장음표시 사용
31쪽
dire, liquebit iis, qui exemplaria conserre non dedignabuntur. ,, Haec Torinus de se praedicat; quam vere, meum non est dicere. Quae de fide sua interposita Commemorat, ea plane non intelligo. Nisi hoc vult dicere, se mendas superiorum editionum, quas . non . . potuillet tollere, reliquisse et propagasse. Hoc pro certo. scio, et comperi sedulo iacto examine, quaecunque tan- dem suere partes , et quicunque successus Torini hoc in negotio, millia aliquot mendarum, quibus aliae Theocriti editiones carent, me reperisse in illis duabus Ue-
- netis, vix unam, aut duas emendationes, vere eo no-
.. mine dignas, quae Torino possint imputari. Quod . Idyll. 2s, I 83. melius in Farreana legitin quam in vetustiori laus αππιδα, hoc casui magis et errori typographico , quam diligentiae correctoris ideo imputo .
quod etiam in Salamandrina legitur απιπιδα. quae tamen etiam Torini praefationem habet, et se ab eo corem nani fert. Tametsi totum Theocritum Farreanum et Salamandtinum haud indiligenter, et magis etiam, quam par erat atque expediebat, ad libros vetustioresque atque
recentiores exegi, nullam tamen usquam reperi emendationem, praeter hanc unam Idylli T. I s 3. επεισε pro antiquo εσπεισr. In reliquis crassissima et Medissima eordia atque inscitia per illas duas Uenetas editiones dominatur. Isne se emendatorem Theocriti serat, qui, ut hoc utar, quod primum occurrit, in Heraclisei v. s. Romanae vitium απεσκολεiκτε reliquit, et propagavit, et V. T. ejusdem carminis γλυκετρον. Sea non solum vetusta vitia reliquit, et per manus quasi tradidit posteris, sed nova etiam quam plurima creavit et disseminarit. ut Id. , 6O. ποτεροις δὲ. Haeccine erit emendatio 3 item v. 84. Pro εθωα, et Id. 3. pro ''o-
32쪽
βεβακὼς. I s. 88. πλατεασδοισαι. I 6. κοιλαί in circumflexo πέμψαιεν αναγκαy. 24. 74. πολαὶ ανα-2s. II. αν μέγα. Hoccine est emendare, ancorrumpere 3 Uix digitum ponas in illa editione, ubi non occurrant exempla tam detes abilis ignorantiae. Cujus unum adhuc, sed insigne, ponam exemplum, . . quo de correctoris ingenio, aut de editionum valore,
conjectitra fiat. Idyllii secundi versuq quintus desideratur. Sed hoc leve est prae isto, mirifico et ridiculo
errore. Idyllii noni versu a. legitur verbum 'et versu 3. ἐπὶ ,είραισι. Horum v erborum illi in editione Romana superscripta est varians lectio εφαψα θω
huic υλτο Γειραισι. Habet illa editio interdum ad mam ginem annotatam lecta onum varietatem. Super literis
itaque ἐφε superseriptae sunt in Romana literae hae γρ. quod cum non intelligeret curator editionum Venetarum, subjecit versui primo εφα et secundo quod mortalium nemo exputet, quid sibi velit, nisi sontem erroris coram oculis habeas. Quam putabimus mentem, quam linguae graecae peritiam ei
fuisse , qui ex ri. id est γραφε essetat ταρ. Sed
rion satis habuit curator illarum editionum, semel se turpiter dedisse. Etiam bis peccavit, et errorem itera- .vit. Nam in Epigr. q. s. ubi ZC. ad marginem adscripserat M. καπος, significandi ergo, pro σπιὰς in codicibus quibusdam reperiri exaratum καπος; ibi editor . Venetus versui quarto adjunxit γῆ et quinto κοιπος. quod totam sententiam plane conturbat. Forie Labanus noster etiam auctor est illius quas juniores Theocriti libros omnes pervagata, sed a n bis merito repudiata est, Idyllit a. 34. αδαμαννα. Nam in nullo meorum librorum eam temonem reperio, qui quidem si Salamandrino vetustior, in quo primo illam invenio. Labantis ille Torinus qui fuerit, in-d a telligitur
33쪽
Lexiti. Fuit homo in medicis praesertim graecis latina oratione interpretandis sedulus. Est ergo, ut jam paret, harum duarum editionum
Venetarum auctoritas nulla, ut universe omnium, quo, quot usu cognitae mihi sunt, praeter Aldinam et Romanam Calliergi, editio carminum Theocriteorum nulla ullam habet auctoritatem criticam. Nam Juntinus milier ad manus meas nondum perveniti quare non habeo iquod de eo statuam. Sunt enim illi duo libri, i Aldinus,
et Romanus , e codicibus manu exaratis dum, caetemrorum omnium nullus est, sed iterarunt omnes solum-
modo textum, quem Aldus et Calli ergus dederant, alii imajore, alii minore cum diligentia, alii coeca fide, alii socordia non serenda, alii cum laudabili et selici cura vetustos errores tollendi, quos tollere poterat ingenium. In his laudo dignis ponendae sunt Camerarianae et Xylandrinae, et imprimis Stephanina. De quibus nuncsgillatim pluribus dicam.
