장음표시 사용
11쪽
cus' est. . Tu vero, ut nullam partem ho-narum literarum Tibi reliquisti intactam, ita in graeca praesertim Beratura juventutem Tuam, sub magistro peritissimo, ita exercu si, ut antiquitatum Atticarum partem inpriamis dissicilem atque obscuram scriptioniblis alia quot academicis, magno cum doctorum homianum applausu , dares illuminatam. Upsia peperit hoc munus, patria Tua, Tibi carissia
ma, cui nutricationiis tam lautam reddis mer
cedem, ut nulla dies abeat, qua Tu non egregie de illa Tua matre mereares quae Te, quae majores Tuos tulit, viros clarissimos, antiqva nobilitate, quos summis quibusque 1 tinctos o dit honoribus, et habuit, ut optim de em/eritos, ita carissimos. Sed haec tila Upsia,
tametsi alias optimorum librorum ex nullo non doctrinarum genere ita es ferax, ut ipsa quo que siedullime graecorum et latimorum auctorum edendorum cum Batavis et Anglis contendere possit, qui regnare hoc in genere velle vi dentur, nondum tamen ad hoe diei Theocri
12쪽
DEDICATI O. tum dederat. Sed compensavit hanc Punctationem diligentia et magni entia. Mundities chartarum ea est, is t*porum nitor , ea den
que cavendis mendis adhibita est diligentia, ut nulla facile sit alia Theocriti editio palmam so
lertiae Upographicae huic praereptura. A tedit ab indust a quadam mea commendatio
nis aliquid. Quod penes Te quidem, ut Ira
ei es amaris, nari in nulla loco. Venis ipse Tu quoque in partem meritorum. Facilitati enim Tuae codicem Theocriti, manu exaratum, debeo, quem Tu mecum communicasti
ex Amplissmi Senatus, cujus Tu princeps es, hibliotheca depromtum. Quid itaque dubitem,
quin Tu sis hoc navitatis meae documentum eadem amplexurus benevolentia, qua reliquos meos in literis curuatus . amplecIi soles. Non nunc evagabor in laudes Tuas; quae cum sint
amplis ae, clarissinaeque, neminem fugiunt
nostrorum civium, et infantiam meam aspernantur. Hoc unum agam, ut testatum omnibus memorem meum animum faciam, cui nulla
dies jucundam eripiet recordationem bene μciorum, quibus Tu, multisque et magnis, me- I que
13쪽
que Dimque illum literarium ornasti, in quo,
sub oculis Tuis , juventutem ciuicam bovis artibus imbuere studeo. Perge porro, ut adhuc fecisti, meqNe, costegasque meos, et jud
nes, in hoc ludo, Mei Tuae commisso, bonis
literis operantes, caritate paterna fovere, et commoda nostra tueri. Faxit Deus, ut Tui,
ut Schola, quam ecquid est cur dubitem Tuam appellare, ut cives univers, sapientia trigiliisque tuis tuti, Te salutis suae vindice, multos
14쪽
1 id Γ Artunam in rebus humanis multam versari, is scimus omnes, ab usu quotidiano docti. Saepe eveniunt, quae tu minime sperasses. Saepe rursus a votis, a spe atque dei liliatione tua longe jaces. Quod idem in Theocrito mihi quoque accidit. Nunquam mihi, ne per somnium
quidem, in mentem .Venerat, . edendi hujus poetae neque spes neque Consilium. Sors tamen. nescio quae mea, ad eum me Vocavit, eumque mihi objecit, alia
omnia cogitanti. Institor librarius, qui sumtus huic novae Theocriti editioni erogavit, artifici illi, cujus typos et operas ei ex cudendae conduxit, per literas in mandatis dederat, nam Uiennae Austriacae fixas habet sortunarum sedes ut homini, quem ipse idoneum judia
Caret, correctionem mendarum typographicarum demandaret. Ille itaque, cum esset imprimendi faciendum initium, ad me venit, hominem sibi multo et diuturno usu cognitum, percunmndi ergo, esset ne mihi b animus,
15쪽
