장음표시 사용
21쪽
THEORIAE ET PRAXISJURIS CANONICI
νωm collimare δε- et canonica Iuris prudentia r male' a tiri a quam Ue
satur, fusiqua partitis es. pag. III. De diversi sacrorem Canonum cosi monibus. 6III. Iuris disso. I o IV. s enus lex humana liget secum
V. ymis Cauoisici ct Civilis disserentia, istiusque Operii diviso i IVI. De Summor Pontifcmn rescriptis generatim. Is VII. De electione primum in genere: Deinde de Episcoporum Aetitione , 'sulatione , consecratione , charastere:
O de Ar hiepiscopis. 1 lVI M. De sicis or 'testate Dis p rum , ct eorum jure dis ensanssi circa
I X. Prosequutis potestatis Episcoporum. 3Σ. De potestate Epistopi erga persona
exemptas . 'aut loca. ue sX I. Prosequutio potestatis Ordinariorum erga exci istos Reaularcs. 49
XII. De transtat,mbiu 2 renunciati inbur 'scoparum. 6o XIII. De caris Episcopi, de Archidiacono, ct de Gadiutoribus. 6i XIV. De literis Dimissoriis , ct quarum literarum valor, ct concessionum perpetum sit, aut adstam limitetur
X V. De Uiciis 2 potestate Legati O
XVIII. De Parochis. γ' XIX. Ecclesa ct Clariorum immuni-rarci quaedam , ct jura recens itur.
X X. De Regularibus es Regalari Professione , ct quatenus ab ea reclamare
XXL De obedientia primum generatim; rum in stecie de obedieriιιa Regularium. s ώXXII. De paupertate Regularium. ros XXIII. Quatenus si licitus ad alte
XXIV. Utrann Beneficiarii, aut Episcopi olim Restis , aut abi etiam quilibet Regulares testari posui de fructibus a se perceptis. 3Il
22쪽
Qui est de Beneficiis Ecclesiasticis.
de jure Commendar . ibid. II. Diversa st necessiria temporaran prascripta seruanda in re benefici. m.
III. Quibus m competat jus proviri donis Beneficior . asIV. De datis a Rege Gailia Indutiis, ac Expectativis. 13 rV. De Ruiis ad Frilatastas nominatioribui , ct alus iurariu Concordati oniensi. V I. Iura Gniduatarium rima vacantia Beneficia Ruri. T
VIII. De praesentatione proprii filii, ct de Priori ti , seu Rectombiu Patronis. i 8
X. Dr insinuati tibi . IssX I. Teneficiaria quastiones circa priuationem inter simia concurrentes. Litia Iauri rogationes a Beneficio muniones e unismon prascriptiones: Boneficiori di Ustones et Benefici miis alium statum muιationes. I J ώX Il. De Beneficiorum reminciatione
X v I. ProsequWio Mnesciariarum μώ---m, in primetis secundum GaIua nas consuetudines , deinde secundum Ius commune Canonicum. iso SVII. De Beneficiorum permutatione.
nantibus. 1 96XX. Prosep uia caterarum Retula Cancellaria in Gasi a vigentium. I97XXI. De iure pratentionsa' de partiabus suApli Domi ισα cialis ,σ designarmis. 1O X X l l. Recensentur ea que post pravia sonem Benescuncio. sunt. 1 IxX X I 1 l. Diversi qmdam vacationis Mnesciorum mori discutiuntur. 2IT XXIV. De electione . simulque de C piruli jure ct potestate. 124 XXV. De capitulari Mneficiorum provisione , Sede non vacante ; risimultauea Episcopi cum Capitulo res e. 13 XXVI. Beneficiariorum haredes 2su
cessores Mi qmd teneantur. 2L XXVII. De Ecclesiarum structuris streparationibus d cst de . Ediluit, sive Aratri lariis. λη X X V I II. Musciaria aliquot quaestιο-nes elucidantur. 2 6 XXIX. Se imis O Oblationibus. XXX. De rerum Ecclesia ali exationiabus. λs7X X X L De celebratione fesorum. 1 9 XXXII. Nonnidia de Divinis O ciis recitandis, ct auaunda Issi. 26i
23쪽
In quo agitur de Sacramentis. pag. 26ICAp.I. T E Sacramentis geraratim.
