장음표시 사용
11쪽
tur si . Addidi judicium sitium a me tanti facieu dum , ut eo tanquam lapide Ididio usurus es em UeIad audia haec mea impensius recolenda, etes perpetuo damnanda . Operam se mihi siuam libentissime praesiturum promisit Uir humanissimus, o adimple- ωu . Etenim post unum, aut alterum mensem rediit, mihique episolam detulit a se ipso datam ad me. in qua post multis me laudibus non debitis oneratum , impulsumque ad perficiendum opus inceptum conjecturas quasdam meas de aliquibus trium priorum siculorum Episcopis Papiens bus, quales etiamnum leguntur in hoc commentario, oppugnabat eru- dite de more. Multas illi egi gratias, plures etiam habui s eique confirmavi, me ex sua erudisione ea in commentarium meum derivaturum, qua opportuna , o opsima judicassem . Annus elapsus fuerat, quo haec contigeranι : quum eruditus ille idem CD in
via forte Obmius mihi significat, se eam ipsam epi- solam , quam primatim mihi tradiderat, multis additis ornamentis amplificatam fecisse publicum idipis. mst, o permolesum habui commentarium meum fuisse publice castigatum antequam publicum. Γuid
quod me Italiae Sacrae continuatorem Qui Uerat eum neque id mihi laudis tribuerim ; neque mi
hi id oneris publiee sumpserim ; o si in emendan
da. Q Verba stat Erudiit in sua Epistola typis edita.
12쪽
da, illustrandaque inbellii Balia Sacra tenues imigenioli Cires exerceo , id faciam prietatis, imo nee primis curis , nullo mihi me proposito, praeter quam exercitationis honesae, o religio se homine dignae. Patienter tamen tuli spe aliquantulum recreatus fore ut pauca exemplaria non multas litterariae Re publicae proSincias occuparent; sed hae etiam spe sum destitutus . Etenim accepi eam epistolam orbi toti aliis tuis fuisse enunciatam , o in opuscula Calueriana proxime referendam. Re cum prudentissimis miris communicata , ii auctores mihi fuerunt , commentarium ipsum , qualiscumque demum
fit, etiam a ceteris separatum publici juris facere ne diserrem; idque ex ea potissimum caussa, ut qui
anima eronem legerint in commentarium, eam pos't cum eommentario ipso conferre. Horum ego con filium sequor, o commentarium t pis trado, non tamdem aucupaturus emditionis , atque doctrinae, quam
mihi non deberi eastigatio ipsa declarat; sed alienae curiositati s quae forte ex ea epistola orta fuerit,
mel oritura fit, satisfacturus. ' .
IMPRIMATUR. Si videbitur Rmo P. Magistri Sacr. Palat. Apost. . . F. M. De Ruben Patriarch. Constantiaop. Vue g. IMPRIMATUR. Fr. Vincentius Elena Rasi P. Mag. Sae. Palat. Apost Soe.
13쪽
DE ECCLESIAE TEpiscopis Papiensibus.
Praerogativis, ornamentisque Ecclesiae Papiensis, de quibus Ughellius, exordior. Papiensem , seu Ticinensem Ecclesiam Romano semper Metropolitae proxime paruisse praeter Ughellium consentiunt Sigo
aliique non pauci. Hi cum vetustiis mae traditioni , tum auctoritati paecipue innituntur Pauli Diaconi se) , &Anastisii Biblii thecarii, qui a Constantino I. Summo Pontifice latum narrant judicium contra Benedictum Episcopum Mediolanensem,quo decretum fuit ad Apostolicam Sedem pertinere Ticinentium Episcoporum consecrationem 6) . DiiIentiunt praeter alios Ludovicus Muratorius ), & Eustachius a S. Ubaldo ex Au.
De regno Ital. sub anno TIS. Apol. pro Eeci. Ticin. Tra '. de liberi. Eecl. Τiein. De Papiea. Eccl. dignitate. De gestis Longob lib. 6. caP. In vita Constantini Papae. Ia Λnecd. totu. I. Pag. Is
