Erotiani Vocum Hippocraticarum conlectio

61쪽

LVmspiciatur omnem uetustae ae genuinae lectionis memoriam ex

codicibus ABC et aliqua ex parte quoque ex D repeti, ad

eius exemplaris formam Erotiani uerba refingamus oportet, quod communis horum librorum fons erat. scatent quidem etiam hi innumeris iisque foedissimis mendis, quae omnino in codicibus graecis inueniuntur: quare uocales et consonantes confusas, hiatum saepe non elidendis uocalibus admissum, o et scy, λ et λλ, ω, ε, ι, υ litteras permixtas, ν quod dicitur

εφελκυΠεικον omisSum, accentus haud raro neglegentissimo

positos et alia id genus multa obseruabis esse commissa. ut tamen librarii horum librorum ea quae in archetypo legere sibi uidebantur uamque eius scripturam cum multis locis evanidam tum propter conpendia adhibita difficilem lectu fuisse ut contendamus multa et luculenta nos inpellunt indicia in uniuersum fideliter descripserunt. unde factum est, ut codices plerumque inter se aut conspirent aut si discrepantuarietas lectionis eius sit modi, ut de communi eorum progeniene punctum quidem temporis ' addubitari liceat. neque tamen

talis inter eos intercedit necessitudo, ut B ex Α aut O ex Adescriptus esse possit, ita ut pro uno libro habendi sint: id

quod, quia omnes quos nouimus codices recentiores quam Asunt, Summo iure aliquis conicere potuerit. sed A solus lectiones exhibet, quae in duobus aliis non extant, set omnino maxime egregius est, cum B et C mendis aliis et pluribus Spurcati sint. magna uero socordia codex C scriptus est ulibrario, integris uocabulis et enuntiatis omissis: in quem errorem eum similitudo et uerborum et syllabarum plerumque induxit. cf. p. 40, 3 et 16. 41, 5. 49,, 15. 67, 11. 73, 1-3.76, 11. 92, 11. 103, 11. 107, 12. 111, 1. 112, 7. 129, 14 sq. 131, 11. 132, s.

Relicui uero quorum notitia ad nos uenit omnes unius eiusque deterioris lamiliae sunt atquo idcirco parui momenti. si quidem librarii eorum ea, quae legere nequibant aut non perspiciebant, proprio arbitrio corrigere aut explere studuerunt. quo factum est, ut haud raro Erotiani uerba magis deprauarent quam sordibus quae inhaerebant perpurgarent. neque uero

62쪽

LVmita mendis inquinati sunt, ut non aliquot corto locis Erotiani uerbis lux indo repetatur. Secutus sum igitur codicum ABC auctoritat , ita tamen ut A eligerom, ad cuius instar in primis Erotiani uerbareeenserem, quippe qui duobus relicuis uariis do causis praestet. trium horum librorum lectiones attuli omnes neque quidquam ne minutissimam quidem scripturae discrepantiam sciens uolensque omisi; doloriorum uero librorum loctionum in initio libolli pleniorem recensum dedi, postea pauciores commemoraui. noque tamen ad librorum corruptelas, - . quae satis multas extant, caecutire me debere putaui, sed eas, postquam diligenter sexaminaui neque serri posse intelleri, scripturas uariolate adcurato perpensa coniectura emendar0 studui. qua in rosactitanda duobus potissimum subsidiis magnopero adiutus sum. quorum alterum mihi tulerunt emendationes, quas in conlationibus duorum Parisinorum codicum a so factis Cobotus adscripsit. alterum est exemplar Stephanianae Erotiani oditionis Leidenso notis ot coniecturis Bonaventuras Vulcanii praestantissimis in margins adscriptis instructum: quod insigni Berg- manni liboralitati debeo, qui Pluygorsit tum temporis absentis uicem gorons id Bahlmanno meo in hanc urbem transmittendum

