장음표시 사용
31쪽
s . Venimus nunc ad Imperatorem omni laude majorem Maximilla num I. Trid:st Quid ipsi dum Imperio Romano praec si , a Papis obtigerit, non semel edisseruit isthoc in Leonem X. dicterio notissimo: Nun iii die
Antea gloriosisimo Caesari agendum fuit cum spurcissimo Alexandro Vs. ac sanguinario Julio II. ac cum hoc quid in foedus contra Venetos pepigit, quod cum insidiis Papa nequiter rupisset, Caesar qui non parum inde damni. percepit, coactus est Imperii arma, injuriae ulciscendae ergo, in Papam expedi re, Staniversale Concilium ad coercendum sedem Romanam meditari: Id quod testantur ejus literae ad civitatem Geliabusam de Anno isti. in quibus
post illi de laeso a Papa foedere, sic ait: Eo binis tin uno tWt uti si sta
32쪽
4o. Patet inde, quam depugnaverit invictus Imperator pro Republica,cum Papis doli ac fraudis plenis. Interea sedes Romana ut invisam sibi Germaniam plane degluberet,Simoniacis exactionibus opcram dare perrexit: unde Status, ut averterent lethales has venaeiectiones, publicam apud Maximi
lianum querelam instituerunt Anno isos. petentes: etBannes bire Lap.
33쪽
rem permoverunt, ut nihil non operae impenderet Ecesesiae & Reipublicae Romano Gerinanicae a Paparum iniquitate liberandae : ut sequenti Dissertatione exponemus.
i. Ex his omnibusque antedictis clarissimum nunc evadit, quod superius dicebamus, quieto ac fortunato Imperii statui a Carolo M. ad Maximilianum I. per integra septem sucula nihil magis nocuisse quam Papalem tyrannidem: eam scilicet superioritatis potestatem,quam Papae Imperatoribus vi ac fraude ademptam sibi adscripserunt, in Ecclesias primum, inox in Imperium ipsum, contra omnia de divina & temporalia jura. Hi fontes morborum sunt, quibus Imperium superioribus seculis laboravit, hodieque adhuc laborat; ne rue enim Papalis Curia de enormi malitia quicquam remisit , quin dies no- esque Imperium a illigere pergat, satis per emissarios inter Status atque exiero, discordiae seminibus; inimica Paci per gloriosissimos Ferdinandos primum & tertium Ecclesiae ac Reipublicae redonatae; omnibus qui illimitatam Papae potestatem rejiciunt, exitium parans. Tolle machinationes Papales,& imperium brevi pristinae sanitati restitutum habebis; nec opus erit, D Eo obniti, Evangelicos insontes ejicere aut perimere, inonstrosum Syncretismum procudere,aliave impietate collapsum Regni Romano - Germanici decus re stabilire.
ini morbum Imperii Romano-Germanici praecedenti dissertatione exposuimus, medendi methodum praesenti exponere tenemur, vel ordinis lege
34쪽
lege,quabaee alias coniunIuntur. A Caesaribus Igitur A ugustἱ qui Germa
D: ae curandae laudatam operam tot annos navarunt, eam discentes,initio statim
deprehendimus,diversa ratione illos dissicile hoc negotium appressos. Aliqui namque jura sua armis adversutia Papas tutati sunt;alij habitis Comitiis dignitatem Imperi; stabilitum iverunt; alij per Synodos ae Concilia ferocientes rapas compescere tentarunt;alij denique cum sede Romana super litigiosis depacisci maluerunt: quod Differtatio antecedens manifestum fecit. . Unus Maximilianus I. Celsissimae mentis Imperator, peculiarem hac innuere viam coepit. Ut enim res Ecclesiasticas aeque ac Politicas Romana Imperii, ex voto citra dissidium moderari posset, deliberato secu constituit, Sacram dignitatem Caesareae ad unire, ac Pontificatum post Julij II. obitum sustragantibus Cardinalibus capessere: Ceu literae ea super re ad Paulum de
