Specimen literarium inaugurale exhibens Prosopographiac Juvenalis partem priorem ...

71쪽

ita ut eorum conditio misera quidem esset vocanda, quod de grammaticis exponit s. 219 sqq. ubi de PALAEMON agit. Quam parvi autem eos faciat conficitur eos. 19 sq. ubi rhetoribus consules his verbis opponit: Si Fortuna volet, fies de rhetore consul, si volet hae eadem, fies de consule rhetor. Eandem sere sententiam Sat. III, vs. 39 sq. his verbis exprimit: Quales ex humili magna ad fastigia rerum extollit, quoties voluit Fortuna docari. Jam de singulis acturi ordiamur a QVINT RHEMMIo ΡALAEMONE, qui sui illustris sed arrogans grammaticus aetatis imperatoriae, qui QuINTILIAN et ΡERAII praeceptor fuisse dicitur. In libro de Illustribus Grammaticis brevis ejus vita inserta est cap. XXIII, ad quem locum UDENDO Ius, in sua SUETONII editione, adnotat PALAEMONIs nomen legi in inscriptione apud Guu-TERu DCLIII no. I, quam spuriam esse judicat, quae tamen etiam laudatur ab HEINRIcΗIo Inscriptio autem illa est in tumulo lapideo, quem ALAEMo sibi et contubernali seminae TUBERONIAE struxisse dicitur. vocabulo eontubernali apparet eum fuisse servum, aut saltem libertinum, quod etiam in vita laudata inr- matur, ubi dicitur: νVicentinus, mulieris verna, cui nonnulli interpretes nomen tribuunt ΠΟΙΑΕ, initium

inscriptionis, ubi legimus ΑΙ ΑΕΜΟΝ. L. L L. D. F, sic interpretantes Palaemon liberiti Moiae Gesari de notae Paedagogus quum esset herilis filii, discendi studiosus tantam literarum notitiam doctrinamque sibi

72쪽

comparavit, ut manumissus principem locum inter grammaticos obtineret. Moribus autem tam malis est, ut TIBERIus et CLAUDIUs, quibus imperantibus Romae vixit, judicarent nequaquam ei institutionem puerorum esse committendam. Unde tamen actum sit ut arte sua floreret, in vita laudata his verbis additur: νSedocapiebat homines quum memoria rerum, tum facilitate

'sermonis; nec non etiam poemata aciebat ex tempore. νScripsit et variis nec vulgaribus metris.'Eundem indicare videtur ΜΑRTIALI Lib. III, p. LXXXVI, vs II

Scribat carmina circulis Palaemon, me raris juvat auribus placere.

quod optime convenit cum nimia ejus arrogantia, cujus plura exempla inveniuntur in vita laudata, quae tamen nugis ita plena est, ut has describere mihi non lubeat. Nihilominus tamen artis peritia PALAEMON non denegatur a QuΙNTILIANO Or. Inst. Libr. I, cap. IV, 20 Quae autem suerit PALAEMONI ars legimus apud JUVENALE Sat. VI, vs. 452 sqq.: odi hanc ego, quae repetit volvitque Palaemonis artem; servata semper lege et ratione loquendi, ignotosque mihi tenet antiquaria Versus, nec curanda viris picae castigat amicae Verba soloecismum liceat secisse marito.

Praeter arrogantiam in vita laudata Λ ΑΕΜΟΝΙ vitia tribuuntur libido et luxuria, quorum exempla allata, ut

nugas, missa faciamus. Unum tantum memoratu dignum esse mihi videtur, eum agros adeo coluisse, nut item, 'manu ejus institutam, satis constet trecenta sexaginta

73쪽

νquinque vasa edidisse.' Quod confirmatur testimonio PLINII H. N. Libr. XIV, cap. IV s. 5 scribentis parvo pretio rus eum emisse suburbanum in Nomentano, quod

a priore possessore neglectum esset; ALAΕΜΟΝΕ autem studuisse illud sertile reddere, unde gloriolam simul et lucrum caperet. Opera usus AcILII STHENELI libertini, eo pervenit, ut intra octo annos vites miraculosam praeberent vindemiam et maximum inde reditum caperet. Undique accurritur ad hoc miraculum spectandum et postremo NNAEUE SENEo illas vineas emit; scribit enim LINIUS: oemptis quadruplicato vineis illis intra odecumum fere curae annum.' Quamvis igitur ALAEMON ex Schola, ex agricultura, et, si vitae laudatae fides habenda est, ex ossicinis promercalium vestium, satis magnas caperet reditus, luxuria tamen et libido ad paupertatem eum perduxerunt. Inde JUVENALIS Sat. Π, s. 219 sqq. pauperis grammatici conditionem describens, ALAEMONEM alloquitur; molestias illius muneris enumerat et postremo dicit eum per totum annum vix tantum pecuniae accipere, quantum aurigae, gladiatores, alii eiusmodi una hora, ubente populo, accipiant. Denique scripta quoque ad nos perVenerunt, quae

