장음표시 사용
11쪽
optime gestas Laudi applicandam Sse adhortationem i. e. λογον προτρε πτικόν SuperStite admoneri necesse Sse, ut imitentur mortuos unde transire rationem in s0latii partem oportere, quae Graece Vocatur λογος παραμυθλητικος, et Onsolari patres spe alio i ii in filiorum' aut nam in oratione publica, cum Omne iuvene Sint, nullum ex aetate repoti POSSe Solamen, - gloria et honoribus, quo mortui assecuti sint ut liberos eos esse malis et morbo. At Oratori cavendum Sse, ne lamentetur: nam querendo et miserando augeri luctum Paululum modo dolori concedendum esse recondita quadam laude hac fere Sententia: οτι υ sed ιον επὶ τοις
τοιουτοις Γλον φε9ειν . Perorationem rebus ac stommodatam esse in utroque genere debere.
Privatae quoque rationis praecepta inspiciamus in
πε9ι τῆς πατ9ιδος λογος deinde laudanda commendat destincti genus, maiores, patrem, virtutes et mores in republica in vita civili in rebu gerendis erga miCOS, Onirn adversarios. Xhortationem in oratione privata modo adhibendam esse si mortuus nobilis familia fuerit et munere functus sit. Ut in priore ensere, in hoc quoque parcendum esse lamentationi uberiorem esse consolandi materiem : quomodo, ubi quibus negotii mandatus, qua aetate, et de hac multa dicere oratori licere iuvenem mori, quem didiligant desid0rari virum florentem robore, Senem omni vita fruitum eSSoe is, qui lugeatur diem supremum obierit, denique omnia interpretanda esse in solatii partem Xempli comparationis causa ex antiquitate et e poetis allatis consolationis finis, ut peroratio, ad utrumque genus mihi videtur spectare ).1 Haec sententia certe a Thucyd. orat lan. II, 44, 3 prosecta est.2 Ad animae immortalitatem haec verba pertinere Videntur:
doctissimo E. Rolide, qui Psyche II p. 389 talem sententiam illo
tempore ornamentum rhetoricum fuisse censet. Cf. A. Dietericli,
12쪽
possumus: I. laude i), II adhortatio III. consolatio IV. 0roratio claudus autem dividuntur in laudem patriae. generis,
indoli S morum rerum gestarum, Singuli partibu pro re variatis. De Menandri Huic dispositioni comparemus eam, quam Menander rhetor
proponit hic quidem magi Priore auctore duo genera er- miscet, quamquam definitione tendit ad orationem publicam; haec enim est t) λέγετο μῖν παρ' P θληναίοις πιτατιος καθ' καστον ενιαυτὸν επὶ τοῖς πεπτωκόσιν ἐν Τοις πολύμοις λεγομενοι λογος εἰλληφε χὐ τλην r9οσηγορίαν mi ὁ αμοθεναλλοθεν η απὸ του λέγεσθα ἐπ αυτ so Gλλατι , εκνενίκγηκε ὁ δια τὸ χρονον πολυν πα9εληλυθεναι ἔγκωμιον γίνεο 'αι cuius rei testimonio asser Isocratis Euagoram. Munere orationis quotannis dicenda - de hac re postea plura sunctum esse magistratum, quem AthenienSe Vocabant πολε- sici9χον . Menander no docet ordinem partium temporibus aptum asSignat Septem aut et men Ses post mortem iam
in privatae orati0nis praecepta incidit priore in loco laus, in posteriore consolatio p0natur; si autem orator mortui familiarissimus fuerit, post unum demum annunt . adiciat consolationem dolore prius nimis vigente. Quae praecepta priorum Similia Sunt, repetere nolo, volo adumbrare dissona: Pseudodionysius suadet ut parcendum sit lacrimis ); at Menander praecipit, ut iis quasi persundatur tota ratio; θργηνειν debere oratorem in omni capite. Iti laude publica adiungit viros fortishimos cum heroibus et diis comparandos eSSe in privata ratione, ut a parvulo defuncti vita narretur et praedicetur, mandat virtutes et corporis et animi dilig0 tissime perlustranda atque XOrnanda esse ut haec ita consolandi ratio magis magisque ad privatum laudationem delabitur: iratorem debere uxorem mortui. hortari, ut
1 Ρrooemium praeire rhetor OnSentaneum SSe ratu eiu mentionem non saeit.
3 Recenti parentum it liberorum cluetui nostris quoque temporibus spatium unius anni more et usu conceditur. 4 V. p. 9 h. l. 5 Pseudodionys eam non nominat.