29. UtrumEceleissa Papiensia semper suerit Romano Metropolitae subjecta.
14쪽
gustinensium non Calceatorum familia si), qui eruditiis mis diisertationibus nervos omnes in id intenderunt, ut eandem Ecclesiam subjectam suish eonvincerent Metropolitae Mediolanenti aliquot se ulis. Multa inia hanc rem congerunt argumenta ; quae tamen meo judicio majoris roboris elle videntur, ea sunt, quae pe tuntur a Ticinensium Episcoporum Consecrationibus per Mediolanensem Metropolitam fatas ; a Provinci, libus Synodis, quibus inter ceteros Suffraganeos adsuerunt etiam Ticinenses Episcopi convocati ; & ab ipsius Ticinensis Urbis stu, qui talis est, ut non modo sit intra limites antiquae Liguriae, sed ab iis urbibus, quae veneratae semper sunt Mediolanensem Metropolitantia, tanquam Insula in medio mari claudatur. II. Ad Consecrationes Ticinensium Episcoporum quod pertinet, & eorundem Convocationem ad Provincialia Concilia, Sacerdotem , sive Episcopum Ticinensem a Sancto Ambrosio consecratum octavo die, antequam ex ultimo morbo decumberet, narrat Paulinus in ejus vita . Sanctum Epiphanium Ticinensem Episcopulia , qui sancto Crispino summo Cleri , populique consensu suffectus suerat, Mediolanum adductum nolentem & reluctantem , ut Episcopus consecraretur, refert in ejusdem vita Ennodius a). Eventius Ticinensis Episcopus Synodo adfuit Aquil ejensi habitae anno 38 I., quo praeter Africae, S. Galliarum Legatos convenere sere omnes Episcopi septem Provinciarum, quae sub praecipuo Italiae nomine contentae Mediolanensem Metropolitam venerabantur , cum nullus , qui Romano pareret, adsuerit. Crispinus Ticinensis inter ceteros Suffraganeos legitur in ea epistola, quam Eusebius Mediolanensis in Synodo Provinciali convocata
cia De Μetropoli Μedio I. Sect. 3. o. J Cap. 4. num. I s. apud Bollaadianos, apud quos in capita distributa est . Di sitiroo by Cooste
15쪽
anno qs I. ad Leonem Magnum Summum Pontificem exaravit I . Alia plura exempla pretetereo. Ad solos autem Metropolitas pertinuisse suos Suffraganeos consecrare, eosdemque convocare ad Provincialia Concilia, omnibus debet esse notissimum.
III. Latum a Constantino iudicium pro Antistite
Ticinensi contra Benedictum Mediolanensem non n'-gant hujus sententiae Patroni. Rationem vero potissimam , ob quam caussa ceciderit Benedictus, non eam fuisse contendunt, quod a primis semper seculis ordinari, & consecrari consueverint a Romano Pontifice Ti-
einenses Epistopi ; sed quia ab aliquo solum ante sConstantinum tempore mos hic invaluerat ; ab annufortasse 169, quo , capta per Alboinum Regem Langobardorum Urbe Mediolanensi, Honoratus Episcopus Genuam secessit sa) . Cum enim postea Genuae Mediolanenses Episcopi diutinam moram traxerint, nec ante Mediolanum rediverint, quam post eam urbem per Rotarim Regem captam anno, ut creditur, 64i , factuin fortasse putant, ut Antistites Ticinenses,
quoniam vel Genuam prohibebantur accedere, vel ΠΟ-lebant , a Romano Pontifice consecrationem acciperent, eique capta occasione libenter adhaeserint, Metropo
IV. Ticinenses contra adducto uno vel altero ex Historia Ecclesiastica exemplo contendunt neque Consecrationem, neque Convocationem ad Provincialia Concilia semper fuisse argumentum auctoritatis in Consecrante, & Convocante. Qua in re ut sensum meum, qualiscumque demum suturus sit , proseram , de Convocatione ad Synodos Provinciales aliquo modo liberaliter cum Ticinensibus agerem . Observo enim convocatos ad Provincialia Concilia
co Est apud Labb.lom. IV. Coneil. pag. mihi s81. cc consule Baronium aliosque ad annum sis. &εγλ
16쪽
ab Episcopo Mediolanensi Antistites Τicinenses etiam
tum, cum ex lato per Apostolicam Sedem judicio extra dubium positum erat eos non esse Mediolanensi Metropolitat subjectos I . Observo praeterea Ioannem VIII. Summum Pontificem peculiarem illam praerogativam Ticinensibus Episcopis indui sisse , ut possent ad Synodos suas Mediolanensem, & Raven. natem Metropolit1s cum Suffragraeis convoeare a): neque tamen idcirco dici ii possunt aut suis Ie , aute se Ticinensi subjecti . De Consecratione vero Cindem modo largus esse non possum. Quae enim adducunt Ticinenses in rem sitam exempla, vereor , ne aisequendo proposito fini sint minus idonea. U. Primum enim ex 'mplum de Fe ice Comensi conserrato a Modiolanensii Episcopo Ambr ,so, etiam sit Comensis Ecclesia Aquile jensi, non Mediolanensi su D stagaretur, facile corruit. Ea enim Ecclesia sequentibus quidem seculis adhaesit Aquileiensi Metropolitae. Q od quando contigerit, quive data occasone ignotum prorsus esse fatetur ingenue Aquilejensis Ecclesia vindex eruditissimus Bernardus Maria de Rubeis Orodinis P ciedicatorum ρ). Ab origine tamen , & Ambrosii temporibus Mediolanensi Metropolitano subje- istam doctissimus idem vir & affirmat, & probat ex Synodo praecipue Mediolanensi celebrata ab Eusebio anno Asa , cui inter alios Provinciae ejusdem Episcopos Abundantius quoque Comensis pro se, & Alini ne Curiensi subscripsit ). Quod contra ab Ambrosii Epistola quarta ad eundem Folicem data desumitur argumentum, quam nullum sit & inane, satis idem