Camerarii quidem quae sint de Theocrito merita, Seere noὰ habeo , qui Camerarianam editionem viderim nullam. Suspicor tamen Camerarium, pro istis temporibus . non male de Theocrito meritum esse. Nam ad subtilitatem et ἀκρι Τειαν nostrorum nihil est. Sed Xylandrinam vidi Francolarii A. Is 8. ex ossicina Brubachiana proditam. Cujus in praelatione Xylander ait, ei se non adfuisse modo, sed et quodammodo praefuisse. Ex quo se sperare, suam editionem omnium
superiorum esse emendatistimam. Et est sane, pro ratione istorum temporum, haud contemnenda. Reperi in ea quasdam emendationes. quas antea existimaveram
a Stephano prosectas; sed sunt aut a Camerario, aut a Xylandro prosectae. Idylliis illis, quae Scholiis antiquis carebant, Xylander graecas, ut ipse appellat,
34쪽
a re μνίσεις adiunxit, quae, quia breves sent, et non plane in imosae videntur ,- ideo em adjungam huic quoque editioni. S in fronis secundi voluminis .
Henriei Stephan editio Theomiteorum carminum illa , quae in Principibus poetis graecis heroici carminis, habetur, lainetsi est insecutarum omnium sine controversia et princeps, et exemplar, haberi tamen in editionibus auctoritate praeditis itas nequit, quia Hen γricus Theocritum non e libris manuscriptis bonae no-.tae recensuit, sed ex Aldino .. or Romano . et Floren . . tino maxim . recoxit. Non' enim memini unquarti eum ad codices calamo exaratos, a se inspectos, Pr .
vocare. Tametsi tam splendida est partibus omnibus, chartarumque atque typorum , et tam a mendis typo igraphicis perpurgata haec editio; ut simile nil viderit neque superior neque posterior aetas, aliisque magnis la cibus vincit omnos, quotquot in lucem prodierunt Theocriti editiones; negari enim nequit, Henricum et incredibili peritia literarum graecarum praeditum, efacetiimum in deprehendis tuendisque illis praesertim grammaticalibus legibus, aut, si mavis, minutiis, mes . nos Theocriti loeos ad primigeniam veritatem selieitate ingenii sui restituisse: rursus tamen neque hoc erit, quPinfitietur, esse locos quosdam ab ejuς sestination aut securitate, aut quacunque tandem humana infirmitate, eo ruptos. In quo eum non reprehendo. Errare hum num est. Sed debebat de mutationibus, quas marte suo excogitasset, et Theocrito obtrusisset, lectores avi monsre. Ille vero ignaris nobis et securis pro verbis Theoenteis fumos cerebri sui venditat. Id quod non in Theocrito solo, sed in Plutarcho quoque ausus est, et vereor, 'ne in aliis quoque pluribus graecis auctoribus ausus se. Uidetur Henricus mirifico sibi plaeuisse illa
35쪽
illa imponendi dexteritate; non vitio ille quidem suo, sea aetatis, quam degebat, scabie contactus, imitationis quodam pruritu. Videbat enim Fulvios Ursinos et Si
gonios, et nescio quos alios Italos ea aetate claros, inini ter quos versatus erat, famam aucupatos, non sine prospero successu, isto genere vanitatis, ut suspiciones suas pro lectionibus e libris antiquissimis et praestantissimis depromtis spargerent. , Ex quo appatet quam utilis, et quam sit necessaria, illa, qua hodie utimur, diligentia, iam etsi a stultis stolide derisa, ut quo in codice quaeque lectio reperta sit, annotemus. Habet enim ea
