Quaestiones ad Graecorum orationum Funebrium Formam Pertinentes

3쪽

DISSERTATI PHILOLOGICA

AD SUMMOS IN PHILOSOPHI HONORES

PHILOSOPHORUM IENENSIUM ORDINE

7쪽

De rhetorum praeceptis -l2 De Origine at iii institutione rationis funebris 2-24 De Oetarum carminibus 6-l8 Auctores, quorum perii tractantur:

9쪽

Uum omne genteS, quae omni ita atque ictu XCultae Praefatio.

atque eXpolita mutit, tum Graeci officia in mortuos sanctissima habebant i); qua imprimis Athenienses Summa praeStitiSSereligione et, ne ieglegerentur, curaviSSe OnStat ). Nec mirum OS ut 0SSent bellicosissimi ut sortissimi, singulari hon0re civeS, qui pro patria pugnaverant et ceciderant, ro-Secuto esse, et, cum ipsi dicendi studio et amore flagrantes Orationem insigne virtutis praemium ducerent, laudationem

sollemnibus uneribus publicis militum addidisse. Hoc dogenere rationum disserere mihi proposui; Sed priusquam de

Singularum rationum forma, quae earum communiS, quae

propria Sit, agam et demonStrem publicam illam rationem paulatim in singulorum et privatorum laudem, unde ascenderat, relapsam esse, breviSSime attingam, quae rhetorum praecepta de is exstent, quomodo mo laudationis funebris exortus, quando legu Sanctus sit. Si quid in tanta materi ut ubertatqOmiserim aut non Sati per SpeXerim, spero fore, ut indulgeatur

mihi primum doctrinae et literarum viam ingredienti.

1 CL Chaillet, de orationiblis, quae Athenis in funeribus publicis habebantur. Dissert Leyden 891, praefatio E. Rohde, Psyche II, 249 Sq.2 Id quod exempli causa pauca aster laudatiar in Socr. Paneram. ς 55 et 58 Panath. 169 Pseudodemosin epit. I; seudolys. epit g -l0 Euripid. Suppl. quae tragoedia paene tota hanc

Atheniensium virtutem celebrat.

10쪽

D. holoium Etiam Si de Oratio ite funebri coni polieti hi postoriorum modo rhetorum praecepta SupereSSe eaque ab orationibus priorum temporum manuSSo me non sugiat, tamen doctrinam i praeponoro usui non dubito, quia de singulis laudationum partibus Si iam notae atque distincta erunt, melius et clarius disputatura esse mihi videor oratio funebris est generis demonstrativi, quod Graece appellatur λόγος επιδεικτικος . I uorhetores ei proprium et suum dederunt locum auctor artis rhetoricae, quae Dionysii Halicarnasse fertur r) et Menandor De Dionysii rhetor. Ille in capite, quod inscriptum est sart. rhet. c. VI)- ιεθοδος ἐπιταφια)ν duo Separat genera epitaphiorum ): publicam rationem in milites, qui vitam pro patria rO- fuderint, alteram privatam in homines, qui in pace fato cesserint; Sed pergit cap. I oνομά γε λην αμφοῖν εν καὶ

TO GUTb, επέτάτιος ουτως or Osici ζouενος ε), et brevi post cap. ΙΙ hanc strictam ad utrumque genu pertinentem Xylicationem dat: Συνελόντι μὲν Ουν ὁ πιταφιος παινος ἐστι των κατοιχομένων - τουτο, ῆλόν που, ς καὶ π τωναυτων τοπων ληπτέον, ἀφ ὶν πε κω τὰ ἔγκωμέω πατριδος, γίνους, φυσεως ἀγωγῆς, πράξεως . In oration publica una et Simul auctor dii genera pertractat, sed perspiguitatis gratia Separatim en percurram;

rhoto dicit copiosius efferri debere patriam et hac in parte maxime Originem, claritatem, quidquid illustre sit mai0resdoindo praedicandos esse ives indigenae αυτοχθονες, qu0dl Cf. F. Schinnerer, de epitaphiis Graeconi veterum. DiSSert. Erlangen 1886, et 4 X. Hurth de Gregorii Nagiangeni orationibus stinebribus Strassburg 1907 Dissert Philol. Argentorat Seloci Vol. XII, Fasc. l cap. I. 2 Usener Dion Halie qua sertur ars rhetorion 1895. 3 Dion Halic opuscula edd. USener-Radermachor v. II p. 277Sq.4 Orationis publicae illustrissimos auetores enum ei:it Thucydidem, Platonem, Lysiam, Hyperidem Demosthenem, Naucrntem solutae orationis privatae Xempla non alteri, sed ad poetas refugit: τ α

ex quo Pseudodionysium Isocratis Euagoram laudationibus unebribus non inseruisse manifestum St.