장음표시 사용
91쪽
ummus PontIsex probe sciens, Civitatem Nam urcensem, duplici obsidione, ae expugnatione Iahelactatam , illiusque universam Diceces msuperiori Bello maximis cladibus assectam, dc igne, ferro, direptionibus, ac agrorum depopulationibus devastatam suisse, Ecclesiae hujus Inopiae mederi voluit reditibus Canonicatus, &Αrchidiaconatus, quibus novus electus dignit tem Episcopalem sustinere posset Ius sunt verba Pontificii Diplomatis ) ut saram ιuum jaxta, , Passi calis Dignita a exigentiam decenter ten re tatias e ancrius salvientionis Oxitio protiid is cte. α hanc autem optimam esse dispensati
nis rationem , ex Balfunone, scripsi Thomasia..ino I 5. 3. cap. 4. num. 6., eamdemque cap. I., probatam etiam fuisse, refert Hincmato Rhemens Archiepiscopo, qui acriter increpando Artardum , quod Turonensem cons cutus Archiepiscopatum. Nannetensi Ecclesiae prioris curam, & possessionem non abjecisset, quantumvis ea devastata iactaretur, gravis ille,
severusque Sacrorum Canonum vindex, eo v hementius exeanduit, Praefertim, eam alias posse ut, ct Albarius largiti e Domini Regii haseiat, andefamptas habere viatiat, quibus ad Dea feretiendam , O misi ritim suam exequendam in Pulasgi commisιάδε eram Ea igitur Beneficiorum pluralitas, quibus non opes praestarentur, sed arceretur inopia, & quibus non ambitio, aut Praelati cupiditas exsaturar tur, sed sponsa solari, aerumnisque exolvi posiset . non displicebat Hincmaro nec umquam displicuit rigidioribus Eeclesiasticae disciplinae custodi hus, iisque, qui impensius exagitarunt
in exaturatam cupiditatem eorum , qui plura at-eumulabant Benescia, teste Nomasius dirio eap. f., & aliis locis plura in hanc rem luculenta roserens antiquitatis exempla. Quibus conformis fuit recentior Sacrorum ,11 Canonum disciplina, juxta quam tenuitas redituum praecipua semper fuit causa indulgendi plurium incompatibilium retentionem, eap. Eam ιι φ, isque lusi. merb. tenues de aetat. , ct salit., glog in cap. dudum 3 4. .eνδει em ver-ώs insistitisam circa meae de elecL, O in cap. cara n ris 6. verssjusa erasa de concess. prab., atque etiam egresti e favent posteriora Sacrosanctae Tridentiliae Synodis Decreta, ut animad
ct M., idque summam ha het justitiae, & aequi
Ctiri, O alveari iι υνιδε σαοψae forte ae inju-sis . M pas μων υονν que re Io qui δενι ὰ ι' talor nourri de ristiteι is, quae ratio eo magis urget in casu nostro, quia dispensatio de qua agi-I3 tur, non est indefinita, sed summus Pontifex limitatam, & temporariam dumtaxat prioris Beneficii retentionem permisit, hoe quoque resepiciens severiores mores, ac prisca exempla
relata apud Thomasia. ἀξti tis. 3. eap. s. suis. s. εω r I. Quamobrem,cum Summus Pontifex concesse rit retentionem Canonicatus, 4c Archidiacona tus cum Episcopatu , ad quem Illustrissimus Dominus novus electus altumebatur, ut statum suum iuxta AMMealis Dignitatis exigeuιiam decentias texere ρ Ωι,canonica dispensatio, quae vires accipit tum ex mente, & intentione con- 24 cedentis,is sext. is cap.max tam 38.,ibiquegsie eerb. eum faerit intensis virg. item intentio , tumeliam ex causa in ea expressa, ad tradita apud Is
effectum operabitur quoad perceptionem fructuum Canonica ius, de Archidiaconatus, sine qua non impleretur mens Pontificis, dc exitum Is nullum haberet gratia dispensationis, quae, v luti finalem causam , rei picit fructuum fruiti nem, non autem reliqua, licet ceteroquin consectaria assaeculionis tituli, ex mente mus. In ea
2. vers. ad congruam de aetat. , ct quatit.
Nee pro iisdem luerandis Illustrissimus D minus Episcopus obstringitur onere residendi in Canonicatu ex Pontificia dispensatione retento, nam pluralitas Beneficiorum incompatibilium Sacris Canonibus proscripta,eam maxime ob ra- IItionem , quod una eademque per thna , illa obtinens, assiduitatem servitii exibere, & uno, codemque tempore sedem habere non iUssit in pluribus Ecclesiis, praesertim existentibus in diversis Civitatibus . si eadem justa aliqua ex causa permittatu sublato incompatibilitatis o faculo , ut tradit Amoris P AD Datariae lib.
