장음표시 사용
331쪽
GERMANORUM NOTAE. 2sseadentis Solis fulgor usque in ortus, vel in ortum, edurat , non quod ibi sit naturae terminus , sed quod terrae ibi protendantur ad gradum L, ac proinde ultra circulum potarem Arcticum, sub quo , vi Solaris cursus , viginti quatuor horas lucescit. Hac de re si plura volueris , vide eruditum Varenium Geographia generalis, II, s. Emergentis. Melius immergentiS, vel se mergentis. Ni forte emergentis redundet abest enim a L. Turic. editionibus veteribus. Audiri. Ut ferrum candens, sic Solem stridendo aquas subire opinabantur. Unde Juvenalis, Satyr. XIV, 28 O. Audiet Herculeo stridentem gurgite Solem. Idque vulgare apud poetas, cum occasum Soligdescribunt.
Formasque deorum Mesius formasque equorum en forte forma deorum accipias de Neptuno aliisque marinis deis Solem excipientibus.
Tantum natura. Ita de Oceano Indico Quintus Curtius X, 9 , ait e naturam quidem longistyposse procedere. Nunc veryfama illa non est veri: ultra terras Suionibus habitatas cognitasve , novae innotuere teme, te Spit ster , a Groen lande, c.
necdum tota patet natura. Utinam auspicatis tot gentium , nautica arte celeberrimarum , navigationibus aliquando pateat i ii enim naturae antirua scrutabimur , si ne extima quidem cognori
Suepici maris. Nunc a me Bahique. AE torum gentes. Nunc te RoVatime de Prusse. ies duches de Samogitie de Cui lande , te Pala inat de Lipontem Glonie, in cujus nomine
exstat veteris nominis memoria. Vide inter Testimonia eterum epistolam , quam de succino choc actu loco ad aestios scripsit Theodoricus reta,
332쪽
Su orum. De quibus supra cap. 38. Britanni in propior. Quod Estii, in extremis Germaniae finibus positi, linguam Scythico Celticam, quae apud Britannos diu viguit, retinerent; ut recte observat Cl. Dithmarus. Matrem Deum. Quae Fre , aut Fricco , dice ibatur : numen Scythicae originis , de quo dictum supra cap. o. Vide mi Mallet, Introduction
Forma aprorum. Manent adhuc hujus superstitionis multa vestigia in Suecia, a Suede Rustici, illo ipso tempore quo facrum reae mense Februario olim peragebatur , panem forma Verri , in multos superstitiosos usus paratum Omponunt.
Quod vide apud eruditum Eccardum , de Rebus Franciae Orientalis , Tom. I, pag. O9. Inter o te prosat. Tanta vanae religionis fiducia. Patientius. Qub non , ut ceteri Germani. ita vagi bellisque dediti, sed loci necessitate in iisdem terris consisterent. Soli omnium. Nunc veroo alii aliisque terris succinum legunt: sed semper vis maxima Moptima in Zstiorum litoribus.
Succinum. quod Gallice dicimus , Amore
XXXVIII, 3. Certum es succinum gigni ita insulis Senemtrionali Oceani, O a Germanis appellari ldsum itaque ' a nostris unam n-sularum ob id Gle spariam appellulam , Germanico Cossare ibi assibus rem gerente, Auseraνiam barbaris dictam. Ibi multa de succino. Quae
inter memorat linius maximum pondus ebae
succini , Nerone Principe allatum , fuisse sulibrarum
333쪽
Iacebat. Adeo vile , ut Guttones , qui illud aestuarium olim incolebant , pro ligno ad ignem uterentur succino , Proximisque Teutonis vende xent, Plin. XXXVI . . Luxuria nostra. Inde enim apud Romanos succino monilia, anuli, nummi Pocula , auctore Plinio loc. it. Fuere columnae , de quibus Claudianus, de Rapt. Proserpin P, sq.
Atria cingit ebur, trabibus solidatur ahenis Culmea , b in celsas surgunt electra columnas.