II. De Baptiseno. 168 III. De Confirmatisms Sacra nemo. 27 IIV. De venerabili Eucharistia Sarem
V. . MVam requirat in praeparario ad sacrae Euebaristia comm orionem. 17 8VI. Utrum carentes rationis usu capaces
snt istius Sacramenti. 284 VII. Hιrum Sacerdos debeat denegare corpus Christi peccatori petenti. 18 6 VIII. De Mim'. Sacramenti Fae-
IX. De Contritione. λ' IX. De Confusione. 3o XI. De causis ab integritate confessionis excusantabus. 3ι XII. De illarum consessione psi venerunt ex ata dioecesi e ct de casuum reservatione. 3 is XIII. De opinione prisabili. 3 ro XIV. De Satissa tione. 34 X V. De Extrema moti s Sacra
XVI. De Ordinis Sacramento. 343XVII. De Sacramento Matrimonii, ct de Sponsalibus. 3 Fs XVIII. De materia , forma ct Mianistra Sacramenti Matrimonii. 3 6o
X l X. De matrimonio per procuratores contracto. 363XX. De proclamationibus matrimonis praemittendit. 36s X X I. De matrimoniorum impedimem iis e ac primum de non dirimentibus.
368XXII. Impedimenta matrimonium dia
rimentia. 37 XXIII. Prosequutio impedimentorum dirimentium. 3 ' 6XXIV. De impedimento vis ac metus. ac generatim quanam consensius libertas requiratur ad matrimonium,
fresalia , ct ad vota. Item de impedimentis Ordinis , lea ni publica honestatis , ct asinitatis. 38o XXV. De impedimenta impotentia. 38'X X v I. Reliqua duo impedimenta dij
cutiuntur , clandestina conventι ouis
De judiciis Ecclesiasticis. pag. 2. ICAp.I. Crintuplex sit Ecclesia juri dictis. ibid.
II. De foro competenti, litis contestatione , processu iudicistrio, procurationibus , ct Iudicum sui Iectorum re satione. 416 III. In causa eriminis quem Odum procedatur. 43r
bus, ct juramento. η38 V. --ο- aliquis non tenetur testi
fcari: ct ad quid obligetur qui fal
sum testimonium dixeris. η sVI. we reo criminis. ΑΙ
VII. De Beneficiorum possessoris re petitorio iudicio. 4s 3 VIII. Alii proponuntur casis , in quibus Iudices seculares de Clericis st
24쪽
e sit Eec asticis cum sceressent in Regno Gallia. 4 s s& Ii lex tanquam suspectui recum
turict alique mi ema re sentur
Y V Noma iura Gallicana circa iud&
IX. De facienda restitiaisne rei sim
X vii. SH mones tala contra EA 's, Conventui ct Capitula. s 8 3xv III. De depositione σ defradatio-ciarios causamn processus. Aso
Qui est de delictis , eorumque poenis canonicis. pag. 37CApa. d licto non dentia. R ibid. II. De docta violenta murmina insem ms in Clericum , vel a mactum. 'i . II. De simonia. 49 19 XXI. De Ecclesiamm consecratione. . poliarione, seu profanatione , ct re- coaeciliatiane. cos XXII. Responsum Auriaris ad consta
Theoriae δc Praxis luris Canonici. CAP.L Bligationes Da restitutioni astris uui. Parentum filiorum misse licia , pracipue circa adimeuta ct successi mei. ibid.