pari. I9. relaxatum quoque censebitur residentiae I 8 vinculum, praecipua enim dispensationis, quae ex juxta causa concessa est,utilitas in eo vertitur, Is ut immunem praestet a res dentia alterius Benesciit, Pinsu. de re Benefici aesti eap. 3. num. 344 seqq. 8c quidem cum plenaria perceptioneis a fructuum utriusque, sine qua , gratia irrita ceteroquin redderetur, Ferdivinae Brancia apud de
Marinis attigat. I. uam. II., Roga coram Medi
tri ex Beneficiis debita, quum illa erant in. at qualia, peragi debebat in digniori eos. extirpandr
ri EeeIῆ a defervire . de praeb..in vero extitillent aequalia, Beneficiarius residendi oneri satisse- adieisse dicebatur, alterutri, vel modo uni, modo alteri serviendo, Glossin eap. non potes Ir. vers. resinere de praesenae is es, vel si Ecclesiarum dis vicinitas, & servitii ratio id pateretur, utrique ministrandiim erat , ut magistraliter distinxit
Franc. in dicto cap. non prost Ba. f., & ante eum docuerunt Abs. - δcto eup. exrivandae g. Itiae veri num. 3. , O s. m. A , Gemini an . ibidem s.
Hodih vero, iuxta pianam Constitutionem, sub initium relatam, res dentia peragenda, & in a Divi
92쪽
De Re Ecclesiastica. Votum XIII. 8i
Divinis ministrandum est Ecclesiae illi, cui Immiuet Cura animarum, cuius causa prima, dc praeeipuae .se debet, iliique ueserviens, omnes,as & singulos fructus, reditus, de proventus Canonicatus, vel Dignitatis, seu alterius cujuscumque Beneficii lucrabitur, ut de dicta Constitiatione loquentes scripserunt Fagnan. is cap.
as Ecclesiae Curatae subtrahat quotidianas distribu tiones Canonicatus , seu dignitatis, quam alibi obtinet, attamen, ne privilegium, & dispens, tionis gratia inutilis reddatur, neutiquam adem-α ptae censentur distributiones illae, quae, in communem massam redactae, succedunt loco praehendae, sed eae tantum auferuntur, quae manuales sunt, & pro singularum horarum 1ervitio distri-huuntur sinimo, si in hujusmodi dumtaxat di-α8 stributionibus universi proventus consisterent, dispensatus, hoc casia, duas illarum partes caperet , amissa tertia, ut hae ratione aliqua statuta diei pollet differentia inter abierues, de prae
Ob quas rationes Sicta Congregatio Eminentissimorum Cardinalium Concili ι Interpretumas pluries declaravit. Episcopum, modo resideat in Episcopatu, solutum esse a rendentia Canoni- tuum, Dignitarum, & reliquorum Benefici so rum, cademque retinere posse, & fructus per ei pere, exceptis quotidianis distributionibu teste
m. Io. s Et jure quidem, meritoque, quia Oblis a gatio residendi incumbens Episcopo , aliisque gerentibus Curam animarum,cum major st Obligatione deserviendi Canonicatui, vel quia haec jure positiva imperata, illa vero jure Divino imposita est ut senserunt plurimi gravissimi Au
ta. vel quia ex absentia ab aliis Beneficiis mea a tuendum non est tantum detrimentum anima rum, quantum absentia pastoris inferre potest Ecclesiis, quibus illarum Cura imminet, ut notat Vas. Upens da jam Eectis uase U. pars. 1.33 tit. 7. cap. io. nam. I., major proinde obligatio vincit minorem, δc residentiam peragens ii Beneficio, euius servitium magis necessarium 34 est, magisque utile pro presente habebitur in alio,
Quibus non adversatur modalis ista elausilla adposita literis dispensationis, videlicet proviso, quod Canonieatas , O praetenda, ct inuidia
De Re E esiastessuras hujusmodi debitis Wopterea aras frauden taν οἷδε alia, quasi dammas Pontifex, his verbis indulgendo illorum relentione Uispentare volui se videatur ab assiduitate servitii, quod iidem exigebant f siquidem clausula ista desumpta est ex Uecreto innocentii IV. in Coneilio Lugdunensi , relato a Bonifacio VII l. ivi cap. OUinariis. Ceterum , ibi e Pν ideoι tamen ordinarias , qualiter nee animariam cara is eisdem Messia asPrafonatibas , feti Dignitati I nun ιυν , nee Beneficia ipsa debitis obse iis de uadentaν di datum. Ordin. is 6. , ubi gloss. additionalis notat. dispensationem semper dari, datamque intelligi secundum istas duas modificationes s ea sedemque in stylum abiisse. rotarunt communiter
Pi agmatici, mareriam hanc pertractantes. Cum autem rectar rationi repugnet, quod Innocentius I v. ceterorumque Sacrorum Can
