장음표시 사용
21쪽
ia ex his enumerat Papiensis Ecelesia sanctimoniae laude praeclaros, quos sibi in caelis patronos veneratur &eolit. Atque utinam, scuti & vetustie originis gloria ab ipsis A postolorum temporibus , & sanctorum Antistituin numero nulli cedit Ecclesiae; ita & monumenista proferre de omnibus posset nullis commentis immixta, nullis sabulis, nullis ineptis scatentia narratimnibus. Sed mirandum non est eidem fato misero funestoque subditam fuisse Ticinensem, quod omnibus nobilissimis commune fuit Ecclesiis . Profecto siquis Papiensium eorum Episcoporum seriem excurrerit, qui p: ioribus illis seculis huic Ecclesiae praefuisse dicuntur λ quaeque ex eorum Actis derivavit Ughellius,
consi leraverit, mecum in hac re facile, ut puto, con
sentiet , ipso etiam Ughellio quandoque non dissentiente. Non ideo tamen aut iis diem indicam , aut eos de sede movebo . Quid enim eosdem ab antiquissima, qua fruuntur , cultus , & sedis possessione deturbem, nisi prius probe constiterit eos male, fictisque nominibus in possessionem immissos Id certe neque cO nmenta, neque insertae in Actis, ut putantur, fabulae probant. Ex iis id ego potius colligo alios eos fortasse suisse, quam qui fuere vulgati, aIia patria,
alia aetate, alia etiam virtute . Nullos suisse non dicam. Non ibo tamen inficias, plures in hae serie Episcopos recenseri ejusdem nominis; quorum si Actaeis consideres, ad unum ex pluribus contrahendos facile,& merito suspicaberis. Huic malo, si fuit, occasionem puto dare potuisse eadem Acta diversis fortasse temporhus , auctoribusque conscripta . Dum enim inter, sequentibus seculis conseruntur , ex varietate styli atque circumstantiarum, ex temporum notis vel variantibus , vel obscuris, ex gestis atque miraculis , quae in Actis quibusdam fusioribus exponuntur, in aliis brevioribus reticentur , ex Imperatorum, Consulum , t B Pon
Papiensium Commentis immixta n nueos arguunt commenti-tioa .
Plures ejundem nominis Papienses E
22쪽
Pontifieum eronologia non recte ubique servata saeIIeest, eonfidentiam augendi sub eodem nomine Sanctorum numeri eos Draecipue su mere potuisse, qui salso opinabantur Ecclesiarum gloriam imminui , si in serie aliquis pateret hiatus Fpiscopis vacuus. Hinc exprimis illis alia sortasse Acha conflarunt, in quibus diversa Sedis tempora designantes, initium , ac finem muneris obiti diversis temporibus illigantes, gesta a
que miracula partientes, ex ingenii etiam sui vena multa promentes , duos ex uno sonte secerunt. Horum profecto in aliis etiam Ecclesiis non unum est apud Bollandianos exemplum. Sed quinam ii sint in hac serie exponendum breviter est. X. Tres Crispinos Antistites suos inter Caelites positos veneratur Papiensis Ecclesia . Ughellius dubitat, utrum Primus, qui ab anno ai6. ad annum 2 3δ. hane sedem dieitur obtinuisse, confundi cum Tertio debeat, qui ab anno Α' a. ad annum 466. juxta , ut asserit, communiorem calculum sedit. Ego vero praeterea d bito , unicus ne suerit , qui tactus triplex in varia tempora suerit distributus . Sanctum Crispinum Primum a Tertio minime distinguendum, plura sunt, quae persuadere videntur. Primo, eadem die Ianuarii septima utriusque nomen sacris Ecclesiae tabulis inseri pium est,ut contra Ferrarium observat Hen schenius tySeeundo, quae de Primo Crispino re eruntur ab eo. dem Ferrario in ejus vita, vel veritati non videntur esse conformia, ut infra, vel de Sancto Crispino Te tio ab Ennodio narrantur invita Sancti Epyphanti eius.
