장음표시 사용
31쪽
SAEC VLVM eum diphthongo. Ita numi&lapides. Nec primae syllabae quantitas permittit, ut hoc nomen eum vulgo Grammaticorum a senex ves sequi deriventus.
Vtrumque enim est ab osea voces O UL O. Vid. FEsΥ. in vorassitaurilia p. 44.. TORVS sine adspiratione, non ut vulgo malunt thoras eum adspiratione. vid. CELLAR. orthogr. p. sa. TRICESIMUS I VICE SINUS. Ita veteres libri,non vigesimus destrigesimus, quae merito proscribitis AVs- EIUS. Sane vi collatiis triginta dieitur vicies, tricies, viceni , triceni, ita & merito diaeris mi simus de vicesimus.
Iunγm XII. Sed sufficere haec arbitror de or-Deia alie thographia Similia enim facile quisque suo πος Τρ μ'Marte obseruabit. Ad ETYMOLOGIAM . . .,' quod attinet, illud praecipue cauendum est, uredo ne vel aliena Vel peregrina vocabulis tribua- tu significatio.' Id quod tamen in vulgaribus dimonariis fit frequentius, quam quisquam crediderit. 4n Plura eiusmodi voeabula, quibus peregrina adfingitur
notio, cum cura collegit CELLAR. in Anti barb. mpag. Ea hue transscribere esset superuacuum. Neque enim quisquam nitidioris stili studiosior earere praeclaro isto opustulo potest. Ἀddi tamen meretur R. AVAsso RIs desiis, si quorundam ver- . ortim cumsimplicium, tam eoniunctoram tractatus, qui in operibus eius exstat p. 47 sessu Aetitissimus quo- qua in genuina vocum significatione eruenda profligandisque notionibus spuriis fuit vir incomparabilis. IO FRID R. GRO NOVIVS, ex euius Notisis operibus ille CELLAR et scatalosus uraxime poterit 1 cupletari.
32쪽
XIII. Deinde illud quoque haut suase Abstinen-rim, ut vocabula, quae ab omni analogia ab sim et/horrent, admittantur. Recte enim di ' si 'ctum est a IVLIO CAESARE Tamquam βο-
pulum, sic fugias inauditum atque Gosen repugnat.
verbum. o Multa eiusmodi finxit barbara siliolastieorum de glos
fatorum turba, quae deinde a lexicorum scriptoribus veluti civitate donata sunt, licet ab ipsa Latinae linguae indole plane abhorreant. Nos quaedam dunta. xat exempli loco recensebimus Sie E CONTRA hodie vulgare est: V.C. II. . VI. non autem si olim loquebantur veteres. Neque analogia permittit, ut praepositio regat diterbium. 1- legant vulgo pro hoc vocabulo TR CIT. Annat XII. - . sed locum illum in mendo cubare, animadueristituo. R. GRO NOVIVS Veteres habent UN-TRA, vel CONTRA EA, quod apud CORNELI
minus, quam aduerbia EXTRINSECE, INTRINSECE plane absurda sunt. Quis enim aduerisbiumsecus, unde haec vocabula sunt, in adiectivum transformet, aut aliud inde fingat adverbium feea inare adverbia sunt extrinsecusis intrinsecus, adiectiva exterior interior. PIENTISSIMUS veteribus auctoribus ignotiim, in solis oecurrit lapidibus apud GRVTER. Inscript p. CCCCXVIII o CCCCXXI. 4. CCCCLXV , . CCCCLXV, 8 IDCVI, Q. IOCIX, Io. Repugnat sane analogi , neque enim fingi potest positiuus piens. VXORATUS pro marito uulgiis dicit, sed ontra analogiam. Neque enim fingi potest verbum uxorare. Diibium est, an in hune eensum reserenda sit. vox ΙNPRAESENTIARVΜ, de qua dubitat CELLAR Ant bar .
33쪽
νb. p. 23 ct Cur Poser. p. 78. defendente interim
huius vocis analogiam V.C. AC PERIZONI ad SANCTI Minerv. II p. III. Id certum, insolentis larinae vocabulum veteribus non ignotum suisse, adeoque auctoritates tueri.
