장음표시 사용
41쪽
PRAEFATIO XXII. 10 14. III, 19, 4. Epod. X, 13. quibus omnibus iam
Cuningliamus femininum restituit, quo Sus est poeta Carm. IV, 9, 18 et ex certaientiet emendatione III, 3, 23. Dixit ea de re Lachmannus in Muse Rhen. nov. vol. III p. 617. In re incerta vellem etiam Carm. I, 10 14. libros secutus essem. s. 61-64. in marginem reieci ineptum enim est Romanos, quorum in ictam virtutem poeta celebrat, comparari cum Spartis, qui conserta manu Victi Oecubuerunt. Versu 65. revocavi nunc optimorum codd. Scripturam evenit pro eo,
quod eae libros secutus olim edidi, eaeiat, cuius se mae vindex extiterat Huschhius ad Tibullum Ol. IIp. 707. evenire OV Horatius diXit pro emergere Talia multa apud nostrum poetam reperiaS, Uae Optandum est ut tandem aliquando in unum locum colligantur et ad genera sua reVocentur. Ultimam stropham fortasse recte eerthampius Horatio abiudieavit. Carm. IV, . De hoe carmine quid facerem cum diu multumque dubitassem, tandem omnibus aecurato pensitatis, eo deveni ut, quod etiam Hauptius fecit, Lachmannum sequendum duxerim. Hoc quidem certissimum mihi videtur, ea quae inde a Verbi non celeres fugae usque ad lucratus rediat leguntur, ab Horatio scribi non potuisse. Carm. IV, 14. In hoc carmine multa iniustissime criminaturieerthampius, ex quo genere est quod prope sic ut A. 20. legitur, a nullo unquam poeta positUm
dicit at posuit Cato apud Gellium A. I, 2. ita
humana proque ut ferrumst, ne dubito quin etiam alii P0Suerint. Ep0d. II, 35. Favidumque leporem et advenam laque gruem Anapaesto in hac trimetri parte usum esse Horatium difficile ad credendum est. Legitur quidem in pod V, 79.
42쪽
priusque caelum Sidet inferius mari.
nunc gloriantis quamlibet mulierculam. Sod in his videndum ne litera i consona Vim habeat, ut in iis vocabuli quae ad Epist. II, 3, 65. allata sunt. CD. Lachmannus ad Lucret III, 17. o fortasse etiam
in laqueo synaloephe locum habet, non ut eximatur Ocalis e sed ut obscuretur tantum in pronuntiando, ut fit in Prometheo, aureo, alveo, multisque aliis. Minus offensionis habet anapaesti cum tribracho coniunctio in Verbis pavidumque leporem, quorum numerorum Volubilitate leporis natura non male indicatur. Similis e
cusatio adhibenda pod. XVII, 2.
alitibus atque canibus homicidam Hectorem, quibus numeris non dubitandum Videtur quin poeta rei atrocitatem augere voluerit. Nolim igitur neglegentiam poetae accusare, de qua e minus hie cogitandum est, cum podus ille, si numero SpectaS, Ximia arte OΠ-ditus sit, de quidem, ut in longo plus octoginta e Suum carmine legem de quinta pede senarii, in brevioribus epodis saepius neglectam, ne Semel quidem
migraverit. Vide ad Epist. I, 9, 27.
Ep0 d. VIII, 17. inliterat num minus nervi rigent 'Bigere qui pro languere vel iacere dictum esse affi mant, quo iure id faciant docere neglexerunt intellegerem locum, Si pro minus Scriptum esset magis, qu0d Beuileius sequenti versu pro minus desiderabat, Sententia mihi quidem non perSpeeta.
Ep0d. XIII, 13. quam frigida tardi ndunt μα- mandri sumina Libri parvi, quod tardi scribendum
videri docere conatus sum in SchneideWini Philol. Vol. II p. 61. recepitque hoc Iauptius Totum Carmen graeeum eXemplar Spirat: statim quod initio legitur
43쪽
nivesque deducunt ovem Sumpsit poeta ex Anacreonte fragm. 6. δία 'Ἀγριοι χειHO9νες aTaγουσιν.
