast. 6o. Cau. s. cati. 21. qu. 4. paullo varius in aliis Concilii exemplaribus. Cau. 3 . eas. 23. F. g. ex integris Concilii exemplaribus supplandus. cam 4o. -υ. 27. F. x. supplosiι ex integris concilii Mem. plaribus . Can. 8. de pinu. s. s. eonsoηα eum integris ciuilii exemplaribus.' C Can. 2 i. ea . 2. qu. s. eonferendus eum aliis Pontificum Nam