장음표시 사용
351쪽
a is VERSIO GRAECA Lb. III. e. πα
tione. Paralipomenon E libros librum primum Maccabaeorum a graece nos hodie ex verilone Theodotionis legere, lubrico nimis argumento contenderunt viri doctissimi. Quemadmodum nee illis temere habenda est fides, oui ex nominum conspiratione Ionathan enim Hebraeis idem quod graecis Theodotio est hunc eundem esse existimant f cum Ionathane scriptore Paraphraseos Chaldaicae. Fevardentius ad Irenati III alta confundit cum Theodo haeretico, quem Augustinus c. q. de haeresibus vocavit Theodotionem. Idem Fevandentius notat Theodotionem nostrum a Nauclero Bergomate, Antonio Sabellico llatina appellari discipulum Tatiani, sed apud veteres scriptores, ut jam dixi, vocatur sectator Marcionis. Duas olim fuisse editiones versionuneodotionea, obsierpavis hactenus nemo, inquit eruditissimus Hodius p. 34. Nempe vir infinitae lectionis non meminerat Hueti , qui nocuam annotaverat libro declaris interpretibus p.ris Sed apud Hieronymum in Ieremiae XXIX. vocabulum secundam non dubito de Aquilae versione accipiendum Te ut fecit etiam Drusius p. 13a fiagment veti. Interpretum. Irenaei testimonio revincitur sententia Antonii Pagi, de Chronologia & Ecclesiastica Historia meritissimi viri, qui Chronico Paschale secutus existimavit Theodotionis versonem editam demum anno Christi CLXXXI. in honorem Quinquennaliorum Commodi Imp. Vide ejus Criticam Baronii ad jam dictum
X. SYMMACHUS gente&religione Samaritanus Q postea Samaritanis desertis συσπασΘως b9m secundo circumcisus su
Rev. Iob. Franciscus Buddeus parerg. Historico Gheol. p. 4 .
μνεται C. h De praeputii addumone per spasterem vide praeterEpiphanium loco laudato. interpretes ad I Maccab. I. 37. 4. Cor vll. Is Andream Masium ad Jostiae v. a. Steph. te Mone notis ad varia saerap. γε i. seq. qui de hac attractione putat etiam agi le- rem .iX., .Joh Rhodium ut de acta p. s . Montacutium T. r. originum Eccles.
352쪽
ΥMMACHI Lib. Irae. XILIudaeus, denique Chri manus Ebionita post Aquilam aheodotionem libros antiqui isderis graece interpretatus est Imperante Seve. ro etsi Theodotione antiquiorem tradunt nonnulli quoniam stilicet Origenes in tetraptis, Hexaptis Theodotioni Symmachum praeposuerat: sed ob hanc causam LXX interpretes quoque Symmacho&Λquila juniores statuere debuissent , quos utrique postiposuerat,
Theodotionem vero LXX. Interpretibus proximum, ut maxime scilicet interpretatione sua ad illoru transserendi rationes accedentem,jum xeratAdamantius. De caetero parum verissimile mihi videtur, Sy mmachum versionem hanc aggressum esse, αςρο pii νγ α εαρειτων, ut Epi
phanius athan alius,4 ex his alii scribunt, nisi Hrte hoc existimarunt
ideo, quia solus Pentateuchus n) admittebatur a Samaritanis, Symmachus autem relicuos etiam libros Propheticos transtulerat Potius o servandum existimo, Christianos scriptores, quemadmodum Aquilam fere innuunt, quando provocant ad Hebraicum, ita quando Σαφιαρειτ - κον laudant, respicere ad hanc Symmachi Samaritae versionem, a quo Pentateuchum ex Samaritico translatum mihi persuadeo neque enim Symachi meminisse simul solent veteres, quando inter diversas interis pretationes Samariticum laudant. Ο neque Samaritice callebant antiis qui Patres graeci vel latini plerique, ne Origene quidem excepto, ut ex ejus commentar ad Erech. IX. 4. Observa Huetius p. 29. Origenia n. Graeca autem si exstitisset diversa a Symmachiam interpretatione Sim riticiPentateuchi versioOrigine antiquior, cur, Quaeso,eam rigenes in