13쪽
seminarum antiquitati reminiscatur liberos, ut aemulentur patris virtutes hoc modo adnionitio OnSolationi arte coniuncta est nec propriam partem tenet. In peroratione oratori
familiam defuncti praedicandam esse, quod unera Sollemnia procuraverit; itemque ei orandum esse, ut dei superstitibus b0ua omnia praebeant; hic finis rhetorem in animo aboro Sophistam, qui iuSSu 0gnatorum praemi proposito rationes privatas consciat, maxime prodit. Hunc igitur Ordinem Menandri praecepti enucleo I. Laudes, quae Suut laudes guntis, originis, indoli set corpori et animi), rerum gestarum, fortunae, II lamentatio, quae omni rationi inesse debet, III. consolatio atque adhortatio, IV. peroratio. Genera illa laudati0ni funebri propinqua o uo νωοία )et ὁ παραμυθνη τακὸς λογος ' appellantur, quamquam tractavit Menander, hic percurrere longum St, praesertim cum
do iis viri docti iam dilig0ntissime disseruerint. Supervacaneum quoque e SSe arbitror de laudum praecepti plura verba lacore; nam rationem funebrem paulatim meram
laudem factam esse cum Menand0r . tum scholiasta ristidis sit Suidas testantur. Hac d causa in laudum loco eam Theon i), Hermogenes T commemorant laudumque praecepta valent dispositione et collocatione pro re mutata et variata de his atque Aristotelis, Anaximenis aliorumque libris iam sus atque copiosel Spengel Rhet Graeci III p. 435 mon Odia est lamentatio; sed non solum de homine mortuo, sed etiam de calamitate urbis es. estet manti, quaestiones Demosthenica II p. 45 not. 25 et Camauxi de oraison funebre dans a Grece aienne; Valenciennes 861, p. 211sqq. qui suum caput dedit Onodiae. 2 Spenge l. c. III p. 413 C. Burescii, Consolationum a Graecis Romanisque scriptarum historia critica Leipgiger Studien IX, 1886 Cf. etiam J Bauer, Die Trostreden de Gregorius v. Nyssa in threm Verhalinis gur antiken Rhetorili dissert Marburg 1892 p. 2 sqq. 3 V. p. 10 h. l. 4 Sehol Arist. anath id. indor vol. III p. 6 27 sq.
6 Spenge l. c. II p. 109. 7 Spenge l. c. I p. II.
14쪽
seripsit X. Hiirili ). Haec est sententiaruna summa de Orationes unebri laudes pra0cedunt has sequuntur adhortatio, consolatio, peroratior); interdum lamentatio interponitur; iudatio summatim complectitur pata iam maioreS, genuS, re gesta S, virtute set corporis et animi in privatis orationibus). Haec capita pro Suo quisque orator ingunt vel diminuit vel ampliscat atque ornat. Quibus terminis orationis componendae constituti progrediamur ad huius generis dicti nili riginemo primordia inquirenda et investiganda.
Do origine ei ne in parte, quantum ad intellegenda oratione Solii fas
tionis funebris Opil St, poetarum opera attingam. Sed attingere dico, ulongior sat pars poetis attributa quam OratoribuS quOS praecipue tractatur Sum.
I id Propinquos et amicos interitum hominis familiaris dolore
ac dessero. tam natural et humanum est, ut talem lamentationis fontem non ex Asia repetendum SS putem formam quidem lamentorum in cortos rythmos edactam a certisque personi cantatam ad orientem redire arbitror eoque Spectare
poetas, qui lamentationum significent Asiaticam, ut Aeschyliis Ch0 ephor. v. li), Euripides Orest. v. I 402 et Iphig. Taur. v. 80) ); Asiaticus ille mos cortissime esse mihi videtur, ut mulieres quodam ordine et choro mortuum deplorent β).1 L. c. p. 3-32.2 Ordinem quendam res ipsa fert itaque eundem fere invenimus qui quidem ab antiquis sumptus sest in libello, quem O. Aug. Ernesti inscripsit . Initia rhetorica' Lipsiae 1750), cuius verba p. 29, , sed maXime in hoc genere dominantur laudes antiquorum rationibus apta sunt. H. Richter similia praescribit additque Lehrbuelido Rhetori si obere lassen d Geleliri. Schulen Leipeti 1853, p. 8: Oratione funebres quam brevissimae Suntol quamquam id antiqui rhetores On PPOS uerunt. 3 Nam hominis mortem familiares gaudere et lugere diem natalem, quamquam fiebat, tamen rarum erat. CL Herodot 5, 4 Strabo li, 520 Rolide l. c. II p. 34 annot I p. 36.4 Cf. Musgravi annotat et quod Brutin in editione Iph. Taur. dicit; si censet Die Totenklage is voti Haus avs Sintiscli, nichthelleni scii , id me sententia modo valet in certam formam lamentationi R. 5 CL Budde Gosel, de althebruischen iteratur, p. 2 Sq. ubi apud Hebraeos antiquos ploratum de mortuis editum mulierum non Virorum artem et munus fuisse refert.