Lichtenstein Anno i ii. exaratae testantur: quae extant apud Goldasium in pag. m. 96.3 sed antequam eas a phonamus, agendum nobis parumper cum illis eli, qui Cta Goldastum, aliosque monumentorum hujusmodi publicorum editores, criminis falsi postulare solent: ouod prae caeteris faciunt Papicolae quidam, Imperii gloriae inimici; qui cum ipsi historiis ementitis, putidis fabulis, supposititiisque ac depravatis Scriptis communem serὰ auram obnubilent, ac Iallorum architectura universo mundo noti sint, veritatis nihilominus vin- ices a Mimi nao i volunt, reiiciendo curam, quae iis ex Antiquitate, Histori Actisve publicis opponuntur, ceu falsa, spuria, in odium Papalis Curiae conficia ; conantes sc assicare aliis scabiem, qua ipsi ad ipsam usque infamiam laborant. Norint hi, candorem Evangelicorum notiorem esse, quam ut Christiano orbi fumum vendere, inque sgmentis praesidium causae suae ponere velint, cui Veritas alma adeo benignὰ favet. Noverint quoque,virum clarum, qualis doctissimus Goldastus est, censeri probum ac si de dignum, donec contrarium , non nugis, sed validis rationibus probetur. San P, ut nimiae simplicia talis cit, vera, ficta,omnia citra delectum recipere: ita publicis gestarum re-riam monumentis praeter gravem rationem fidem demere velle, extremae est impudentiae: ac qui historicam in fidem qua omnia sere humana nituntur ita iniurii exiliunt, consortio hominum vix digni sunt, nedum nomine virorum eruditorum; tollentes quippe, quantum in ipsis est , omnem literariae memo riae certitudinem ; qua evanescente, veritatem, scientiam, candorem omnes rue adeo hominum res corruere necesse est. Istis igitur criminatoribus peractae frontis procul hinc esse jussis,literas Caesareas damus:
37쪽
s. Italiab et memorabilis haec Epistola: cui Cl. Goldastus in mar ne geminam hanc annotationem jungit: i. ad init. Meminit hujus Episto. 3: adducit Eberbardus a &c. r. ad verb. Mi h im Grund also iii quia ex Constit: Ludovici IV. Imp. Imperator succedit Papae vacante Eeclesia. Qua de re videndus Marsilius Paduanus: Et notavit Alpharus de planctu Eces enae lib. I. Artic. 68.6. Nulli autem dubitamus, fore multos, qui valde mirentur, qu Caesari in mentem venerit,quod ad Pontificatum adspiraret; non capientes,ec uanam ratione Imperator ac Pontifex convenire, unaque in sede morari possint.
Nos igitur , si singulare hoc Divi Maximiliani factum ratione non caruisse ostendamus, acquid exinde aliis Imperatoribus curandae Ecc siae ac Reipublicae causa tenendum sit χxponamus, operae pretium facturi nobis via
. Ante omnia vero in Papae ac Pontificis nomen ac munus inquirendum fuerit. Quis Papa hodie ac Pontifex dicatur, in vulgus notum est; Episcopus scit. Romanus, qui titulo servi servorum D EI, se Dominum Dominorum orbis venditati Papae Romani, nomen a paternitate gerunt; videlicet Spirituali: Poterant tamen nonnulli a naturali quoque sic dici; ij scilicet quibus Mei nardus Tyrolensis Comes apud Aventinum studium liberos procre
andi exprobrat: Graecis - και & - in Patrem notat, isti', ο - vero avum;
voce proculdubio ex Oriente traducta: unde Scythas Jovem Moisisti, dixisse Caelius auctor est; &-- , Herodotus. Sed&Turcae hodie adhuc patrem dicunt Baba. Nomine Patrum, dignitatis alicujus gratia capita, Episcopo , ae Doctores Ecclesiae Veteris ac Novi Testainenti Ebrais, Chaldaeis, Syris, Arabibus, A thiopibus, Graecis, Latinis &c. insigniri certum est, usita'
tuinque Christianis , Judaeis , Mulianimedanis : quod pluribus posset ostendi.