Transiit quoque in theatra succinum , Nerone Principe. Vide Plinium , lo c. cit. cap. 3. SuCCum tamen arborum. Alii postea succinum
inter bituminum saliumque specie annumerZUCre , quorum sententia favere videbatur succinum ossile, in agris rusticis passim obvium: repereum quoque in Saxonia prope oppidum Schmiaeberg, aliisque in locis a mari dissitis. Sunt tamen adhuci plurimi , qui succinum esse succum arborum
pinearum ac populearum volunt qua de re in geniosas ac probabiles conjecturas nuper edidit Cl. Formey. Interlucent Araneas, formicas, ape , aliaqued genus , succino clausia, ut recte Xplicat Taritus, saepe vidimus. At circumferuntur quoque acerti, aliaque maiora animalia succino impli rita, non natura lusu, sed circulatorum fraudibus, qui his monstris pecuniosos ignaros homines
Orientis secretis. Bene accurateque dictum quia inter secreta habebantur colebanturque thura ac balsama. De thure Arabiae vide Plinium XII, 14. De Judaea balsamo diximus supra Hist. V 6. In adνersa litora. E proximo Suionum mari in adversia iEstior uin litora vi tempestatum succinum 'ropellebatur.
334쪽
Suevorum. De quibus supra cap. 38. Britanni in propior. Quod Estii, in extremis Germaniae finibus positi, linguam Scythico-Celticam , quae apud Britannos diu viguit, retinerint; ut recte observat Cl. Dithmarus. Matrem Deum. Quae Fre , aut Fricco , dice batur : numen Scythicae originis , de quo dictum
supra cap. o. Vide mi Mallet, Introductiond 'Isistoire de Dannemarch , pag. 6 seqq.
Forma aprorum. Manent adhuc hujus superstitionis multa vestigia in Suecia, a Suede Rustici, illo ipso tempore quo facrum reae mens Februario olim peragebatur , panem forma Verris in multos superstitiosos usus paratum componunt.
Quod vide apud eruditum Eccardum , de Rebus Francia Orientalis , Tom. I, pag. Os . Inter hostes praestat. Tanta vanae religionis fiducia. Patientius. Qubd non , ut ceteri Germani, ita vagi bellisque dediti, sed loci necessitate in iisdem terris consisterent. Soli omnium. Nunc verbis alii aliisque in terris succinum legunt: sed semper vis maxima& optima in Estiorum litoribus. Succinum. Quod Gallice dicimus , Amore
Glesum. Sic adhuc vitrum, quod pellucidum sit, a Germanis Glas appellatur. Plinius autem
XXXVIII, 3. Certum est succinum gigni et infulis Septemtrionalis centii, , a Germanis appellari eleqsum itaque bis Osris unam insularum ob id Glessariam appellatam , Germanico Casare ibi classibus rem gerente Au traxiam a barbaris dictam. Ibi multa de succino. Quae
inter memorat linius maximum pondus glebae
succini , Nerone Principe allatum , fuisse XIII librarum
335쪽
Iacebat. Ade vile , ut Guttones , qui illud aestuarium olim incolebant , pro ligno ad ignem uterentur succino , proximisque Teutonis vende-xent, Plin. XXXVII, 2. Luxuria nostra. Inde enim apud Romanos
succino monilia, anuli, nummi Pocula , auctore
Plinio loc. it. Fuere columnae , de quibus Claudianus, de Rapt. Proserpin P, sq.
Atria cingit ebur , trabibus solidatur ahenis Culmen , b in celsas surgunt electra columnas.
Transit quo oue in theatra succinum , Nerone Principe. Vide Plinium , lo c. cit. cap. 3. SuCCum tamen arborum. Alii postea succinum inter bituminum saliumque specie annumeraveres quorum sententiae favere videbatur succinum fossile, in agris rusticis passim obvium oeperzum
quoque in Saxonia prope oppidum Schmideberg, aliisque in locis a mari dissitis. Sunt tamen adhuc plurimi , qui succinum esse succum arborum
Pinearum ac populearum volunt qua de re ingeniosas ac probabiles conjecturas nuper edidit Cl. Formey. Interlucent Araneas, formicas, apes , aliaque id genus , succino clausa, ut recte Xplicat Tacitus , saepe vidimus. At circumferuntur quoque lacerti, aliaque maiora animalia succino impli cita, non attiret lusu, sed circulatorum fraudibus,
qui his monstris pecuniosos ignaros homines
Orientis secretis. Bene accurateque dictum quia inter secreta habebantur colebanturque thura
ac balsama. De thure Arabiar vide Plinium XII, 14. De Judaeae balsamo diximus supramisi. V 6. In adνersa litora. E proximo Suionum mari in adversa Estiorum litora vi tempestatum succinum propellebatur.
336쪽
Olentem. Succinum attritu doraque anima Pinum redolet.