num Decreta probantia canonicas dispensationes retentionis plurium incompatibilium , & Sancia sedes, illas ex iusta, &neeestaria causa facile soconcedens, easdem elusorias reddere voluerint, residentiae obligationem iniungendo respectu utriusque Beneficii incompatibilis, sive ratione Curae Animarum, sive ratione servitii illa requiratur , dicendum idcirco est, quod praecipiendo, a neutrum Beneficium debitis fraudari oblequiis, de iis obsequiis intellexerint, quae invicem sunt ageompatibilia , & ratione vicinitatis Ecelesiarum, vel servitii, diveiss temporibus exhibe di , ah una, eademque persona expleri possunt ,
a 3. , vel etiam de iis oneribus, quibus per Sub- 33stitutum satisfieri potest, ut tradunt Hass. de
Is s Ceterum, si servitis ejusmodi s ni, ut
mutuo se excludant. nec per alium ex mi vi posistat, is, qui dispensulas reperitur pro retentione 4. duorum incompatibilium, in quorum utroque una, & eadem persona, uno eodemque tempore naturaliter residere nequit, residendo ad nor mam pianae Constitutioniς, in illo, cui imminet eura animarum, virtualiter, & ei viliter residere censebitur in alio, ut hactenus probavimus,& conserunt tradita in mox eitara deriss 8. Bum. II. OD ., quam sequitur Roso de executisne
Minus vero omiunt Statuta Ecelesae Le diensis,quibus , ut diximus sub initium, sex, aut 4 saltem quatuor mensum residentia praecipitur quia praeter quam quod dicta statuta intelliget, da sunt de obtinerethus unum tantummodo Be- 4B neficium oron vero de obtinentihus ex dispensatione duo Beneficia incompatibilia , quorum utrique dehita personarum, & servitii assiduitas, uno, eodemque tempore praestari nequeat, mri
sicuti Canonica dispensatio solvit resilentiam. 43 generali Lege Ecclesiae, &universis sacrorum Canonum prae 'tis imireratam. sc etiam libe- rabit ab illa, quae indicta est speeiasibus Statutis, quae emere nequeunt,uu n E lesiae necessitati. L aut
93쪽
aut utilitati relaxatione residentiar provideri possit, ut bene disserit Pisson. d. Eonese. E eo s. ait. δι . Oong Eech s. cap. a. num. Io. OBq. , dissicultas omnis cessat in nostra hypothesi, ex quo Summus Pontifer claris, & apemtis verbis derogavit dictis Statutis aeneralis C-4s estis sunt verba Pontificii diplomatis) ct quibusina atiis Coa rationi a , O OMisationiώm Ais solicis , ae 'amare/ssi , ct Leodiss= E
4s adeo expreta, ac specifica derogatio elusoria reddatur, dicendum est, summum pontificem, qui ob tenuitatem redituum, &devastarionem Ecclesiae Namureensis voluit in novo illius ει piseopo accumulare fructus Canonicatus, &Αrchidiaconatus,de quibus agitur, ut novae spomis inopiam solari posset, dicendum, inquam , est,solvisse residentiam, sub pςna amissionis se ctuum indictam a praefatis Statutis, ut bene r
tiocinatur Rota in ana Colonies. Cononi tarrima ratia I. Maii anni a o I. s. kaia iseram
eorum IIIaini mo deIr Olma naue maeaa MA Iuni Caseauario, quae quidem derogatio emea-47 eior redditur, quia versamur in gratia e ceta motu proprio, & propterea henientus interpre tanda , juxta notas regulas.
Ex subreptionis, & obreptionis capite oppugnari potest Apostolicum Breve, exeeutioni jam demandatum, de erogandis annuis certis r ditibus Montis pietatis in Seminarii commmdum , quanda Summo Pontifici narratum. non fuit eosdem reditus destinatos esse in ceristos 8c speciales usus, non modo ipsius Monistis, sed etiam pauperum puellarum, ac pinae terea expositum fuit,trane redituum adsignationem is alio praedeeessore Summo pontifice eon tam fuisse, itemque nuper communi deliberatione statutam ah Curatoribus Momtis Pietatis, quum tamen revera sola eos re ditus adsignandi facultas Administratoribus Montis antea tributa esset, & deliberatio de ea re ab iissem Administratori hus communi ter nabita, utpote absque ulla sedula rei disi mone, isque legitimo suffragiorum num m. & eontra priorem maturam ipsorum Administratorum resolutionem , irrita prorsuscensenda esset.
ε Praeferaim , si Misi Apostolica praee esseris
94쪽
De Re Ecclesiastica. Votum XIV. 83
s 3 Falsam exprimiι, qui narras, ad gnaros fisses a Summo P Iisce eerras risitas Montis Pietatis is Semininii eommodum , si id daamma Ponti e repossam Dis in faealtate Carasistim ipsius Montis.s; mesei Iovi vii ιemporis I patia , quod ne-gnga nos expedis, nee fotit , inseri sisti es. εo Exeetitionem gratiae applieuadi νessitas M.niti Piὸιatii in Seminarii commodam dis ne-etitum fuisse, in erismiti es .