viis inde a priscis temporibus consuevit vocari Papa s. --: Dicitur enim
Papa & Patriarcha magnae urbis Alcxandriae& judex orbis. Originem appellationis indicat Ibii Patrich Patriarcha ipse A lexandrinus in Historia Eccletiastica Arabice perscripta his verbis. Quod si quaeras, qui sit quod Alexandrinus Patriarcha Papa vocetur i. e. avus: respondetur: a diebus Hananiae, quem Marcus Evangelista constituit ex sutore) Alexandrinum Patriarcham primum lad tempus Demetrii Patriarchae Alexandrini numero XI. in dioecesi AEgyptiaca nullus fuit Episcopus: Demetrius autem Patriarcha tres Episcopos constituit, in quo quidem instituto nullum se habuit priorem. Vita suncto successit Heraclius, a quo viginti Episcopi fuerunt additi. Cumque
38쪽
nnus ex iis Eumenius nomine hetero uox ὀ sentire atque lapsum ad Heraclitaures pervenisset, Synodum Patriarcha convocavit ex Episcopis,urbem Eum nil adiit, in negotium ejus inquisivit,& examinavit, errantemque ad viam vel talis reduxit. Interea plebs Episcopos Patriarcham appellare Patrem audiens, cogitavit secum, si Episcopos Patres nuncupemus, quo ipso nomine vocaridemus Patriarcham ab Episcopis, nostrum utique erit Patriarchae nomen P pae i. e. avi indere, quandoquidem est Pater Patrum: atque se a diebus Heraclii Alexandrinus Patriarcha papa i. e. avus dici ccnsuevit. Haec Patricides
. Primi itaque Alexandrini Patriarchae dicti sunt papa: quam appellationem post Romani quoque Episcopi, ut fuerunt captandorum titulorum quibus aliqua eminentia annexa videbatur, studiosissimi,) assumpserunt: unde iactum, ut ambo Episcopi, qui dignitate pares videatur Canon 6. Concilii Nicaeni, ubi paria iura Alexandrino ac Romano decernuntur Ecclesiis in Oriente & Occidente praeessent 7o M.tis quasi s antesignani, pari quoque
Papae titulo gauderem, prae caeteris orbis Christiani Patriarchis, Antiocheno, Jer olymitano, Constantinopolitano & Ordinis alicujus, non dominatas statuendi gratia: Atque haec de nomine Papa. Io. Pontificis appellatio, a sublicio in Tybri Ponte facto, Dionysua lib. r. ac Varro de L L auctor est, deducta, Ethnicorum fuit Sacerdotum, λNuma primum creatorum, qui de omnibus rebus ac causis ad sacra pertinentibus judicarent: E quibus qui reliquis cum summa auctoritate praeesset, Pontifex maximus dicebatur: videantur Antiqu: Rom. Rosint l.s.c.Q.a Christianis deinde ad Ecclesiastica munia translata, post Christum ac Sacerdotem magnum Veteris Testamenti, communiter omnibus Episcopis indita fuit:
Unde Leo papa Epist. LV. quae, inquit : decreta Nicaenae synodi
si ut oportet, a cunctis Pontificibus i. e. Episcopis P intemerata se ventur, per uni ersas Ecclesias tranquilla erit pax&firma concordia: Cons.
Epist LXXIII. & LXXXVII. imo epitheto summus, Episcopis inditum legitur id nomen ab eodem Ep. LXXXVIII. ubi dicitur: Haec omnia de muniis Episcopalibus sermo est illicita sunt Chorepiscopis &c. quoniam,quanquam
consecrationem b beant,pontificatus tamen apicem non habent: quae omnia solis deberi summis pontificibus autoritate Canonum praecipitur, ut per hoc& discretio graduum & dignitatis fastigium summi pontificis demonstretur. Vides bie quoscunque Episcopos summos pontifices dici.
ii. Caeterum Ethnicorum Pontifex Maximus -- ω, iit Dionysus ait, sacerdotum omnium Principatum gerens, operabatur Relii sionis ac caerimoniarum dispositioni, custodiae ac reformationi; publicisque solennitatibus,votis,obsecrationibus, dedicationibus ararum & templorum;
constituendis inaugurandisque aliis Pontificibus ac Sacerdotibus;dijudicandis D i matrimo-
39쪽
matrimonialibus; intercalando anno , condendisque fastis & annalibus 8α. tanquam judex divinarum atque humanarum rerum ut Fcstus ait: cum ampli sesima potestate ferendi leges sacras .imperandi personis sacris, dis infandi de . caerimoniis, cognoscemii causas sacras, sententiamque de iis serendi & exequendi; gavisus inter alia singulari hoc privilesio,quod neque Senatui, ncque
Populo Romano rationem factorum reddere teneretur, nec ulli poenae obnoxius esset: quae omnia deducta legas apud scriptores Romanarum Antiquitatum.12. Egregia haec Pontificis maximi iura in Caesares Romanos cum ipse Imperio collata sunt a Senatu, sacerdotum coetu, ac Populo Romano sub Julio statim Caesare: atque inde ea dignitas Imperatoribus propria semper fuit non Ethnicis modo sed ipsis etiam Otristianis, ut Historiae,nummi, inscriptiones,
ac sexcenta monumenta testantur. Hi verb Imperatores Pontificatum maximum sic goiserunt, ut Rclipio nem resque Ac personas Sacras ordinarent ac dirigerciat, iunctiones vero circa cultum sacerdotales aliis Pontificibus peragen das relinquerent, paucissimiser pris, qui aliquando sacra fecisse leguntur ut Alexander Severus ac Julianus apostata. Moris autem erat, ut novo Imperatori ac Pontifici maximo a collegio reliquorum pontis cum stola pontificalis offerretur; ac recipere eam cum titulo mrioris honoris ergo solebant Caesares, ad Imp. usque Gratianum: Is deinde Religionis zelo ductus, solennitatem hanc in desuetudinem duxit:.Cum enim, ut Zosimus Histor. libr. IV. scribit, Pontifices ex more stolam Gratiano offerrent, aversatus est id quod pe tebant, ----, illicitum Christiano babitum censens: reddidit ergo Pontificibus stolam. Ab eo tempore factum est,. ut titulus etiam Pontificis maximi a Caesaribus negligeretur, forsan eo quod genti sinum nimium sapere visus esset . mansit tamen res ipsa; & perrexerunt Imperatores sacras res moderari, ut vitae eorum scriptae ostendunt.