15쪽
ως φαθ', οἱ ' μωξαν ολλέες, ῆρχε δ' 'Aχιλλιυς. Comites ergo rospondent Achillis lamentis, non mulieres, id quod Suidas d0notaro videtur; nam in Hectoris funeress 7 20 sqq. muliorum soli0mnis lamentati est praecentore i in ipi sinto tum Andromach maritum deflet, Hecuba
filium, Helena mariti fratrem quasi Onodiae modo, ut hos Versus monodiae principia quam laudationis dicero maluerim seminarum chorus concinit coς φατο κλαίου , ἐπὶ ὁ στεναχοντο γυναῖκες); lamentati ergo Secundum affinitatis gradum desc0ndit. Verumtamen hoc non obliviscendum est Patroclum in castris, Hectorem domi ultimo honore assectum osse. His propositis morem non ipsiuS lamentationis sed amuntationis certo ordin et a cortis perSOni praecentore mulieribusque - pronuntiatae iam mature ex orient in Gra0ciam invasisse intellegi potest. Cui se documento si Solonom sest Plutarchor immoderatam tumidamque lamentationem et planctum mulierum lege vetuisse ; ac pote Rohd0δ iudicar mihi videtur illud id θρηνειν πεποιημενα lamenta praeparni et composita, non planctum ex tempor set quasi naturaliter exortum Significare. Antiquis igitur temporibus adsuit primum posterioris orationis elemonium lamentati in formam quandam redactu. Anto quam altorum in spieiamus undam sentum, laudem dico inter cenam funebrem, quam Graeci iocabant περί-
I Hunc morem lamentandi posteriore tempore vigere et florere non destitisse Luciuniis nos certiores fecit, qui in illo περι πένθους libello c. 20 induxit θρηνων σοφιστήν insolentiamque mulierum
16쪽
salutatio Achillos t0 advocat amico ot 79):χα is μοι, ω Πάτροκλε καὶ ν σίδα dolio σι. At tu aliis ex locis i ter dicer salutem destinctis et pra0cipue iis, qui procul a domo interissent, sanctum officium ductum eSSe scimus; ex qua brevi voco paulatim longiorem allocutionum et ipsam orationem in funere habitam adolevisse sexistimo in hanc recepta est laus in cena dicta; puli postlanora facti iam Hom0rus mentionem habet, etiamsi apud eum epulae quasi publice populo a principe datae sint de quicquam de laude dictum sit; sed ubi publica, certe privata quoque epula . in usu erant. Epulas sollemnes post publicam pompam militum honorandorum causa factam designat Demo Sthenes de cor g 288), unus huius moris ustis. In illis privatis laudibus offerri solobant 0rtui ), id qu0 testatur Cicero de leg g. II, 25): ,Sequebantur epulae, qua inibant propinqui coronati apud quas de moi tui laude, cum quid Veri erat, praedicatum; nam mentiri nefas hab0batur. Neque tamen defuncti gratia severe veritatis legem Observatam SSe affirmat et Zenobius 5,28): εἰώ)θεσαν οἱ παλαιοὶ ἐν τοῖς πε9ι-
1 Pindar. yth. 4, 284 Theocr. Idyll. 13, 58. Cf. Hermunia, Grioch Privatalteri. p. 32l 22 salutatio repetitur in Eurip. Alcest. v. 20 sqq. cf. olide II, 345 annot. 2.2 φ 29 τι νον δαινυναι) s 802 7 309. 3 Morem cenae funebris Ariam esse contendit A. Bauer Grioch. Privat uni Eliegsaltertiimer, db. f. l. . . , I, 2 p. 213); os Rohd I p. 25 et I p. 2, p. 31 exempli causa priscos OruSSOS uiseri;
ni Stra quoque aetate mos ruri floret.