animus, et otium, mendas typographicas e soliis a prelo calentibus tollendi. Ego sine cunctatione cond: cebam operam meam, quod existimarem, non alias mihi sore, quam correctoris, quem appellitant, partes in hoc negotio gerendas. Praeterea ita de me statuo, ut nihil indignum mea persona habeam, quo literae ornentur illae, quibus me consecravi. Similibus aliis operibus, et novissime Homero Ernestiano, eandem operam impenderam. Facile itaque patiebar, prouinciam. mihi demandari, quae facilis gestu et peractu videretur. Sed ipso in opere gravissimam deprehendi , et errorem meum experiundo didici. In ipso statim quod primum emendandum exhibebatur, solio sentiebam, si quis alius vetusius auctor vitiis librariorum contaminatus ad huc circumferretur, eum vel maxime Theocritum esse. Veniebat in mentem, solia singula quaeque, ut corri genda mihi traderentur, ad editionem Romanam, quam inter libellos meos habebam, exigere, et tuli ejus rei
magnum fructum in ipso statim primo Idyllio, versuxor. Ex illo versu discebam, vulgares Theocriti libros
tam non non esse emendatos, quam par erat eos esse,
post Stephanos, Casaubonos, Heinsos. Ea res animum mihi addebat, in origines vulgaris lectionis indagarem , hoc est illius ab Henrico Stephano constitutae, post quem, ut alias, ita in Theocrito quoque nuhil est novatum; seu quod recentiores editores in fide et doctrina Henrici, quae, Omnium confessione, maxima est, acquiescerent, et ne suspicarentur quidem eum falli usquam potuisse: seu quod libris vetustis carerent, seu quod laborem eos inspiciendi defugerent, seu denique, quod nefas ducerent, a lectione Stephano probata vel latum unguem discedere. Suscepi itaque mense Decembri anni stiperioris I 76 nam eo mense
initium imprimendi factum est, et ego ad hane provina clam Dissiligod by Corale
16쪽
Ham sum vocatus suscepi ergo illo temporis, sane praecipiti, articulo molestam hanc operam vetustos libros cum junioribus comparandi. Vetusti mihi sunt, qui editionem ab Henr. Stephano in Poetis Graecis Principibus curatam. antecesserunt. Romana a Zacliaria
Calliergo proseisi, domi meae, quod modo dixi, erat. E Bibliotheea Amplissimi Senatus Lipsiensis editionem,
quae omnium mater est, Aldinam, unaque codicem calamo exaratum, accepi. Sed caeterarum nulla mihi ad manus suit, et aegre carui Florentina . vel Iuntina, ad quam Stephanus haud raro provocat. Ex his duabus vetustis editionibus. quao tamen facile omnium lo.
eo possint esse, nam alia subsidia, de quibus statim plu
ribus dicam, serius accesserunt Theocriti verba, quem textum vulgo usurpant, emendavi. Neque poe-aritet operae impensae, cujus fructum tuli majorem etiam, quam speraveram. Ex ea enim opera intellexi; vetustis illis editionibus, quae paulo post artis typographicae exordia curatae sunt, ab hominibus religiosioribus, quam juniores suerunt, inesse multas bonas le-itiones, a junioribus aut ignoratas, aut ideo Contemtas. quod earum vim et praestantiam non perspicerent. Saepe subit animum meum miseratio adversee sortis, qua, eum Theocrito reliquisquo bucolicis graecis, omnes omnino vetusti auctores utriusque linguae usi sunt, quibus , incredibile dictu est, quam multa et quam tetra vulnera juniorum editorum, seu imprudentia, seu lo-vitas, seu pigritia, seu temeritas et ostentatio ingenii, inflixerit; quae vulnera, vel sagitia potius a segnibus, et securis, et sat habentibus, a majoribus accepta bona fide reddere, dum praefatiuncula addenda, jejunisque quibusdam notulis adspergendis famam editorum aue pentur, et rem familiarem locupletent, conservantur , laventur et per manus ad seram posteritatem traduntur,
17쪽