59 Sed non nullae in lexico extant, quas cauendum est ne quis longius iusto progressus tentare audeat. namque neque Erotiano neque eis quos expilauit semper bonis et diligenter scriptis apographis Hippocratis uti licuit. nndo in scriptura controuersa, quid uorum aut salsum esset, satis diiudicare non potuit. id quod aperte ostendunt quao in Iexico leguntur glossarum specimina plano ridicula, quae minime ab Erotiant Iibrariis profecta esse P0Munt. eiuS modi Sunt: αγροσθῶσιν p. 56, 14, quod idem in Didymi

libello Iesitum esse arguit Hesychius I 32; λορδοτατον p. 93, 2 cs. Photius p. 230, 24); μαράσσει P. 97, 1; μνιorm p. 97, 6; ύλοφλυκτίδες p. 103, 16;n χέδεον p. 109, 12; λαγανίζει fragm. XVIII: ex quibus duo lectionis

monstra nuperrime demum ex Hippocrate, in quo usque ad nostra tempora legebantur, Emerina sagaci eoniectura remouit. neque id magno opero mirabitur qui considerauerit quantas Galenus querelas effiUdat, cum inseribarum leuitatem interpolatorumque inpudentiam tum praecipue in temporia inuidiam, quod non antiquiorum quam trecentorum annorum uolumina θιακοσίων ἐτάοῦν γεγρα/εμένεαὶ sua Retate adhuc Super esse uoluit. cf. Galen. comm . in Hippocr. κατ' ἰηrρεῖον I praes. t. XVIII A p. 630 Κ.

63쪽

commisit. fuit olim id Gerardi Vossit, ut inscriptio primi solii Sum Gerardi rassii ' aperto declarat. is uero exemplum a Bonaventura Vulcanio acceperat, quod hisce uerbis testatur: Gerardi Vossii eae bibliotheca. V. G. Bon. Vulcanii'' di evrymanu mnt, quae ad oram adscribuntur.' cs. eatat. libr. tam

impr. quam mss. Uniu. Lugd. cura W. Sengueresi, J. Gronouitot J. Ηeymanni. Lugd. Bat. 17 16 p. 135. Erotianum primus quintum scimus omnium ex bibliothec rum tenebris in lucem prohraxit Honricus Stephanus et dictionario medico anno M. D. LXIIII demum, postquam per sex annos in scriniis latuit, edito praefixit: quapropter hanc editionem, quia bibliopolas anno CIOIΘLVII eam sto si iam odita osset in Oatalogum librorum rettulerant, βιβλίον παλαιοκαινον ipse adpellauit. quamquam neo quibus codieibus ad eam adornandam usus sit nec quot fuerint nominat, tamen ex lectionibus, quas indo in adnotationibus commemorauit, quodam modo quasnam inspexerit conicere licet. conpluros libros ab eo adhibitos fuisso docent illa quas saepenumero in adnotistione occurrunt: quibusdam Memplaribus nonnuuis coriosius aliis codies. bus' et quas sunt his similia. in eorum numero quin Parisini

2177 D) et 26 14 σ) fuerint, res ab omni dubitations libera

est ideo quod significantiores eorum lectiones paens omnes ab eo in adnotationibus laudantur. codicum B certo non habuit. do O ot II ros ad liquidum perduci nequit. Vaticanum autem codicem, quem Helvetius quidam sibi commodatum subripuit, in Stephani manus uenisso unde haec sumpserint Lambecius comm. do biblioth. Vindob. VI p. 350 od. Kollar et qui sumoxpilauit Fabricius, indagare non potui. ceterum ut quidoquidem sentiam libere eIoquar, tota haec de Helvetio quodam eiusquo surto historiola me iudice ementita est. Stephanus, cui Conradus Gesner aliquot emendationes miserat, remita egit, ut minora menda, quamquam ne haec quidem omniR,

60ὶ De hac ro hariolatur Frangius praes. ad Erotian. p. XVII neque quidquam eorum proserunt, quos testes ipso adlegat, Lambecius comm. de biblioth. Vindob. VI p. 164 ot J. A. Fabricius biblioth. gr. VI p. 23 quein Perperam intellexit.