Epod. XIV, 13. ureris ipse miser quodsi non uia chrior ignis. ro quodsi non cod. B do ' non, in quo orellio latere videbatur quando non Magis placeret quo si non pulchrior ignis, quamquam defendi potest quodsi. Epod. XV, 16. si certus intrari dolor. Si recte ea men hoc intellego, non intrarit opinor seribendum erat, sed intravit. Certo dolore iam nunc OVetur poeta, qui multum minarum atrocitati detraheret, si de futuro aliquo dol0re loqueretur. Epod. XVI, 65. Bentleio obsecutus nunc e bonis libris aere, dehinc ferro scripsi pro eo quod Olim probaveram aerea, dehinc ferro quod eam quoque ob causam reiciendum erat, quoniam Horatio dehinc nunquam est monosyllabum V. Satir. I, 3, 104 5 97. Epist. II,3 144. at eidem neque dein unquam bisyllabum, neque deinde et deinceps trisyllabum, ex quo intellegitur Sat. I, 5, 7 recte Benileium, quamquam nliam ob eam sam, dein edidisse pro dehinc. Sat. I, 1, 28. ille gravem duro terram qui vertit ara-rro Admorati artem qui attenderit, haud invitus opinor concedet seribendum esse duro qui terram vertis aratro. Hae enim numerorum conformatione Horatius
cum alia saepe, tum in re ardua et difficili constanter utitur Sat. I, 4, 20. usque laborantes dum ferrum molliat ignis.
rem temptare pudor, quana Vires ferre recuSant.
aerumnis lassus dum noctu stertit, ad RSSem.
ubi male Cuningliamus transposuit noctu dum Hinc recte entleius Epist. II, 3, 260. e codd. edidit:
44쪽
in scaenam miSSOS Cum magno pondere VerSUS, pro magno cum pondere. Nec sine causa poeta Sat.
II, 3, 112. scripsit: porrectus vigilet cum longo fuste neque illinc.
in breve te c0gi, cum plenus languet amator, ubi cod. Bersm habet cum languet plenus, alius liber plenus cum languet, quod ut rotundius et numerosius non debebat probare enit eius, ne Sat. I, 5. cum eodem scribendum turdos dum versat in igne. Sat. I, 2, 13. Des agris, dises positis in fenore numinis. Hunc Versum ex Epist. II, 3, 421 huc illatum removit Hauptius, verissimam Lachmanni de iteratis apud Horatium Versibus sententiam Ρhilol. 0l. I p. 166)secutus. Eiusdem satirae Versus T. et 8 ita eduntur audis est sperae pretium, Procedere recte qui Oechos non voltis, ut omni parte laborent Moechos ab omni parte laborare non ii, opinor, docendi erant qui nolunt moechos recte procedere, sed ii potius qui favent moechis eorumque causam defendunt itaque Scripturae vitium latere puto, ac cum plurimi optimique libri non moechos habeant, Sed moechis, nescio an Seribendum sit procedere recte qui moechia rem voltis. Qua emendatione admissa locus etiam similior evadit Ennianis versibus a scholiasta comparatis: audire est operae pretium, procedere recte qui rem romanam Latiumque augessere voltis.
Sat. I, 2 64. Villius in Fausta Sullae gener, hoc ni
se uno nomine deceptus, poena dedit Sque superque.
Non satis faciunt in his interpretes, quorum sunt qui singularem hic elegantiam mirentur, qua illius in Fausta Sullae gener dictus sit, eodem intellectu quo Tacitus Ann. III, 24. Silanum in nepti Augusti adulterum dixerit. Recte sine dubio Tacitus et, si velis,
45쪽
eleganter a ta Fausta gener mihi non eleganter, sed inepte et prorsus perverse dictum videtur. Non intellexisse videntur critici illud in Fausta ex praecedente Versu quid inter est in matrona, ancilla peccesne togata Suspensum esse. Hine consequens est Horatium scripsisse:
Villius in Fausta Sullae genero, hoc miser uno nomine deceptus, poenas dedit usque Superque. Sat. I, 3, 39. Haec ita distinxi ut ilia cum sequentibus iungatur, de quo recte admonuit Horkelius. In Sequente Versu productionem primae syllabae nominis polvus etiam recentissimi interpretes, ab Heindorfio in errorem inducti, ita defendunt, ut liquidam in pronunciando duplicari dicant, quod falsissimum esse Vel illud d0cet, quod polypus nusquam prima correpta legitur ne de lauti quidem loco Aulul. II, 2, 21. ulla
esse potest dubitatio Graeci quoque Vetustiores, et Attici constanter, πουλυπους dixerunt, non πολυπους, nisi ubi multipodem, non animal, indicare voleban
Sed de latin polypus quid rei esset iam Micyllus et
Hotnsius ad Ovidii Her. V, 4. perspexerant, eademque est ratio nominis Polydamas IIc0λυδόφιας apud Propertium, Ovidium ersiumque, et Monychus Mcύ- νυχος apud Iuvenalem Sat. I, 1, 11 quantas aculetur Monycho ornos, aliosque. Cfr. Marklandus ad Statii Sylv. V, 3, 107. Eiusdem satirae versui3 pro libenter Horkelius et, quod sane mireris, iam raeditioWius
licenter correxerunt, quae mihi certissima videtur esse emendatio, ut non receptam esse doleam.
