장음표시 사용
21쪽
Monius Barberinus praenobilium ab alto sanguine Auorum N pos, fulgor, gloria, & triumphus; Caroli Barberini Urbani VIII. Fratris,& Constantiae Magalottae Filius; Magnus Equestrium Omdinum Sancti Spiritus, & Hiemsblymitant Commendatarius , ac Romae Prior; Romani Pontificis olim saepius a latere Legatus; Lauretanae Domus, ac Dominicanae familiae, aliorumq; Religiosorum ordinum Protector; Signaturae utriusq; Sacrorum Rituum, Breuiu diplomatum, de Propagadae Fidei Consultationum Praesectus; Christianissimi Regis Magnus Eleemosynarius; & a secretis eius Regni consilijs ; Rhemensis Archiepiscopus ; Primus Dux, & Par, ut appellant, Galliae; Episcopus P nestinus , & S. R. E. Cardinalis Camerarius, fuit. Fuit 3 Heu quantum ruinae uno impulsit mors dedit, quae in uno,quem extinxit, Antonio, struem
nominum tam excelsam , decorum molem tam praestantem, meritorum cumulum tam ingentem
perculit diruit, dissipauiti Fuitὶ Et ille tam benestici largus amoris, quam munificae amans largitatis ι nostris, in quibus serebatur, ereptus est oculis; cui si parem voluisset censum Fortuna tribuere, ipsius ditioni, atque imperio Orbem adscriptura eratvniuersiam; ac tum Antonium vidisset ad omne genus hominum recreandum , erigendum, loci pletandum, ornandum, quoquo terrarum, aC gentium manus cum sole beneficas dispergentem
22쪽
Fuit 3 Ηςu quot quantis'; malis grauida haec una
rum aedium, arborumque Casius ostendunt. In entes viri numquam ita ruunt in sie se, quin ipsorum ruina Iuper alios Circum plurimos cum pernicie,oc clade plurima Conteratur . En ingens ille Antonius per vim mortis ineluctabilem nuper euersius,
quot adiacentium, subiectorumq; ipsi mortalium spes, opes, praesidia, solatia, honores, gaudia ota ruit , & obtriuiti Fuit 3 Ita inquam, fuit. Ecquid igitur i Nihil ne, nisi acerbum, ac flebile, nisi querulum, ac funestum haec de Antonio vox habet, ruit 'At enim aliquid certe , immo multum est etiam, quod exprimi ex ea possit leuamenti, atque solatu Antonium flaisse, hoc est, desiijsse inter noselle, Id in hac voce, sint, ad dolorem lectat, &luctum: at eundem, eo fuisse modo, quo esse se, &se, quis esset, cumulate praestans, ostenderet, Primcipem , Antistitem, Purpuratum , hoc in eadem voce illud est, quod, quemadmodum funebri hac laudatione nunc moliar, & mulcere lacrymaS Potest, & conseiari dolorem. Excelsae in natura res, atque spectabiles ab ini-lijs plerumque magnis , ac praeclaris existunt. Aurors de simu quam patenti,quam fulgido diem allaturus Mundo sol exiti Et quae alueo flumina profundiore pinerfluunt, prope ab exortu non parua saepe nauigia patiuntur. Magnus sane Princeps, Antistes, ac Purpuratus fuit Antonius; sed,ut eius magnitudo se proderet, expectare ne debuit, dum ab aetate adulta prodiret Immo ab adolescenti Gipla, pueritiaq; statim erupit. Quid enim modica illa in aetate magnum nos iure suspicimusZIndolem
23쪽
nempe sine staude sagacem,sine scurrilitate iucundam, sine petulantia hilarem, sine corruptela facilem , sine iactantia munificam, sine arrogantia generosam: quae specimen ostentet ingenij; quae semina, germinaq; proferat pietatis. Sed hanc ipsam in Antonio indolem eius & Coaeui aspexere scilicet, ac suspexere ;&Patruus cum primis Vrbanus VIII.Minoeius tunc CardinalisBarberinus obseruauit, & coluit: qui naris utique ob summam sapientiam, prudentiamque sagacissimae, tot in eum
congesta naturς ornamenta cum cerneret,animum in eodem amplius odorabatur rerum iam tum ca-paCem , auidumque magnarum. Neque Vero tam
pulchrae spei non assensere praeludia: Palmas aio, quas Antonius saepe suos inter palςstritas litteraria in arena Romani Collegij , sitae quidem virtutis
Praemia, non munera alienae gratiae victor tulit.
