Erotiani Vocum Hippocraticarum conlectio

12쪽

9e auctoris nomine, cui τ ῶν παρ' Ιπποκοάτει λεξεων συναγωγ adscribitur, uiri docti multum haesitaverunt uariasque de uera 20minis forma protulerunt sententias . si quidem non nulli eum Uerotianum,' Hugo Grotius sol Gaiaheri aduers. miscellan. p. 138 ed. Londin.) Erotionem, Aldus Erotinonem, Isaacus denique Vossius ad Catuli. p. 91 Herodianum nuneupauerunt. attamen prorsus nulla harum opinionum ueri speciem pras solert, modo duas excipias. altera quam dico est Aldi, qui Erotinonem glossarii auctorem adpellari arbitratus est a uerbis 0aleni gloss. Hippocr. u. κάμφιορον P. 490 Frang profectus:

iam dudum 'φωτιανοοῦ ut exhibui, o codicibus Doruilliano otyosque i pro lectione, quae olim circumferebatur, ' 0τινων aut

superstructa est ultera coniectura, quam Vossius protulit. is enim, quia in Elymologico magno P. 86, 67 sq. s. u.

I) Ita certe in codice Carpensi nomen legisse uidetur Philippus Labbeus biblioth. nov. mss. p. 385 haec adnotans: Herotiani leaeicon vocum mi Pocratis Der alphahetum' 2ὶ Alii 'Hρο φιλος lcgere uoluerunt, ut Foesius Oecon. Hi PPO r. s. u. αμαορον P. 304 et Marsilius Cagnatus uar. obseruat. II 28, qui hoe Galenilom opinionem suam fulcire studuit, glossarium Erotianeum spurium neque ab Erotiano eonscriptum effie.

3 Forte fortuna haec vox hodie in texieo Erotiana edito non extat.

13쪽

legitur: L. . κυριως fc εJ λέγεται ' ἀναχωρησις τῆς θαλάσσης, ris νη ἀναπινομενη θαλασσα. ἐκ του πῶμι πιυμ, πῶσις καὶ ἀναπωσις καὶ ἀμπιοσις κατὰ συγκοπῆμ' καὶ τροπῆ, αμπωτις. φὶ καταχροστικῶς δε καὶ ἐπὶ του μετέρου σωματος ο ἐκ τῆς ἐπιφανειας εἰς το βαθος υποχωροσις τῆς υλος. ουτως Hoc, διανος q) ἐν τευ περὶ ἐξηγήσεως

των λέξεων 'Dποκρατους. Herodianum, Apollonii Dyscoli filium, uerum lorici auctorem esse censuit. ac sane, cum Herodianus scriptorum polagus' reliquisset, ut testis ost Priscianus instit. gramm. I 4 p. 2 ed. Ηerta, perapte quispiam de singulari coloborrimi grammatici seriptione potuit cogitare, qua Obso lotiora librorum Hippocraticorum uocabula explicauerat. uerum tamen Dyscoli filium hanc prouinciam in Ase suscepisse ideo ex Etymologo concludi nequit, quia glossarium Andromacho cuidam archiatro inscriptum est, quem primo P. Ch. n. saeculo exeunte uel ineunte altero uixisse oportere postea uidebimus, contra ea Herodianus aetate posterior Marco Antonino imperatore Romas floruit. si autem Herodianus re uora in hoc genere desudasset, Galenus, quom ab anno 131 ad Soptimii

oa qua apud ueteres fuit auctoritate in glossarii prooemio, ubi interprotos Hippocratis qui antecesserunt dinumerat, certe commomorare debuit. sed ibi nune nec uola eius emicat nocuestigium. et igitur, qui usquequaque Herodiansi nominis memoriam tueri uolt, nihil relicuum est quam ut glossarii auctorem, id quod Uetero comment. Andocid. VI 3 p. XXI non displicuisse uidetur, a claro illo grammatico distinguat. equidem uero grauioribus causis permoveor, ut in JAFabricii biblioth. gr. IIII 38 t. VI p. 234 ed. Ηartes sententiam

4 Uerba ἐκ του πῶμι usque ad καὶ τροπῆ, αιάπωτις Etymologus, ut manifestum est, de suo addidit, ut specimen doctrinae ederet. cf. Naber pro- Iegom. ad Phol. Iex. p. 167 Sq.5 Idem testimonium de uocabulo ἄμπωτις Herodiano auctori denuntiatura Basilio in scholiis ineditis ad Gregor. Nagiang. orat. XXXII p. 524; of Boissonadet anecd. o. uol. II p. 428.6) CL Suidas a. u. Γαληνος:-D' O ., JCGAchormannus hist. liti. Galeni ante Galen. t. I p. XXXI ed. Κuchn.

