장음표시 사용
21쪽
rerum tractatione abstinere posse videamur: attamen, quum multa in vulgaribus grammaticorum libellis negligi, multa etiam perperam doceri soleant pauca quaedam, quae prae ceteris necessaria videbuntur, Ob-.seruabimus. Neque enim negligenda sunt minora, sine quibus maiora constare hauta possunt. In oribo II. Prima grammatices pars OR O-grQbia GRAPHIA est, de qua post ALD MANU-
piemus, quae praecipue obseruanda existimamus iis, qui sunt elegantiae studiosiores. luemadmodum nimis hic adsectatio fugienda est ita nec omnia sibi permittunt accuratiores a)
a Recte enim obseruatum est a QVINCTILIANO Insit orat. L s. alios barbarismos scribendo fieri alios sequendo quia, quod male scribitur, male etiam ἀ-
υ uisio III. Adsectationis notam vix effugiunt, pq qui singulare sibi fingunt scribendi genus, 2. ι; quod Vel non est publici saporis, vel aliis adfὸctis harum lautitiarum parum gnaris crucem to figit in
v Non probandi itaq. I. qui in scribendo omnem euphoniam negligunt, lambentes, v. e. CONLEGA pro Oluga , CONRVI pro corruit. I. qui archaismos studiose consectantur , veluti HE IC pro hie, SE IN pro e PLOSTRVM pro pia frum. COTTIDIE pro quotidie. Etiam enim haec limitia in vetustis monimentis legamus non tamen hodie Euandri matri seribimus, sed nostrae
22쪽
aetatis hominibus Et si saeeuhim nostrum non fert
Plautina: VL pro olla, VOLGO , pro vulgo vel Lueretianum IR Ra pro terrae, i similiaὰγ eur illis non minus obsoletis delectemur Sane orthographia consuetudini seruit, trioque saepe mutata es, ait QVINCTILI A NUDIUIT. Nec ferendi, III qui ipsi sibi analogiam fingentes, ad eam receptam ubique seribendi rationem refingunt, hinc seribere malunt DC RIB SI, quam seripsi, L A BIN S. quam lapsus ADTULI, quam Multa enim, quae analogia admittit, plane repudiat vis, quem penes non modo loquendi, sedis seribendi arbitrium est iiis ferret seribentem LEG TVM pro Iectum D tamen illud a LEGO est Haut minor
eorum quoque κακοζηλει est, IV qui vetera signa reiiciunt , nouaque suo fingunt arbitrio. Sie multi Graeca voeabula sine aeeentibus S spiritibus scribunt, in Latinis eontra recipientes lineolis quasdam accen
tus, circumflexos , V. e. απογροφη, πισημη, longe,
penitus Muga, frum. At accentus tamen oespi . Titiis Graecorum iam a multis saeculis recepti suisque inclusi sunt regulis qui Latinis voeabulis adpingi Ient, ludimagistrorum debentur industriae, nec ulis Iam iustam habent rationem.
IV. Omnia sibi permittere videntur, qui nullam plane et lingua ipsius, chvel an- - ' liquorum monimentorum, d in scribendo habendam esse rationem existimant Ahis
e Peccant itaque, qui etymologiae nullam habent rati. onem. CONVICIVM scribunt accuratiores, non conuitium est enim quasi conuocium Lis. I. G. de iistur. famin libril. Η E RE S magis placet eruditis, quam haeres, est enim ab herus. Addantur tamen, quae de his similibusque etymologiis, in iure nostro traditis, disputant AEGID MENAGIVS in moenitat. Iur. Cap. XXXV. QV. C. CAR.
