장음표시 사용
291쪽
ARrs TOT ELis TUNA. auctor fallitur, secutus Hugonem. Mon chi. Autissi orensis continua em, qui ut Cap. I. noxavimus, scribit, Parisiense Condicilium magistris de scholaribus ad annos tantum tres lectione librorum ristotelis viterdixisse concilium iussit, ut hi libri comburerentur quis autem diceret eos prinannorum duntaxat trium spatio coenbusto,
esse t Hoc genus supplicii, libros de brorum labionem exterminat in perpe
Deinde causa, si iussa est a legitima, cur librorum Aristotelis lectio interdicitur, non in tres tantibat, sed in omnes conse quentes annos extenditur. Nam annis dumtaxat tribus apsis non cessat emuuli cor tra Christianam religionem periculum quod inconectos Aristotelis librosae erui-lerato homine , qui in certum tempus ad triremes damnatur Poena haec sic definita iudicis arbitrio suffcie, ut crimen
Tum Gregorius IX anno post Parisiens, Concilium vicesimo secundo illius decreta hinc emolliendo, hinc etiam confirmamio e sua Cathedra vetuit, nequis damnato
. Concilio libros Aristotelis vis esereri
292쪽
Mi Dis V A RI Amiam ex illis errores tollerentur. Constitutionis linius causa vix xlla esset, si H
--morium. ECc tibi, HABERTE MOMMORI se aestantisme, quotu quantos in Academia Parisiensi fortunae casas habuit, qui seculis abhinc multis Philosophorum Prin , seps appellatus est. Ecce tibi cassium eius. modi historiam inmisci, nisi fotian id operis dicendum sit plurium monimentorum inter se collectio, contextus , non historia, quam non meum est scribere, sed oratoris esse in dicendo sumtan, summus ora, tortassirmat. In eo tamen opere COguosces.
me positum esse nihil, quod historiae
gibus non consenserit deprehendes quoque quid de Aristotele non prisca selum aetas, sed etiam recentior tuaicaries, quid in obandum vel improbandum sit in illius Philosophia, quomodo instituenda The logici studi ratio. Quae inimia quoniam
293쪽
ARIsTOTELI FORTUNA. 28shaud excellenter perfeci, si non ingentem
fiuctum afferent, erunt Certe argumentum
eius rei, quam de diligentius 6 a viro doctiore perfectam esse velle pro tua aequitate, iudicio, eruditione potuisses. Scio quidem te docti inae opinionem, egregiarum animi virtutum mentionem deprecati sed tribuendam quoque esse verecundiae tuae veniam non ignoro. Ceterum sit
quid praetermisi , quod dictu necessarium fuerit , id non dissimulatione ulla, sed ignoratione sola praetermisi si quid verbanter narrandum deliqui , id non consilio meo vlio, sed infirmitate propria deliqui. Quare si quid addendum aut detrahendum videbitur, addam aut detraham tua vel alterius admonitione, qui me amabit plurimum , hoc est, vidite castigabit