64쪽

LXI tacite corrigeret, grauiora uero adnotationibus resoruaret tollenda, unde omendationes olus egregiao quam plurimae intextum quem dicunt ab eo receptae non sunt. iusto autem

seuerius do hac editions iudicium est Scaligeri, qui in Scalis

geranis primis s. u. Erotianus hanc sontontiam tulit: Lemicon Erotiani eaetat Genetiae f8J apud Henricwm Stephanum em rem, apud quem inuenisa auctorea mire deprauatos, qui e qui γιλαυτία laboram temere quicquid displicet immutat et corrumpit. non ita Plantinus Anive=Fiemio Melissimus typographua: edidit Lucretiuin correctissimum. sed Stephanus quantum potuit praeclara praestitit, quapropter suo iuro eum contra iniustum Scaligeri impotum defendit Renouardus in libro, cui inscriptionem sedit annales de Pimprimerie dea Estienne. Paris. 1843 p. 122. Duobus annis postea quam Erotianus graece primum prodiit, latino eum luco donauit Bartholomaeus Eustachius, SanctoseusMas medicus atque philosophus, Venetiis a. MDLXVIapud Lucam Antonium Juntam. adhibuit uero, ut ipse ait,

codicem Vaticanum uolumini Hippocratis adiunctum, totum lacerum et ire plerisque loris mutillum, quo et opera Constantini Ralli Viuianiquo Brunori adiutus editionem suam parauit. iste uero liber Vaticanus diuersus est a codice Α, quem nos conlatum habemus, quoniam is multa emendatiora exhibotquam Eustachius. praeter eum alios etiam codices si praesto fuisse rations manifestum fit, qua lectiones uarias attulit. ni mirum triginta nouem locis logitur: aliud Memplar habes in quodam eine lari in qui, dam, aliquovo me larib

lagitiar I aliqui codices haberit ' usi semel M adter eodem λαεει quinam autem hi libri fuerint, mihi indagaro non contigit,

quia Vaticanas bibliothecas custodes Hiraelio, quem mors praematura amicis litterisquo iam abripuit, et Κoehlsro mea causa sciscitantibus alios Erotiani codices praeser duos illos p. XXXXVIIII laudatos non extare adfirmauerunt. ideo tamen Eustachii oditio magni est momenti, quia Erotianum qualem in codice traditum acc0pit inmutatum se in lucem emisisse ait: quod re uera ab eo quoque factum essΘ fides faciunt multa.

namque non modo lemmata uerum etiam uersio latina innumera

65쪽

LXU quibus libri moliores scatent menda adcurate reddunt, quRBcuncta si uoluisset Eustachius leui manu tollere potuit. altora uero ex parte tot tamque egregiae lectiones in editione insunt, ut e correctoris ingenio nequaquam proficisci potuerint. praeterea Eustachius in animaduersionibus quas addidit haud pauca omendaro studuit emendauitque locis Hippocraticis, ad quos Erotiani glossae spectant, diligentissimo conquisitis. quare

bene moritae sunt laudes, quas ei C. Barthius aduersariorum

XXXIII 1 of LIIII 4 tribuit.

Editio quae anno 1588 Venetiis secuta est a Mercuriali exornata nullius fere auctoritatis est, quippe quae Stepliani textum graecum una cum Eustachii uersione latina, quae saepissimo ab eo discrepat, recusum exhibuerit. Optimo uero omnium do Erotiano moritus est Anutius Foesius, medicus Mediomatricus, in oeconomia Hippocratis alphaboti serio distineta ot Francolarii a. 1588 edita, quas una cum Erotiano postea inter Hippocratis scripta Genouae a. 1662 repetita est. is enim uiam quam Eustachius monstrauorat ingressus bono intellexit cum Hippocratem tum in primis Erotianum emendari non posse nisi Hippocratis locis, e quibus Erotiani λεοις erutae sunt, studioso quaesitis indicatisque. quare hac molesta quidem at utili tamen opera a copia

maximam glossarum partem ad stationes suas reuocauit, ita ut nunc una alteraue rectius conlocanda relinquatur. uerba

autem Erotiani ipsa - ut rara in tali homino coniunctione cum ueterum artis modicae tum omnino linguae graecae et praecipuo dictionis Hippocraticae scientiam conplectebatur, tam sagaciter seliciterque emendauit, ut plurimae coniecturarum

suarum codicibus optimis nunc adcuratB conlatis conprobentur. quocirca uix ullam umquam euolues plagulam, quae emendatricem eius manum non eXperta sit.