25쪽
SVnopsis Librorum, Sc Capitum.
nere. 6 iv III. Vtrum co. ventio res inter vivos,
I V. V Denam persona contrahere proh bea tur , ct de fili amitivi , e Dimque peculio : de Senatui consulto Macedouiam , de mutieribus, ct Senatusconsidio mestuano. 616 V. De mutuo. 6 3 αν I. De duobus reis in eandem rem his si is obligatis: ct de hymothecariis adtionibus. 634
Vi I. De Uuris. 6 8 VIII. De Uura fundata sger periculo sortis. 6 8 IX. De emptione ct venditione. 6so X. De cambiis. 61 8XL mirum is psi ex re aliena lucrum retulit quod dominus rei non retulisset, pol illud sibi retinere. 66r
XII. De censibui ct de contractu - uisico, re de fudis. 661XIII. De societatis contractu. 67r XIV. De Clericorum debilis restitutionibus. 6 4X V. si ibus ex eassis oriatur restituemdi obligatio : ct de acceptis ob tumpem causam : ct de impediente est rivis bonum. 68
XVII. Mirum secluso dolo aut conveH- mone,quavis culpa obliget in conscientia ad restitutionem. 69s X V III. De quantitate obligante ad
restitutionem, O de possessere bona fido. XIX. Devectigalibus. 7Oo X X. De quibusdam hareditariis oblΡ-
XXI. Qidnam res ituendumst. 7 i OX X II. De causis a solutione debitorum
XXIII. Ordo in restitutione servandus. 738X X IV. De damno ex legitimo proprii juris Uu in alterum redundante. α X X V. De restitutione per moribundum facienda : O A reintutionis inre nunciis. 7XXVI. De prim qua contractibus adjunguntur. X X VII. De conditionibus , demonstrationibur , ct costi appositis. 73o XXVIIL Sponsarum , uxorum cst via duarum iuxa : O de diruersorum cre
ditorum concursu ac alatione. et I
26쪽
Praecipuus ac ultimψ sinu , ad quem costimare debet Canonica iuris rudentiae materia circa quam etersatur, ejusique partitiones.
T U P E N D A prorsus, nec unquam satis deploranda est humani caecitas animi, quem Divinus Spiritus sua illa supernaturali luce non collustraverit. Clim enim nihil ita hominis intersit,eique tam ne- cellarium sit, ut est cognitio finis ac felicitatis suae. ad quam omnis vita, omnisque actus dirigendus sit, ipsi tamen Gentiles Philosophi, qui onaue sere studium ad hanc perqua sitionem coiitule iri, i scopo
litia adco iniciaciter aberrarunt,ut veterum Romanorum doctissimus V a ro,tesie August. lib. i9.de Civit. Rei, p. i. ducentas octoginta de Octo diversas de fine, summoque hominis bono sententias collegerit: com tamen A ea
27쪽
ex tanto sententiarum numero non nisi unica possit esse vera comple exenda, ea scilicet quae finem, sumi unque hominis bonum in unius Dei fruitione constituit. Hane vero tanti momenti notitiam singulari felicitate ingenii Plato, quem Divinum cognominavit Antiquitas , assequutus est, de quo idem sic testatur Augustinus lib. 8. de Civit. Dci, cap.3. Plato Dei i tatorem , comtorem ct amatorem duit esse sapientem , miri mi ora su beatiu. Hunc sensum diu ante Phatonis ortum piorum animis infuderat Deus;
Abrahamo quippe fidelium patri sic promiserat : timere Abram, ego
prole tor tuus, ct merces tua magna nimis. Idemque per Regium Prophc- in pronuntiaverat : Beatus 'pidus, cujus Domin=u Deus ejus. Facessat
illa Sapientium Chattairunt in si ei uia Regi Nabuchodono ri assevcrantium, nullam esse Deorum eum hominibus conversatioi cm. Daniel. 2.