dem Sancti Crispini discipuli. Tale est, quod
Summo Pago agroque Summiate, di lite per Sinerio otiiPrimiDiseouum composita Ferrarius serabis a): quod a Sancto Crispino Tertio factum testatur En-
23쪽
dῖus. Tertio, a Sacerdote Christiano , & quidem . omnibus noto D prolibitus enim dicitur, ne Praediis eationis iungeretur officio i non modo Templa, sed N Urbem ipsina tanto studio ornari potuisse, viis ejus hortatu lapidibus stratis , egregioque, qualis etianus nune visitur, ponte Ticinum super imposito, funestis illis seculi tertii temporibus dissicilem fidem inveniet . Id fieri potuisse seculo quinto inclinato , erunt sortalis, qui non negabunt . Praeterea Scriptores de Primi Crispini hujus aetate non eonveniunt : quod iueaussa fuit, cur de eo & Ughellius , & alii fravissime dubitarent ci). XI De Sancto Crispino Secundo, qui hanc Cathedram dicitur occupavisse ab anno 2 s. ad annum IOI.s
eadem ratio suppetit dubitandi . Immanissimis illis Diocletiani, & Maximiani temporibus, quibus Christiani in speluneis , & cavernis latitare tuti non pote rant , Ac Cathedrale templum extitisse Ticini , & S1eellum ab hoe Sancto Crispino construi in eo, atque sin S mime Crueis memoriam dedicari potuisse, & alia templa in honorem aliorum Sanctorum Martyrum a aedilicari sa) , non deerunt , qui negent assentiri se posse. Revera ex hac ipsa ratione Episcopus hic ipsi-met suspeetiis fuit Ughellio. Quanto resti: haee δ' . Sancto Crispino Tertio vir prudens quinto seculii judieabit Accedit his, eius aetatem esse admodum duinhiam, & cum iis conciliari non posse, quae apud Bamronium &in Romano Martyrologio legimus de Sancto Dalmatio, qui post Sanctum ipsum Crispinum Ticinensem 3c ipse sedem dicitur implevisse. Si enim Dalmain B a tius co Console Henkh. loeo est. O Vide-de hoc Sancto crispino II. UthHIilla
sim, ia sua serie XII. Dissili sed by Cooste
24쪽
Facile unu fuit Sanctus MaximusEpi. scopus, non duplex a
tius sub Maximiano martyr oecubuit i , qui fieri potest, ut Samstus Crispinus, qui Sancto ipsi Dalmatio
in Episcopatu praeivit , vita functus suerit anno 3 I. Octobri mense, ut ex Scriptoribus Ticinensibus assirm,vit Ughellius 8 Sequeretur ex his Sanctum Dalmatium, qui hanc Ecclesiam per annum dicitur administrasse is, coronatum fuisse martyrio anno 3o6., vel mense De-eembri cum Ughellio, vel saltem mense Novembri. Atqui id esse non potuit. Nam deposita a Maximiano imperii insignia anno 3Oq. consentiunt omnes . Nec diei potest passus suisse sub Maximiano Dalmatius, quia etiamsi se ab imperio abdicavisset ; quae tamen sub ipso , dc Diocletiano inceperat persecutio, sub eorum nomine diutius perseveravit. Etenim id solum contigit in oriente, ubi ab ultimis eorum Imperatorum decretis anno vulgatis 3οῖ. ad annos decem ejusdem semper persecutionis nomine inChristianos saevitum fuit 1 . In occidente vero priecipue in Italia non item.bub novis enim Imperatoribus persecutionis ardor paullatim ita deserbuit, ut non nisi ad annos duos ea edi ista viguerint ; iisque revocatis ab Imperatore Maxentio anno 3o6. , faeta fuerit in Ecclesia primis saltem ejus imperii temporibus magna tranquillitas 3 . Hac, ut puto , de caussa Baronius Dalmatii martyrium ad annum statuit po3. . Sed ii ita est, jam plane consequitur, obitum Crispini Secundi anno 3o3. contingere non potuisse, sed ad superiora tempora retrahendum . XII. Eadem, quae de triplici Sancto Crispino, re.
13 Ex Martyrol. Rom. . Bedae, Usuardi . Adonis,
et 3 Conside Baron. ad an. 3IT, num. LVII. Consule Baronium ad annum 3o6. num. XXV., de seqq. Ex Euseb. lib. S. cap. 23. , & 26.