4 v. och, r . comic ait. II p. 135 36 ex Anuxandridis comoediain:
A. βουλεύθε ῆτα τον ἐπιδέξι' L. c. πατερ. λεγειν ἐπὶ τι πίνοντι τά ν επι ὁ εξ α λεγειν, 'Aπολλον, - περ εὶ τεθνηκοτ ι ex his verbis etiamsi non satis clarus locus est certum ordinem eorum, qui laudoin dicerent, fuisse concludas es lat. SymΡ. . 177 D: δοκει ces o ZPLὶναι καστον νηυων λογον εἰπεῖν π νον ρωτος επὶ δεξια
17쪽
- 15 δειπνοις τον τετελευτηκότα ἐπωνHν, H εἰ φαυλος ἐν tprovorbium illud ibid.): o D αν ἐπαινεθε λὶς Dd εν πε9ι- δειπνι' i). Solonis l0Xr fortasse, qua de mortuis nil nisi bene dicere iubebatur, causa fuit, cur nimis laudati sint defuncti. Quanti aut sem momenti laud se in illis sepulis fuserint, eo apparet, quod libelli vitam ac laudem Singulorum continentes superscripti sunt verbo πεοι Jειπνον Diogenes Laert. ni. III, 2 Speusippum de Platonis natu narravisse
d Timone scribit haec IX, lib): oμως δε καθαπτο uενος ' ρκεσιλάου εν τοῖς σίλλοις πίνεκεν αυτον εν ω 7 2 9ατο- μεν' 99κεσιλαου πελιδ είπνω . In hac igitur pularum praedicatione origo laudationis sunebris in singulos compositae est quaerenda; tiam quidem apud Graecos ant publicum in universitatem mortuorum epitaphium in sollemni lausere floruisse an concedam dubito; A. Dieteri h δ enim versus 1547sq. Aeschri Agamemnonis τίς ' πιτυυβιον Ea ον επι ανδ 9ὶ θείροσυν δάκρυσι απτων
denotare pridem apud Graecos h0 minis lamiliaris fuissu in mortuum laudationem fun0brem habere contendit. At is, qua Uechlei dicit refellitur haec opinio is enim praebet lectionem: τίς ὁ επιτυ et βίδιος λίν' π ανδ 9 θείω . r. λ. et significatione orationis funebris et verbo ἰαπτειν GnSuS; quod quidem v 0rbum nihil offensionis habet hac in coniunctione certe haud ita usitatum est; sed Aeschylum saepius raris coniunctionibus et verbis β uti constat maioris momenti
1 Cf. Hermam, Griech. Privatalteri. p. 322 not. 33. 2 Demosth. 20 104 40 49 Plut Sol. 21. 3 A. Dieterich, Nehyia p. 88 annot 2. 4 Aeschylus Oresti ed. euklein I. eii Leipeti D5 Verbum ..Hνος invenitur etiam in Aeschyl Suppl. 1024; Eusthatius quidem 1374 27 seces νον simpliciter pro quolibet
dicto capi ut verbum in θρῆνον vertere et interpretari liceat dicit; at eum exemplum nullum asserat, eius sententia non advocari potest in testimonii locum, nec aliter interpretanda vo atque lauS
18쪽
tempore Xstitisse negat, ad quam opinion om confirmandam
adduci potest Dionysius alio , qui resert Ant. Rom. 5, 7):
qui bollo cecidissent laudationes habendas curasse seasque sero lege sanxisse exponit; at quid quod Cic0r in libris de legibus, quos Scripsit de Sepultura caeremoniis aliquanto post Solonis leg0s adhibitis tradidit II, 26): nec do mortui laudo nisi in publicis sepulturis, nec ab alio, nisi qui publice ad eam rem constitutus esset, dici licebat Nonne hac log alia nisi publicae vetita sunt laudationes Qua autem
vetabantur eas omnino XStitisse necessu est. Itaque Α0schyliversibus respecti collatoque Ciceroni loco non possum non credere Sollemne publico epitaphios posteriores fuisse, praei S Se privata ad Sepulcrum laudationeso ultima salutatione et lamentatione natas dictasque a cognati aut amicis, praesertim cum lamentatio ut luctus cari hominis amissi facile cum laude ipsa confundatur amissione vero, quanti aestimaverimus hominem, clare cognoscimus eiusque virtute in memoriam revocamus. Ha laudationes uni uberiore et maiores fierent, quam quaSin libera o publica paterentur cives in divi uni S compositas, lege sublatae et postea alio modo renatae et renovatae sunt in laude omnium m0rtuorum huic iudicio Dionysii verba non obstant, quae ipsa publicam in singulos laudationem spectant. Sic et θρῆνος et γκωμιον confluit in orationum privatam, e qua vetita excrevit epitaphius publicus.