diligentia magnam vim ad lectionis cujusque fidem atque auiloritatem in tuto collocandam. Erunt sine dubio, quibus in Henricum atrocius grassari videar, hominemque iniquis calumniis intim te. Sed ita prosecto est, ut ajo. Multis jam doc mentis reum hujus flagitii deprehendi. Ne longius abeam, sed uni Theocrito inhaeream, paucisque deiungae
exemplis, duo haec solummodo, sed insignia, proponam in medio Ecquis est, qui non hanc dictionem Idyllii
αχ, 69. ἐγγυς , ου γ ς ἐ- κεκλήσεΘ' ο πυκτης pro genuinis Theocriteis ad hoc diei habuerit 3 Id vero commentum Henrici Stephani est, quod sustulimus, et ex antiquis fidei probatae libris correximus. Alterum ejus aecipite flagitium. Idyllio a T. 62.. veriatur in omnibus hodie libris ση-πιτη, in eoque .eo. mendo et incrustando nemo non laborat. Sed id Stophani item commentum est; a nobis quoque repudiatum. Uulnus a Stephano versui tertio Epigrammatisi a. .inflictum jam ante me sanavit Dorvillius. Quisthoe consecutus est Stephanus 3 Scilicet ut fides ejus e set sublesta, ut male ipse audiret. Mutasset, si ita allubebat, pro lubitu et arbitratu suo. Carebat ea res inviis divi modo . lectores de mutationibus suis admonuisset.
36쪽
modo certiores nos consiliorum seorum Acisset. modo docuisset, cur quidque mutasset, ecquid in veteribus libris reperisset, ecquid a se innovatum esset. Sic tuti saltim ab errore essemus. et posset damnum cuique loco illatum facile reparari. Sed hae sunt insidiae,
quae nostrae struuntur, aut securitati, aut credulitati. Bona fide erat, etiam in hoc lectionum commercio,
utendum. Multa Mo quoque in Theocriti, jure meo, non ex libris modo vetustis, sed marte proprio, quod 3junt, mutavi; et haud scio, an plura etiam, quam Stepha
nus. Sed reddam in Commentariis mutationis cujusque rationem, et huic statim praefationi adsungam indiculum illarum mutationum, quas ab ingenio meo pro cusas, et mea solius auctoritate nixas, in Theocritum
invexi. De quibus paulo post pluribus agam. Tredecim annis postquam in Principibus poetis graecis Theocritum Stephanus edidisset, Anno puta 1 s 79. idem Stephanus bucolicos graecos in sorma mi
nima una cum suis observationibus ad imitationes Theo- eriti Uirgilianas et Ovidianas edidit. Quem librum oculis non usurpavi; quo fit ut dicere non habeam, eandemne reddiderit lectionem Theocriteam, in novam condiderit. Etiam hoc aegre sero , in Stephano , quod
carminum Theocriteorum mutavit ordinem , quem ab
omnibus se antiquioribus editoribus, ab Aldo inde, per manus traditum acceperat. Haud infitiabor. Henrbeum in digerendis atque discernendis Theocritela, ab iis, quae aliena istis intermista essent, diligentiam et
doctrinam, et acumen adeo, demonstrasse. Uerum haud scio an ei fuerit supervacanea et vana sedulitas. Praest ibat, meo judicio, reliquisse eundem carminum ordinem, eosdemque titulos, quos a majoribus ace
pisset. Quid opus erat Syntagma hoc bucolicorum graeconun discerpere, quod Mammatici, nescio cujus,
37쪽
Mi assean AriemHovi , .diligentia comportaverat, nou quo assae solius Theocriti peculium, sed communis qiu-dam landus omnium, qui Ox Theocrito, ut patre quasi quodam familias, nomen sortitetur. Ecqui potem Steph ous satis ἰidoneus nobis auctor esse, Theocriti ea omnia esse, quae illi visum est Theocrito contribuere 3 Non liquidum est canmen septimum ei non esse, sed esse Simb
ellidae 8 Quia si Moselius idem sit, q. Theocritus 3 quod