XIV. Parum quoque accurati sunt, qui in declinatione nominum ac pronominum, verborumque coniugatione aberrant Quum vero nemo ignoret declinationum & coniugationum paradigmata licebit nobis quaedam tantum, quae Vulgo negliguntur, obseruare.
p Observationes aliae criticae sunt, quae huc non pertinent, aliae vere Grammaticae, minime negligendae in elegantiore latinitate. Tales sunt, quae sequun
I. AMBO DV Aecusativum pluralem masculinum apud meliores auctores, non ambosis duos, sed ambo ct duo formant Cain Epis ad Fam VII, 23. praeter duo nos Epist. HII, 29. Duo parietes dealbare. Epist. Att. VII ao. Hos duo delegi Epist. Fam. V. 8.suos quidem ego ambo unice diligo. VIRGIL. Georg. IV. 88. Verum ubi ductores acie reuocaueνis AMBO. Et Aeneid. XI. v. 28s. Si DVO praeterea tales Idaea tulisset. Coiiserri merentur Io. R. GRO NOV. ad LIV. XXXV. 11. ωGRAEVIVS ad SVE T. H. AIV. II. Qitoties post Avel ne sequitur quis pro aliquis: totius sertianda est declinatio pronominis aliquis. CICERO pro Arehia I. Si qua exercitatio dicendi nous quae exercitatio. III. Verbum REVERTOR apud meliores aucto. res, veluti CICERO NEM, CALPAREM, I LVIVM praeteritum active format, reuertit, reuerte
34쪽
XV. In particulis dici non potest,quanta cispar- sta sit linguae Latinae elegantia. Hic vero t/ςμωr- ad earum tantum significationem &isum respicimus q)q Praeclarus de partietilis latinae linguae exstat libellus
HOR. TVR SELLINI accessionibus haut conternis nendis locupletatus a I Α . TH ΟΜ ASIOcta Ο- AN CONR SCH V V A Raas , Lipsae To'. Ti'. 8. Nos denuo quaedam exempli caussa monebimus.
L COMMUNITER non idem est ae vulgo, gesilietiniquo sed in sim, gemems imit)CICERO pro . Rose Amerin XXXVII. Re Roscius omnia cum Chusogono communiter obsidet. II HACTENUM ADHUC ita disserunt, ut
illud de loco hoc de tempore adhibeatur. CICER Epis. ad. At XIII, M. Sed haec hactonus. Et ad Famii K Io Caesar adhuc de meis supplicationibus non refert. ΕΡ. Miltiad. V. sua pugna vibi ad e nobi- titis. mctenus tamen pro adhuc est apud TACIT.
Agrie X, Dispecta estis Thule, quam hactenus nix et
hiems abdebat Cons C TUL A R. cur. pos. p. 4oT. IIl. IUXTA hon idem est ae secundum. Perperam itaque leunt Iuxta Homerum , iuxta diuinum oraculum. Rectius dixeris, iuxta modo praepositionem, modo esse adverbium, idemque notare, aeprope, pos aequali modo. mine dieiturci Sepustust iuxta iam Appiam. mare Attis XXIL Aestum biememque iuxta ferens. POMPON MEL I, 9. Litteris Graecis o Latinis iuxta eruditus. SALLUST. BeII. Iugurt. XCV. mine dicitur etiam iuxta ae lux . ta atque ivxta cum Exempla collegit IxC PER I ZON. M SANCT. Misera I p. IOI. IV. QVAE M VII non promiscue usurpandum pro eis, tametsi, licet. est enim eoiitractum ex quontum a F
35쪽
mi atque hine iis demum locis recte ponitur, ubi sol. iii in has voces potest VIRGILIVI.