66 Interpretario ilia eapienda es , quam labδε-
7s Noe fanari potest nos suffragatisse, posi- quam uomsui ex Confitiarii, jam disia
95쪽
8 Adminiseratorum Maatis , pro asiqua re ιν Hauda congregasorum, suffragatio anteo atra
88 Arisarisaeis redusam Seminaνia fictam esse, veram non es, si assignandi facultas data fati Ad Miseratoritas Montis Pietatis. so Gratiam param significat, qui pinam ct al-
statam gratia executionem petit. si Gratia ab alterias arbirrio pendentis puram , ct absistam execaιιοaem petere ineptam
fueris in olens,i intentiora. 93 Ad gratiae atreptionem vitandam non fusit , eam , quι a malionem redituum auνravit,
ρε Gratiam jam finam eos mans, novam coa-
CUM anno i6ar. ageretur de erigendo in
Civitate Foroliviens Sena ..a o cclesiastico , noscentes eiusdem Civitatis Cives, iron sui Detere reditus lassicie iis operi huic instituendo, preces porrexerunt summo Pontifici Gregorio XV. , ut facultatem ipsis concederet contribuendi in hanc causam quinquaginta modia frumenti. & tria plaustra uva ex reditibus Sacri Montis pietatis ejusdem Civitatis, ut ex Brevi d. Summi Pontificis expedito anno I 6II., quo Administratoribus Montis praedicti impartita legitur licentia contribuendi singulis annis, S an perpetuum dictarunia speclarum qualitatem, quae tamen coli diu protractam erectionem Seminarii, nempe usque ad annum i 6 sp numquam soluta suit ι Verum. cum anno IIo . in Arctivio seminarii repertum fuisset d. Breve. Reverendisiimus Episco pus de eo certiores fecit Curatores Sacri Montis Pietatis, eosque monuit, ut in illius executio nem res promissas Seminario praestarent, sed frustra s nam Curatores praedicti hujusmodi instantiae annuere recusarunt tum exemplo Majorum , qui, licet tempore expeditionis d. Brevis ageretur de Seminario erigendo, nihilominus a contributione ista abstinuerunt, tum etiam , 5c fortius, quia crediderunt, hujusinodi eontributioni obstare Leges d. Sacri Montis, ac etiam Apostolicas Constitutione pro ejusdem regimine peculiariter editas, quibus cavetur, Omnes illius reditus, ac quidquid ex ipsis ineunte tempore superesse posset. erogari debere in diminutionem,sive, ut dicitur, in reductionem inieresse mutui, quod exigitur pro pignoribus ι Quamobrem nomine Deputatorum Seminarii tu plex libellus porrectus fuit Sauctissimo Domino Nostro feliciter Regnanti, qui preces remisit ad Saeram Congregationem Concilii, eaque sui moris est, rescripsit pro informatione Reve tendi ismo Episcopo. Admonitis itaque ab Episcopo Administratoribus Montis ad deducendas rationes, causasque, ob quas d. contributionem praestare recusarunt, ut ipse illas ad Sacram Congregationem referre
pollet, Prior Sacri Montis rem detulit ad Coi si ium
96쪽
De Re Ecclesiastica. Votum XIV 8s
silium Curatorum , & per sortem de more ex tractis iis , qui de gravi hoc negotio sermonem habere debebant, isti, nullatenus perpensis m mentis rationum , quae indemnitatem Sacri Montis respiciebant, in eam abierunt senten tiam, quod scilicet solverentur Seminario sinisgulis annis scuta quinquaginta, qua quidem sententia ad censuram suffragiorum, sive, ut dicitur, ad partitum remissa, sanior Consilii parseere ferebat hujusmodi novitatem tamquam ad versantem Legi, Ee veteri consuetudini, alii vero contra eam attentantes, adeo tumultuarie sus- fragia dederunt, ut plerique ante expletam sorti tionem recesserint, quamobrem, publicato interim scrutinio, cum vota mini m. responderint numero suffragantium ob desectum unius fabae illi namque erant sexdecim, & fahae repertae fuerunt in laumero uindeeim, re idcirco insecta , Consit tum ea cite dimillium fuit. At sequenti die eo iterum convocato, & ad illud accedentibus aliis tribus Curatoribus, qui externa die non interfuerant, non assumpta, ut par erat, ex integro discussione propositionis, a Priore in altero Consilio facta,ctum fuit dumtaxat de continuanda, seu reassimenda sussra-gatione ad normam partiti capta antecedenti d ead suffrag iam serendum non admissis trihus illis Consiliariis , qui supervenerunt , R ita uno tantum superante voto, eonclusum fuit pro contributione scutorum quinquaginta, dictaeque resolutionis vigore facili deinde negotio sem, natium obtinuit tum in Sacra Congregatione Decretum favor 'bile, tum a Summo pontifice Breve directum Episcopo in forma commissaria, ut scilicet, veris existentibus narratis, assignatio nem frumenti, & vini, ab Administratoribus Montis Seminario p dicto faciendam exectiti ni demandaret, eisdemque facultatem impartiretur pristandi loco frumenti, & uvae annua scuta quinquaginta,ab ipsis sponte oblata .
