Musæ Etonenses: sive, Poematia in duos tomos distributa ...

211쪽

MUSAE TONENSES. et a In Miluo Celsissimi Principis REDERICI Principis Walliae.

LAUDE, Pater coeli, nimium reserata

sepulchra;

Claude, pr or poenas gens satis una luit. Vidimus attoniti, pullata per oppida mortem Spicula vindictae ferre ministra tuae: Illa diu exarsit, Briton que inimica gementes Per terram stravit, per latus omne maris Bla, tuo in noceres nutu grassata, superbas Non evitando perculit ense domos: Ultimus accedit numero FREDERI Cusum Uiunmnis ab invito tela Parente ferunt. Claude, precor, jam claude, sit tibi cura, videmus

212쪽

Sit satis hunc cecidesse virum, volventibus minis Qui Patris in sella conspiciendus erat. bor ut in nitido praestantior omibus horto, Quam Sol, coelesti quam fovet imber aqua; Cui vigor ingenitus, cui succos cum ministrat, Exit ab irrigua nobile germen humo: Bli maturos jam jam decerpere fruinas Autumno Pastor conveniente paratu Cum gravis adverse veniens Aquilone procella Stemit, Ma ripa proruit, unda sua: Sic primo, sic & medio FREDERICU in aevo ιSic festinato funere raptus obit. Non sermanda tibi, venerabilis Umbra juventus, Vitaque preceptis erudienda Patris; Non tua iam primo virtus properabat ab ortu, intum posthac nobilitanda die: Sed rata spes nobis : tua Caesaris aemula Virtus

213쪽

Ergo lugubrem Brittannia tristis a dium Induit, exequiis conces cilla nus, Et iuprema tuo, rinceps miserande sepulchro Munera languenti fert Elegia manu tSed non tanto re*ondet pompa dolori; Nec par ossici moesta Camoena suo: Altius insedit vulnus perculsaque torquet Corda re uino saucia facta mala. Haec , ab opposito *ectantes littore Galli Inriti plangunt mera plangit Iser: Sentit uterque sibi quam vana potentia sentit mireris humanum terminet hora decus. Nec tu, Rama, diu tanto lambere damno: ne ammos iterum pone superba, minas. Restat adhuc Caesar furiis Papalibus hostis, Qui tua victrici contudit arma manu ;FRED'RIc suscepta toro manet inclyta proles, spiciis Britonas quae tueatus Avi: semper

214쪽

Semper eris siriive precibus fiducia castis, Ex illo Angligerus fonte pet a salus. Tuque,AEuousTA, acrumlicet interrungiere luctum Dissicile, Meuris impotasse modum Reqsice Te, quae sis inmethua stirpe creata;

R ice Sax-dum qui numerentur avi: Alter in hostilem, pro te, Germania, Romam Strenuus, iura Religione stetit, Alterius decus est, ipsi intra vincula, belli Fortire adversas iustinui vices. Respice Te, quaeras Genetrix pulcherrima Regum. Cum Britannorum publiea semper eris iis Tibi in requies virtutibus etsi debet

215쪽

Vertitur instaurant silennia Fina Britanni, Nascentem diem, Persarum more, salutant, Laetitiae fontem, cui Gens servata JΑcoBuM Incolumem debet, defensoremque W HELΜUΜ. Grata oculis Lux, salve, a qua felicius acti Ordinat annales aevi, nullaque notatos ANGLi labe videt procedere laetius Annos. o Patria, o Virtutum altrix, notissima fama Insula, cui neque finitimi vis essem Picti, AEmula nec tantum nocuit Gens Gallica, quantum in ax Religio fucataque Crimina R-. Ergo age funestos, proses Ignatia, circum Necte dolos sceleri nomen praetentet honestum

Religio , Ictae species pietatis inauret; At non haec aequis, Populi cui cura Britansi Aspiciem