ca) Consule qnae Coletus de Eusebio Episeopo in hae
13 Consule Baronium ad annum 3 3. Uide eiusdem monum. Eccl. Aquil. cap. I. num. VII. 4 Ibid. cap. L. num. VII.
17쪽
Seriptor ostendit i , ut in his superfluum sit diutius
VI. Neque magis Ticinensibus favet aliud exemplum de Anemio Sirmiensi , quem, cum esset extra fines Metropolis Mediolanensis, consecratum legimus ab Ambrosio ex hac ipsa eaus a Sirmium profecto. a Ut enim praeteream Baronii, aliorumque sententiam, S rmiensent Ecelesiam ad Mediolanensem pertinuisse, quod Illyricum Lege Vatinia apud Suetonium in Ca-jo Iulio Caesare Calliae Cisalpinae esset adjunctum g);
ut opinionem etiam praetermittam Cl. De Rubeis opinantis , Sirmium suilla Metropolim , cui excitandae ansam novissime dederant Photinus , & Germinius Ariani ejus Urbis Episcopi, qui avulsis per Illyricum a CommunioneCatholica Ecclesiis dominabantur ; ideoque Sirmium fuisse prosectum Ambrositum ad ordinandum Anemium , non jure metropolitico, quod in alium Metropolitana exercere non poterat , sed M- ne ine eharitaris , ne ab Arianis favente Imperatrice Ius ina Arianus illic Episcopus ordinaretur );
Ut haec, inquam , omittam, notum est totum Illyricum a Constantino uni ex quatuor Praesectis Praetorio primum fuisse subjectum , qui Sirmii habebat sedem: Eo postea in Orientale, & Occidentale divrso postremuin hoc accessisse ad Praefecturam Praetorianam Ita. liae, ejusque Vicarii sedem suisse Sirinii stabilitam is . Quod non modo de Civili, sed de Ecclesiastica etiam praerogativa intelligendum esse, documentum habemus in Novella XI. Iulliniani Belisarii Consulatu notata , anno scilicet 333. , ubi aperte significatur, in is antiquis temporibus Firmi Sirmii J Praefecturam fuiρ se .
GJ Ibid. cap. XX. num. LPaulinus tu vita S. Ambrosii.
18쪽
6ρ ibique fuisse omne fusisum librisI taruis eloilibus , QUAM EPISCOPALIBUS CAUSIS.