Nec in eorum executione cunctandum esse
censens Re Verendissimus Episcopus, nulla praemissa negotii discussione, statim urgere earpit
Curatores pro solutione M. scutorum quinquaginta , comminata etiam relaxatione mandati executivi, euius metu, atque etiam uuia pomtiscium Breve non praeseserebat smplicem facultatem, sed iniungebat pLecisam obligati nem contribuendi, illi, etsi novissent maximum praeiudicium, quod irrogabatur Monti, depinsuerunt summam praxlictam , cum protestati ne tamen recursus ad summum pontificem &de subreptione, seu obreptione d. Brevis, atque ita usque in hodierna tempora post eadentem solutionis diem , expectata intimatione , sive
eomminatione mandati. d. annuam praestati nem deposuerunt, quam tamen, posthabito depositi impedimento, quotannis Ministri Seminarii libere exegerunt a Cum itaque modo Curatores praedicti deliberaverint habere recursum ad sacram Congregationem pro liberando Sacro Monte ab hoc perpetuo onere, R, an id justa
aliqua ratione, & probabili sine felicis exitus
tentare queant, prius a me exquisiverint, rogantes , ut, diligenter, ac mature perpensis juribus, de rationibus. quae in utramque partem deduci possiunt, quid hae in re sentiam, pro veritate diiscere velim.
primo sane rei obtutu nedum arduam Proin vinciam suscipi, sed temerario pene dixerim ausu insurgi videbatur contra Seminarium , i tentionem suam fundans in duobus Pontificiis Brevibus , quorum postremum a Sanctissimo
Domino Nostro feliciter Regnante editum , lade quo peculiariter agitur, licet sit in forma
commissaria, nihilominus, utpote jam executi rni demandatum plene justificatum praesuinitur, ut sepe firmavit Rota , & praesertim eorum Ba
dem ut onus transferat in Administratores Sacri a Montis contrarium concludenter prohandi , ut
ctram Priolo i quippe illi res stere dicit ut si missim i juris praesumptio suadens, quod omnia arite, & recte expleta tuerint, Mans consul. 34 a.
Quae iuris praesumptio fortius urget in cassi nostros Nam, si spectemus factum ipsum execu- 4tionis, cum Ordunarius in illa perscienda servaverit formam praescriptam in Brevi, eadem nec de excessit. nec de nullitate redargui potest,
quit eo suheolore, quod Ordinarius Executor, sprocessu minime fa hricato, perquirere omiserit veritatem narratorum in Brevi, prout ipsi injungebatur,quoniam Episcopus a Summo pontifice delegatus ad d.Breve executioni demanda dum , fuit illemet, qui suasit Administratori hus seminarit,ut adirent ad eumdem summum Pontifieem. idemque extradidit relationem, a Sac. Congregatione Concilii requisitam, proindeque nemo non videt, quod, cum ageretur desacto ab ipso tractato. & dilige iter investigato, tamquam optime informatus de veritate rei non indigebat ulterioribus informationibus. rQEque igitur potuit extra iudicialiter procedere ad
ipsi detestatam executionem, Abb. GU.4 I. n. I. Ita. I.
97쪽
Si vero intueamur ipsum Breve, ejusque substantiam, ac omnia in eo narrata, illud plenissime justi sexum fuisse, demonstrabat faciun ε ipsum eorumdem Curatorum Sacri Montis pietatis, qui, viso suppliei libello, ab Administrato-rthus seminarii ad sanctissmum transmisio, super quo d. Breve emanavit, N. instante Episcopo, ut adversus illud suas proserret rationes, non sollim nihil contra deduxerunt , verum praeterea statuerunt, quod Seminario solverentur annua scuta quinquaginta, ex quo elicitur, ipsos vera noville omnia, in c. supplici libello contenta, & adam ultim recensita in Brevi, de et quo agitur, cum nulla detur melior probatio ea, quae resultat ex facto, & confessione ipsius
Deeam, unde sequitur, quod, si Cutatores prae-s dicti modo hujusmodi Breve infringere velint, id, nonnisi per eoo eludentissimas probationes nullitatis,& obreptionis sive subreptionis assequi
Cujus sane generis censeri minimh posse, putabam ea, quae in contrarium deduci posse ubdebantur et Dictum namque Breve sithreptilium dici non poterat ex eo, quod summo Pontifici exprelsum non fuit, Omnes introitus, & reditus Montis pietatis, ad certos usus elle destin
S. Sede approbatorum, quia in eodem Brevi claris verbis disponitur, solutionem esse faciendam ex reditibus Montis Pietatis, proindeque, si summumpontificem non latuit,eidemque expo. situm tuit, annuas praestationes et se solvendas ex reditibus pertinentibus ad ipsum Montem Pietatis, tantum habest, ipsum fuisse deceptum sub sausa credulitate quod dd. reditus non essent ad certos usus destinati, ut potius ex natura expositaeso pertinentiae eorumdem redituum actaerum Mon tem pietatis, cogitare potuerit, ae debuerit, illos esse certo, ac determinato usui addictos a Cumque id pereeeeste venit et in sequelam eorum,
II quae eidem Summo Pontisci exposita suerunt perinde est, ae si disertis verbis expressum filioset, A consequenter exuberat ad evitandam su- iabreptionem,ex deduct s per Rinum de exerat. I.