23쪽
et Iciar alia qui negligunt, satis ostendunt,
parum sibi eurae esse scribendi ἀκρίβe-.J Distinsuenda tamen timetira sunt monimenta Vetera. Aecuratissimam plerumque scribendi rationem sequuntur numi, ut recte doeuit Z SPANHEΜ.
deifupraesunt. Numi . DUCII p. 81. Ast in marmoribus saepe aberrant indocti lapicidae atque opifices semigraeculi inis enim seriberet SCAENA pro scena, TEMPTARE pro tentare EPISTULA pro episeolis Et tamen haee passim leguntur in lapi
dibus. Vid. o. CLERICI Nibliotb. Selea Tom. XIR. p. i. Deinde in marmoribus vetustissimis naulta exstant, quae passim emolliuit elegantior aetas. Vnde frustra esset, qui ex eolumna illa rostrata Duillit orthographiae petere exemplum sustineret. Sane iam sua aetate in multis mutatam esse veterem seribendi pronunciavidique rationem , exemplis quibus dam demonstrant CICERO in Orat. XLVIII de in Im C TU I A N in Orat L 7. IX. vlt. Ex quibus omnibiis sane olligimus, e monimentis antiquisnumos praeferendos es. lapidibiis ex his vero eos, qui aurea aetate positi sunt antiquissimi recentioribus publico alit claroruin virorum nomine seriptos priuatis Ma vulgo positis, esse ante habendos. Vitiosissima seribendi ratio observatur in monimentis Christianorum , a quorum imitatione omnino absti
Regulo obseruandae ergo quaedam regulae
tb eis tum de Utteris, earumque mutatione, tumqtiosis de abbreviationeis dissiUisne vocum xum stitia de ipsis vocabulis quibuulam , quae perperam vulgo scribuntur. suid οἷ- VI. Ad litteras maiusculas quod attinet, bis, in iis scribendis eo tutius veterum sequi-hii, urseribendi rationem, exqvocentius con-mai, seu stat, antiquos Vix aliis, quam characteri
24쪽
e Ex veterum itaque monimentorum contemplatlandi hae sere colliguntur regulae. I. Cauendae sunt formae litteraro, quarum nuLlum in antiquitate exsat exemplum. Tales sunt litterae I pro pro V. AE pro AE, o pro OE U enim littera ex Gothico haractere est, ut patet ex M A BIL L O N. de Re Diplom. I. H. .p. 47. Reliquas formas typothetae inuenerunt. Eies Onquamuis in numis quibusdam eou trahantur ob spatii
angustiam, in iisdem tamen numis etiam D. L. ANT AR. Λ L. aliaque in unum contrahuntur. quae tamen nemo temere imitaturus est Vid. CELLAE R. Oribogr. Lot. I8. o. II. In litteris maiusculis una littera altera malarhaud so. Sine exemplo ergo seribitur VCTOR IOANNE Multoque magis ridiculii est, si
omnia voeabula a litteris maioribus auspicemur, e g. DE DONATIONIBVslNTER VIRUM ET UXOREΜ. Id quod nonnullos diligenter obseruare video. Ast solebant tamen veteres duplex I plurumque eontrahere in I maximum, &hine scribere DEICITO SVLPICI. iii cta quantitate longum reliquis chara-Eteribus grandius pingi consue iusta novimus. incilla 'CAPTIVI pro CAPTIVI, LUDI pro LUDIS. similia. Prius quum aetate Auguste paene perpetuum fuisse doceat FIENR NORISIVS enotaph. Pisan. p. 4 3.sine adfectationeis nobis imitari licebit. III. Maiusculae litterae minoribus non sunt miscen dae, nisinitis vel orationis, e periodi , vel nominis propriti Unde falluntur, qui omnia substantiu Germanorum exemplo litteris maiusculis distinguenda putant, scribentes v. s. Tollebat lumas Aura vo- Iitantes o Pinnasque per Maria Spuma torquebat. Nec adeo neeessarium est, ut tituli honoris scribantur litteris maiustidis, veluti ei, Princeps , Dominus. Quanquam enim nonnihil dandum sit opinioni saeculi, elegantius tamen seribes REX PRINCEPS.