Hunt veteres grammatici. . Ergo Stephanus operam demdit, ut ejusdem auctoris alia sub hoc nomine, alia sub alio legem Mus. Amtea est haec admonitio, qua nil quicquam Hen rici famae detractum, sed commodis studiosorum Themeriti oonsuhum eo. Maneto Henrico, per me licet, imtegra sua laus. Non attingam coronam decore capitimus haerentem. Merita ejus de Syracusano poeta, si quis alius, summi facio. observationes eius ad The eritum e P.iP. G. repetitas .in alterum volumen huius editionis Lipsiensis inferam; quae, ex quo primitus editae
fuerunt, vix a quoquam commemoratae sunt, nedum ut recusae essent. Casaubonus tamen aeas interdum maligno donte rodit. Dignae tamen erant, .quae typ Tm arentur, 'primum, quod .non multae essent, deinde quod laterent veluti sepultae m .illo magno opere pom tarum graecorum, quod hodie tam rarum est inventu, ut paucis id vel videve contingat. Denique sunt .vexuru plenae bonarum et scitu dignarum, tametsi sunt quaein
vi dam, pro more stophani, quem in omnibus ingenii sui monumentis prodidit, Paulo. dissusiores atque intru
Post Stephanum nemo fuit, quod sciam, praeter Danielem Heinsium, qui totum Theocritum edmet, et
critico tractaret. Nam Winterioni editione .careo.
Fundamento, quod .Stephanu. lueerati silet&uxit quidem
38쪽
desti Helnsus, sic tamen, ut nonnulla in dialectis muta.
ret, et communia quaedam ad Dorismum refingereUEt ad hoc exemplum Heinsanum conformatae sunt omnes editiones eo juniores. Sitne Heinsius codicibus manuscriptis usus, haud habeo dicere. Non memini equidem eum de se praedicare. illis usum se fuisse. Ε- ditione ejus solummodo usus sum minore illa, quam Commelinus A. I 6o3. in forma octava curavit. Altera. anno post in secuta, informa quarta, carui. In qua ni novi quid accesserit, nec ne . et cujusmodi sint illae accessiones. haud teneo, Addidit Heinsius Theocrito suo suas Lectiones Theoeriteas, sed multum illas Calaubonianis dissimiles. multumque inferiores. Ut Casaubonus modestia, et ubertate literarum est admirabilis, ita contra Heinsius vanitate iactantiae, et argutiarum jejunitate contemnendus, ridiculus, molestus et miserabilis est. Quare Calaubonianas quidem recudendas operis in manus dabo, Heinsianas vero loco suo relinquam. Sunt enim profecto stramineae, et stomachum mihi cient, quoties insisto. Si otium fuisset, addidissem Casauboni lectionibus annotationes, in quibus
ab eo observata, aut praecepta, seu e rei cujusque natura , seu e recentiorum observationibus, alia confirmarentur, alia refellerentur. . Numeros . erat Omnes impleturus , et editores
Theocriti interpretesque omnes longo intervallo post se relicturus, nisi sata intercessissent, Iacobus Philippus Dorville, haud ita pridem profestar elegantium ibterarum apud Amstelodamenses, aetatis patriaeque suae
decus egregium, vir doctissimus, et de literis, liter iisque, et de me ipso quoque, insigniter meritus, e jus liberalitati, ut in Belgio tot annos peragere in stu- diis literarum potuerim, in primis , debeo. Vir ic multis nominibus et ab aetate sua certatim meritoque
39쪽
suo celebratus, et a posteris non sine laude dicendus,
editionem Theocriti parabat, quae si prodisset in lucem
publicam, erat omnibus, quotquot unquam exstitere, Theocriti editionibus palmam praereptura. Nam et ingenio selici, et acri artis poeticae iudicio, et peritia graecarum literarum haud vulgari, et subsidiis valebat in hujusmodi negotio necessariis, quae casus affert. libris. Puta vetustis, cum manu exaratis, tum prelo excusis,