quod expreiso vicariat sui scit, ut papa censea- II tur cogitasse de existeutia jutis parochialis penes alium, cui libera provisio piaejudicet, ad evitandam subreptionem I immo, quod ad hunc et dium satis sit, Papam quoquo modo, & in genere cogitare potu ille de iis, quae expresae sibi a
Uropter, si non attenta hujusmodi praesumpta, sive tacita notitia, nihilominus Sum- a smus pontifex annuam praestationem approbavit eamque extradi jullit, hoc iussicii ne sub obtentu destinationis dd. reditum Montis pietatis ad certos usus, Breve, de quo agitur, impugnari
sis ordiali Cis,ei υι Iaria ictionis 8. Aprilia I o . s.Ea ob id eorum Molixes, praesertim, quia, etsi totum id distincte, A si ei fies eidem sum- Ism a Pontifici narratum fuisset, ipsum tamen atratiae concessione minime retraxisset, cum vi-eret Curatores Montis,ad quos praecipue pertinebat illius indemitati providere, d. amini attoniliberaliter consensae. Quamobrem nulla considerari potest subreptio ex reticentia hujusmodi destinationis redituum, cum in hac materia sa- 27tis non sit probare, aliquid fuisse reticitum, nisi probetur etiam, quod, si fuisset expressum, pintui siet reddere Papam difficiliorem ad conce
Minus vero subsistere opinabat alterum
98쪽
De Re Ecclesia uica. Votum XIV. 8
obreptionis eaput desumptum ex eo, quod duo prorsus falsa, & erronea Summo Pontifici na rata fuerint, & Brevi inserta, quod nimirum Breve san. mem. Gregorii XV. praecise , 8c a solute Seminario allignaret d. annuam praestati nem, &quod , licet antea illa numquam tauta fui et, novissime tamen in consilio Administratorum capta fuerat resolutio praestandi i co frumenti, & uvae sicut a quinquaginta singulis annis ι De varitate namque horum exposito rum clarissime constabat ex inspectione tum L Brevis san. mem. Gregorii XU., tum d. reuolutionis, in consilio captae, in primo enim legitur eo elia facultas Administratoribus Montis dandi Seminario lingulis annis in perpetuum quinquaginta modia frumenti, δc tria plaustra uvae, Sc consequenter recte illius vigore assignata dieitur Seminario quantitas praedicta, saltem concurrente voluntate eorumdem Administrat rum, proindeque cessat obreptio, ad quam evi-13 tandam sufficit,expressum aliquo pacto verificari posse, juxta notata per Gabriel. eonfaxo. an ἐ
vero plene contilietur totum id , quod Papae narratum fuit, quod nempe Consilium statuerit tradere Seminario annua scuta quinquaginta,& licet resolutio isthae nulli ter capta dicatur tam in prima sessione ob defectum unius suffra-eii, quod suifragantium numerum impleret,quim in secunda ob exclusionem illorum Consi liariorum, qui in ea de novo supervenerunt, id tamen ad punctum, de quo agitur, pertinere nullo pacto videtur, quid enim est, quM, in hoc, is opo, aut Seminario imputari posset, cum ipsis huiusmodi nullitas minime innotuerit , 3 uoties itaque d. resolutio vere a Consilio captauit, prout non dubitatur, satis, superque eo
tum expressio verificata censetur, non attento,ay an illa bene, vel male capta fuerit, quia ad effectum excludendi vitium obreptionis non rigida , sed benignior. 8c discreta sumi debet interpretatio, d tradita per Gobb. eonfult. deris. 93.