25쪽
& Seeundo et quorum alter ex Ughellio Ticinennom
rexit Ecclesiam ab anno a 66. ad annum 27α; Alter vero Sancho Epiphanio suilaetus dicitur anno q98. De Sancto Maximo Secundo nullum est dubium, eum ad eum plures epistolas , & dictiones Ennodius nondum Episcopus miserit , & singularibus laudum praeconiis ornaverit. De Primo vero alium a Secundo non fuisse ex eo possumus suspicari, quod quae pauca de eo traduntur, iis temporibus non conveniant, quibus vixisse traditur ; conveniant autem illi seculo , quo vivebat Secundus. Sie Ferrarius multa ab hoc Episcopo de Regis officio scripta suisse commemorat. Lui au tem, ut egregie observavit Bollandus si), eo vivente erant Reges in Italis , quorum oceas ne ille de Regis Pio commentaretur Deinde iras Imperatores adbus Finici erant: Neque siluet insitutionem ex hominis Chrisiani lucubrationibus petituri. Luid ergo Us temporibus libram ediderit Vir Sanctus, euius nullaprivatim, aut eublice constare posset utilitas Hare autem Sancto Maximo Secundo initio seculi se. xti objici nequeunt. Regnabat enim eo vivente in Italia Theodoricus Rex, qui cum Ticini frequentissimus esset, δc multa praeclara gessisset in eorum populorum utilitatem, hortante imprimis Sancto Epiphanio, qui eidem Sancto Maximo proxime in hoc ipso Episcopatu prati verat sa) , nil facilius, quam quod Sanctus Episcopus eidem librum de Officio Regis inseri.
pserit. XIII. A Sancto Maximo Primo Sanetiis Epiphanius Primus exceptus dicitur anno aro. , & ab eo Ti-
O Tom. I. Ianuarii ad diem VIII.
a) De S. Epiphanii legat. ad Gundobaldum Regem nomine Theodorici , & de impetratis per S. Bpiphanium a Theodorico ad sublexandas Liguriae miserias vide insta e Eauodii vita. ', i I i
26쪽
ψianensis Ecclesia ad annos quatuor administrua. Cum apud Bostium legisset Ughellius ab hoe Sancto Epiphanio destinatum suilla Legatum ad Felicem I. Romanum Pontificem Myroclem assinem sirum , dc pro bene gesta legatione ab eodem creatum Episcopum Mediolanensem ; observallat autem tempora non re-'spondere, cum Myrocles in Cathedra Mediolanensi non sederit ante annum 3o7., imperante Maxentio ; ex hac temporum anti logia suspicatus est vehementer, Sancto Epiphmio rem fuisse cum altero Myrocle sibi coaevo, qui confusus fuerit cum posteriore Mediolanensi. Ego vero maxime dubito, sanctus ne hic Epiphanius Priamus confundi debeat cum Secundo viro sanistissimo,& celebers imo, cujus vitam scripsit Ennodius. Adverto enim Sanctum Epiphanium Primum eum dicia Bomo, cujus corpus in Cathedrali Hilde liniensi in Saxonia asservabatur i . Quod autem Hildeseimum traductum fuit, Episcopo Ot ino curante, debuit esse corpus Saneti Epiphanii Secundi, sicuti em set Henschenius, qui unicum tantu in agnoscit, a non Primi. Etenim eum Sancti Epiphanii Sepulchruin Ti-εini refoderetur ad saeras ejus exuvias eo avehendas, repertum suisse prope illud etiam Sarcophagum San- Speciosa: Sancti Epiphanii, quem Secundum dicimus , Sororis, narrat ejusidem translationis historia an nymo auctore Hildesei iniensi coaevo , 3c , ut videtur,
praesente conscripta 3 . Nil probabilius, quam quod
Soror Sancta cum Fratre Saneto tumulata proxime fuerit: quod satis aperte ex eo iplo Scriptore colligitur, qui eius corpus uno eodemque Te v amb/tu eum eorpore Fratris in lusum memorat; Ughellio non dissi-
27쪽
tente, qui ex quatuor Sancti huius Epiphami II. Sor ribus hane unam asserit prope Fr trem habuisse sepulchrum. Illud accedit, quod corpus illud, eodem te. ste Seriptore, erat ejus Sancti Epiphanii, qui ex omnibus superioribus Episcopis post Sinctum Syrum