τως ais 4 ἀπο Σαι auri προ 'haοιως μέμνω. Eusebius VI l . Hi l . Ull. I. demonstrat evangel. Hieron Catalogo S. E. in Origene ad c 3. Habacuci. Suidas in si ιγε-Hinc Symmachia nos proabionaeis di-etos ab Ambrosio sive quisquis auctor, commentarii in Galatas, praefat. Se ab Aug stino lib. I. e. vl contra Crescon Grammaticum Oh servat. Od us p. 38. 0 Epiphan Athanas Chron paschale. Euthymius Glycas p. 24 a m Epiphanius, Petavius ad Epiphan deo conser, quae contra hos disputat Elias da Pin. Prolegom Bibl.T. . p. 36 seq. uetius p. 216. rigenianori L. Origenes I. contra Celsi 3 a. Epiphanius tamascenus de haera Leontici de sectis P. 422. itemque alii. tu Vide loca collecta ab Hottingero exereitat. anti Morin. i. as. p. as Is qui putat, graecam versionem Pentateuchi e Samaritie continam aute LXX. Interprete . Idem tamen p. 41 fasciculi ac thesaur Philolog. pdos .iatatur&iI. Samaritarum Codice Pentateuchum veriisse.
353쪽
333 VERSIO GRAECA s. m. e. ILVossio, 0 quare veteres scriptores de Hexaptis Origenianis agentes
hoc ad unum universi tacent Superest igitur, ut operi Origeniano i serta fuerit sub Symmachi nomine, vel extra Origenis Hexapta sit lecta. Duplex etiam editio Symmachi olim ferebatur, ut ex Hieronymo in I rem. XXXII. & in Nahum III pulchre observat Hodius p. t6. Forte igitur priorem harum, quae non tuisse videtur in Hexaptis, veteres sub Samaritici nomine laudant. Caeterum Franciscus Junius, qui Symmachum tertia vice versionem suam aemulatione Theodotionis recensuisse amrmat, sine antiquo teste hoc dicit Controvers de verbo Dei lib. a.c.ς. Symmachum porro non verborum κακογίου contentiose secutum, sed sensum potius sensu reddidisse, ideoque tanto magis perspicuam exhibuisse interpretationem,ex Hieronymo procem inChron. Eusebis,&in Esaiae I. I. inamos III. Ecclesiastae IX.4 quaestion in Genesin nec minus e Theodoro Antiocheno ad Psal. LV. r. notavit idem Hodius p. 388. obiter refellens sententiam Lindani, qui existimavit Psauerium graecum hodie nos habere non ex editione LXX. senum sed ex Symmachi interpretatione . tum eorum, qui vulgatam latinam, quae exstat,
Bibliorum translationem ex Symmacho potius vel Aquila vel Theodotione, quam ex Hebraeo concinnatam fuisse. In Catalogo MSS. Constantini Varini CPolitani quem Possevinus ad calcem Apparatus sacrioante Possevinum Verderius ad calcem Bibl. edidit, memoratur Symmachi misis interpretaιio in Psalteriam Daria, s ejusdem interpretatio in omnia volumina veteru divina Scripturae. Sed opus ipsum nemo fuit hactenus, qui in lucem proferret. Interdum non parum recessit Symmachus tum ab Hebraeo tum a LXX. Interpretibus, ut notat Hieronymus ad Ecclesiastae XII. . ymmachus nestio quidhoc loco Ientiens multo abier interpretatus est nam pro verbis L Mebi amstedalum, s impinguabitur Deu .c dissipas. rureanari , ipse reddiderat , obdormient νistiantes s disso tar spir rus fortitudo. Cujus interpretationem c Apollinaris Laodicenus secutus nec Iudaismcerepotest, nec Christianis, dum sub Hebrais procul est , T stqvi LXX. Interpretes dedignasur.