Verum istud quidem de falsis de inanibus, quos colebant, Diis : sed nota
de vero & unico,qiu solus colendus est,Deo nobis asseverante delicias si asciis can, filiis homimilia,s: quem fulix amor ad hoc impulit,us juxta prophetiam Baructi, vi terristaeodem visita sit cum hominibus conversatus fuerit. Neque vero sibi qui tram persuadeat, obstare Dei oem homine coii sortio infinitam illam,quae inter ambos interjecta est,disparitatem: quin potius illa tanta inaequalitas conciliatrix est admirabilis Dei nobiscum Commercii,hoc praesepposito , Deum esse infinitae,immensaeque bonitatis. Est enim bonitas, ut divinus docet Dionysius, sui diffusiva : dc quo major est bonitas , ea ipsa magis appetit esse in alios benefica; sicut quo mameest ignis, eo latius suum diffutidit ardorem. Hoc ipsum praeclaro significatillatii signis Platonicorum veterum fabula de connubio ri divitiarum Dei. ς in paupertate inito,ex quo progenitas sit amor. Quaecunque enim naturλc juiustam habet cum Dorsitate taleitatem , desiderio atticitur locii plerandi haseriorem naturam Hestate laborantem ; atque haec vicissim desiderio ardet conjungi cum natura benefica opulenta, cujus communione
sua suppleatux iudi uici,suaeque miseriae succurratur. Hujusmodi cernitur
convenientia mutui amoris inter nutricem cujus ubera lacte turgent,& ii fantem a viditate sagendi prae fame laborantem,ex qua oppositione mutuus iliardescit amor, quo nutrix infantem, de infans nutricem appetit. Hac rhristne egestas ac imiseria humana invinam provocat bonitarem de opulentiana, adscitque mirifice ad e ramis ranssum de opitulandum nobis, undecunciliarur aetem n mutui amoris commercium ac sidus.
Q ianta vero inde fidelibus fiducia innatatur,v m dulce selamen exu
git perspicientibus non in terris . non in coelis, non in hominibus, non in Selis, non in ulla quantumvis praecellensi re creata,sed in ipse aeterno,ilomelisis dc infiitito Deo,eiusque perenni fruitionc sitam habete collocatam dc stabilitam felicitatori l Huc ergo , dc non sib vitam omnein nostram, mac stadiunx, omne& a ni nostros,omnemquc rerum praesentium usum.
28쪽
reseramus, dirigamus & intendamus: nec aliud appetamus Sc consectemurnis Deum, & pari cum Propheta cordis affectu exclamemus : d mihi e st in coelo , stare q. volui super remim Z Desecis caro ina , cst cor m e
Deus cordis mei, pars mea Deus in ex m.
Virtutes porro, in quibus illi, qui minus hallucinabarauir Philosophi,
hominis finem ac Vicitatem collocabant, amor ipse Dei, qtio mardes erecorda nostra debent, sibi aded vindicat,ut suas eis conditiones & propri tates impertiat, faciatque illas suis conatibus & sanctis affectibus ancillari. Charitatis namque perinde ac ignis proprium est , ut quaecunque attingit,
in sui obsequium,ac demiviri immutata in suam naturam convolat. Egregie
itaque Augustinus in epist.13. ad Macedonium : Virru inquit non est nisi tabere quod diligendum est. Id eligere, prudentia est et uulsis inde averti -- lestiis, furtitudo est: millis illecebris, re enantia: sella superbia , funitia est. a.d autem eligemus , Od praeripue diligamus, nisi quo nihil mιlius inv must
Hac Deui est. Hactenus Augustinus. Disciplina ergo,qua ad jultitiam crudimur, tota ad dilectionem Dei traducenda est. Iudicia etiam causarum,quae sunt ipsius justitiae usus ac exercitium,ad unum divini amoris seopum dirigi debent : atque omnium Judicum,sive Ecclesiasticorum,sive Saecularium auribus semper insonare d bent ista vere aurea Regis Josaphati monita 1. Paralip. a s. ridete qmd faciatis , non enim Anthris exercetis iudicium, sed Domisi. Et quod vis judicaveritis, in vos redundabit. Sit timor Domini visiscinae, O cum dilia gentia cuncta faciter non est enim apud Dominum Deum nostra- iniquitati nec 'bona acceptio, nee cupido munerum. Spectabilis est Iustinianeae
