장음표시 사용
311쪽
Diatriba II. 32 I stimari r cum tamen eorum Vanitatem& inconstantiam non dissimulanter &sutatilius argueret. Alia sunt quae cum ad mores pertineant, aut ut bona sint, male tamen traduntura doctoribus ; aur uri prava sunt de distorta, nihilominus tamen tamquam recita& veta docentur ab iisdem& defendun- Iur. Hujus perversitatis corrigendae duplex ratio est: : aut enim id fit oratione perpetua , & argutarenta cum argumentis Contendendi labore, quod quidem ut est noxium disceprationis argutiis , vix ullum reperire exitum potest: aut id esticitur brevioi bus quaestiunculis &quas punctis interrogando. Hujus alterius rationis& viae praecipua dos est, quod deterso veluti eloquentiae fuco, quod quisque sentiat , id aperire statim cogatur, & nude absque fallaciis & calumnia proferre in
Atque id genus quod sequi Socrates Op timum judicavit, cum habeat in se rust, citatis nonnihil, mitigari lepore debet, &blanditiis quibusdam sermonis molliri. Nihil autem planiorem nobis aperit viami ad conciliandos aliorum animos , eorumque sententiis cognitis evellendos sine cujusquam injuria errores, quam si de n
312쪽
g et i De Donia Socratis. bismetipsis demisse sentire videamur: a que earum rerum de quibus disputatio est,
certam habere nullam ratamque cognitio-nςm. Quae pars est ironiae non minima: veraque, ur opinor, honesta ratio, cur 'eam quasi sibi propriam fecerit in omni
. Duplex enim hominum genus est: unum, 'od majora sua omnia faciat , iique ἀλαζονες vocantur: alii id , quod minora,& ii dicuntur Utraque appe latio ex Aristotele. Princeps in hoc ultimo genere fuit Socrates ; in primo, ii dice ntur Sophistae , quorum hoc erat quasi , insigne, scire se omnia & doceret te; ita ut ab eorum disciplina profectε juvenes ad cognitionem rei cujusit bet nullis negotio pervenirent, Non poterant tamen ignari doctores & inepti efficere di mputos. nisi ineptos Sc ignaros. Cum iis Socratis erat tinnis fere concertatio , quos ur & lacesseret familiarius& esscacius confutaret , ironiae arte Ecquas lenocinio utebatur. Itaque profiteri primum scire se nihil , sic tamen ut di iacendi studio flagraret docerent igitur quod sine ipsoriam incommodo fieret, nec sermones adhiberent pro more longioreS,
quod ipse adsequi vix posset quae pluribua
313쪽
vetbis traderentur ; sed ut erant parati ad utrumque , Vel dicere , vel respondere, quae interrogando proponeret, iis reipondere non recusarent. Ita irrepebat in eo-Tum animos , & suos leniendo faciebat. Arripiebant superbi homines ostentandae doctrinae occasionem : & cum neque r tione neque via procederent, postquam essent huc illuc temere divagati, indue bant se in laquςos. veritatis, & quam pix non agnoscebant , prodebant apud alios inscitiam suam. Haec erat ironiae vis; qua quidem uti non cuiusvis hominis est: tota enim pendet a veritate nuda & simplice, quae abiiciat ornamenta illa , quibus nilhvestita sit , vix faciat fidem apud homine tironia qui utatur habeat in animo neςelle est firmam, ratam , inconcussam ejus ret
qui cum sibi detrahet aliquid , & cmo
Parcet viribus, & eas extenuabit consulto,
iam haec non erit calliditas in disputando, sed mera demonstratio stultitiae. Lepor tincta sit oportet ac facetii; inspersa oratio : non illis quidem scurrilibus , ut sit comoediae similis, sed urbani te conditis ea quae sapiat homines liberaliter institutos atque elegantes ; artis autem ne vestigium quidem tillum apparear.