216쪽

Aspiciens oculis, quibus aspicit omnia, Muneno in extinetiam patietur vulnere Regem occidere, & gentem avisis ductoribus orbam Libera depulsis iterum dare colla catenis. Et ni suasisset caecas tentare latebras Mens dextra, coeli vigilasset provida cura, Heu semel abreptos communi funem Patres Hausissentque Ignes, inimicaque flamma tulisseti En iterum, incoeptis desistire ninia, RoΜΑ, Instauras sacras fraudes,, fota retractas Intermissa diu misero dum multa IACOBO Debita promittens olim celestia sceptra, Ricis Imperio exutum, sceptrisque paremis. At si non aliam ventum fata WLLHELM QInvenere viam, si non nisi taedia passia Servitii, tanta haec do est concessa Britamis; Iam nihil, IGNA Ti, querimur scelera ipsa Tyranni Hac mercede placent vinctos Eccles natos Lugeat, ereptos tibertas ploret honores

217쪽

is super injustum formidandumque Tribunal

γ res accedat multum tamen Amia, multum Debet, tama, tibi, quod debeat illa WLLHE LMUM. His ergo impulsus Furiis contemnere princeps, gustos, Regum queis clausa Potentia, fines, Drachia divulsis quaerens exseruere vi 'lis, Mec jam furtivo meditatus crimine tantim Dissimulare nefas , ultro tutarier ausa Vi parat, spretis opponere legibus arm . At non haec quondam Patriam'aerare jubebas, Cum primum ac nos si isti, perfide, fasces: Sed fore te, regeres aequa qui Lege Britamin, Et populum antiqua qui Religione teneres. Quid faceret Nec ferre jugum intrectabile noras, Ammia, servitio nec jam te exire licebat: Nec jam te, verae victus Pietatis amore, Conjugis&moeste lacrymis, GULI ELΜus adesset, Vindex Libertatis Eo veniente, fugantur Et onachum tenebraein contusa potentia Romae.

Ipse

218쪽

Haec tamen omnipotens fecit Deus irrita, quum jam Sulphurei instaret vis inopina mali: in caecum detexit opus nec templa Britannisu Deseruit sceleri prostituenda pio. At non audaci cedit furor impius hoste, Accendunt Ita n damna priora trucem: Altior exurgens majoraque mente capessens,

Polluit incestic a tecta sacris. Ipse situm decuset patriae pia jura Deo in Gaudet Papali supposuisse jugo.

Respice, pro malesane Nepos exemplar Avitum rTruncatum infami respice caede Patrem Omis ut in justas se sumisit Albian iras pla secerum Auriacus quae movet amasener rBina serent Non Brittannis festa Novembres: Clade tua restat nobilitanda dies. Ite, piae fraudes Romam petista hic sibi fixit Libertas certos non abitura Lares: statae

219쪽

semae quondam, quondam notissima Graiis, Exul in Angliaca Diva residet humo: Incerto talis, jamdudum erratica, flumirussit in vis candida Delos aquis; Nequicquam, firmante Deo, circumgemit aestus, Et Nerei immotum verberat ira latus. ΤΟΜ. II. D ARAN

220쪽

s MUSAE AETONENSES. TARANT GLAE

UA nimis Eois Appulia solibus ardens, Uritur, indigenis hic Ermidanda colonis Dira habitat pestis, cui rusticus Incola nomen Vicini posuit destiam de sede Tarenti.

Admirandum Animal medicos cui j emere succos Natura indulsit, cui Toxica conscia cant , inrigerosque senis dedit inspirare furores. Quisquis es Italiae peragrans haec ama, iam Carpe viam securus, hiems dum frigida pigram Claudit humum foveisque sepultaTARANTULA lucem Aut fugit, aut vanam exercet sine viribus iram. Nondum etenim vires habuere venena nocendi Maturas tunc illa time, cum dira malignos Humores Astas ciet, iocat undique pestem.

M tibi tum mollis persuadeat herba soporem

Ducere