Quod sane pluribus ipse, nec dubijs ingenij sui amgumentiS euicit, non Vario solum politiorum g nere scriptionum , & cultu etiam eleganti Musa. rum, sed S. pioru apto grauique teXtu sermonum; dictisque semper in rerum grauissimarum consili lationibus prudenter, sapienterque sententi jς; quibus seueriorum etiam, praestantiorumque disciplunarum cognitionem uberem, solidamque Viris dignitate item , ac doctrina Eminentissimisiapprobauit.
Et, quoniam sapientiae cuius initium timor Domini est, Cum improbitate non conuenit, cum pi tate tunc etiam ita conuenit Antonio , ut 'quod non uni memorauit ipse , nec semel, inter studi
humanitatis animam conferens ad diuina, num ',
remisso rebus humanis nuncio, genus aliquod Vi- Α Σ tae
24쪽
tae 1euerius amplecteretur, in ea Purpurati Patrui spe, atque expectatione tanta, quantam delatus illi deinde maximus Pontificatus impleuit, seri
secum, atque cum Deo diu multumque consiliae,
agitarit. At enim Antoniti Deus maximis in Chriastiana Republica destinarat honoribuS: quorum
ipse eo etiam nomine ostendebat se sere Capacem, quod vitam meditans ab honoribuS alienam, e rum posset cupiditate, atque expectatione non capi. Iam vero in humanarum rerum excelsitate illud supra fastigium quodammodo humanum aditollitur , cum quis ad summa fauste, feliciterquo prouectus, ad ima illinc facile, benigneque respe ctat. Et respectauit Antonius; Patruo enim Imperium Vaticanae sedis adepto, eo in Urbis, in bisque plausit, quid illi primum, aut inter prima , venit in mentem humanitas; sed munifica, sed excelsa , hoc est eius, qua praeditus erat, genero
mentis, ac Principis. Praeceptorem, quem tune
audiebat, amabatque plurimum, in Classe Hu manitatis adluit; actisque illi humanissime gratijs ob litterariam operam benevole sibi, ac diligenter
impensam, elegantium, nitidorumque munCrum
protulit illi vim plurimam, quae in ipsius audito res , condiscipulos siros, silo ipse arbitratu diuideret. O tacundum ingenio, facundiorem manibus adolestentem , humanitatis tam cito factum ex distipulo Praeceptorem l Et, quod praestantius est, tunc docere visus est humanitatem Antonius , cum illam non pauci, assumpto cum honoribus fas hi, consilio certe minus sapienti, dedisdunt. Viri enim excelsi non aliunde se magis per r ci
25쪽
rentiam dignitatis attollunt, quam Vnde se ipsi per 1ndulgentiam humanitatis inclinant . Dignitas quippe, fortunae, humanitas, excelsitas est virtutis . In qua habito procul fastu, Antonius ita semper excelluit, ut nihil maiestate humanitati
detraxerit, nihil humanitate heserit maiestatem. Memoriam vero adeo gratam retinuit semper e rum, quos stibi ante Principatum, & Purpuram sstudiorum ratio, oc pristina consuetudo coniunxerat, ut non destiterit unquam beneficia, quae posset, omnia, ijs a Patruo sitis enixe postulatibus exorare . SIC Vt, per urbanitatem scilicet, quaesierit exco semel Urbanus, An ipsius dumtaxat amicis putaret se factum esse Pontificem, pro quibus non desineret ab se tam iape efflagitare tam multa 3 Cui Antonius, Si pro se, inquit, illa deposceret, arbitrari se eam in ipso cupiditatem esse culpandam;
quoniam vero ageret pro amiciS interpretem, Cata, suae sortis uti se gratia, Ob quam sanguinis Cum 1 Pontifice Maximo propinquitatem primo, VnicC-que duceret expetendam. O vocem animae magne plenam, dc qua Principes haud aliam possintcdere seu Conuenientiorem sibi, seu populo gratiorem l Id enim ita cupere, ac prastare , illud esstvnice etiam, aut primo commendandum in Principe , Principatui se, non sibi Principatum impen
Quod si cumulatias nemo p stat, quam qui
profuturus alijs, si rarum rerum, suique profusiis, aurum, Vitamque in Principatu contemnit, quo, tumquemque in hac laude Antonio quisquam anteferat, cui auri, vitaeque Contemptu, pro ipsius
animi Regali plane magnitudine p stet nemo γ
26쪽
Aurum certe plurimum vidit, sed vix amplius, quam vidit Antonius: Tam prope, tam propere ab ipso transserebatur inaalios . Peregrina sane