OMINIS. Quod tune obseruandum, si emia
25쪽
pellandi sunt viri illustres tune enim elegantius seri-bes M, VI , VIR ILLUSTRl , quam mixto scripturae genere, Te, Tui, Vir luseris , CELLAR. orthogr. 76.fequ. Ἀdsectationem tamen & hoc redolet, si in adiectivis gentium nomina designantibus alitteris maiusculis abstineas, seribas germanus, graecus, francisus pro Germanus, Graecus, Francicus. Sunt enim ct hae nomina propria. . f Attamen non semper maiusculis vel uncialibus litteris usi sunt Romani, sed minutis etiam nonnunqtiam, forma tamen a reliquis parum distantibus. Saeeulo sane quarto minores litterae adparent in marmore Romano, quod exhibet, AB ILL in Supplem libr. de Re Diplom. p. II4.
QVAE VIXIT AN V. M. VII. D. XXI.
MERCURIUS PATER FILIAE D. IV ID. Non Maso ET OLEMIO COSS. . .
Vides hie exemplii minuscularum litterarum iam saeculo quarto adhibitarum Vrsi enimis Polemi eonsulatus ineidit in annum Christi CCCXXXVIII.
sis; inia VII. In minusculis litteris, quae in via- minuscu cialium locum celerioris scripturae caussam succenturiatae sunt, pauciore Obseruandae sunt regulae, g quas itidem veluti per lancem saturam exhibebimus.
Tales sunt, quae sequuntur. I. Cauendae orate formae litterar in a ivpotbetis fine necessitate inuentae, qualis est j proa Scriben- dum ergo inuo non juuo, adiicere non adjicere For.
26쪽
mare enim illam Lignorant monimenta vetera, eamque scilis debemus typographis. II. In diphthongis ae deae vel contrahi possunt voeales vel aratimponi. Sive ergo scribas aegritudo, si te
aegritudo perinde est. Neutrum enim sine exemplo est. Id modo cauendum, ne aratione scribendi semel electa temere discedamus. Antiquissimi codices non minus ae diplomata vetusta saepius praeferunt ae quam re,
ceu obseruarunt HERM CONRING. in Censura Diplom. Undau. p. 316 ABILLON. de Re Diplom.
II, I, II p. 68. III. Littera, ab initio G in medio In Iitterarum recti me adhibetur Seribendum ergo ut pro
Ut iuuo pro iuvo, uua pro uva. Veteribus enim non alia nota erat figura littera illiu S, quam . Quoties autem illa in medio vocabulo occurrebat, eam lineola iungebant litterae sequenti, ct inde nata sigil-ram sane hane scribendi rationem primos illos elegantioris litteraturae vindices accurate seruasse, nouum admodum esse illud ii vocalis &, eonsonantis diserimen , editiones auctorum vetustiores satis
VII. Sunt regulae communes litteris Quid iis maiusculi. minusculis quarum tres hic ullisque potissimum dabimus, prae reliquis accura γ'-- te obseruandas h ter th Priores regulae ad litteras Graeeas ultima ad litteras in compositione vel mutandas vel retinendas pertinent. . I. Litterae . Θ X. s. X. Graeeorum propriae adeoque non nis .in vocabulis origine Graeeis adbibendae sunt. ale ergo scribitur AVTHOR, LETHUM, HVSCIA ANTHONIVS, KALUMNIA, SYDVS TYRO, HYEMS, STYLUS, LACHRYMA,
SEPULCHRUM, CHARVS pro auctor, letum N scia, Antonius, alumnia, sidus, tiro, hiems, stilus, lac mo, sepulcrum, ea us, ConL CI ERO in Oratore
27쪽
ιον XLVII ob in Ao tamen ch. admittuns, pulcher, inchoo, quae de CICERO probat in Le.
II. Adspiratio post Mnusquam Deum habet, nisi in Oeabulis Origine Graecis. mine recte dieitur RHO- ius, RHETOR PYRRHUS, sed mal baetia, pro
Raetia, bem pro Remi. Constanter tamen etiam
mimi ct lapides habent RHENUM RHODANVS.