Quod in caussa fuit, cur inter Metropoles antiquissimas Sirmiensem etiam enumeraret Emmanuel a Schea
VII. Magnam etiam habere videtur vim Urbis Τicinensis litus. Sive enim Mediolanensi Metropolitae subjectae fuerint septem illae Provinciae , quibus Italiae nomen peeuliariter inditum fuit, ut est communis opinio, sive brevioribus terminis regiones ultra,& cis Padum sitae , nemo facile sibi suadebit , unam urbem Ticinensem inter ceteras omnes Romano Me. tropolitae ab origine suisse reservatam. Sed de hujusmodi praerogativa plura fortasse, quam instituti mei ratio patiatur. Ad alia progrediendum est. VIII. Usum Pallii, quo ab antiquissimo tempore Ticinenses Episcopi gloriantur, Ennodio omnium pri-Cuinam ex nao concessum ex privilegio ab Hormis a Summo Pon-olt iis, d. qui ab anno II q. sedit ad annum 1a 3 , a firmavit .essu, visit Ughellius. Negat Hormisdae temporibus id fieri potu ille
usus pallii. Muratorius ca), propterea quod usus Pallii solis tune Metropolitis, & Patriarchis concederetur. Sed iis etiam temporibusSummosPontifices pallio eos aliquando Provinciales Episcopos ornavisse, qui in alienis terris suissent sui vicarii, vel Sedi Apostolicae strenuam operam praestitissent, Scriptores ex Patrum auctoritate non negant. Convaluit, inquit de Marca 3), ut Romanus Pontifex pallio ornaret praecipuos Metropolitanos, qui ad ejus eonsecrationem pertiuebant, aut eos , quibulo res in Provinciis committebat. Misium etiam ad Provinciales Episcopos pallium, quos non ornabat huiusmodi praerogativa , Christianus Lupus adductis probat
19쪽
exemplis i , ex quibus si unum seligere lubeat, Syagrio Episcopo Augustodunensi viro sanctissimo, & de
Apostolica Sede bene mereni: Brunechilde Francorum Regina petente pallium , primumqne ante omnes Pro vinciales Collegas locum S. Gregorius dedit sa) . Quod Syagrio precibus Brunec hildis aliisque non pauiscis Gregorius secit seculo sexto ; cur non potuit facere eodem seculo Hormisdas Ennodio, qui , cum inis signi Apologetico Symmacum Summum Pontificem, Causamque quartae Romanae Synodi luculentissime sdesendi Ilat nondum Episcopus, Ticinensi postea auctus Sacerdotio Hormis Iae jussu duabus in oriente , Legationibus Summi eiusdem Pontificis nomine per-sunctus fuerat temporibus difficillimis apud Haereti cum Imperatorem sp) Z Uocari potius in dubium posset , utrum hujusmodi praerogativa Ennodio collata sic suerit, ut ad Episcopos eodem modo transiret, qui illi sufficerentur. Si ad disciplinam eorum temporum
provocemus, eam adeo contrariam non inveniemus,
ut nefas sit affirmare conferri potuisse . Missum seculo sexto ad Provinciales Episcopos pallium, quod ab antiquo tempore mitti solitum fuerat ad Episcopos superiores, probat Christianus Lupus ). Sed cum haec exempla frequentia non sint , nec ullum certum sit de hujusmodi praerogativa apud Papienses a sexto se
culo monumentum , ego etiam suspicor ad alia posteriora tempora protrahendum, refierendumque vel Joanni VIII., quem scimus seculo nono Ticinensem Ecelesiam amplissimis quasi supra fidem privilegiis ornasse 3), vel etiam fortasse Zachailiae seculo octavo. Cum
nim i) Tom, VIII. de Asrie. Ecel. Rom. appellat. cap. IX. ab G lale Epist. s. lib. 7. antiq. edit. Oper. S. Greg. le Baron. ad ani soa. di so7. i
20쪽
enim Summus ille pontifex a Liui prando Rege praeceteris omnibus accepillat obsequii, religionis , liberalitatis argumenta quam maxima, ut omnibus notum
est ; & Ticinum profectus , quae nomine Fulichii Exala arch i, dc univeris RSmiliae poposcerat, etsi negata ceteris Oratoribus,impetrasset i),fieri non improbab liter potuit, ut Regi benemerenti benevolentiam suam testari voluerit, & ejus gratia Τicinensis urbis, quae Regni sedes erat , Episcopis usum pallii, aliatque praerogativas ultro concellarit. Sed hoc, fateor, est divinare. Sigonius acceptum refert hoc privilegium Anastasio III. Summo Pontifici anno 9II. Berengario Rege precante sa), & rem sic enarrat 3c modum. Cupiebat Berengarius Papiam, ut quae Regui ferit ierat, honore supra reliquas regni Cipitares iner; e . Itaque quouiam fecissam ejus metropolitana a cere dignitate non poterat, jus atque inflauia novo Episcopo conquissu ; eique ut Masinus Pontifae jurindulgeret adhibendae umbellae, equo albo utendi , Crustis praeferendae, O in Conenio a laeva Porioseis a dendi obtinuit. Iisdein verbis Ciacconius utitur ii Anastasio III., R Baronius ad annum 9 Io. Etsi vero nullum ibi de pallio sit verbum , facile tamen qui Gquis intelligit, eo inprehendi debuisse, cum Berengarius Episcopo Tieinensi dicatur eonquisivisse Metropoliticae dignitatis insignia. Sigonii auctoritati ego maxime desero , eoque duce emendandum censeo Ughellium, qui non asserit haec privilegia ab Anastasio III. Ticinensi Episcopo fuisse concessa, sed quae collata ab Ilormisda fuerant, confirmata. 3 IX. Venio nunc ad Episcopos . Duos supra trigin-