cum possent e vetustis primigeniis editionibus sana i , modo eas inspicere nil pigeret, aut nossent bonis ibi ab eonditis uti. Sed dedecus est hujus saeculi, in hae luce literarum, in hac bibliothecarum opulentia, non serendum, esse in hominibus doctis, quorum pudet
pigetque ignaviae, qui, cum auctorem aliquem veterem typis renovare Velint, praesertim si quis adhue est corruptior, cujusmodi sunt in vetustis auitoribus non pauci, etiam creberrimis quidam editionibus contriti suod vix fidem inveniat,) tum exemplam e jus aliquod triobolare, de genere vilissimo, mendosissimum, quod sibi perire animo serant aequissimo, tradant operis imitandum, et mendarum typographicariim elimationem amico cuidam suo, juveni haud doctissimo, aut mercenario semo , committant, cujus fidei securi indbrm, scandi - Videte audaciam ejusmodi hominum, existimationem suam pari loco , at lue eommoda literarum, hoc est nullo, habentium. Editionis, quam titulus ab ipsis curatam mentitur, ne solium quidem prius oculis vident, quam editio praelo liberata venalis exponitur. Eo quidem modo veteris cuiusque auctoris editorem se ferre cujusque sit. Ea vero laus, aut nulla est, aut perexigua. Ego equidem eam mereri nolim, et persona mea indignam judicem; qui ita statuam, cui homini docto sua dignitas cara sit, et qui aequalium suorum
posterorumque commodis studeat, bonaque fide de or. nandis et amplificandis bonis literis cogitet, eum decere, non ut alienae fidei ita supinus indormiat, sed ut ipse quaerat, quid verum sit et genuinum, et domo
asserat . unde vctulfus quisque auctor emendatior, ornatior et illuminatior prodeat. Haec hactenus. Erunt tamen contra qui sedulitatem meam improbent, et pro importuna atque vae- traducant. Quos rogatos velim, Primum ut cogitent Digiti so by Corale
18쪽
tent, si Henrico Stephano, si Danieli Heinsio id lieuit,
qui sibi sumsere, ut pro arbitrio suo textum Theocriti mutarent, saepe idonea sine causa, idque inulti tulere, mihi quoque hoc licere debere. Nam aut miltitiae et imperitiae esset, aut invidiae, idem tactum in aliis laudare, in aliis insectari odiis et convitiis. Deinde, ut a carpendo tantisper sibi temperent, donec ipsi Theocritum diligenter legerint, et nostros animadversionum libellos cum eo compararint, quibus hoc consequi studui, ut, quid discriminis lectionum in libris Theocri-teis versetur, in brevi filias tabula cerni, quid in quaque lectione veri aut salsi insit, dijudicari, et sicubi latinus interpres a sententia poetae aberrasset, deprehendi possit. Haud infitiabor subitariam et deproperatam hanc esse operam. Non enim plus otii ad hoc totum concinnandum relictum mihi fuit, quam paucorum mensium spatium, illorum puta, quibus haec Theocriti nova editio inter manus operarum versata est. Quo factum est, ut paene imparatus ad hoc negotium gerendum accederem. Non eram Theocriti lectione tritus; non abundabam vetustis ejus editionibus, aut lectionibus e codicibus manuscriptis excerptis; alienus tota vita sui
ab usu veterum grammaticorum graeeorum; quorum
usus tamen in praecipuis habetur praesidiis atque adminiculis ad rem eiusmodi prospere gerendam; lihr juniorum, qui Theocritum seu data opera, seu obiter tractassent, non eram instructissimus; carebam otio eos libros, qui in potestate mea essent, diligenter perscrutandi; plane nihil ad hunc poetam in adversariis anno. tatum habebam. At vel sic tamen satis magnam omendationum et animadversionum silvam ipsa praestitit comparatio trium Theocriti librorum, qui, quod scilim, sunt principes. Hi sunt Aldinus, Romanus, et Henriei Stephani; de quibus pauca quaedam praesari expedit. Aldina
19쪽