De poetarum Apud poetas, quorum quidem Opera et fragmenta XStent, duo ergo haec genera X culta animadvertimus, lamentationes
l Elegia quoque initio carmen lugubre suit; cuius rei tostimonii causa Procli verba apponere milii liceat is enim script meti . d. Wostphul I p. 242): την δὲ ἐλεγείαν , inquit, , συγκεiύθω μὲν ξ γ ρφου
19쪽
eS Simonidis εγκcositor εἰς τους ἐν ε sit οπυλαις θανοντας ε), quo beati mortui praedicantur ob gloriam, quam assecuti Sint: ευκλελὶς μεν α τυχα, καλὸς δ' ὁ ποτμος - βωμὴ ὁ Ο ταφος V. - 3. Ir9 δ 0ων δε μναστις O δ' οἰκτος παινος , τ λ. qua Sen tentia posteriore oratio nos resonant. Et Simonidum et
Bacchylidem et indarum hi senorum li 0At mihi hoc uti
verbo, poetas fuisse constat eosque - Pindarum modo nomino, facta maiorum in hymnis quoquo i/ collaudasse. Sed longunt est omnes afferro praenuntios ipsius Orationis, i. e. Omnia poetarum opera Xuminare i); orationum primordia exstitisse in poetarum carminibus iam intollogi potest; amodo quae 9So nomino ἐπιτάφιος inscribuntur, rovissimo
adumbrabo, quae cum lamentatione mera OSS CenSeam, tur orationibus I Repono. Bionis Smyrnasei nobis Consorvatus est ἐπιτάφιος ωδα - De Dionis νιδος . Poeta hoc carmine mortuum donidem magi Con Adonidis.
queritur quam laudat luctumque Veneris eiusquo comitum
Lit. Gesch. 4. Aufl.)p. l 27 sqq. Crustus in Ρauly-Wissow R. E. t 905 V. p. 226 sqq.), qui illis interpretibus morem oenae funebris, inter quam deplorari et praedicari mortui solerent, in animo fuisse recte existimat. 2 CL Norden, Antille unstprosa, p. 78; . Schmid Zur Ge- schichio de grioch Dithyrambus Tubinger Univers Schriston 1900 0l, p. 16 sq.) Christ, Griech. Literaturgesch. p. 15 l. 3 Cf. εωνος προγυμνάσματα Spengel Rhet Graec. II p. 109).4 Bergh rg. 4 cf. Norde l. c. p. 78 Ot l, qui hoc armen Orgiae ante oculos fuisse dicit de quo postea agendum erit. 5 CL Schmi l. c. p. 647, cui assentior λογους πιταφίους in
hymnorum locum aetate Ophistarum successiSS - es. E. Conroti Θ,
Pindare et Isocrate, te lyriSine et elog funlibro Muso Bulgo 898), quamquam appositione iste lyrisme et eloge funebro plura se hac re
exspectari potest; sed quae rationes inter indurum et Isocratem qui quidem magis meram laudem quam rationem funebrem composuit intor ederent, bone et diligenti r XΡOsuit. 6 Carmina numerat e Stermnlin . . . 24 not. 4.2
20쪽
corporis et ius partium Xornaro recte iam obsorvavit
F. Schinnere i). Lam sentationis genus dilucido X primit op0- tition illa: Ain ζ' ω τον ' δονιν απωλετο καλὸς ' ὁ ωνις . Adonidis sergo occisi iam senta et enseris dolor argumenta opusculi sunt. Non multo aliud iudicium serri potos do
rendi, - quod InSCriptum e Si επιταφιος Βιωνος . Sed hi sens ), Carmini inscriptio . . . non ipsi poeta debetur , inquit seno magis Moschei carminis ἐπιτάφιος Γίωνος ; ipsi p00tae potia appellassent θρήνους . Verumtamen Moschi opus orationi privatae magis cognatum Si priore carmine, quia unius hominis honorandi se querendi causa comp0Situm est. Nam Bionis ars et suavitas summis laudibus effertur ad 0mque abundantia insolentiaque sententiarum carmen reserta Si qua posteriores laudes et lamentationes singulorum δ); exempli causa Bi0n adaequatur cum Homero tantus est omnium luctus, ut v 84 poeta eXclamet: πασα Γίων, θρηνει σε κλυτὴ πOLς αστω πάντα . At non caput carminis haec laus est, inserta tantum tumidis pinguibusque lamentis. Sed missos faciamus poetas tragoediam quantum ad hanc rem pertinent, cum artius illis carminibus ipsis cum temporibus cohaerent, Una cum rationibus tractabo. Nunc oratio, quando instituta et quo di sest habita sit, inquirere conor. Antea autem in brevi conspectu, quas rationes inter ludos publicos et diem festum mortuorum militum causa habitum intercedant,n0bis ponendum si fiori non potest, qui Summam modo
complectamur. De ludis Ludos sollemnes et publieos Graecorum ortos ac deinceps nucio esse cultu mortuorum . . iudi eorum honoris ausa