QUAMVIS ille niger, QUAM VI S, tu ean
dus esses, Id est, quantumuis niger, quantumuis candidus. Sam C T. Minerv. III p. 332. V. NAM DUMVE non est nonnunquam, ut eredere nos iubent vocabularia,sed quandocunq. SANCT. Minerv. III p. 339. IO FR GRO NOV. adLIV. I. 24. VI. QVUM quomodo differant, pauci iiorunt, etiam qui in usu harum particularum non aberrant. Respiciendiim est ad comma antecedens, quod quoties eaussa est, vel esse saltim debebat, toties ponendum est V T. Sin minus vel QV o D vel accissatiuus eum infinitivo. Recte ergo dicitur apud LIN. Epist. LI. Frequenter hortatus es, Lepistolas si quas paullo euratiusscripsissem, comgerem. Caussa enim, cur colligeret, debebat esse hortat,o. Recte etiam dieitur Tanta in me exsant merisa tua , ut ingrato mihi
vivendum moriendumque vitatur. Caussa enim, cur ingrato moriendum sit, est magnitudo meritorum.
Contra ea dicendum Spero eum Mi batit dissimilem futurum Spes enim non est caussa, cur ille sui similis futurus sit. Ex quibus sane patet, quam falso vulgo dicant : Sequitur, quod Veteres enim semper hie usurpare solent V T. Vid. CICER. Paradox. III. defato XII.
cauendo XVI. Nulla in re facilius labuntur tirones, quam in SINTAXI Quum vero no- , strum haut sit, regulas, quae in libellis gram-
nauticorum omnibus habentur, repetere se
quemus hic institutum nostruma de vitiosa syntaxi rhanimadversiones quasdam sub
iiciemus.s Tales sunt, quae sequunt' , observationes: I. V ADERE ante&post se habere nominatiuuiar, recte obseruant Grammatici At multi tamen elegantius se dicere pluant Tu euades in virum doctum. Noe tanda
36쪽
tanda reo regula EVADERE nominatiuum per Vmsonae, ac sativum rei eum praepositione IN po .lat, id est, si de persona loquimur, nominatiuo opus est sindere, accusativo cum praepositione IN LIV. I. s. Iuvenis euasit indolis regiae. CIC in Bruto. XXXV. T Assuetusperfectus Epicureus euaserat, TE RENT Adelpb. III, 4. Haec licentia euadet in aliquod malum.
II. Genitivum adsciscunt verba aesthnandi. Sed iis perperam vulgo accensetur verbum CVR Ο Nihil Lergo est phrasis Parui hoc curo pro qua Veteres Parum hoc euro CELLAR Autibarb. p. 34. III. Vbi dativum alias postularet onstructio, ibi saepe usus exigit praepositionem eum accusativo vel ablativo, ct versa vice. ine Latinis ignota est synta-xis communicare cui pro qua dicendum communicare cum quo velinter quos CIC E MO Epis ad Fam. 17. o pro P. suina. IV., Nec latinum est conciliare eum aliquo, pro quo Veteres semper dicunt conciliare alieni. CAES de Bellosau. VII. Sie incumbere libris perperam dicitur, pro studere. Veteribus enim placebat syntaxis In cumbere instudia, in curam, in rempublicam, ad laudem, ad reip. alutem, ad bellum. Exempla collegit C E LIAE R. Antibarb. p. 337. IV. UT, NE, QUO QUIN, Ni in quam
recipiunt futurum subiunctivi quod eam ipsam ob eausam rectius exeluditur a subiunctivo, di futurum exactum vocatur. sed exigunt coniugationem periphrasticam. Cave ergo dicas, Nescio an venerit, pro nescio
Quoties IUBE accusativo personae iungitur,
toties exigit infinitiuum aerii iam callas passiuti ponendus est. Sie recte dico Librum adferri iussit, seruulum iust librum adferre. Neque tamen σολοικὰ sed rariora tantum sunt iubeo tibi, iubeo ut, ceu exemplis compluribus demonstrant I AC PERIZON ad ANC T. Minerv. IL p. ias. CELLAR Autlbarb.