tionis uber inter grammaticos PisaesoHII pag. 1365-1386 et Disserentiae remonum a DoRVILLIO editae Amste-lodami 1749.

Sat. VI, vs. 75 et Sat. ΙΙ, s. 18 sqq. legimus nomen QUINTILIANI. Utrum his locis agatur de notissimo illo . FABI QUINTILIANO, an de alio eiu3dem nominis, disputant inter se interpretes, quorum alii QuINTILIANUM Calagurritanum, nomen fictum alii

74쪽

pro quovis viro docto, alii etiam plebeium citharoedum aut tragoedum intelligendum esse existimant Scholia

Vetera QUINTILIANUM scholasticum et oratorem egregium interpretantur. 8at. VI, vs. 75 QUINTILIANUS pρο-

nitur comoedis, tragoedis, aliis istiusmodi hominibus, qui ab impudicis mulieribus amantur Sat. 1 t, s. 1863M legimus: Hos inter sumptus sestertia Quintiliano ut multum, duo sumiunt res nulla minoris constabit patri, quam filius ceti Versibus praecedentibus JuVENALI ostendit quantos sumptus laciant divites in balneis, porticibus, aliis ejusmodi aedificiis exstruendis, et quanti emant conducantu servos epulis condiendis idoneos. His autem versibus docet divites duo vix sestertia iis dare, quibus filios educandos tradiderint. Hoc loco autem non detragoedo sive comoedo sermonem esse, ut nonnulli putant, confici posse mihi videtur e s. 176, ubi CHRT-SOGONUs et OLLIo magna mercede lautorum pueros

docere dicuntur. Vs igitur 18 sq. sine dubio de rhetore vel de grammatico agit posita. Inquirendum tamen est, utrum QUINTILIANus ille Calagurritanus an alius intelligendus sit. Legimus autem Vs. 18 sq. Unde igitur tot Quintilianus habet saltus Punde apparet divitem eum suisse. QUINTILIANUM tamen, cujus mentionem iacit LINIus 1), modicis videtur fuisse facultatibus. Utroque loco igitur de eodem QUINTILIANO agi vix potest in epistola autem lini-

75쪽

ana QUINTILIANI quidem nomen legimus, sed ita ut

sacile intelligi possit alius, a rhetore illo diversus, ut iudicat PALDINGIus 1), qui inprimis legendus est, ubi in praelatione disputat de QuINTILIANO et de loco

JUVENALI supra laudato. SPΛLDINGIUS autem censet JUVENALEM sub nomine QUINTILIANI alium illius temporis rhetorem significasse, cui assentitur HEINRICHIUS,

qui tamen dicit ad eum nihil pertinere nisi quaestionem: o Unde siluar o QUINTILIANus abes auαε quum SPALDINGIUS etiam versus sequentes ad QUINTILIANUM pertinere assirmat, in quibus versibus irrisionem esse dicit. EINRICHIUs contra existimat a verbis: Oezemplo novorum eri descriptionem incipere hominis, qui secunda sortuna utatur, cui tamen cum QUINTILIANO nihil commune sit. SPALDINGI equidem assentior atque existimo JuVENALEM s. 189 sqq. causam afferre cur QuINTILIANU dives actus sit Eum enim non arti

rhetoricae sed fortunae suas divitias debere, quapropter poeta s. 19 sq. exclamat: Si Fortuna volet, fies de rhetore consul, Si volet haec eadem, fies de consule rhetori tatu dignus etiam est AcuNDus CARRINAs, qui memoratur Sat. VII, s. 204:Ρ nituit multos vanae sterilisque cathedrae, sicut Thrasymachi probat exitus atque Seeundi Carrinatis et hunc inopem Vidistis, Athenae, nil praetor gelidas ausae consere cicutas. Dubitatur rutrum duo posteriores Versus SECUNDUM