Nullius denique roboris esse credebam id, quod postremo obbciebatur, quod nimirum , dio tametsi Breve Sanctissimi Domini Nostri subreptilium, & obreptilium non esset, nihilominus arctare nequiret Sacrum Montem ad coactivam praestationem scutorum quinquaginta , quia instar alterius Brevis san. mem. Gregorii X v. est mere facultativum, nullamque obi igationem imponit ἡ Hoc enim suppositum statim falsiim detegitur ex tenore ejusdem Brevis,quod non simplicem facultatem . sed absolutum
mandatum, &coactivam obligationem praes fert, ut demonstrant verba illa . Fraternitati
re esse coactivum,nulloque vitio subreptio tris, vel obreptionis notari posse, servandum omnino esse videbatur ι maxime quippe convenit Principis rima estati, ejus gratias mansuras, juxta respon sum Bonifacit VIII. is eop. F est ualla de prae
benae, ct dignitas. ia 6. , ct in cap. decet de re-ga jur is 6.,ec notat Reverendissimus aeris tam
q. , ct in Placentiva Decimarum I 6. Maii IIIo. s. Curi vi vera eoram Anguido meam , tametsi ad partium supplicationem emanaverint, a a
t. decisi s. nam. a. . eum plurib. seqq. , σprUertim tiam. . , ubi, quod ea temper capienda est interpretatio, quae tendit ad sustinendam asgratiam, pari. l. toma. , in Namur, seu SHπogaliten. Rouorum I 3. M I I 697. s. Multriae
H. ec sum momenta rationum , quae milii pro Seminario, dc pro sustinendo Brevi lese obtulerunt a Verumtamen, sedulo illis perpensis, graviora crederem ea, quae favore Sacri Montis afferri possunt, ideoque non immerito sperare potest, se ab annua praestatione fore eximendum. Rem namque ordiendo ab executione Brevi de
quo agitur,ea invalida fuit, quia nulla praecellit a narrativae justificatio, quae, tamquam praecipuum gratiae fundamentum, pernecesse requiretatur ad hoc ut ordinarius ad illius executionem rite, ia
prius justificare i iteras,praevia Causae com itione, a sia postea illas exequi, alias nulliter agit , Rina
Eumque ab hoe Brmalis justineationis onere non eximebat, quod, utpote jam plene de nego- astio informatus, ulteriori non egeret illius eo itione ι Nam Executor non potest dare gratiam pro justificata, sed de justificatione constare de- αν bet ex actis, ut inquit Rofa d. Exe t. ruen
gatae loquuntur in casu , quo gratiae executi commilia fuerit arbitrio, 8c conscientiae taec toris, quod non verificatur in hypothesi nostra, 8c licet Rota aliquando dixerit, quod, postquam literae fuerunt executioni demandatae, justificatae aspraesumuntur, attamen hoc procedit, quando 3. literarum simplex executio delegatur memExecutori, secus vero, si eaedem diriguntur Executori mixto nam hoc casu verifieatio debet ap- Ixparere ex actis, ut mox dictum est. eum Ex cutor mixtus nequeat extrajudicaliter, sed iuris I
ordine servato procedere teneatur, Rox. eora
99쪽
aum. I - seqq. pari. a. , ct utibi p. . Quod autem in casu nostro Executor esset mixtus, es judicialiter procedere deberet, peras spicuum fit ex eo, quod gratia, de cujus executione agitur, persicienda erat facio alterius, ii, mirum Curatorum sacri Montis, quippe agebatur de imponenda obligatione ex illius reditis ι bus adimplenda, quapropter, cum de ejus interesse, & praejudicio ageretur, hoc casu certum est, ad gratiae justificationem procedi non polle, minusque ad illius executionem sine citatione illius , de euius praeiudicio agitur, phree. M M
as que rationi repugnat, gratiam,a licui praejudici lem, executioni demandari, non citato e , , de
so praeibmpta Brevis austificatio tune demum Sem nario suffragari possiet, quando nimirum Curatotes Montis Pietatis contrarium concludenter
non probarent. At, cum ipsi plenissime justificent, d. Breve laborare duplici incinabili vitio subreptionis, ξc obreptionis, cessat proculdubio praesumptio, quae pro ejusdem Brevis justi se
3 tione militare, dicebatur, pr e tertim, cum non agatur de gratiadongissimo ab hine tempore ex cuta, & observata, sed quae recenter tantum ob-tonta dc essectum sortita fuit, ut observat m
progrediendo itaque ad demonstrandam su 38 reptionem & obreptionem c Brevis, quarum altera tantum cou mente gratia vitiatur, nec executioni demandari valet, ex defectu voluntatis
mo Pontifici narratum non fuit, Montem Pieta as iis habere certam legem, Apostol ita etiam auct ritate confirmatam, A approbatam, praescribentem suorum redituum usum, & juxta eam em sumentum obveniens ex pignoribus erogandum
esse in salariis Officialium manutentioue aedi-sciorum, & reliquum distribuendum pro dotandis pauperibus puellis, fructus vero percipiendos ex Bouis stabilibus, investiri omnino deberesavore ipsius Moulis, eo quod Bona omnia stabilia eidem Monti donata reperiant ut, expressa ad ecia conditione, quoa omnes fructus cedore deberent in illius augmentum , ut major, maiorque in dies suppetet ei pecuniarum quantitas mutuo tradenda pauperibus, quod utique si innotuisset Summo pontisci,praefatam gratiam asesignationis scutorum sori Seminario ex reditibus
d. Montis saciendam, vel absolute denegasset, vel saltem dissicilius concessisset, quod sufficit, ηαut dicatur, vitium subreptionis in ea obtinendati repsisse, per ea , quae in proposito tradunt Me
potest . quod voluerit praejudicium irrogareJu- 4rtibus Montis, & pauperum puellarum, de qui
O eo eranιμmara in L Doto Mures chi s.2 tra Oviam, ex certo illo tum naturatis, tum I gesis rationis dictamine, quo edocemur, volun - 4 al. item numquam ferri ad incognita.