merceS, quae semper esset in transitu. Et vero pocuniam vix auiduS quisquam tantum Vnquam amauit, quantum contempsit Antonius. Quanquam & ipse amauit pecuniam , sed vi daret. Ita amauit in illa, quod in illa vidit esse pulcherriumum , elargiri. Quod si ea in oblata species alia
qua sese Cupiditatis ostenderet, pecuniam tunc ipse non modo non amauit, at horruit. Horruit, cum Centena aureorum millia a primario in Gal-Ita viro delata ipsi fuere si magni eo inRegno Eleemosynarij munus in ipsum vellet annuente Rege, reijcere; Regieque reponens, HonoreS, ait, ab limmanissima Regis largitate sibi collatos apud se non esse venales. Horruit, cum recipi sibi prouentus duplo, quam ex Rhemensi Archiepiscopatu perciperet, opulentiores audiuit, si eam Sedem, vi r sideret Romae, vellet vltro dimittere: Seque non illam esse respondit, qui a reditu, sed ab honore Infulas aestimaret. Illicium pecunia faceret Antonij generositatu' Portentuta Annua duodeuiginti in reorum millia triplici syngrapha Antonio munificentia Christianissimi Regis adseripserat: magnanimuS, contemptorque auri Princeps, Praeterquam primo semel anno, consecutis deinde perpluribus ea nunquam exegit. O hiantia mortalium vota , IModicissima non raro pectora opeS Vastae non implent: Antoni j sinus augussi tantulam pecuniae iLIecebram, cupiditatemque non capiunt i Quid vero capiunt Eum nempe animum, qui cum ipsis
quodammodo Regibus possit de liberalitate contendere . Et
27쪽
Et vero in sceptra etiam, soliaque Regalia Antonij liberalitas eluuione quadam aurea redund uit. Quam enim prope fuit, ut ab Arce Casalensi, ob egestatem imperatae quidem, sed imparais pecuniae, dilaberetur cum eius deditione militar
prasidium t Id periculi, stuppeditato stat1m militari
stipendio auertit Antonius. Perstitere milites, &Arx stetit. Non Casalensis, sed Tarpeia Antonio Αrx illa luit; in qua Christianissimo Regi seruata 1hum sibi visus est inuenisse Capitolium, & triumphum. Qui etiam toties triumphare se credidit, quoties ii animi munifica potuit edere argumenta pro Gallia. Humile porro est prodesse, quia era pedit: Beneficentia enim virtus est Regum; At in Reges humile nihil cadit; nec in Antonium;quem Regibus animus aequabat magis, meliusque, quam pumura. Quare ad largiendum non cogitation adducebatur vana, vel sordida, sed liberali,dc humana ; qua nimirum preptum arbitrabatur dati, dedisse. Quem aureum sane, regalemque beneficentiae perpurgam sipiendorem, ne qua rei, utilitatisque sitae vel nubecula infiiscaret, vel rubigo detereret, corrumperetque, quam timuiti Inde, cum
Venetis ad repellendam vim Turcicam, & debitam sibi ab ijs vim ingentem pecuniae remisisset,& ijsdem insuper suos in ea regione prouentus amplissimos, dum viveret, permississet oblatum sibi ab ijs vltro nobilitatis in ea Republica decus longe clarissimum, ab se licet pro merito aestimatum plurimi, tunc Utique non accepit; ne scilicet situm videretur vendidisse beneficium , quod donarat; postmodum vero , ne Regalibus ijs animis gratos esse non sineret,gauisus oppido est,honoris tan-
28쪽
ti munere non unum modo se, sed suam uniuersam Barberinam familiam exornari. Haec Vero animi regia prosecto, augustaqu nobilitas non ea est, quae vi illa domus, ac gentis quacumque possit a quouis emi pecunia: cum sanguine, spirituque ab natura gratis accipitur. NobiliS vero,magnique animi retulit in argumenta Phulosophus, quod is, uti libenter elargitur, ita, cum accipit, erubescit. An vero ideo Antonius , ut hunc accipiendi ruborem excuteret, missa sibi amanter ab alijs munera, ad qUOS inuicem ea mitteret, secum illico destinabat 3 Quo etiam largit iis humanissimae genere quantum sibi alienae aestiumationis, beneuolentiaeque conflauiti Quantum ,