Traditur praeterea Symmachus hie scripsisse Commoraris i. Matibaeum , quibus dogma Ebioniticum conatus est confirmare. En sebius VI. i .Hist. cujut verba κος, 'Mα Θαἰον Ἀ- -πι
354쪽
,λ de commentariis Symmachi in Matthaeum non de scripto ad versus Matthaeum edito, ut valesius yacceperunt Rufinus interpres Hieronymus Catalogo S. E. in Origene, Suidas in e- , Nicephoru V. a. ut Abbatem inspergensem aliosque juniores omittam. Isto commentarios Symmachi se tota ηHιων so Συμμάχου a Iuliana acceperat Origenes, haec ab ipso eos habuerat Symmacho, ut praeter Eusebium tradit Palladius in Lausiacap. rh. ἐυ ον
Hodius p.18 . ex his verbis Hieronymi ad Titi a Symmachus pro eo, quod Phalm CXX LV est ingrae πλουσαν, in Hebrae r ba expressu fimoris,
id est, egregium Pelpracipuum, pro quo verbo in abo olamine tirino sermone utens
peculiarem interpretatus est. Sed videtur Hieronymus loqui de latino veteri inteiprete, qui in alio volumine, h. e. non in Psalmis, sed in alio liis bro Biblico reddiderit poculiarem. Neque Agobardum vel Catenarum compositores aliud opus Symmachi tuam versionem B, bliorum respicere existimo, quemadmodum Hodius ipse probe animis advertit ηmmachum inter latinos Patres quandoque referri, quod latini Ecclesiae doctores ejus translatione usi ruerunt. Quales lint libri Symmachi, quos apud Syros adhuc exstare auctor est Hebed Iesu, ex his memorans unum, cui titulus de distinctione praceptorum, dixerint illi, quiabus scripta haec legere concessum est. De psola commentitia, quae latine edita est a Rigallio inter scriptores rei accipitrariae cum titulo qui LSymmactis Theodotionis ad Aoumaum Regem Abn i, jam monui supra
Ex quo hi interpretes ab Origene iniexaplicae tetr eis fuere cum versione LXX. senum junctim vulgati, saepius consultiunt a Veteribus Ecclesiae Doctoribus , quando sacras literas exponerent, in patet tum ex aliis tum ex Origene ipso, qui inter alia illis est usus ad Codices LXX. Interpretum in nominibus oropriis emendandos, ut testatur commentariis in Iohannem p. 3 r. seq. Frequenter etiam ad V v ill O ,
εὶ Rufinus interpretationemBibliorum a symmaeho eompostam intelligitent assentitur
Dodvvellus di T. Iv. ad Irenaeum l. o. t Hodius p. 3 8 3 mavssit cie commentariis sive expositionibus, Eusebii verba accipere. Fateor tamen non improbabilem esse priorem sensum, sorte timstata plurativo numero ducit de utraque versionis Syra machi editione, priore' poneriore.