Sitonum gentes. Nunc a NurWege. CAp. XLVI. Germanis an Sarmatis Ger mania quidem Vistula , lami sule, finiebatur;& ultra Vistulam erat Sarmatia Peucini tamen, Venedique Fenni Germanicae originis esse videbantur , quod , licet in Sarmatia positi, a
Sarmatarum moribus deflecterent.
Peucini Peucinos quoque Germaniae adscribit Plinius IV, 14 Quinta Germaniae pars Peucini, Basterna , supri didiis contermini Dacis. Ad Istri , e Danube , ostia , de in ipsit etiam Istri ostiis insulam Peucen , nunc Pic rena , habitabant Peucini, pars Bastarnarum, ut patet e Strabone VII pag. 3O6. Sede ac Nomiciliis. Sedem domiciliaque figebant Peucini Contra Sarmatae in plaustro equoque vivebant. Conubiis mixtis Peucinorum proceres conubia miscebant cum Sarmatis, in Sarmatarum habitum moresque foedabantur. Venedi Uenedi ultra Peucinos Iastarnas ad Suevicum usque mare, a me Baltique, protendebantur. Venedorum memoriam adhuc retine
Sinus Venedicus , nunc temo e de Damrig.
Manet quoque nomen in Meriden , quae pars est Livoniae. Cum Germanorum gentes plurimae in
Italiam, Galliam, Hispaniam irrupissent, Venelli, dicti quoque inedi , vacuas sedes occupavere inter Vistulamin Albim Inde Danubium trajecere , Dalmatiam , lyricum Istriam, Carnos, Noricasque Alpes tenuere. De eorum nomine
pars Carniolae adhuc dicitur in dismarch. Ob Celebritatem nobilitatemque cognominati sunt Slavi, latissimeque viget eorum lingua, a langue
337쪽
Ex moribus. Ex moribus Sarmatarum.
In plaustro equoque Sic hodie vivunt Sarma-arum reliquiae , es Tartare , es Nais. Fenni f. Eorum regio a Plinio ΙU, IV, dicitur, Stringi a Forte melius legeretur Feningia. Hodie a Finlande Fennorum feritatem Paupertatemque lescribit arnes ridus , de Gestis Langobardorum, s. Scritobin , potitis Scrit lini . . . . satis empore niνibus non carent, nec aliiI, utpote feris bis ratione non dispares , qudin crudis agrestium inimantium carnibus escuntur de quorum etiam
drtis pellibus sibi indumenta coaptant. Hi asciendo, juxta linguam barbaram, etymologiam
lucunt: saltibus enim utentes , arte quadam ligno cui νο, ad arcus similitudinem feras ad equum r. In his saltibus, in incurvo arcuatoque ligno, gnoscere est Canadenses soleas, quas vulgo di imus es aqueiter. Earum descriptionem videpud P de Charievoix loc. cit aetti e XIV, ag. 22Ι. Securi. Sic Seneca , p. XVΙΙ , commendat aupertatem , qua promittitur perpetua libertas ullius , nec hominis , nec Dei timor De interi a Canadensium securitate, Cum suprema vitael istant, vide P. de Charievoic lo c. cit Leti re XVI pag. 372. Ne ut quidem. Illis natura sufficit. Inde ne Loto quidem opus, quia natura minimum petit ,
Heliustos , Oxionas. Ultra Fennos Hellusti Oxiones, nunc et Laponte. Cum in his frigi- issimis regionibus homines horrerent hirsutis fe-
dirum pellibus, dicti sunt ora hominum, corpora Priusque ferarum gerereri communi errore , dc
338쪽
olentem. Succinum attritu odoraque amma Pinum redolet. Sitonum gentes. Nunc a Nurwege. CAp. XLVI. Germanis an Sarmatis Germania quidem Vistula , lami sui , finiebatur;& ultra Vistulam erat Sarmatia Peucini tamen, Vene dique Fenni Germanicae originis esse videbantur , quod , licet in Sarmatia positi, a
Sarmatarum moribus deflecterent.