Sat. I, 4, 24. vote plures culsari dignos. Non credo haec sana esse Horkelius iures tentabat pro
Sat. I, 6, 122. Retinui distinctionem Benileii, a qua nollem recessissent nonnulli recentiorum. Nossit qui
46쪽
dem et oind0rfit prorsus erronea est interpretatio, quam qui Sequuntur, Vereor ne in tricas incidant, unde nullus datur exitus. Apertum vero est hoc dici post quartam horam, lecto aut scripto quod tacitum me inter vagandum UVet, agor; tum unguor oliVo. De traiectione pron0minis ego, quod rellius manifesto ad
unguor pertinere dicit, Vide ad Epist. I, 16, 15. Sat. I, 10 4. est quo vis melior longe subtilior illo.
Ita vulgo, nec reicio hoc propter locum quem est OC-cupat quod similiter positum habes apud Virgilium
Aen. XI, 509. sed nunc est omnia quando iste animus Srepra, mecum partire laborem. At cum libri fero hambeant quo melior vir est, alii autem quo melior vir et est, hoc ipsum, cum prorsus ad imitationem Horatia nam dictum sit, recipiendum duxi ac probavit idem iam I. Apiigius dissert de Chronol. Horat p. 27. D. Sat. I, 3, 63. simplicior quis et est qualem me saepe I Denter obtulerim. 4, 68. bene si quis et vivat puris manibus. 9, 51. ditior hic aut est qui doctior. Versu sexto Verum puto Horkelium repperisse, qui eaecoriatus rescribendum vidit libri eaehortatus et exoratus. Versu 66. quam rudis et Graecis intacti carminis auctor. Non de Enni haec sed Lucilio dici qui octissimo intellexit C. F. Hermannus in libello academico Iarburg a. MDCCCXL odito, grammaticam tamen
loci rationem nescio an non recte expediVerit, Cum
quam pro quam pro eo quod dictum Xistimat, quod exemplis quae attulit non efficitur. Si quis exspectatione omnium maiora praestat, eum Oete e pSO R-iorem dicemus itaque rectissime poeta Lucilium, quem limatiorem fuisse dicere volebat quam ab inventore rudis Graecisque intacti carminis Xspectari possit, seipso, noVi generis auctore, limatiorem fuisse dicere p0tuit. Et quis est qui haereat si quis vernacula lin-
47쪽
PRAEFATIO XXVIIgua dixerit e sei ebildeter i in ge liter is derSehoplar eine neue uti Von rie hischem infussunabhangige Dichiungsari Sat. II, 1, 5 in libris omnibus legitur:
nil faciet sceleris pia dextera mirum ut neque calce lupus quemquam, neque dente petit bOS. Multis modis haec a viris docti tentata Sunt, quorum conamina examinavit Horkelius Anal. p. 144. qui ceteris acutius Coniecit mirum at neque calce lupus te. Sed ne haec quidem satis faciunt, nec dubitandum videtur quin scribendum sit: nil faciet sceleris pia dextera nimirum ut neque calce lupus quemquam neque dente petit bos Hypermetris versibus Horatius utitur Sat. I, 4, 6. me Capitolinus convictore Su amicoque
et comes alter, uti ne OlUS USU peregreVe exirem.
Sat. II, 2, 29. carne tamen quamvis distat nihil hac magis illa. Haec optimorum est librorum lectio, in qua expedienda fruStra peram consumpserunt, ut alios mittam, Bentleius et rugerus, quorum Xplicationes adeo contortae sunt et difficiles, ut nullo pacto probari posse videantur. Ne vero ulla emendatio excogitari potest, qua tenebricosa verba probabiliter restitui possint. It que aut delendus videtur Versus, aut aliquid excidisse statuendum est in hanc ferme sententiam: carne tamen, quamvis distat nihil hac magis illa
delector pulchri quid habet Iunonius ales
inparibus formis deceptum te patet Ita priora illa gulos verba fuerint. Quamvis, inquit, paVOni caro a gallinacea nil distat, magis tamen hae
pav0nina quam illa gallinase delector Nec duplex
48쪽
XXVIII PRAEFATIO ablativus comparationis habet in quo offendas Ita Carm. I, 25, 18. laeta quod pubes hedera virenti
gaudeat pulla magi atque myrto, i. e. virenti hedera atque myrto magis gaudeat quam pulla hedera atque myrto. ullus enim hederae myditique color est auctumn recteque Opponitur Virenti. Falluntur qui haec in alium Sensum accipiunt. Neque aliter locutus est is qui fecit postremam tropham
inmunis aram si tetigit manus, non Sumptuosa blandior hostia mollivit aversos penateS arre pio et aliente mica. Qui 0 haud dubie voluit inmunis manus non blandius hostia quam farre penates placaVit. Idem graecae linguae Sus, quamquam dum haec scribo non aliud exemplum recordor quam hoc Nonni Dion VIII, 3.