37쪽
VI Adiectiva eum infinitivis non temere iungenda sunt, quia hoc Graecismum redolet. Plerumque enim Latini vel gerundium,vel supinum, vel coniunctionem meum coniuneritio, prout res postulat, post adiectilia solent usurpare. v. c. cupidus discendi facile ad intelligendum , vel intellectu dignus, qui uo laudetur, 1 rabile visu. VII. Ab in diibitativa sententia repetere non onsueuisse CICERONEM, iam obseruauit CE LUAR. in Antibarb. p. 228. Semper enim elegantiores, priore loco VTRVM vel enclitieum E; posteriore demum AN ponunt. CVRT. III. 4. Alexandro. Utrum perseueraret, an abiret, satis incerio. Qiiod sieria sunt quaestionis membra, primum omina. M posteriora Am exigunt. CIC. pro S. Rost XLI. Quaero abs te, ine, qui postulabant, indigni erant, qui impetrarent ρ an se non commouebat,
pro quo postulabant ' an res ipsa tibi iniqua uidebatur φ
III. In constructionibus cum praepositioniblis danda est opera, ut ne sine veterum exemplo loquamur. Sie non optime dieiturri ve=sari circa aliquam rem; melliis uersari in aliquare. Ita enim semper loquitur
CICERO . Prius tamen placuit SENECAE ad Mare. XXIX. VE TU N. de Gramm XVuMale quoque dieitur Ita eomparatum es eum hae re: melius CICERO in Lael. XXVIII. Ita ratio comparatos vitae naturaeque nostrae. TERENT. Heaut. III. r. Ita comparata natura omnium hominum Talis etiam est formula rota se res habet eum hoc, de qua CELLA R. in Antibar, p. 2I3.
Ahia, VII. Praecipue hic locum inuenit syn--jaias is taXi ORNATA , quippe quam vulgo prae
taxeos Or termittunt grammatici. Ea vero quum par-
ηMM tim in ositione, partim in additione, partim in abiectione, partim denique in commutatione vocum consistat de singulis non obiter
38쪽
XVIII. Ad positionem vocum quod atti De oremnet, quamquam is est linguae Latinae enius pq ρης
D in ea verborum ordo non tam arcii legi δελ- bus adstringatur, ac in aliis linguis Caueta- semestrimen existimes, plane nullum in ea esse cer tae regu-
tum verborum ordinem s) Quare non per D . inde est, quo ordine colloces vocabula, sed observandae sunt regulae quaedam, quae dici non potest, quantum elegantiae sermoni Latini concilient t)s mireris ergo, quo iure seribere potuerit Iin C. Ο-DOICUS TREBAE V de eles e tome verb. L4. p. 18. In oratione nulla uerbo propriasis es, nuLmseertus immutabilis Deus, nullus unquam fuit sic desinatus ordo, ut eius mutatio deformis e inelegans effet. Sane quantum ratio hune virum doctum fugiat, vel inde patet, quod ordo verborum, in poetis facile tolerandus, in oratione soluta plane absonus esset futurus. Ait HORATI Vs: Phoebus volentem praelia me loqui Victas urbes increbuit, bra. Iam si quis in prosa oratione, eodem seruato verborum ordine, diceret Pater volente A vosfilium occidere, niiseras erancillas, castigauit, gladioci quis, quaeso, ferret, ita loquentena Ex quo sane larissime patet, in Latina quoque lingua esse aliquem verborum ordinem, certasque adeo regulas, quae nisi observentur, confusum ae hiuleum inde nasci oporteat orationis genus. o Vere ergo ordo, eollocatio verboruin in eloquentia omne ser punctum, adeo, ut quicquid orationi gratiae inest, pereat, ii verborum turbes ordinem Elegantissima sunt illa CICERONI s de orat, I I. Cogitanti mihi saepenumero, memoria vetera repetenti,
perbeatifuisse suinctestater, sin uideri solent, qui in
optima republica, quum obonoribus e rerumgesarum gloria furerent, eum vitae cursum tenerepotuerunt, ut
velis veg.tio sine pericula, vel in otio eum dignitate esse possint.