14쪽

deprauatum atquo Erotianum lexici auctorem esse autumauit.

Etymologici onim locus iisdem paene uerbis, omissis illis

una cum permultis aliis scholiiA ad marginem codicum Hippocratis Vaticanorum et Parisinorum repertus est: quae Omnia ad Erotianum tr. VIII) auctorem reserenda esse copiosius postea demonstrabimus. Erotianum porro agnoscit Galenus l. s. c. p. 490, qui eum cum Zenono Horophilio et Zeuxido in partos uocat: quo loco, ut supra monui, Erotiani sententiam lacuna hausit. cf. Erotian. p. 85 sq. Omnem denique scrupulum de uero auctoris nominis nunc eXimunt libri ἐξ r σευὶς manu scripti, qui unanimi consensu harum λέξεων auctorem Erotia-

Erotianus quo oppido quo genere natus sit nescimus, quo autem tempore uixerit, adhuc aliquo modo dofinire licet, quoniam ipgo opusculum suum Andromacho cuidam, quem

29 cf. fragm. LXXXI. Andromachi autem in nostram notitiam Peruenerunt duo, pater et filius, quorum ille, qui tres libros do uiribus medicamentorum conposuit, primus '' et Andromachorum solus hae dignitate honoratus esse perhibetur. cf.

7 Frustra igitur est JFolinius quaest. Herodian. Bonnae 18 14 p. 4, qui hoc Elymologici magni loco nisus talem scriptionem Herodianeis adicere uoluit, iniuste Lohrsium inculpans quod eam omisit n. rhein. mus. II 120 sq. 8 Erotianus' est in inscriptione Rauennati, quam ex Rubet historia publicauit Gruter ines. insoripi. 393, 1. Erotiane' ibidem 1052, 3. s) Do titulo αρχιατρος et eius significatione es. mercurialis uar. lecti IIU 1 Venetiis 1593) p. 80a sq. Oliuierius ad marmor. Pisaur. P. 152 et in primis Achormann erIauterungen der wichtiysten sieselete welche aufine medicinia emassuns belus haben' in Pylii repertorium fur die offenυ licho und gorictilicho argnei issenschan II 182 sq. 10 Si uero scholiis ad Juvenal. sat. X 221 p. 327 Jahn fides habenda est, Themison, Asclepiadis Bithyni auditor et sectae methodicae conditor, qui Pompeii tempore uixit, Galen. εἰσαγωγ' ἰατρος o. 4 t. XIIII 684 K. Celsus praef. p. 2 ed. Daremberg, Plinius n. h. XXVII 1, 6) iam arehlatri

15쪽

Galon. do antidotis Ι 1 uol. XIIII p. 2 K. ο ωρωνος απιατρος , Lo Oloro histolas do la medecino p. 585 sq. qui cum Neronis medicus esset, inde plurimi Erotianum huius. Andromachi

aequalem suisse Neronisque temporibus uixisse concluserunt, inter quos nomino Baehrium in Erach. u. Gruber. encycJoFaedies. u. Erotianus seci. I. p. 37 p. 343 et Graesenhanium geschitate der let s. philologie Du alterthum t. III p. 178. sed hi rem nimis presserunt. an enim Epaphroditus eodem ictu cum Nerone Andromachum sustulit nec ad eum superstitem post interemptum principem Erotianus scribero potuit γ' mirum ni potuit neque a ratione naturae humanae est absonum Andromachum quadraginta uel quinquaginta annos, cum Nero de medio sublatus sit, agentem aliquot annos superuixisse. sed ututost, huic Andromacho libellum dedicasse Erotianum adsumere graui ratione prohibebimur, quae cum illa sententia pugnat. etenim Erotianus S. V. α ιβον p. 52, 14 Menestheum Stratonicensem, qui discipulus Stratonici erat, commemorauit. Stratonicus uoro, Sabini Hippocratici auditor, cum in praeceptorum num Bro, quorum scholas frequentauerat, a Galono de atra bilo c. 4uol. V p. 119 K. nominetur, et Galenus ipse anno demum post