355쪽
34 VERSIONES GR EC E d. m. e. m.
illos, quos ubinde communi vocabulo et Ac ἐ/-εwmetres interpreses γ' appellant, provocare constate graecis quidem Theodoritum Procopium Gazaeum, e latinis Hieronymum Saepius quoque advocantur in Catenis, quasi plures libros Biblicos e Graecis patribus collectas habemus, tum in Scholiis editionis Romanae LXX. Interpretum, atque alii ejusmodi Scholiis& Catenis in editis. Nonnulla quidem aliter legisse videntur, quam in Hebraicis habemus dicibus, ut exemplis quibusdam insignibus docuit,e κώ- Lud Cappellus. Est etiam cum interpretationes unius ex lus tribus permixtae sunt hodie editioni LXX. viralis versionis, sive quod glossarioco ex alia verti ne additum e margine intextum irreput se sive potius quod Origenes veterem versionem ex creteris interpretibus suppleverat, addito asterisco, locosque obscuros ex Theodotionis vel alterius interpretis versione lemni coappicto illustraverat, hinc enim factum est, ut omissis librariorum negligentia hisce signis, aliae interpretatione 99 jam indistincte cum versione veteri legantur unum vocabulum non raro bis translatum junctim occurrat, ut Exodi XIII. 2. πωnmκον πω nisis r. Sam. NILae 'i δε κεν υDi quae Aquilla est interpretatio: interdum integra phrasis, ut Prov. XXXI. 10. εκ--υ -ὐτον, ἐπήιηαν δυνα- Interdum integer versiculus, ut Deut XXIII. 17.44. Sam. XXI. 3. 4. Sam XV ho Certe parum verisimilis est sententia orthoni atchbulli, qui in notis ad Actor. XIII. l. ait LXX Interpretum m
rem esse, .ntusum idemquei vereum vetρ opossibili errore Bieraνum quandoque his reduiant, aliquaties etiam ter. Cum vero tres illae interpretationes
Λquilae Symmachid Theodotionis non minus, quam pretiosum Tetraptorum atque Hexaptorum Opus tam pridem cum magna literarum Hedraicarum4 sacrae antiquitatis jactura interciderint, tragmenta saltim, qua supersunt, licet perpauca, im veterum scriptis Mantiquis codicibus investigare, viri docti sunt aggressa, primus quidem omnium moruinius Δολιιώι in notis ad Sixtici a Biblia Romae r 3 8 fol. Diligentius deinde conquisita interpretatione ac notis iuustrata dedit Johannes missius, non uno hoc nomme praeclarissime promeritus de studiosis sacrarumliterarum, in singulari volumine post fata auctoris demum in lucem se vide Hodyumpi
356쪽
lucem edito, quod inscribitur Reterum laterpretumgraeorum mimum nia Testamentum fragmenta, collecta, versas notis iliagrata Arnhemiae I 622.4.
Nobili,& Drusi collectane junctim exhibentur in Tomo sexto Poly-glotton Londinensi uis, cum Scholiis ad editionem Romanam: Occurrunt&in eodem tomo variae lectiones I scholia graeca ex Codice S. Barberino versionis graecae Prophetarum, aliisque antiquis codicibus, nee minus Commentarius affectus trieu Iuni in versionem graecam in eapite XIV. Numerorum desinens, in quibus singulis plura interpretum fragmenta Nobilio ac Drusio praeterita licet observare , quae diligentissime, ut speramus, undique investigata atq; auctiora dabit proxis me praestantissimus Vir Iob. Ernestus Grabe. . Dictionarium Ebraicum ex LXX Hieronymo, Aquila, Symmachos Theodotione collectum, item Hellenisticum parasse se test tus fuit Drusius praef. ad praeterita sua. Nonnunquam interpretationes Aquilae Symmachi ac Theodotionis, quemadmopum LXX. quoque in rerpretum Dequentissime advocat in praestantissimo Lexico suo Jo. Coccejus Constat praeterea Conradum ircherum Augustanum ' Hoeschelio impellente,laudatissimo studio composuiueConcordantia versionis LXX. Interpretum, sub Hebraeis vocibus digestas, Indico Graeco licet non satis pleno instructas Francos. ω . 