as. Interea spretum a Caesaribus Pontificis nomen Ecclesiae I atinae Episcopis mire placi bat, qui id quoque summo studio servabant, ς stientes audire pontifices, Pontifces summi, Pontifices maximi: usque dum P.rpae s. Episcopi Romani, in amorem tanti nominis rapti,circa secuti iii, unoeci inum id sibi solis raperent; antea namque commune adhuc erat omnibus Ecclcsar praesulibus,ut inde patet, quod V itichmdus monachus, qui seculo decimo sortiit, Archiepiscopum Moguntinum vocat Pontificem maximum ; observ. Dic Cl. Barthio Advers. lib. s. c. p. Evasit itaque ad nomen illud Impeiatorum in nomen quasi pio prium Paparum. Nec vero peistiti in titulis intolerabilis horum fustus: ad jura quoque ipsa vetera ponti scia imperatoribus eripicnda progi cili, in Religione, caerimoniis, sacerdotio, sacris &c. omnia pro lii bita
egerunt, Casaribus posthabitis: quin, po:cstatis Ecclesiasticae praetextu iri
40쪽
Rempublicam irruere ae summa imis miscere coeperunt, ut antea exposia mus inter catera privilegium pontis cum Veteris Romae de non reddenda ulli sa- etorum ratione singulari studio usurpantes, ac custodientes. 14. Revertimur nunc ad Diuum Maximilianum, visuri, num iure ille pontificatum petierit λ Omnino optimo jure Augustus Caesar , quod antea imperatorum erat, atque injuste ab Episcopis Romanis detinc batur, repetiit. Pontificia enim dignitas, ut praecedentia docent, Iinperatoriae potestati, ab initio Monarchiae Romanae socia fuit, & a Caesaribus Ethnicis ac Christianis ge- sta: ac licet Imp. Gratianus stolain Pontificalem, ac sequentes Imperatores nomen Ponti scis maximi suerint aspernati. quod gentilia haec Christiano pectore parum digna reputarentur, non tamen ideo auctoritatem circa sacra abiecine, quin potius rem ipsam abjecto titulo retinentes, Ecclesiae curam sollicite habuerunt, donec Papali dominatu invalescente per vim ac fraudes iuribus his egierentur. i . Nec vero mirum cui si, Imperatorem qui princeps est secti laris, Ecclesiasticarum rerum moderamen sibi deposcere. Divino namque di humano iure Magistratui politico, qui Vices Dei in his terris agit, competit cura Rcligionis ac sacronim, inque Episcopos sive Pontifices pote stas. 16. Ut de jure Divino constet, evolvendae sacrae sunt litcrae, quae D suae, Davidis Salomonis, Ercchiae, Josiae, aliorumque Principum ac Regum populi DEI circ instituenda ac reformanda Religionis negotia, circa sacer dotes ac Pontifices in ossicio contincndos aut puniendos, circa bona diniquo Ecclesiastica administranda auctoritatem summam ostendunt: quod quidem adcd verum cst, ut Alphon sisToitatu, celeberrimus inter Pontificios criptor id disertu fateatur, dum ad a. Reg. ir. sic commentatur: . Non erant di sim iain V. T. jurisdictio Ecclesiastica di sicut iri . sed erat una jurasdictio, & Rςx praeerat huic iurisdictioni: Nam ipso babebat potes latent supcr sacerdoic ,α poterat eos occidere pro crimine, sicut quoscunque laicos,& a sortiori privare eos olliciis suis&dignitatibus, quantumcunque illae t ueni spirituales: de Deus subjecerat sacerdotes popularibus. Pulci Numeror.27. ubi consi tutus est Josua in principem secularem. iiii non erat de stirpe saccrdotali, nec Levitica, cum esset de tribu Ephraim. Num is Mamen Deus dixit, quod Eleazar faceret omnia qu. x iuberet Jo a. a sortiori ergo Reges habuerunt pote statem ad intromittendum se sit pra sacerdotes, cum major fuerit potestas Regum quam Josuae. Idem patet hoc,quia Salomo Rcx erat,& eo temporc quoivit bonus, privavit Abiathar summum Sacerdotem dignitate sacerdotali, deportando eum vel tradendo in exilium. a potiori ergo poterat disponere Re de aliis administrationibus sacerdotalibus, quando de inaxima eorum poterat disponcrc, privando aliqvcm. Imo non solum pol rat Salomon privare suxn