Chr. n. 131 in lucem editus sit, inde nihil plus probabilitatis

habot quam Erotianum ineunte demum saeculo altero aut extromis saltem anniI primi συναγυ γον λεOων conSeripsisse. eum. quo Andromachum patrem ad Traianum usque imperatorem uitam transduxisse a me impetrare non possum quin credam,

idcirco Erotiani uerba non do patre sed de filio intellegenda esse statuero non dubito: id quod Paulus Oigalinus quoquo secit in leotions altora de Plinii fide et auctoritate, quae Frangianae Plinii oditionis tomo secundo inserta est, p. CXXIX sq. nihilotamon setius futuros quidem esse non ignoramus, qui λεξεις ad patrom non ad filium dirigi contendant, quandoquidem illo απιατοος adpellatus sit, hunc nemo auctorum ueterum ita uocitauserit. atqui qui filium hac dignitate ) honoratum osso

11ὶ Andromachum filium quoque Neronis archiatrum suisse adseuerarunt ILFabricius, Sprenget seach. aer medicin 3te avfl. t. II p. 80, Achermanninstitutiones hist. med. p. 387 : quod unde sumpserint, Prorsufi non adsequor.

16쪽

Xm scribat tamqtsi nemo est, nequaquam inde iam ossicitur eum archiatri munero functum non esse. immo uero quem admodum neque Galenus a patre filium expressis uorbis distinguit neque patrem ab os intellegi sciremus nisi si eum antidota conscripsisso alibi dixisset, ita Erotiani uerba non minus do filio quam de patre accipi queunt. quid igitur equidem uerum esse rear, iam supra significaui. sed hactenus de tempore, quo Erotianus uixit scripsitque. Iam uoro ut ad scripta Erotiani transgrediamur, nunc

manibus tenemus librum, cui inscriptum est τ ον παρ' Ἱπποκοατερ

λεξεθιν π αγ 0γῆ: quam Galenus, ' Photius, q) Εtymologici magni quod dicitur auctor M) et Gregorius Corinthus δ) ox antiquis, renascente uero litterarum studio Phavorinus idoneam iudicauerunt, quam do uocabulis medicis consulerunt. praeter eam alios quoquo libros Erotianus conposuit aut conponere certe in animum induxerat. namque duos illos, de quibus inlexico loquitur, utrum r0 uora in lucem emiserit an non emiserit, non proditum est. nunc quidem, nisi in bibliothecarum umbris adhuc delitescant, eorum prorsus nullum super est uestigium. scripta enim, quae uere Hippocratiη nomine circumso- rebantur, enumerans Erotianus dicit se alio loco domonstraturum osse prorrhetici libros primum et secundum ab Hippocrato non prosectos esse, prooem. p. 36, 7) προῆοητικον α κυέ β' ως -κs ν Imποκοάτους εν αλλυις iti ξο/tεν. alter Iocus est apud Erotianum p. 83, 12, ubi cum Hippocratem tum Dioclom insignificatione uocabuli κοττλοδονες enucleanda errasse alias Eoostensurum essct promittit: ora δε φευδος Παοαδεδωκασιν, αλλ mu δείξομεν. unde mihi adparere uidetur eum magis medicinam quam grammaticam professum esse. namque ad tales quaestiones intricatiores rite expediendas, qualis est προω τικου libri duo utrum uero Hippocratis sint necne, haud exiguam non solum artis modicae uorum etiam scriptorum Hippocraticorum scientiam

13ὶ Photius lex. p. 211, 15. 230, 24, ex quo loco prosecit Suidas l. II c. 604.143 ΕΜ. p. 490, 52. 492, 10. 492, 19. 596, 3. 720, 34. Ib) Ρermultis locis. ueluti p. 563. 566. 567 ete.