III uicunque non repugnat euphonia, in eo o-sisione retinenda consonans ultima praepositionis: alias eonsiona vel praepositionis vel ipsius vocis mutatur. Hine recte dieitur ADGREDIOR, ADSIGNO, EXSPIRO. EXSILIVM quum contra κακοΔλίαν redoleant illaraaecipio, conlega , adgnosco, obgannio.' quae sunt huius generis alia.
si ila is A Oeibus abbreviandis maxime in bire minuscula scriptura, quantum fieri potest, otione abstinent eruditi, i qui operam dare λ- vocμm lent, ne male vox quaedam diuidatur h)i Veteres Romani in uncialibus litteris multa abbreuiare solebant. Nam ut Valerii Probi, Magnonis aliorumque libellos de Notis praetermittamus, notum est IANI GRVTERI&TH REI NEs II Inseriptionibus subiectum esse indicem litterarum singularium, quae integras voces designant, qualem etiam ex lapidibus SERTORIUS URSATV ex numi eoniaci HVB. GoLZIvs Sie scribere solebant R. pro Praetore. S. P. Q R. pro Senatus populusque Romanus. VB pro Iubens. Ast in scriptura minuscula repte, ordine facies, si innia sine abbreviatione exscripseris. Naisque tamen nimis fastidiendae sunt abbreviaturaeibique receptae, velitu 2,q; Nee rejiciendae abbreuiationes praenominum Romanorum, quae veteres vix unquam, nisi vel una littera, vel binis, vel pluribus scribere solebant. Sie una littera exprimuntue praenomina A. id est, Aulus, C. id est, Caius D. id est, Decimus, L. id est, Lucius M. id est, Marispus, M. id est, Manius et duabus CN. id est Cnaeus, Sp. id
28쪽
SP id est, Spursus, cte tribus SEX istest, Sed aeeuratiorem horum praenominum indicem deis dit, quotque litteris exprimi consueuerint, ostendit CAR SIGONIVS singulari de Nominibus propriis Romanorum libello. Subiunctus est Commentario ipsius in Fastos uomanos. ih Loeum hie habet regula, quam probauit etiam VIN-CΥILIAN. Insit. Orat. I, 7. Ita diuidendae sunt voces, quemadmodum id patitur earum origo recomposi. ria: lias enim in simplicibus ct primitivis vulgaris syllabarum ratio obtinet. Sic recte diuiditur RUSPEX, dieitur enim a spectando ABS TEMIVS, est enim a temeto. Ita re AB.IGO, SVS-CIPIO, ETIAM NEG-OTIUM, OT- EST. . facile pa- et PRO IT esse a prodeo, PRODI Papr λλ.
X. Vocabula integra parum emend8te Nomisisa multis scribuntur, maxime nomina pro propria pria, quae, si antiqua sunt, merito ad ve in sto uia iusta monimenta, tanquam ad Lydium la-
p1dem, exigenda sunt i hi tis.
I Falso ergo vulgo scribitur: ιωlius pro AEMILIVS, Aenobarbus pro AHENOBARBUS, Brundusium pro BRVNDISIUM, Carthaginensis pro CARTHAGlNIENSIS, Adrianus pro HADRIANVS, Annibal pro HANNIBAL, Mecenas vel Mecaenas pro MAECENAS, Mauritius pro AVRICIVS, Heliogabalus pro ELAGABALVS , ranor pro NICATOR. maeus pro PTOLEΜAEVS. Mus pro PAVLL , Sebaeuola pro SCAEVOLA. Plura nomina propria
ex numic marmoribus integritati suae restituit Eg.