4. lem usu harum Concordantiarum singulari est latriba comentatus Witedit 622.4. Breviora Lexica in LXX. Interpretes edidere Zacharias Ro-:senbach Herborn. I 63η. 8. Mich. Cressius Λlteab is s. Ia & Christstianus denique Scholanus, Franeqv. 66 in. XI. Superest, ut reliquas versiones Bibliorum sacrorum graecas deperditas brevites perstringam. Tres maxime Anonyma d a tam in Actaeo litore repertam Nicopoli ab Origene, ut ex Origenis ipsius testimonio reserunt Rufinus invectiva posteriore in Hieron. WHieronymus praef. ad Homilias Orig. in Cantica Canticor. Confer Eusebium VI is Hist. Eccles. Hanc quintam cum κω Lucianea confundunt Isidorus Hist. I. I. Orig. eumque secuti Ranulphus Higdenus Cestriensis, Hugo des Victore &c. Senam repertam ab eodem Origene, Ierichunte, quam Epiphanius c. t . de ponderibus ac metair Athanasius in Synopli Scriptu-
rae, thymius praef. ad Psalmos quintam appellant. Iosephus scri tor
vide Riteheri praesin oesthelii Epist. ad Jungermannum post Hotomanniana p. 46s.seq In Bibl. Bodletana exstantiae Κircheri Concordantiae multis vocabulis a
357쪽
34 VERSI GRAECA SEPTIMA. Lib. III. e. XIL
γοις ευ ξαλι τους ΗΘM. Terba Avisλῶς vi τοῖς ἱεροῖς λογm miror omittia Clarissimo Hodio, ubi hunc Iosephi locum ex MSto codice producit p. 39.4 de versionibus hisce disserit diligentissime. Utraque haec interpretatio non omnes libros Biblicos complectebatur, sed maxime hos qui versibus compositi sunt,ut testaturHieron in Tit.III hoc estIobum, Plat mos , Canticum Canticorum, ac praeterea Prophetas minores. Idem Hieronymus Iudaicos translatores vocat lib. 2. adversius Rufi, num at inversiculum XIII. rationis Habacuc , ex sexta editione hanc at fieri translationem: ἐγλῶ σωσα - λαο, σου δα I σου τε
Septimam denique, memoratam Eusebio VI. to mist. Gieronymo in Habacuci cap. II. quae Psalmoso Prophetas minores complectebatur, Malia forte nonnulla. In codice Marchaliano Esaiae, ubi praeter Aquilam, Symmachum, Theodotionem subinde aIlegantura, P , sive οὶ mem, videri possint anonymae hae tres interpretationes imnui, si Majores etiam Prophetas illis comprehensas olim tuisse, aliunde constaret. Igitur eruditissimus Hodius p. sς4 potius subscribit conjecturae Naitoni, qui suspicatus est designari tres vulgares LXXviralis,e sonis editiones a Pamphilo, Lucian, Hesychio recensitas, de quibus infra g. XI v.' quos non valde inter se diversias fuisse notat estonus IX. prolegom. Is. 47. XII. ORIGENES Alexandrinus presbyter, cui ab indefesso labore Adamantii & Chalcenter nomen haesit, prae caeteris omnibus editione insigni versionis Graecae LXX. Interpretum praeclare jampridem de Ecclesia promeritus esse noscitur. Haec tuit quae passim in veterum scriptis pro emendatissima a celebratur, cum κο ν sive vulgata ante Origeniana male conrunditur 9 a viris ciuibusdam doctissimis quanduam4 LXXanterpretes in genere interdum Vulgatam e versionem Hieronymus appellat. Continebat vero Origenis editio translationemLXX.Senum diligenter emendatam e codicibus optimis, speciatim illo Alexandrino in Serapeo praeterea cum Hebraico vel
358쪽
cum Aquilae fortassis versione, neque enim Hebcaicarum literarum admodum peritus cerat Origenes ita eo IIatam, ut ubicunque aliquid in LXX virali abundaret, se id notaretur obelisco sive virgula ubi deficeret nonnihil, hoe ex alia versione, Theodotionis f maxime suppleretur, atque stellula sive asterisco notaretur; ubi denique aliquida LXX interpretibus redditum esset paulo obscurius, ei sub lemnesti
nota adjungeretur lucidior altera translatio, itidem plerumque E The
dotione, nonnunquam & ex Aquila gyvel Symmacho repetita unde