314쪽
3αφ ironia socralli. Atque ut congruenter effeta sit sesmoni persona 4 , nihil debet praese ferre singulare aut egregium. Sumet exempla de medio, ac ne a vitiis quidem Sc prava civium suortim consuetudine abis horrere primo intrihu videbitur. Itaque cum in ni gendis Socratis sermonibus mi rificus esset Plato, in quibus veram ironix formam exhibuit, ne peccarer in persona,
puerorum in eo amorem ess xit quemdam , qui prima specie similitudinem haberet cum horribili sed familiari Graecorum vitio, a quo, ut demonstrab musialibi , longist=me aberat vir sanct stimuS. Eadem de causi ne prudentiam quidem ullam habere se fit tiararum rerum ut u-gnificaret Socrates , quidquid' recta sol bat conjectare ac prope divinare de rebuvfuturis, si omne tribuebat non iudiciis suo, sed moniti ni cuidam , quam acciperet non a Deo quidem , nam nihil inianimo divinum est, nisi quod certissimis nititur argumentis sed ab aliquo daemone
qui pareret in eo non scientiam , sed opinionem Veram. De quo quid sentiamus, aperuimus, ut opinor, satis alio in loco.
Neque solum in e 3 posita ironia est, ut quis seipsum premat, viresque suas extenuet , sed habet etiam laudationem alio
315쪽
sum in quibus ea extollat non quae la danda vere sint, sed quae vulgo laudentur. Quo in genere sunt forma, opes, cultus, habitusque corporis , studium amplificandae rei familiaris, ac lucri ex doetrina faciendi : quae omnia cum in Sophistis magni facere videtur Socrates , tum ironia utitur maxime. Huc adde Poetarum admirationem , divinitatemque quamdam, quam eis oribuit: tum quod divino inia tinctu & assiatu, quae Aa ρος dicitur, viros bonos & esIe & fieri non uno in i co disputat. Quam vim ironiae cum non satis attenderent homines doctissimi , ea tribuerunt Socrati , quae omnino abhor xent ab ejus disciplina. Hujus rei exemplum proferam, quod est perillustre & la-eissime patet ad intelligentiam doctrinae
Platonicae: quod si fuisset ante nos ab alia quo observatum , melius esset consultum es Platoni & eorum ijudicio. Locus is est in Alcibiade primo, ubi cum laudare vi deatur Socrates Pythodorum , quod in gno sit pretio eruditos a Zenone, qui Pammenidis ipsi doctrinam tradiderat eam, quae in Parmenide dialogo ab Antiphonte recitatur, vere tamen omnem' illius dili- sentiam irridet tamquam praeposteram &mutilem. Id, inquam, si cum animo suo
316쪽
316, De ironia Socratis. pensitassent studiosi doctrinae Platonicae. vidissent prosecho nec tanti factam esse a Platone , nec tanti porro fieri debere doctrinam Parmenidis 3 quam tamen veluti genuinam Platonis disciplinam in libris suis omnibus nobis obtrudunt. In hac habitant, & ex ea de Platone existimari volunt, quasi tricas quasdam secutus sit Plato, & quasi tenebris abdere sese v luerit , cum potius versiatus sit semper in luce clarissima , eaque apprime docuerit , quae uti facillime poterant comprehendi, is erant ad mores instituendos aptissima.
Quare autem ex aliorum , praesertim eX ticorum, non ex Socratis persona inserta
voluerit ea in libris suis , ratio est quod voluerit constare apud omnes , quantum disciplina sua omnis ad utilitatem homunum differret ab inutilibus argutiis & involutis nescio quibus mysteriis, quae ab aliis sic tamquam ex tripode essent ad admirationem vulgi pronunciata. a de re dicemus ad Parmenidem, dc ad alios quos. dam ejusmodi locos , in quibus mira est eorum, qui vel maximum nomen habene apud literatos, allucinatio; inde , idelicet nata, quod ad alia properantes, non satis cognoverint personam in Socrate ironia
cam quae ille ludendo dixisset, veluti
317쪽
Diatriba II. I a reflata quaedam Socratica & veras ipsius
sententias in commentarios suos retullu
Adhuc haec erant quae de Socratis Ir Dia diceremus a quam ut probe quis perspiciat , prius vera ipsius sensa praesertim ex dialogo qui est de Justitia, accuratis si me perspexerit necesse est. Quod nos in operibus Platonis illustrandis , quantum in nobis erit , planum faciemus et & veritatem ab ironia summo studio discerneret studebimus. '