Aldina mihi ad manus suit illa, quae subscripta in
sine voluminis habet haec verba: . Impressum Venetiis charaeseribus ac studio Aldi Manutii Romani, cum gratia etc. MCCCCXCV. mense Februario. . Primam hane
aiunt ellis: Sitne nee ne, pro Certo non dixerim. Nam
in Bibliotheea Graeca Fabricii bis nominatur editio Aldina I 9 . et in Catalogo Bibliothecae Lugduno Batavae perhibetur ibi exstare editio A. 3493. Sunt huici editioni multae propriae laudes, splendidi typi chartae. que, compendia scripturae graecae haud pauca, in aliis libris prelo excusis raro obvia, lectiones quam plurimae probae et genuinae, a quibus juniores editores sino, causa discesserunt. Ex hoc libro multis I heocriti locis primigenium colorem reddidi. Et magna debet ejus ad nos esse auctoritas, quia Aldus in praefatione ad Baptistam Guarinum Veronensem nihil a se emendatum , sed omnia fideliter e libris suis manu scriptis exinpressa et reddita esse at firmat. Uerba ejus legi possunt in Uoluminis XII. Bibliothecae graecae Fabricianae p. 6o6. ubi tota praelatio illa recusa est. Ordine carmina Titeocritea hie Aldinus liber plane alio exhibet, quam quo in vulgaribus libris post Stephanum auctorem leguntur. Quem Aldinum ordinem alio loco describo. Inte emistae sunt Theocriteis carmina Bionis et Moschi. d rursus ei desunt non pauca, quae postmodum Zacharias Calli ergus primus in lucem produxit. Scatet
item mendis Crassis, qnas tamen paene omnes in libellum meum animadversionum contuli, ut jam carere
aequo animo possint Aldino codice, si qui eo destituam tur. Est in eo etiam hoc singulare et plane mirabile, quod locos duos iterat, et cum magna etiam lectionis divertitate, totidem alios contra omittit. v. ad IdylLI 8. et ad Moschi Megaram dicenda Suspicor tamen
supere ite quaedam Aldini codicis exempla, quibus ille insignis
20쪽
hisignis et rari exempli error sit detractus. Nam I. A. damus Schierius, U. C. Gymnasii Schoeningensis in agro Helmstadiensi Rector, in editione, fluam cui duit, , reliquiarum Bionis ot b. schi. ad illos ipsos locos, qui codici Aldino ei, quo ego' usus sum. desunt, asteri ex eadem Aldina lectiones a vulgari discrepantes. Usus autem sum indulgentia virorum Amplissimorum et Ct rissimorum, Iacobi Henrici Bomii, et Wendelini Neuhu
sit IC C. codice illo Aldino, quem servat Bibliotheca ab ordine Amplissimo Civitatis Lipliensis stiadiosorum usibus aperta. Quo cum codice modis omnibus consentit ille, quem bibliotheca tenet illa, quam item Via, versitas literarum in urbe nostra florens in Collegio Paulino publice dedicavit. Nolite lectores suspicari illi codici Aldino, qui mihi ad manus fuit, aliquid soliorum
detractum esse. Nihil est. codex est integer, et plenus. lacunae illae mediis in paginis incipiunt. Postquam haec iam exaraveram, et operis excudenda dederam, venit in mentem, quo me hoc dubio liberarem, adire virum excellentis doarinae famaeque, Ernestium nostrum, penes quem Theocritum Aldinum esse mihi eonstabat. Et cessit res ex voto. Exponebam vir Riramo meam de discrepantia exemplarium Aldinorum dubitationem. Res ei mira videri. Negabat sibi o currisse mirificum illum errorem, tametsi librum suum. Aldinum cum Heinsiano non indiligenter comparasseti Permittebat denique librum suum mihi inspiciendum. Statim patuit illas ambas editiones Aldinas , tametsi annum eundem praeserrent, seu mentirentur, mirifice inter se discrepare. Exponam suo loco diversitates lethioniim ex utroque exemplo. Nunc satis habebo quaedam afferre ad universam constructionem pertinentia, quae alia in alio est exemplo Aldino. Ad p. usque 77. seu Κηριο