Neque vero palmaris isthaee subreptio excururi potest colore illo, i uod nimirum sola expresessone redituum Sacri Montis, Summus pontifex cogitare potuerit de illorum destinatione ad certos usus s quodque,tametsi destinatio hujusmodi expresse narrata fuisset, ipsum a gratiae concessione non retraxisset propter consensum illi praestitum ab ipsis Curatoribus Moeatis, Nam, quod attinet ad primam objectionis partem, verum quidem est, Summum Pontificem, auditi pertinentia redituum ad Montem Pietati , cogitare 43
potuisse, illos in beneficium, & usus ejusdem
Montis in genere esse cessuros. at non etiam ex
ea coniicere potuit certos, di speciales usus, in quin illi erogandi erant, quod nempe reditus, qui superessent deductis necessariis expensis Montis distribuendi essent pro dotandis pauperihus puellis, ut ejus Statuta praecipiunt, quodque fructus Bonorum stabilium omnino investiri deberent favore ejusdem Montis, ob expressam legem donationi eorum dem Bonorum adj ctam, hoec enim tamecesse non veniebant in se- 4squelam
100쪽
De Re Ecclesiastica. Votum XIV. 89
quelam qualitatis red tuum, ad Mantem P.etatis pertinentium, pro uadeque distincte, 6cipecifice narranda erant, ut summus sontifex, iis bene perpensis, deliberare posset, an gratia conceden-4s da esset, nec nE, quamobrem 1 GJa generica ejusdem pontificis cogitatio minime sumiebator ad tessendam subreptionem, quae semper inel se dicitur, quoties ripa ignorare potuit qualitatem aliquam, que dissiciliorem illum reddere poterat ad concellionem gratiae, Fesia. D ev.faper
Retieitam vero destinationem redituum, in casu nostro, talem esse, quae, si expressa fuitiet, Summum pontificem a gratiae concessione veris militer retraxisset, aut saltem dimeti orem ad concedendum reddidisset, facile demonstratur subsumendo alteram ohjectionis partem, in qua praecish dicebatur destinationem praefatam , tumetsi Summo Pontisci narratam, illum retrahe re non valuisse a gratiae concessione s si enim g Summus Pontifex novisset, huiusmodi gratiam praeiudicium illaturam nedum sacro Monti Pietatis, verum etiam pauperibus puellis, quihus ex praeseriplo Statutorum eiusdem Montis reditus superextantes, pro dote elargiendi erant, utique illam, vel absolute denegasset, vel, n nisi dissicillime, dc auditis partihus, ac re matu re dissicussa annuisset,ex notaris per D. And. in
praele t m,quand prout in hypothesi,Seminario 4s satis aliunde eo ui ultum esse poterat, nimirum ex Eeelesiasticis reditibus, ab Episeopo, ad quem spectat, assignandre, quo easu, eo facilius er so dendum est, Summum Pontificem minime conis cessurum fuisse hujusmodi gratiam, tertio praejudicialem,per ea, quae tradit Rasia iacissis . nu II., O 24. pari. a. vivos, O Me. 4. sum. II. Os upari. g. rec, O sequitar Mares eas inae motos. e νHetars Illius enim mens adeo est aliena
ab hujusmodi praesudiciis,tertio inserendis, ut, sis a ab ejus potestate promanasse appareat gratia quae nullius justae causae colore tertio noceat, eadem dolo, εc fraude extorta, non autem ex delibe rata ripae eoncedentis voluntate prodiisse rem
Frustraque pro d. nullitate evitanda obiicitur Oufensus Curatorum Mantis, elicitus a resol ticine rapta in Consilio praestandi singulis annis scuta s s. Seminario, cuius vigore, tametsi dost in alio redituum exprella fuisset Summo Pontifici, ipsum retrahere non potuisse dicebatura gratiae concessione a Id enim nullo pacto subsistis, nam, ultra quod 1 resolutio nulla, & irrita fuit, ex infra dieendis, eertum est, quod, si sapa seivisset destinationem redituum in usus supradictos, novillet etiam praejudicium, ex gratia obveniens, non ad soli1 n Montem spectite. sed etiam ae lue pi incipaliter ad Faellas, ex rediatibus, qui superet sent, dotandas, quibus penitus sainsciis, oc ig iora mi ouq id, quod incontuito agebatur a CuratoribusMontis praejudicium nullum irrogari poterat, ad notata per Abs. in cap. Cam
ct de tw198. nam. ς. eoram Dasor jam, Certius, quia ille, sicut alia loca pia, utitur Iure Min rum, & adversus quaecumque praeiudicia, ex facto, vel non facto suorum inputatorum, seu sfReclarum sibi illata juvatur benefeto restituti nis in inteerum, Galleg δε νsis. in inter cap. .
proindEque patet,eo sensum Curatotum, qui ex sεα iesolutione elici posset, nequaquam reddere potuilla Summum Pontificem Deiliorem ad concedendam hujusmodi gratiam, netdomi Monti, verum etiam pauperibus puellis prae; dietate ad tradita per Rosam is d. Detesses. Ea ne ii , feti Commeatas a I. Ysai. I r6. sin
Haec, quod attinet ad veri taciturnitatem εQuod vero pertinet ad falsi expressonem . in s qua majus obreptionis vitium commit i tradunt Doctores, &, aliis omissis, notarunt Merna. PD