locus Troad 789. ab Hermanii ad Vigerum p. 716. allatus sine dubio corruptus est. Quibus haec non Satis faciunt, gaudebo si meliora protulerint, modo asserant ea, quae et traditae lectionis vestigiis insistant, nec oratium ea dicere faciant, quae is certissime non ScripSit, e quo genere est qu0d rellius posuit
carne tamen quamvis distat nil, hac magis illam inparibus formis deceptum te petere Sto. Quae taeterrima est interpolatio vel ob unum illud esto reicienda, quod qui sic poni posse Verissime negavit
Benileius, hic quoque surdis auribus cantaVit. maeo ante multos annos in Chartam conieci, ne delere Olui, quoniam aliis fortasse meliora inveniendi viam monstrabunt Equidem nunc re iterum pensitata in
49쪽
PRAEFATIO XXIXeam sententiam inclino, ut totum versum ab interpolatrice manu intrusum credam. Ita Optime Omnia O- haerent nec quidquam ultra perfectum trallitur. Sat. II, 3, 1. Si raro scribis, ut toto non quater anno Pro si peiorum codd. Scriptura Si sic, quod praetertios requirebat Heindorfius, qui errat eum diversum esse dicit illud dives ut metiretur nummos Sat. I, 1, 6. Neque aliter Ep. I, 16 12 fons etiam rivo dare nomen idoneus, ut non friqidior Thracen ambiat Hebrus, i. e. talis fons ut Hebrus non sit frigidior. D. Sat. II, 7, 10. At 0rruptum haud dubie est scroia, eum brevis
Syllabae arseos V productae ne unum quidem ex toto Horatio exemplum afferas. Quod enim Krtigerus asserto Sat. II, 1, 2 si mesa condideris in quem quis car-misa, cuius centena Similia leguntur, prorsus huc non pertinet. Itaque corrigendum videtur si raro scribis tu tit toto. Nam scribes, quod interpolati quidam codices habent, aperta est metrici correctio. Sat. II, 3, 43. quem mala stultitia et quemcunque inscitia eri caecum agit offenderunt critici, nequo iniuria, in quem - quemcunque Nil tamen eorruptum est, sed cunque ex altera parte etiam ad quem Ssumendum, ut it quemcunque Stultitia et quemcunque
inscitia agit. Hi dicendi usus latissime patet apud Horatium CD ad Epist. I, 1, 19. Maiorem offensionis
causam habet particula et, quae in tali rationis conso ruatione omitti solet, nec dubito quin scribendum sit: quem mala Stultities, quemcunque inscitia veri In eadem hac satira s. i. habes:
ambitione mala aut argenti pallet amore, quisquis luxuria tristive superstitione.
ne quicunque deus, quicunque adhibebitur heros.
50쪽
ire pedes quocunque ferunt, quocunque per UndRS.
renidet ille quidquid est, ubicunque St, quodcunque agit, renidet. Sat. II, 3, 2. Damasippus sermonem Suum his Versibus orditur: danda est ellebori multo pars maxima VariS, nescio an Anticyram ratio illis destinet omnem. Asyndetorum usus apud Horatium frequentissimus, Sed quale hoc est vix aliud invenias fortassis igitur pro nescio Scribendum nec scio. Anticyram autem dixit pro
elleboro Anticyrano, ut Corinthum Epist. II, 1, 193. pro aere Corintllio, quibus simile est ' Asti κλαι de calceis Amyclanis diolum apud Theocritum Id. X, 35.
Quamquam, cum αντικυρα etiam substantive dicatur V. Comic graec fragm. Ol. IV. p. 417), omnem anticyram interpretari licet quidquid ubique terrarum ellebori nascitur. Quod infra Epist. II, 3, 300. legitur tribus Anticyris input insanabile, ita fere intellegi video, ut sit tribus ellebori Anticyrani potionibus. At cum duae fuerint Anticyrae ellebori proventu nobiles,
hoc potius dicere videtur poeta si vel tres essent Anticyrae, ne harum quidem omnium elleborum sanaret istum. In eiusdem satirae s. 113. legitur contingere granum, in quo Verbum contingere, quod paucis ante versibus legitur velut contingere sacrum, tam brevi intervallo iterari non est elegantiae Horatianae videturo priore loco in hunc alterum per describentis errorem translatum esse, cui Opinioni hoc quoque favet, quod codd. nonnulli ex eodem Versu etiam sacrum habent pro granum Fortasse igitur confringere granum vel aliud huic simile poeta scripserat. Fractum triticum