fortassis est factum, ut in nostris quoque editis nonnunquam verba crorum Scriptorum his H Graece reddita junctim legamus, locis exorigeniana illa Hexaptari transscriptis, quae integra, Derinde ut pur LXX Seniorum ex Origenis Tetrapim, hodie in nulla editione superest. Caeterum constat Hexaptarem illam olim veluti praestantissimam una cum obeliso reliquis notisCriticis non modo Graece Caepius descriptam,
sed quoque in Ecclesia latina frequentatam esse, redditam 4 in Orientalibus, lingua Θriaca atque Arabica Verum sua jam aetate cono
questus est S. Hieronymus Epistolai 3ς. ad Suniam Fretelam si quod librariorum negligentia virgulis&asteriscis subtractis, distinctio universia confunderetur. Tanto magis arduum videtur hodie Origeniana illa signa restituere , quod facturum tamen se nuper spopondit Clarissimus Grabius. Quanquam in libris quibusdam praeeunt adhuc dices MSti, μὰ sive Graci, ut Arundelianus equo librum Esther, titae Agnoscunt hoc Auetius II. . Origenian. Tillemontius Memor.RE.T. 3.p.7s4 Alberti nus de Eucharisti apa 13 Petavius T. t. dogm Theol. p. 6 Io Morinus Exere Bibl. P. 3 . Io Clericus qu. r. Hieronym.&Elias Boherelliis ad eruditam suam Gallicam librorum Origenis contra Celsum versionem p. 27. Io De notis Critieis Origenis vide praeter scriptores supra lib. a. e . ad 8. Is laudatos Andream Masium adJosuam p. ia a Io. Morini Exerc. Bibi iv. a. seq. uetit Origeniana p. O .Hod P. IO. seq.-6. .
co Sunia de Fretela, virorum nomina non Aeminarum, ut iam notatum viris doctissimis. Sic Attila, Totila, Froila. Bli vita. Ceurita, alphila, Λgila, Suintila, Amala, Chintila, apud Jornandem&Isidorum ora quila nomen servi in Chronico S. Benigni Divionens apud Dacheriui T. I. spieiteg. 364 Sentila Rex Hispaniae id. p. 338. V odyp. sis. Usserius de Lxx. α . c. ubi mentio plurium Codicum S asteriscis Origenianis instruetorum. De Rupe sucaldiano agit Curteri ita praes ad Procop.&Nsrin EAEerc. Bibl. p. a I 4. seq. te cerpta ac variae leea. ex hoc aliisque codici
359쪽
tis Origenis Criticis dirunctum edidit Uiserius ad calcem libri de LXX. Interpretibus,4 codex alte quo Esaiam,Procopii commentariis illustratum G. Cur terius vulgavit sive Syriaci, ut ex quo IOIuam in I cem protulit vir paucis comparandus Andreas Masius, testatus ejusdem eodicis ope alios etiam libros V. T. Judicum historiasvi Regum, prata rea paralipomenon, Deuteronomii bonam partem, tum Esdram de
Esther Iudithae quoque ac Tobiae libros codex ille conplectebatur similiter virgulis Masteriscis dispungere se potuisse: sive Arabici, ut Codex Pentateucni duplex qui exstat in Bibl. Bodle'na, quosq; evolvisse se testatur idem usserius sive deniq; laimi ut quibus usi suntlo Cochleus, i Iosephus Maria Carus sive Thomasius Hugo errandus, s
nuper in sua Hieronymi editione Io Marcianaeus to Nam alios qui dem omitto, qui nova industria obelos Masteriscos apposuerunt, labore non fortassis plane reprehendendo , quo latinam versionem veterem vulgatam ad Hebraea Graeca exigerent, ut in Bibliis suis Paris. 3 3 3. sol excusis fecit Io Benedictus Ἀν In Novi Foederis libris Iacobus Faber Stra pulenta, atque Rob Stephanus co in editione minori A. Is 43& XIII Editionem LXX. Senum ita recensitam, suppletaminasteriscis dispunctam atque obelis, Origenes ' Hexaptis suis inseruit, Operi
b in Tomo VI. Polygloti. Londinens. De Codice Chigiano too annorum com plexoquatuor Prophetas majores,&altero simili vaticano meminit Mabillonius T. m. Musetates. p. r. Varios codices eximios Graecos versionis Bibliorum in Bibl. Caesa rea stantes reteri Lambecius libro III.