apud Ticinenses celeberrimus erat. Hunc autem esse Sanctum Epiphanium, quem Secundum dicunt, extra dubium est. Unus igitur erat tune in Ticinensi Eeclesia Epiphanius , unumque ejusdena cnrpus. Quod si duo sui illant ejusdem nominis , S duplex corpus , de utroque ab eo Scriptore iacienda fuerat aliqua mentio. His, quae Bossius narrat de Sancto Myroese, occasi nem puto dare potuisse id , quod de eodem Sancto Epiphanio legitur apud Ennodium in ejus vita : Eum scilicet ex materna prosapia cum Sancto Myrocle Mediolanensi Episeopo fuisse conjunctum. XIV. De Sancto Eventio, sive, ut Ughellius eum, vocat, Iuventio Secundo , qui in serie Ughelliana nu- SanctusEven. merum occupat decimum octavum , dubitatum ab ali- ius , sive Ju- quibus suit, Ticinensis ne Episcopus fuerit, an Cene-eensis, propterea quod in Concilio Aquileiensi anno Epist.Papiena 381. corrupto vocabulo apud Biniuin Sc Labbeu in in quo anno obi- textu reperiatur inscriptus Citinis τι , in mar fine 3 pM m d ., vero Tinienisis , & in Romana editione Cenetensis. sua. Ticinensem suisse clarissimi Patres Benedicti ni in egregia operum Sancti Ambrosii editione ex codice regio, & Chifletio probarunt: Quibus assentitur U. Cl. Ber- nardus Maria de Rubeis ord. Praedicatorum i . Eventiu n hunc ipsum ad annum producit Ughellius ψοφEgo vero vita arbitror iunctum anno 397., uno aut altero ante Sancti Ambrosii obitum mense. Etenim in svita ejusdem Sancti Ambrosii a Paulino conscrip a legitur Sanctum Episcopum diebus Octo , antequam
o Consule eiustam Nonum. Eeel. Aquit. Cap. IX.
28쪽
Sanctus Epiphanius II. quo anno sue rit faehus E pila. Papie ., quove Obie eit .
t 6 ex in olbo ultimo laboraret, Saeerdotem, O quo nomine tunc Episcopi appellabantur, ut notum est 4 Ti-
einensem consecravilse. Obierat igitur tunc Ticinensis Episcopus, qui alius ab Eventio elis non potuit ab anno 377. hanc Ecclesiam administrante , & Concilio Aquil ejensi anno ISi. praesente. Itaque vel inter Eventium hune ,& Tibalduin, qui illi suffectus dicitur , medius fiuit alius Episcopus nobis non cognitus, vel Tibaldi Pontificatus non est statuendus cum Ughellio ad annum qo ., sed 397., quo uno, aut altero ante obitum mense consecrari debuit ab Ambrosio paullo post immortali vita donato, Caesario, & Attico Coss, anno post Theodosii mortem terti i). De hoc eodem Eventio praeteriri non debet, non satis sibi constantem ese BD
ronium . Ad annum enim 38 I. num. δῖ. Cundem
putat cum Juventio, quem inter Caelites colimus die octava Februarii ; In notis vero ad Martyrolog um omnino diversum. Ex Adtorum Sancti Syri Primi Ticinensium Episcopi veritate pendet haec quaestio . Si vera sint, distinguendus uterque, cum Iuventius, live Eventius, cujus octava die Februarii selemnia m- limus, primo , & secundo aerae Christianae seculo vixerit in Ticinensi Sede , ipsumque Ticinum miserit cum Syro Hermagoras Aquilejensis . Adta Hermagorae adversum Criticorum hominum argumenta Bernardus Maria de Rubeis tuetur, atque propugnat ca). Id si doctissimus vir evincit, etiam de Actis Samsti Syri, si commenta quaedam excipias, quibus immixta sunt sequentibus fortasse seculis, salva res est, & cum iis Aetis et itan silvus Eventius. Arctissimo enim inter se vinculo colligantur. XV. Venio nune ad Sanimim Epiphanium, quem Secundum hujus nominis dicunt, ab Ughellio in sua
serie ἀci Ex vita per Pantinum scripta . cx In Monum. Ecel. Aquil. tap. III. Disitigod by Cooste
29쪽
serie vigesimo seeundo numero col Iocatum. De eius Episcopatus tempore, mirum est, quantum inter se Seriptores dissideant . Obiisse eum tradit Spelta, cuin adhuc esset in vivis Zeno Imperator, Romae vero sederet Simplicius Pontifex i) ; ideoque ante annum 49 I. Eo enim anno obiit Zeno, Consule Patritio juniore . Saccus sub Gelasii Pontiscatu, qui Zenonis, Fc Theodorici temporibus Ecelesiae praesuit a). Syr- mundus Sanctum Epiphanium deremisse scribit XII.