1 In praelatione editionis suae umrILuη Inst. r. pag. XXXI.

76쪽

CARRINATEM pectent an SOCRATEM. Hoc si, quae mea

quidem sententia est, probabilius videatur, post illos

versus aliquid excidisse existimandum est. De SEOUNDI CARRINATI enim morte nihil certi notum est, nisi quod vetus scholiastes tradit eum venenum Sumsisse, ut pa pertatis miserias effugeret, quod tamen nullius scriptorum testimonio confirmatur. Scimus tantum e DIoma

Libr. IX, cap. XX pag. 656 Α, eum a CALIGUL in

exsilium esse missum, quia contra tyrannos ἐν γυμνασια declamasset. ΟΜΙΤΙΠΗ CALDER1Νus adnotat eum Athenis rhetoricen prosessum ob paupertatem munus deseruisse, deinde Romam venisse, ibique temporibus κ-RONI et OTHONIS uixisse, quod confirmari dicit testimonio LUTAROHI, apud quem mentio sit de EouNDO CARRINATE, qui dicitur OTHONIS pitolas legisse. Eadem est opinio HEINRICHII, qui dicit eum Romam rediisse, viginti sex annis postquam in exsilium missus esset. Sic idem fuerit ac ille, de quo mentio fit apud ΤΑ-

cITu Annal. Libr. XV, cap. XLV. ubi narratur, quum in Asia atque Ach a dona et simulacra numinum abriperentur, SECUNDUM CARRINATE cum liberto AORATOe missum esse. De quo Aciaeus illud addit OhionGraeca doctrina ore tenus exercitus, animum bonis artibus non induerat. 'Praeter hos in Satiris memorantur nomina CELADI, RUFI, HEODORI, VAGELLII, de quibus etiam nonnihil

dicendum St. CELADUS, cujus nomen conjungitur cum ALAEMONIASat. VII, s. 215, grammaticus fuisse videtur, qui, aliunde non cognitus, apud SUETONIu in visa Augu/li cap. LXVII inter libertos hujus imperatoris recensetur,

77쪽

γο in honore et usu maxime haberet Olim . l. legebatur: ut ΙΟΙNIUM ENCELADUM aliosque,V quam lectionem vitiosa judicans UDENDORPIus emendavit: νLΙΟΙΝΙ-, UNUM, CELADUM aliosque.' Eandem lectionem HEINRIOHIus in hoc JuvΕΝ Is loco vindicat contra BRITANNICUM, qui legit EscELADuM; illius autem opinio inscriptionibus confirmatur. De Ruro legimus Sat. VII, s. 213 Sq.: Sed Rusum atque alios caedit sua quaeque 1ὶjuventus, Rusum quem toties Ciceronem Allobroga dixit. In Scholiis GALLus et valde disertus vocatur, quae interpretatio cum ejus cognomine, Cicerone Allobrogi, bene congruere videtur. Hic versus enim sic interpretandus esse mihi videtur etsi RUFUM toties CICERONEM Allobrogam e Gallicum, dixit, tamen caedit. Discipuli igitur etsi RUFI cum CICERONI comparant eloquentiam, nihilominus eum vexant. Hunc fuisse exi

timo ATRIUM RuPΠΜ, de quo in pistolis linianis Libr. I, ep. V l l REGULus quidam sic judicat: νSΛ-

nTRIUS RUFUS, cui non est cum CICERON aemulatione qui contentus est eloquentia seculi nostri.' Ipse vero LINIus laude dignissimum eum esse judicat Libr. IX, p. XXXVIII. Sunt qui de VIRGINI RuPodictum esse putent. 2 GRANGAEUS autem et HEINRICHIUs

et In plerisque editionibus legitur quemque meliorem tamen Sententiam praebera mibi videtur quaeque, quod legimus in codice ς. In

versu secundo potius legatur quem cum JAuNlo, HERMANNO aliis, quam cum EINRIclllo qui.

2 vid de eo Tacitus Annal. Libr. XV, cap. XXIII, in pistolis Plinianis et apud DIONE .