senior ille Dionysius desiderabat in filio: apud queplurima, quae ab se Cum primiS acceperat, CX a gento, auroque pocula diligenter asseruata consp1 ciens, Nae, inquit, animo tu regali non es praeditus , qui tanto munerum pretiosorum aggestu neminem tibi amicum, ac beneuolentem adiunxeris. Antonius id beneficentia profecto sua consecutus apud omnCS erat, Vt Communis amor , publicumque de licium esset, ac vocaretur ab omnibus . Munita cum namque tunc etiam, cum cessat, largiri paratum,& si minus ab eo omnes accipiunt,quia tamendare amat omnibuS, OmneS amant. Magnum Vero munus est, quod,& si munera ad priuatos pertinent, dantis amor in Commune profunditur. Ru sum, aurum in munere materia est, opus ipsum, est
animus. At enim si in re usquam alia, in Antoni j largitate,materiam superabat opus . Eo ipse dabat indice animi vultu quo vix cupidissimus quiCque solet accipere; explicato semper, ac laeto, nisi
29쪽
cum dare seu quantum vellet haud posset, seu quantum posset, velletque, illud is, qui donabatur, ab ipQ nollet accipere. Opima sacerdotia perplura reiecit in alios: quantam vero voluptatem stibi conquestus est eripi, cum amicissimo, eidemqui honore, ac meritis Eminentissimo Viro non nisi partem amplissimi, quod illi detulerat, muneris coactis est dare λ Plus tamen, quam totum,.ipso dedit, & sibi visus est alter accipere, quando in eam, quam largituS est, partem, tantum Antonius
ingentis siti, benevolique animi superfudit. Atque hic non nisi animum,sed alibi quantat
etiam animo adiecit in erogatione muneris largit tem l Raro quantum Vellei,dare non potuit. quam
Lepe multo plus, quam peteretur, imperiijti Dynasta Gallicus fama, familiaque clarissimus diuitino splendidoque hospitio ab Antonio habitus h te
Romae, reuersiurus in Galliam mutuam ab illo pecuniae vim aliquam ad vis prςsidium,per interpretem postulauit. Negauit primo Antonius, eius
tunc pecuniae Vacuitatem excusans. Mox decem aureorum millia ad eum misit, Cum appendicula dicti aureis ommbus pretiositori; Antonium carere pecunia, quam Dynastae tanto det mutuam; pecuniam, quam eidem donet, habere. Non hic opus est Vate, eius ut Dynastae animus possit introspici, ac proferri. Alieno grauatum aere prosecturum se ab Vrbe putabat; grauior multo, ob auream Antonij largitatem, donato auro discessit. Erraui.Nihil enim oneris secti abstulit si unu illius auri tantipodus excipias. Intelligebat enim excelsae Antonij magnanimitati reponi gratia, accipiendo,cuiuS nempe Voluptatum esset summa,largiri.
30쪽
Sed enim vero accipientis nobilitas prouocat facile in munifico largitatem. Rogare autem, magnum non modo meritum, at in Viro praesertim sPrincipe pretium est etiam obtinendi. Quid igitur Antonius Τ gloriae ne tantum, quod summum est, pretio sua sic munera foenerabat, ut ea in excelsis tantum capitibus collocaret ξ At in egentes, Qrtisque afflicte mortales quoties nobilem , splendidamque exercuit liberalitatem λ Rusticum ad Ci- ternam aduertit procul ipse ex tenui arbusculae ramo pendentem,sbaeque in Tyberi submersioni iam proximum. Milites confestim sitos iussit ire suppetias; quorum Ope receptus ille a periculo in tutum est. Quid hic Antonius λ quasi reuixisset ipse, ob animi sui lςtitiam centenos aureos dupliceS seruato illi, eiusque seruatoribus erogauit. Submersionem diceres non filisse Cum successu vetitam,sed
cum accessione mutatam. Vnus enim aqua cur νmergendus esset a Tyberi, plures auro submersit Antonius. Hoc porro est este cum virtute munificum, gaudere cum seruaS, seruare cum donas.
Quid cum aliquid etiam praestantius seruatur donando, quam vita λ Pudorem intelligo , de quo monuit ille sapienter ex Satyra, quod de sancte potuisset ex ara Sacerdos , Summum crede nefas animam praeferre pudori, Et propter vitam vivendi perdere causaS. Timc enimuero munificentiae Antonius omnes effuse dabat habenas. Dedit sane, Cum Neapol tanae Matronae Romam, molestissimae litis gratia, cum filia virgine, nubilique profectae vim auri assiduam, ingentemque complures annos per Religio- stan Virum ex nostra Societate submisit ; ne talicet