cti, ex varie intellestis locis veterum Origenis, Eusebii, Epiphanti, Hieronymi Mihi satis suit de tota re quae verissima viderentur succincte exponere. Interim evolvat conseratque qui volet A. Masium praes ad Josuam, Petavium ad Epiphan. p. 4O I. Rud Neistentum in Esst. Origenis ad Africam. 37s. Marcianδeum ad Hieron.
360쪽
operi Biblico cui nullum par viderat vel illa vel prior aetas, quod non tulisse aetatem merito dolemus. In hoc sex columnis uno juxta se conis spectu positis vir egregius collocaverat prima quidem Hebraicum conis textum, Hebraicis consignatum literis non Samaritanis, neque punctis animatum vocalibus secunda eundem Hebraicum contextum literis
Graecis descriptum, tertia translationem Aquilae , sarta Symmach
versionem,quinta versionem Lxxviralem ita ut dixi emendatam, inte polatam, virgis,stellulisque ac lemniscis notatam, exta denique in . terpretationem Theodotionis. In quibusdam libris Biblicis heptaselida etiam erant MoetasHida,& sortean ennea selida, siquidem versionem Graecam quintam, sextam septimam addiderat Origenes, ubi eam nancisci potuit, de quibus dictum a me supra g. XI. Hinc octo ram apud veteres aliquando mentio, quae tamen ab Hexaptis diversum opus fuisse non videntur viris eruditissmis. Praeterea versionem Graecam ex Samaritico consectam, vel saltem illius varietates Hexaptis ab Origene insertas contendit Is Vomus: sed jam supra g. p. annotavi v teres quando Samariticum laudant respicere vertionem Symmachi Samaritae, cujus hinis editionibus alteram Origenes operi suo adscripsiti Specimen Hexaptorum in margine CodicisBarberiniani hoc occurrit adosea XI. I. unde illud descriptum exstat in tomoVI. PolyglottonLon
dinens. ωin praestantissimi Cave vitis Patrum Anglice editis T. t.
valesiumad Euseb. Lis. in Epistola Eusebio subjecta adusserium. eontra ea quae Ue virdoctus de binis editionibus Graecae versionis senum ab Origene in Hexaplorum opere conjunctis,pura i, tradidit in syntagmate de LXX. c. s. Waltonum Protegom. Bibl lx. I. Huetium Origenian. illa Dionysii de Rivis diatribam de Origenis exaptis Octaplis Lugd. Is g. . an. Heinsit Aristarch. p. 's6 Lud. Cappellum Critic. S. p. 33 .ls. Ossitam respons ad objecta Criticae pyot seq.Meh. Simonem indisquisiti. Biblicis&II sero Hist Crit. V. T. Ottingerum thesauri philolog. p. 233. In Morinum cro Bibl.p.8I. Caveum vita Origenisnum. Is Alex Morum in Causa Dei p. 32 seq. Frassenium disquisit Bibl. p. 263 seq. Eliamdu Pin Prolegom. Bibl. . r. pos 3 seq. Petri Gale sinium&D. Woweranum in
Comment de LXX.&qui diligentissime in hoc argumento accuratissimeque vers tus est Humstedummody de Bibliorum textibus original libro IV. nostiatibus quoque hanc materiam attigere Theologi praestantissimi Dorscheus diss. Theologiae
Zacharianae praemissa, d Q. Rortholtus de vas Biblior. ciutionibus p. 374. sqq. Vatinetus ossicia Bibl. p. II. -