DE MORIBUS SOCRATIS. Non est haec quam instituimns laud
tio Socratis: quid enim attinet laudare hominem eum , quem boni omnes& sapientes viri consenserunt optimum sapientissimumque fuisse virum & Delphica Sacerdos Apollinis congruenter comis muni famae declaravit sapientem unum inter omnes Dusensio quaedam est adversus eos, qui flagitiosae turpitudinis crimine , Socratis aliquando famam in invidiam vocare conati sunt: quo in numero
318쪽
fuerunt ex Ethnicis, ut vocant, nonnulli. inidam autem ex Christianis ut maiore convitio prosequerentur ethnicos omnes,
praeesare secum a stum iri putaverunt, si persuaderent hominibus , quod stelas et morissimis temporibus conflagratione u bium , immissis e ceeso ignibus a praepotente numine punitum est , & ab eodem deinde vivicomburii terrore prohibitum, quodque etiam Romae fuit infamia publica, & lege Scantinia profligatum, e fuisse Athenis inquinatum Ethnicorum o timum Socratem : in quibus Socratis o trectatoribus nollem fuisset vir ' ingenio praestans, de Poeticae laude florentissimus , mihique , dum in vivis fuit, consuetudine de amicitia conjunctissimus. Aio igitur nullas fuisse causas, cur apud msteros male audiret Socrates , plurimas
autem , cur eius continentiae dc castitatis fama celebraretur. '
Duum generum adversarios habuit. Nam Aristophanes proscidit eum in theatro rota comoedia, qua praemuniebat viam ad ea crimina , quibus illum opprimere iam tum alii meditabantur. Omnia facetὶει ridicule commentus est in ea fabula
Aristophanes : dicerem , ineptὰ, nisi stu
319쪽
Diatriba III. 3λ' rem aptum id fuisse ad ducendam plebeculam , quae plurimum Athenis poterat: cumque citcta in eum iaceret , factisque x verbis odium in eum populi concitare moliretur homo impudens & obscaenus, verbum tamen in fabula nullum admisit, quo vel tantillum innueret amoris libidinem in Socrate. Curiosum fecit, & inminutis quibusdam seu Dialecticorum quaestiunculis, seu Physicorum nustis, otio abutefitem. Erat id quidem falsissimum ;sed accommodatum tamen ad captum imperitae multitudinis , cui satis est si Philosophus qui; audiat, ut idem habeaturio mysteriis quibusdam naturae nimius, Mimpius in Deos. Daque cum alia multae diceret Aristophanes, abstinuit atroci con- vitio. Sciebat enim fingi ac formari opo tere fabulam ad similitudinem veri. In quo perfacile sit f um facere populo in studiis doctrinae , non item in moribus hominis, p: aesertim si sunt ii, ut erant
Hactenus de Aristophane , cujus N bibus excitata quidem in Socratem plaM-Rtheniensis, conten nere illiina atque odi sis potuit, vitam ejus ac more, reprehendete certe non potuit. Igitur cum accusator
alii tristes & iniqui hominex nomen λ-
320쪽
tratis aliquamdiu post ad iudices detulis.
sent, mores ejus dc castitatem ne verbo quidem laeserunt. Accusationis libellus habet crimcn impietatis in Deos: quasi Socrates , qui pei scrutari curiosius rerum nais turam diceretur, nova quaedam inveheret in religionem i, quae cum doceret juvcnes, eatenus dicebatur deteriores illos facere, quatenus eos a sacris patriis & popularibus, ad alia quaedam abduceret. Hoc ranistum. De impura autem libidine or ino, nihil. Erat illa tamen receptis etiam Alli niensium legibus vetita, ut patet ex oratione AEschinis in Timarchum, & graviusimis poenis coercebatur. Adde infamiam quae vitio huic nimium sane vulgari apud Graecos , adhaerebat. Quod colligere est in primis ex Plutarcho in Alcibiade. Is,
enim etiamnum puer , cum e tutorum
suorum domo se proripuisset, seque adamatorem quemdam sinam contulisset . latitaretque ejus in aedibus per aliquot dies, voluit unus ex ejus tutoribus Ariphro publici praeconis voce elicere illum e latebra : cui Ariphronis consilio Pericles alter ejus tutor vehementer obstitit , cum diaceret, se, si esset mortuus Alcibiades, sciaturos id ea ratione una tantum prius die ,