XI. Denique nec omittenda alia quae- dam vocabuli, quae perperam a plerisque alia uoca scribuntur, quorum brevem indicem e pro bulq
29쪽
lixiore cELLARIi dabimus, m ne in his nimis videamur critico indulgere stipercilio.
m In reeensendis voeabulis perperam plerumque seriptis tota pars posterior orthographiae CELLARII oe- eupatur. Potiora tantum hie notasse sufficiet. A LUCINAE R seribendum est, non Mueinari. Est enim idem ac luce aberrare. Vid. EST UO Μ-PEi Me voces Grai L. Oct. Att. XVI, eto. ANCORA scribendum, non anchora. Est enim ea vox
ARCESSO vetusae genuinum est, pro quo male vulgo seribitur accerso. CELLAR Oribograph. Lat. p. 6.AVC TU I semper olim seribebant veteres, ct recte quidem, quia ab augendo dicitur. Vnde spuria sunt illa author vel autor, quae recentioribus sunt in delieiis, quamuis posterius paullo sit tolerabilius ae forma artus pro arctus defendi quodammodo possit. Vid. HENR. NOR Is in Cenotaph. Pisan. CA EI E RS antiquum S genuinum est, pro quo male hodie seribunt COELEBS. Attamen & hoc in marmore est apud GRVTER. p. ID LXXV, I. CAERIMONI A,non autem ceremonia scribunt veteres. Neque aliam seribendi rationem fert vocis origo, tradita a VALERIO A X. His. I. COMISSARI scribendum esse, non commesari, vel de- siuatio doeet. Est enim a Graeco κῆ s. Vid. FEsae. oee comissotio p. 2 o. EMINA, pro quo vulgofemina scribitur,sed falso. Est enim a femine dictum. Id vero sine diphthongo seribi ex FESTO distimus p. 28 T. In lapidibus sane fere semper seribitur FEMINA . Vid. GRVTER. ει- scrip p. CCCCLIX CCCCLXXX. INCREBESCO veteres eodices habent. Vnde perperam vulgo stribunt increbresco Accedit analogia. Qitemadmodum enim arisbe=fΤ RUBESCO , ab acer ACESCO, ita a creber crebeso a niger tamen nigres.
30쪽
STILI GRAMMATICI s. 3IN DIES, IN PRIΜIS, IN POSTERUM divisim
scribunt veteres Perperam recentiores eoniunctim
indies, inprimis, inposerum. Multo minus ferenda illa imprimis, imposerum. Vere enim haec sunt duo vocabula.
A CRIM A sere semper praeferunt vetera monimenta
Y in hac voce non temere reperies. Non raro tamen Veis
eresseribunt LACRUMA. Et sane quum proeul dubio
haec vox a Graeco δακρυον,descendat,non multum refer re videtur,utram adhibeas litteram, modo constanter Gamdem seribendi rationem teneas, Vid. OB GIFAN. Praefat. in Lucret.
LAPICIDIN seribendum esse, non lapidicina, cum etymologia docet apud VARRON. de Lingua Lat. VII, 33. tum marmor apud GR UTER , p. DXCIII, 8. LITTERA eum dii pliei'. semper habent libri veteres, ct lapides apud AL D. ANVT Orthograph. p. 8. spo N. Misceli Eria Antiq. p. XXXVI. LIT V keontra simpliciu semper exaratu in marmoribus ct eodieibus CELLAR Oribogr. p. O . B SCI NVS seeunda voeali scribendum esse vel inde patet, quod a Graeco erum descendit. VARRO de Lingua Lat. VI. s. Vnde male vulgare obscomus per Etuetur SCALIGER de causis Lat. Ling. L 34. RAE N E per AE habent libri veteres marmor apud GR UTER. p. IDCLV. Vnde reeentiori scribarum consuetudini debetur pene Solebant enim hi medio aevo diphthongum illam vel simplici si vel certei caudato exprimere. Vid. CONRING. Censur Diplom Lin--v. p. 3IS AB ILLO N. de Re diplom. Ra M.A 8. PATRICIVS cum Cnon eum T scribendum. Sane ita constanter legitur in marmoribus ct Graecis scriptoribus, quibus semper placet forma πατρίκιος POSTVMVS frequenter egittir in numisis marmori-husa, rarissime posthumus. Adspirationem quoque ex hac voce excludi, iamdudum obseruauit EVTYCHEs Grammat p. 23II ct recte Vere enim est superlatilius intiquus a comparatiuol ori