ut nemo alius magis. Sed ei, seu fatum acerbum, seu cunctatio, nescio quibus a causis prosecta, et haud scio an nimis illa morosa et dissicilis, qua etiam aliis in coeptis usus est, hanc gloriam invidit, ut sospitator Theocriti esset, relicta solummodo spe, et illa etiam perquam dubia et fluxa, fore aliquando, ut vir aliquis doctus, literarum graecarum et nominis Dorvilliani amans , existat, qui schedas Dorvillii Theocriteas juris publici sa-ciat. Quod ut quam primum fiat, etiam atque etiam opto. Nescio qua factum est sortis meae mirificentia, ut sors in ludendis et mirifice exagitandis hominum
consiliis atque coeptis bi placeo ut ego, homo Do
villio nulla non re multum inferior, ad eadem tamen, quae ille, exsequenda, tametsi eventu multum impari, partim ultro consurgerem, partim invitatione aliena deserrer. Anthologiae graecae, quam illo edendam susceperat, partem edidi paulo post ejus excessum ; animo meo ea in re obsecutus. Hunc ruisus Theocritum
edo, alieno hortatu. Quibus in rebus tametsi multum est industria mea ab ea persectione, quae poterat ab homine tam rebus omnibus locuplete exspectari, secutus tamen sum eandem, atque ille, sectam, et potest opera mea pro illius vicaria tantisper haberi, donec aliquando dies selicior merulorum Dori illianorum de Anthologia graeca et de Theocrito famam atque exspectationem, qua sola adhucdum vivum et florent, ipsa re confirmet. . Inisi Diqitigod b, Comi
40쪽
Interim non desuero Thequiis alii quitim viri
docti, item Belgae, qui bene de Sicula poeta mereri, tametsi obiter et aliud agentes, studerent. In quibus princeps mihi nominandus est Ualhenarius, Profestarrianequeranus in Frisia, graeearum literarum, si quis alius hac nostre memoria, longe peritissimus. Illo Via kito a Fulvio Ursino cum scriptoribus graecis colla, D, Upis Franequeranis renovato coronam velut insi. gnem imposuit, et decus addidit tantum, ut haud sciam, sine mantissa Uaikenariana ipsi libro Fulvii praeserenda. Inest huic mantistis epistola ad Matthiam Rouerum, nobilem Batavum, ICtum, editione Musaei et fragmenti Dosithean nobilitatum. In illa itaque ad M. R. epistola Valken aerius multos Theocriti locos mirifica literarum luce illuminavit. In appendice, quam idem vir doctissimus eidem Virgilio Fulviano subiunxit, habetur, inter alia, lessus Moschi in Bionem. Quibus duobus libellis ad hoc meum Syntagma bucolicorum graecOrum ornandum mirifice sum adiutus. Erat utique, se .cundum Dorvillium , aikenarius unus, quod sciam, omnium, a quo Theocritus dignis modis expolitus posiset exspectari, saepeque optavi, ut viro doctissimo in mentem venisset, pro Virgilio illo Fulviano suas ipsius
ad Theocritum animadversiones omnes expromere et
per manus literatorum spargere. Nam, quas dedit paucas, magni eae sunt particula acervi, quae sitim magis excitet, quam restin at. Praeterea in aliorum libris , quos aetas haec nostra et superior doctos in Belgio, domi, et alias tulit homines, sedulo illos indagavi locos, ubi Theocritus,
aut emendatus, aut alia qua nova luce perfusus esset. Horum omnium observata brevibus verbis in libellis meis Animadversionum retuli, et prout res quaequo
ferret, dijudicavi. Quorum libellorum rationum statime δ pluribus