17쪽

XIIIIoi opus suisso patet. sed ut revortatur oratio undo dinoxit, Erotiani lexicon vocum Hippocraticarum licet primo adspectu plane integrum esse uideatur, tamen prorsus alio quam ab Erotiano publicatum sit ordine, quin etiam confusum mutilatumque

ud nostram aetatem peruenisso ex multis argumenti elucet: id

quod primus docuit modicus idemquo philologus haud ignobilis

Adrianus Horinga obseruationum criticarum p. 3 sq. proficiscendum nobis est ab ipsius Erotiani uerbis. reconsitis enim uariis uariorum obscuras Hippocratis uoces explicandi conatibus

ac modis eos in primis damnat, qui uocabula secundum litterarum ordinem interpretati erant, Epiclem dico et Glauciam. quorum prior, ut Heringae uerbis utar, breuitati sindons non adnotauerat loca uel libros Hippocratis, unde glossas suas desumpserat, quod molestiam creabat lectori. Glaucias autem scriptio cum ubiquo locis Hippocratis studioso adnotatis nimia testimoniorum molo qua laboraret taedio lectores adficorsi, Erotianus do se suaque ratione subdit haeco in. 35, 7): διοπερ

δια μεν του συγγραμματος dotiυσομεν, οπου sic coniecit Horinga; onotat libri, fortasse scribendum οπου αυτα.) τυγχάνουσι κείμεναι ἐν oσαις τε βίβλοις ἱστορουνται αἱ μη συνήθεις ' δια δε τῆς

ἐξαπλωσεως ἐμφανίσομεν Ποσα σο αἰνουσι μιμνησκομενοι καὶ τωναπαζ εἰρημένιυν κτλ. iam igitur Erotianus, ut ipsum expononiatom audiuisti, non litterarum sed librorum Hippocraticorum ordinem secutus uoces uniuscuiusquo libri Oxplicaro studuit eo ordino quo in Hippocrate sese inuicem eXcipiebant. glossia uero libri titulum praefixit e quo petitae erant, ut ex ipsius uorbis p. 36, 22 manifestum fit: λοιπον αρξυ μεθα ano του προγνωστικου. in Ierico, quantumuis hodie uolui Gaioni aliorum scripta similia alphabotico ordino in codicibus propagatum sit, nihilo tamen setius extant tot tamque grauia genuinase

conpositionis uestigia cum sagaci Heringase obseruatione adeo consontientia, ut dubia ea neutiquam esse po88it. quae cuncta, nisi quom modo significauimus ordinem ab Erotiano obseruatum osse adsumpseris, omnino intellegi nequeunt. lac enim oum uocabulorum expositiones secundum alphabeti seriem ordina-

18쪽

uisse, quem fructum lectores Hippocratis o libro percepturos fuisso arbitraboris qui ita dispositus erat, ut ἁλυσμον, απεδειξα-

sese exciperent 8 id uidelicol lucrati sunt commodi, ut unam uocem quaerentes totam haud raro litteram perscrutari oporteret. quibus porro rationibus dicemus osse sacrum, ut aliquot uocabula

nunc bis in lorico . o licentur 3 talia sunt: ἄλις p. 40, 6 et P. 49, 2; αναυδος p. 42, 3 et p. 56, 8; ἐκθήλινσις p. 68, 1 et p. 69, 13; επηλυγαζονται p. 73, 4 et p. 127, 7; ετιταίνετο P. 67, 16 et p. 71, 6; ἀνδρεῖος οἶνος p. 51, 8 et p. 102, 13; πελάσει

P. 110, 1 et πελάση p. 105, 6. huc quoque reserO οτίδος , P. 101, 14 et coτιδος p. 138, 9. saepissimo denique, Unaquaque paene dixi pagina, Erotianus utitur formulis ἐνθάδε, ἐνταυθα,

νυν '): quae nunc quo reserantur non habent eoque apertius declarant Mordinem glossarum olim fuisse talem, ut locioribus primo obtutu pateret, ad quosnam Hippocratis libros reserendae ossent Erotiani explicationes.' nunc uero, quode optimo iuro Heringa conqueritur, saepe totus sors Hippocrates etiam frustra euoluendus est, ut desiderata loca reperiamus.' hisce igitur rationibus subnixus Heringa prognostico singulas quae inde delibatas nunc extant glossas restituero conatus eSt.