78쪽

de Q. CURTIO RUFO, quem PERIZONIUS eundem maedicit ac scriptorem de rebus gestis ALEXANDRI MAGNI. Uane alia eorum est hujus versus interpretatio, qui, ut HEINRICHIus legunt qui in a. 14. Versum enim sic interpretandum esse censent, RUFUM CICERONEM culpasse eumque barbare, Allobrogice potius quam Latine loquentem dixisse. Sic discipulos propter arrogantiam eum contemsisse atque ideo cecidisse statuendum sit. THEODORUS a ceteris interpretibus rhetor, ab uno AoΗAINTRE citharoedus vocatur vel etiam cinaedus. De quo JuVENALI Sat. VII, vs. 17 sqq: tempta Chrysogonus quanti doceat vel Pollio quanti Iautorum pueros artem scindes Theodori. Miror igitur qui AoΗAINTRE hunc versum de citharoedo intelligendum judicare potuerit. Scindere autem cum HEINRIOHIO et aliis acc1jo proocindere deridere, et artem Aeodori fuisse Melorieam Sententia est: quum videmus citharoedos magno preti pueros docere,

rhetores vero parva mercede artem Suam Xercere, rhetoricam vere deridendam esse judicamus. THEODonus ille fuisse videtur THEODORII GADAREUs, de quo legi

addit enim καὶ ἄλλα Horum unum 8 nso ρήτορος δυναμεως, quod Opus ortasse JUVENALI spectat, ubi in

79쪽

versibus laudatis agit de arte THEODORI, quae hujus libri argumentum fuerit. QUINTILIANUA L s. r. Libri II, cap. XVI eundem his verbis laudat: νCautius THEOD

nRUS GADAREUS, ut jam ad eos veniamus, qui artemnquidem esse eam, sed non virtutem putaverunt. Ita menim dicit ut ipsis eorum verbis utar, qui hoc exHGraeco transtulerunt); Ara inveneriae, et Didieatriae, ne enuntiatriae decente ornasti eoundum me ionem eiso, quod in quoque sol mi sermMibile, in manseria initi u1NΤILIANUs autem in capite illo enumerat sententias philosophorum et rhetorum de ea

quaestione, quid sit rhetorica Libri III, cap. I tr di THEODORuM Rhodium dici maluisse quam Gadareum et imperatorem ΤIBERIUM studiose eum audivisse, quum in insula Hono exsularet 1ὶ Fortasse de eodem agit ΜARTIALI Libr. V ep. LXX VAGELLIUS memoratur Sat. XIII, s. 11 et Sa XVI vs. 23:

. . . . . , Dignum erit ergo

declamatoris mulino orde Vagelli, cum duo crura habeas, offendere tot caligas, tot

milia lavorum tet.

Ad h. l. legimus in Scholiis Omlino ordo agem. OIn alio, tilinearia Rhetor aliquis de Mutina, igna-ovus corJde mulino.' Cur Scholion eum Mutinensem appellaverit non liquet; BRITANNIcus tamen auctoritate, ut videtur, hujus Scholii, dicit eum suisse V

GELLIUM Mutinensem, poetae aetate causidicum audacissimum, qui causas se periculosas susciperet defen-

1 es. Sugrosius in sita Tiberii cap. LVII.

80쪽

dendas quod nisi firmioribus argumentis probetur accipi

non posse mihi videtur. In Scholio rhetor, non a fidicus vocatur, nec quidquam obstare videtur quominus declamator, qua voce poeta utitur, de rhetore

dicatur, quamquam saepe hoc nomine vani et sutiles oratores appellantur. Vocabula ordo mulino Scholi stes de ignavo, GRANGAEUs vero de perlinae dictum esse judicat. Sed quae dicit JUVENALI potius ex metu militum eorumque vindictae quam e pertinacia oriunda mihi videntur. Qualis autem fuerit ille VAGELLIU pro certo assirmare non audeo; laudatur quidem apud SE- cΛ Nal. Qua l. Libr.VI, cap. I sub n. carmen cujusdam VAGELLII his verbis: νEgregie VAGELLIus omeus in illo inclyto carmine: Si eadendum est, inquit , mihi, coelo cecidisse velim. Sed vix credendum est h. l. de eodem VAGELLIO sermonem esse, atque in Sat. XVI, quo loco magno cum contemtu de eo loquitur poeta. Sunt qui Sat. XIII, s. 119 pro fatuamque Vageia legendum proponant: saluam Balisui in quibus -- MERus in notis ad Scholia. BATHYLLI statuam Gn-s ua a POLYCRATE erectam esse dicit ante aram

Jusosis Samiae fuit autem illius temporis pantomimus. HEINRIORIUS hanc opinionem perversam esse dicit eth. l. de eodem sermonem esse judicat quo Sat. XVI, vs. 23 additque: ν' de Statue aber istisicht be-nhanni Ercist also moti hypothetisci gumelimen Eure

,ilire die Bildfacie eines VAGELLIUs instetite Haec de rhetoribus et grammaticis iam de medicis