39쪽
possent. Iam verborum tantum eollocationem muta, Ac periodum hunc in modum refinge sui senater,sa pe numero ibi cogitanti, o repetent memoria vetera illi perbeati fuisse videri solent, qui quum snoribus florerent, o rerum gesarum gloria, eum potuerunt ten re eursum vitae, ut vel e periculo in negotio, vel cum dignitate esse possent in otio. Tuam fidem, lector, an pristinae elegantiae Ciceronianae vel vota vel vestighim superest Nonne coquum potius aliquem aut calonem, quam Ciceronein audire tibi videris Et tamen verba omnia Ciceronis retenta solumque immutatum ordi- neu Scollocationem verborum animadvertis. Qitae quum ita sint, quantum hae in re positumsit momenti, iatas iuperque intelliges.suali, IX. Operae pretium itaque fuerit, po- illa tiores, quae nuc pertinent, regulas paullo ac-r Dor curatius exponere, idoneisque illustrare exemplis, v v quis sit hac ita relinguae Latinae genius, tanto facilius possit intelligi.u Multi iam inde a renatis litteris prodierunt libelli de elegantiis Latinae linguae, in quibus etiam de ordinec collocatione verborum praecipere solent auctores. Sed quum d hie multa parum accurate, multa perperam dicantur nos ea, quae certa fiant, consectabimur.
D. aedis, ocativus non satim ab initio, haplerumque pospos isti iniquot verbo, nonnimquam etiam in pnferiore periodi regula. membro locum occupat. NEPOS in prooem. I. Non dubito, si e plerosque, ATTICE, qui hoc genus scri
plurae leve ae nonsatis dignumsummorum virorumper
sonis iudicent. CICERO in orat. Hirtim di ei. lius aut maius esse negare thisaepius idem rogandi, an essecere id, quod rogares, diu multumque, BAE V E. Diaui. Vbi voeatiuus in postremum deniqtie periodi membrum eleganter reiemis est. II. Casus obliqui, si id sensus orationis ferat, inaui ter nommativo praemittuntur CIC. orat. II. Nec mu ', acro Iouis Olympii, aut Dor phorisama deterriti, δε- liqui
40쪽
liqui minus experti sunt, quid incere, an quo progredi
possent. Si hie nominativum reliqui deterriti priore soco posueris, omnis peribit periodi venustas. III. Propositiones, incidentes Logicis vocatae, eleganter adiectiviso Dbstantivis, aut certe reliquae orationi interseruntur Cic Catilin. III. s. Profecto quoniam illum, qui urbem condidit, Romulum, ad Deos immortales benevolentia, fama extulimus Hie propositio qui Line urbem eondidit;ncidens est. I DI M. Catina o Anteponatur omnibus Pompeius, cuius res gestae atque virtutes iisdem sese cor is, νου-gionibus a terminis continentur. Hic denuo incidens propositio, quibusfolis cursus, non potui et elegantio . rem locum, quam inter adiectivia in Esubstantivum oe
IV. Idem tenendum est de ea propositione, quae comparativos, aut verba Μ/LO PRAESTAT, 6-quitur. Haee enim eleganter comparativo aut certe verisbo suo praemittitur. Sic eleganter CICERO pro M. Mareella L puero fortunatus ille, cuius ex salute non minorpaene ad omnes, quam ad illum venturast, I etitia peruenerit. Muta quaeso vocabulorum oris dinem, d propositionem, quam ad illum ventura sit postremo loco pone denuo profesto videbis, totam orationem hiulcam fieri. Ita eleganter etiam dixerismirpaee, quam bello, illustriori minus eleganter viri Iustrior pace, quam bello. V. Propositiones conditionales non nunquam eleganter ueluti per παρενθεσι reliquae orationi inseruntur.
CORN NEP. Agesi κ. Namque illa multitudine,si sana mens esset, Graeciaesupplicium Persas darepotuisse. VI. Eiusdem conditionis sunt formulae: Pro ea ac delui, pro tua sapientia, qua es animi perspicaria, qui es
insignis tuus in nos amor, ut tum erant tempora, ibi crede e. Eae enim omnes quasi per καρω- reliquae orationi inseruntur, e g. CIC. Epist ad Fam. XILI. Finem nullamfacio, MIHI CREDE, Cassi de teo Bruto nostro, ides, de tota republica cogitandi. Ad eundem SVLPITIVS Epis In Poeaquam mi-