Iam quo facilius graues turbas perspicias, quas posteritati poperit homo illo sciolus, qui Erotiani librum discorpsit otsecundum alphaboti seriem conglutinauit, tabula tibi anto oculos posuimus ordinem, et qualis hodie in lorico ost traditus otqualem subtili atque ingeniosa coniectura redintegrauit Heringa

in obseruat. crit. P. 6 sq.

16ὶ Haud exiguum nostrae opinionis sulcimentum quoque illud est, quod Lycus, medicus Neapolitanus, ἐν τῶ β eto υδε του συγγραμμα rος ἐξογητικνRb Erotiano s. u. καμμορν p. 85, s laudatur. quo cuius geripti commentarium Erotianus significare uoluerit, prorsus nesciremus, nisi glo88ae Erotiis' necto Fedes cognita esset. quae cum ad Hippocratem de Iocis in homine 27 spectet, Erotianum de Lyci commentario in hunc librum loqui patet. - hae Oez ione oblata errorem Oorrigam, quem nescio quo modo commisi. Scripsi enim in adnotatione criuca ad Erotianum I. I. p. 85 et in indice auctorum Lycum commentarium in Hippocratem de Articulis edidisse.

19쪽

Ordo Erotiani λέγων

Epitomatoris

τολμαν 17 Haec nunc prima culusquo litterae uocabula gunt.18ὶ CL Heringa I. l. P. 8.19ὶ Equidem ualdo ambigo, num Heringa l. c. recte do huius uocis sed disputauerit, trianeam esso Erotiani explicationem et ea, quRe lexi cographus do vocum λαπαρ' et λων eo adnotasset, uel librariorum culpa uel interpo latoris intercidisse statuens.

20쪽

Quo in negotio praecipuum Heringas adminiculum erat epitomatoris socordia atque inertia, qua iste uoces non penitus in ordinum Alphaboticum redegit sed primum omnes uoces ab re, tum a i', deinde a r littera incipientes seruato Erotiani ordine excrepsit, ita ut is quodam modo redintegrari queat. ' minimo autom ut fit Erotiani uestigia diligenter pressit, immo permultae glossae restabunt, quas Uarias ob causas nunquam futurum est ut in genuinum ordinem reponero liceat, nisi - id quod uereor ne semper inter pia uota exhibeatur - exemplar plenius si natiuum adhuc ordinem seruans nancti erimus. quocirca lubricam qua mihi Heringa praetuit uiam ingredi ualdo dubitaui, quamquam id nouum editorem iusserat Darembergin libro cui inscripsit, notices et miratis des manet Scriti m&dicauin grera, latino et francais des principales biblioth/ques dei'Europe p. 221. quo adcedit quod λαεων στναγωγή, qualis hodie in codicibus qui innotuerunt omnibus circumsertur, non consuSRsolum et in breuius contracta uerum etiam manca et mutila est. cuius rei luculentum petitur argumentum ex magna Seholiorum copia, quae in marginibus meliorum Hippocratis codicum adscripta leguntur. ea enim uocibus sexponendis inseruientiaox Erotiani libello ut communi fonto hausta esse optimo iure coniecit Daremberg l. I. p. 199, qui magnam eorum morem tum, id quod in hac re diiudicanda non exigui censeo

acellaneis obseruationibus uol. VIIII p. 100 sqq., illi sorte fortuna e duobus codicibus Parisiensibus, de quorum uno uide Monisaucon biblioth. Coislin.

partem e codicibus Vaticanis primus in lucem protraxit et argumentis initium capiamus, omnia Erotiani cum interpretandi

20 Eandem quam Erotianus sortem experta sunt duo alia glossaria,

alterum quod dicitur Herodoteumi Oppiant alterum a Butgersto uar. Ieci. VI 5 Primo editum. huic pristinum ordinem reddi ili ex codice Doruillius in mi- P. 484, reconcinnare poteris; id quod alio loco et tempore sacere mihi in