Peucini Peucinos quoque Germaniae adscribit Plinius IV, 14 Quinta Germaniae l)aryΡeu Citii, Ba terno , ut d dictis contermini Dacis. Ad Istri , et nube , ostia , de in ipsis etiam Istri ostiis insulam Peucen , nunc Picrina , habitabant Peucini, pars Bastarnarum, ut patet e Strabone VII pag. 3O6. Sede ac Nomiciliis. Sedem domiciliaque figebant Peucini Contra Sarmatae in plaustro equoque vivebant. Conubiis mixtis Peucinorum proceres conubia miscebant cum Sarmatis, in Sarmatarum hab, tum moresque foedabantur. Venedi Venedi ut ira Peucinos Iastarnas ad Suevicum usque mare, a me Baltique, protendebantur. Venedorum memoriam adhuc retinet
Sinus Venedicus , nunc temo e de Dant rig. Manet quoque nomen in Meriden , quae pars est Livoniae. Cum Germanorum gentes plurimae in Italiam, Galliam Hispaniam irrupissent, Venedidicti quoque inedi , vacuas sedes occupavercinter Vistulamin Albim Inde Danubium trajecere , Dalmatiam , Illyricum Istriam , Carnos Noricasque Alpes tenuere. De eorum nomine pars Cainiolae adhuc dicitur in dismarch. fCelebritatem nobilitatemque cognominati sun Slavi, latissimeque viget eorum lingua, a laΠgui
339쪽
ques fur es peuples barbares, pag. VII 4eqq. Ex moribus. Ex moribus Sarmatarum. In plaustro quoque Sic hodie vivunt Sarmatarum reli mi ae , te Tartare , es Mais. Fennis Eorum regio a Plinio IV, 13 , dicitur, 'Igia horte melius legeretur FeIrrigia. Hodietas in lande Fennorum feritatem Paupertatemque describit Carnes ridus, de Gestis Langobardorum I s. critobini, potius Scrito rini, in is i temp0re niνibus Π0n carent, nec aliis, utpote feris pyra' Ztrone non dispares , qudin crudis agrestumanrmantrum artribur escuntum de quorum etiami Urtis pellibus sibi indumenta coaptant. Hi asa - endo juxta linguam barbaram, et mologiam cucunt salirbus enim utentes , arte lisam igno in cur ν', ad arcus similitudinem, feras ad equum tur In tris saltibus, in incurvo arcuatoque lio no agnoscere est Canadenses soleas, quas vulgi di cimus es aqueites. Earum desicriptionern vide
Sectui Sic Seneca , p. XVII, commendat
paupertatem , qua pr0mIttitur perpetua libertas trulliis , ne hominis , reciei timor De interrita Canadensis securitate, Cum suprema vitael instant , videi de Charievoic lo c. cit Letirei AAVl Pag. 372. Ne si quidem. Illis natura sussicit. Inde ne voto quidem opus, quia natura minimum vetit
' Helltores , Oxionas. Ultra Fennosmet lusii
Oxiones, nunc et L ponte. Cum in his frigi dissimis regionibus homines horrerent hirsutis ferarum pellibus, dicti sunt ora hominum, corpora Zrtus lue ferarum gerereri communi errore , c
340쪽
apud nos etiam in longinquarum peregrinationurn narrationibus vulgato Adde moris esse apud barbaros imitari sonos serarum , ut terreant' fallant,
Vide P. te Charievoic, hi ire , escriptiongenerale de lino elle France , Libr. I, pag. 16
In medium relinquam Bene egregieque laetum. Fabulas enim prodidisset Tacitus , quales Mela Plinius , aliique plurimi, etiam recentiore S. Nunc vexb aliquid de toto hoc libro summatim observare iuvat. Compertum enim mihi videtur . omnibus Perspectum erit, ut opinor , Tacitum hi de Eermanorum moribus scripsisse, quod cum natura veritate non consentiat. Si enim, ut quibusdam Placuit, ingenio suo indulsisset Tacitus, uitae manorum mores fingeret potius , quam referret, Romanos carpendi cupidus ; quomodo mores illi Germanorum cum Canadensium moribus , qui vigent adhuc nobisque sunt perspectissimi, concordanes Quomodo mores illos Germanorum , in veteribus legibus , Salica , Ripuariorum , Bur Rundionum, Anglorum LangobardorUm, duo umque superstites deprehendimus Quomodo
Dost tot tantasque a culorum atque Imperi OIum vices , mores illos , illos usus tamdiu retinuere nodieque magna ex parte retinent Immensae.'diversia Germanorum , Francorum , Anglorunicente. Quotquot vivimus annales nostros nostras leges, nostros usus novimus , huic libro sidem facimus. Utinam faciamus semper, e manicasque virtutes, novi maioribus in dies virtutibus, cumulemus: At in hoc libro more Romanos, vel utens, passim calpit Tacitus Vere uuidem, belle. Hoc est enirn optimi cuiusque scriptoris omcium, haec cura , haec laus ad aetatis si mores , si te adulatione , sine offensione, Animuni advertere , eosque pro suis viribus ad