Piget nos, etsi uerbo tantum, Re nati Chartorii oditionem Erotiani, quam celebri illi Hippocratis oporum oditioni

anno 1639 foras datas anteposuit, hic adserendam esse. reconsionem enim Stuplianianam, receptis quae illo in adnotationibus coniecerat, tam anxiΘ secutus est, ut etiam errores typhO

66쪽

LXIII aphieos huius oditionis ituraret, unde iuro quod Frangius ei indidit cognomentum simiae Stephani mereret. 8a ulo eodem id est decimo septimo duumviri docti do Erotiano edendo consilia ceperunt, sed in consiliis tantummodo atque promissis substitisso uidentur. O. enim Hieronymus Wela chius, modicus Augustanus idemque, si Meibomio in epistola do historia modicinae scribenda credis, homo πολυ- μωrr υτατος, Erotiani oditionem pararat, quam se tribus aut ad summum sex mensibus absoluturum es8e confidebat. en eius uerba EX epistola de scriptis suis ad calcem epistolarum Joa. 0er. Vossit Augustae Vindelicorum a. 1691 emissarum p. 33aeSeerpta: praeclarus libellus, quem olim Henricus Stephani edidit, iam dudum deficiens recudi meretur. quod facere sum

ommum induarisdem, urerionem quoque adiicere ἰasinam aequum mistimaui una cum uer sione arabica, cuius usum alias deinde

ostendam.' ) sed morte interceptus promissis stare nequiuit. es. Struuii introd. ad rem liti. I 12 p. 14. - Alter, qui ad Erotianum castigatum laras dandum se adcinxerat, erat

Philippus Cattis rius, in senatu Parisiensi patronus, qui non minorem famam in litteris philologicis quam iuridicis

adsecutus est. Erotiani uero oditionem ab eo praeparatam esse ex duobus soliis inpressis scimus, quae in codice B abibliopoga adglutinata sunt. solium primum continet titulum editionis, quem cum aliunde notus non sit sacere non possum

iueundum; Oratoribus gratum; Graecia omnibus adeo i necessarium, ut eo carere non possint absque dispendio i qui in agro Attico non desudarunt, hoc tamen Oxem l plari uti poterunt, nam nullae dictiones Graecae sunt qui l bus non respondeant Latinae atque ita ex Latinis sen i sum expi8eabuntur.

PHILIPPUS CATTIERIUS contextum Graecum et .

67쪽

LXΠΠLatinum recensuit i ac perpetuis eommentariis illustrauit tum quoad graecismum i tum quoad materiam medicam. Folium alterum, quod in duobus columnis uerba graeca et uersionem latinam ab ipso Cauterio factam inhibet, πω ciminis eausa articulum ἀλυσμον continet, in quo hasce lectiones uarias enotaui: p. 37, 2 ἐν τω --ἐφαθ' ' ἡ δε - ἀλυουσα

Post Fossium igitur solus. est Adrianus Heringa, qui in obseruationibus criticis Erotianum arte eritiea tractauiuis Itoet subsidiis manu scriptis quidem non adiutus esset tamen notitia Hippocratis eximia instructus perquam multa ad Erotiani emendationsim contulit et ordine quem supra p. Πgenuinum esse significauimus indagato et glossis ex Hippocrate correctis explicatisque. editionem autem ab eo curatam

non essct scito. F

Recenti deniquo minoria Frangius Erotianum Una eum Galeni explanatione vocum Hippocraticarum si incerti auctoris Ierico Herodotoo edidit Lipsias 1780. usua est codico Dorcilliano, cuius lectiones in commentarium criticum recepit.

aod nihil omnino praestitit nisi quod uno Ioco in. 91, 3

Erotianum emendauit. ceterum recensionom Stephanianam recudendam curauit et in conlacturis animaduersionibusque HStephani, Eustachii, Foesii, Heringas, aliorum adserendis prorsus adquieuit. qui lactum ost, ut in hac oditione mirum in modum pessimas quasque lactionsa in textu, in adnotati vibra criticis et exegeticis optimas reperias.

69쪽

In lectionibus codicum adserendis, quibus ad haec fragmenta edenda usus sum quorumque sigiae a Littrsio in editione Hippocratis adhibitae sere cum meis consentiunt, has usurpaui notas: B - codex Mediceus Foesii D m

imperialis Sambuci

Parisinus 2148

Vindobonensis Machii P libri omnes o quibus scholion adsertur

70쪽

DV Littri uol. V p. 511 III