lex Rem reo ninam, Cod. de judiciis , de jurejurando , Iudicibus & causarum Patronis praestando, dc de habendo ainduc sacrarum Scriptiuarum
Codice in ipse iudicii loco. Theologica disciplina , & Iusseriidentia Canonica, quas germanae s
xores de gemellae, pleraque inter se communia simul haiant: ambae namque dire P de immediate ad religionem spectam, ambae pariter circa e dem ferὰ subjecta versantur , Scripturas sacras & divitias Traditiones. Conciliorum, Summorumque pontincum constitutiones, Sanctorum Patrum scripta. Id tamen discriminis intercedit, quod Theologica disciplina ex se mere speculativa est, & in divinarum rerum cognitione quiescit; cum Lamen Canoκica Jurisprudentia reseratur ad praxim , scilicet Ecclesiarum gimen, tum in spiritualibus, tum in temporalibus earumdem rebus. Materia porrd Canonici Juris dividitur in res Fidei,& in res quae circa disciplinam versantur. Res Fidei comprehenduntur partim sacris utriusque Testamenti paginis, partim Traditionibus Apostolicis, quae ut unanimes
docent SS. Patres, pati nituntur cum divinis Scripturis authoritate,ut tradit
canon Ecclesiasticarum,dist. vi .desumptus ex Basilii libro de uiritu sancto. cap. 27. Circans vero disciplinae, quaedam sunt per universia Ecclesiam
29쪽
receptae , aliae non ubique , sed certis quibusdam locis invaluerunt. De illis quae in universa servantur Ecclesia egregium est Augustini documen- tum cpist. i 18. ad Januarium : Illa inquit - η scripta , sed tradita
custodimur, quae quiuem toto orbe terrarum servantur, dantur intelligi vel ab
ipsis Apostolis, vel a plenariis Conciliis , quorum est in Ecclem saluberrima
autharisi, commendata atque statuta retiori: sicut quod Damini Passio, R surremo, atque, censio in caelum , ct adventus de cinis Spiritus sandii amiia verseri; celebritate veneratur. Sed neque in rebas disciplinae , quae universali authoritate st ibi litae, usiique communi ubique receptae sunt, fas cui . quam fuerit abscedere vel transgredi quidquam, ut est praefixus a Nicae ira Synodo Paschalis celebritatis dies. Accidunt nihilominus pro particularium Ecclesiarum ac locorum institutis atque usibus diversi ritus consuetudinesque,quibus soli locorum incolae adstringuntur : advenis autem consilium datur a S S. Patribus Ambrosio & Augustino,ut dum in eisdem versantur locis, se his pariter usibus accommodent; non cnim sunt a delicto inam es, si scandaluin inferant, juxta monitum Apostolicum I. Corint. 8.de usu escae alioqui licitae, si frater inde scandalizetur. . Sanctus istis adstipulatur August.inus in eadem epistola it 8. dicens: Alia vero quae per loca terramum regionesque varianti , scut est, quod alii jej naut Sabbata, alii vero nonr alii communicant quotidie corpori ct sanguini C-sti, alii certis diovis; ct si quid aliud adverti potest , totum hoc genus liberas habet observationes, nec Hciplina ulla est in illis melior gravi prucientique Christiano, quam ut eo modo agat, quo Vere vi erit Ecclesam , ad quamconque
devenerit. Additque ibidem , beati uimae memoriae virum Ambrosium illa consuluisse, atque ita solitum agere, ut Romae quidem hospitans Sabbato jejunaret ; sed non Mediolani degens, ubi nihil tale praeceptum, aut