Kal. Februarias anni 497., anno aetatis quinquagesimo octavo nondum explet O , creatumque Epis opum
anno Α67. 3 . Pei avius Episcopum tradit saetiim anno Α66. M. Saecus & Spelta Epiphanii vitam
ab Ennodio conscriptam, ut video , non legerunt. Pe-tavius veritati accessi. Syrmundus judicio meo acu rem
tetigit. Quod Ennodii vitam legenti patebit aperte. Ad annum enim quod pertin i, quo, Crispino desun-cto , Epiphanius Episcopus factus est, legimus apud Ennodium Epiphanium septimum jam annum iii, Episcopatu explevisse, &inchoasse octavum, quando Nepotis Imperatoris nomine orator prosectus est ad Euricum Ut ligothorum Regem 3 . Legationem hanc contigisse anno q7 . prope finem plerique cum Baronio consentiunt 6 . Neque, si lapsi sunt, lapsus potuit esse griivissimus , cum Nepos die Junii vigesima
quarta ejus anni dictus fuerit Imperator , anno vero
O Ad annum 474. Ob Cossule Ana. Ital. Murat. ad annum 47s.
30쪽
I 8 Epiphanium Buctm Episeopum vel initio anni 463. , vel fine anni 467. Neque minus evidenter possumus expiscari tempus ejusdem obitus . Nam eam legationem, quam narrat Ennodius Theodorici Regis nomine ab Epiphanio susceptam in Gallias ad Gundobaldum Burgundionum Regem pro redimendis captivis, perspicue apparet , contigisse anno 49 . ex epistola Gelasii Papae ad Rusticum Lugdunensem Episcopum data VIII. Kal. Februarias, Asterio , & Praesidio URClariis. Coss. Ceterum, inquit ibi , Frater noster Epiphanius, qui ad gentis Dae miserias iublevandas , cst
redimendos evtivos ad pab ter vestras destinatur i . Haec cum illis collata, quae de eadem legatione narrat Ennodius, vitae ejusJem tempus facile significa bunt. Scribit enim, eum mense Martio iter in Gallias suscepisse, tertioque mense inde rediisse ; ac , dum sperabat fore ut tandem a continuis molestiis eo quiesceret, biennio nondum exadis, populorum s ruin charitate coactum esse itineri se denuo commit. tere, & Regem Theodoricum Ravennae convenire ad eorum calamitatem levandam ; qua ex legatione dum rediret, catarrum in Urbe Parma contraxisse ;itaque valetudine assecta Ticinum demum pervenisse, ibique septimo post die ex morbo decessisse. Haec rerum gestarum series jam inde ab anno 94., quo Aet rius, & Praesidius Consules fuerunt , calculo dueto, declarat diem suum obiisse Epiphanium anno q97. Nam mense Martio anni Α9 . iter in Gallias arripit, 8c tertio mense redit in patriam: ergo mense Junio ejusdem anni. Biennio nondum exacto ad Theodori eum proficiscitur Ravennam : ergo ante m nsem Iunium anni q96. Impetratis ad levandas Liguriae miserias duabus straesentIs IudVIIoah INOPs calculi pam