moribus receptum erat. Huc pertinet alterius Augustini interrogatio, &ad ipsum Gregorii Magni Papae re nsio , eidem suadens, ut ex diversis usibus ac ritibus,quos sive Romae, uve in Gallicanis Ecclesiis viderit servari , eos in novis Angliae Ecclesiis instituat, quos magis ad populorum pietatem, & ad majorem Dei cultum conducere judicabit. In summa,jure duplici constat universa haec Iurisprudentia, ripto scilicet, de non sci ipto, seu consuetudine. Scriptum Jus sacra utriusque Testamenti volumina comprehendit, praetereaque scriptis exaratos Conciliorum Ecclesiae Canones,Pontificum etiam Romanorum Constitutiones, itemque pro diversis locis inferiorum Episcoporum Sanctiones,sanctorum insuper Doctorum sententias. Divinarum porro Scripturarum completus catalogus recensetur in Concilio Carthaginensi tertio,can. 7.& in altero Romano septuaginta Episcoporum,cui praesedit Gelasius Pontifex: praetereaque in Tridentino scit . . Resertur simul δ ab Innocentio Papa I. in
pistola ad Exuperium Tolosanum Antistitem , ab Augustino lib. a.de ψctrina Christiana, cap. 8. Item ab I sidoro libro I. Etymologi. arum,
30쪽
cap. i. de a Cassio loro lib. i. divinariim Lectionum. Sane vetiistioribus quae pricelserant temporibus,hac de re non erat pari evidentia definit ilia. Deqilibusdam quidem unus erat universorum Catholicorum consensus: at de quibusdam aliis inter ipsos decertabatur, an sacris accensendi ellent.
an ad apocryphorum classem relegandi. inae causa est cur nonnulli silen tio praetereantur libri in priscis quibusdam catalogis,qualis est Laodicenae. Synodi can. ult. Epiphanii libro de ponderibus & mensuris, Gregorii Naalangeni in carmine de Sacris Scripturis, ct Hieronymi in Prologo
galeato. Conciliorum Ecclesicae quadruplex numeratur discrimen,inter quae primum authoritatis gradum obtinent oecumenica, seu generalia Concilia tu quae universa diversis ex nationibus confluxit Ecclesia. Horum convocatio ad Romanum Episcopum Petri succellorem pertinet, cujus solicitudini& potestati Christus Dominus universum ovile commisit. Secundum dignitatis gradum nationalia Concilia sibi vendicant, ad quae diversarum provinciarum Episcopi conveniunt.Tertium gradum tenent provincialia, ad quae convocantur circumvicini sub uno Metropolitano Episcopi.Quartum, dioecesinae Synodi sub uno tanti,in Episcopo. Attamen dioecesanae synodi antiquitus dicebantur illae, in quas diversi confluebant cum suf- fraganeis Episcopis Metropolitani diversis ex provinciis profecti. Olim enim multo latius patebat Dioecesis nomen, complectebatur quipPe plu- res provincias uni alicui Patriarchae, aut Primati, aut Exarchae in itas. De Exarchis vide Concilium Chalcedonense can.9. & I7. Contigit aliquando ut Concilium nationale plures numeraret Episcopos, quam universalia, seu cecumenica nonnulla : nec tamen ex ampliore numero parem cum istis nancisci poterat authoritatem. Semperque tenenda ista est Augustini regula lib. 2.de Baptismo contra Donatistas,cap. 3. Ipsa Concilia per singulas regiones vel provincio sunt , plenariorum Conciliorum auriaritati , quae sunt ex universo orbe Christiano, sine ullis ambagibus cedunt. Tenenda similiter ejusdem tacti Doctoris ibidem relata regula est : Ipsa pleniora Concilia spe priora posterioribus emendant', quum aliquo experimento rerum aperitur quod clausium erat , ct cognoscitur quod
De indicta ab imo Episcopo intra proprios fines synodo parum consulte scripsit Gratianus initio distinctionis i 8.esse invalidam ad definiendum & constituendum, & solummodo valere ad corrigendum & arguendum ; eique merito Glossia contradicit his verbis: Istud non est verum, quia Episcopi bene condere Camnes possunt Enisi palles, ct Aresnepiscopus Provime talei : quia quilibet Episcopus, ct qualibet Ecclesia sibi potest saluere aliquod