Kleine philologische Schriften Zur lateinischen Inschriften uns Sprachkunde

341쪽

PRONOMINIS FORMIS.

usurpabatur solum. Verius era eisdem templis suavius Ennio visum isdem Ergo οὐ uus proboris illud onstans post Ennium c sueti do impetravit Non negatur otiam

is do dativum in commmem confusetudinem abiisso nam aut sic sano aut eisdem dicere ipso Cicero coiisuevit cum XX aequalibiis limibus verum Oe iam ab Emii probari coeptum dicitur, idem campus non dicitur. Nec minus metiercule simile veri est etia in in Annalium versibus 23 127. 145 nitidissimi Oxemplaris V leniant isdem pro idem uim dem milum, quam in ceteris praetor Amphitrusnem exemplis Plautum posuisse Potuerat sane cicero, si vellet, altero Ennii testimonio prorsus omisso breviter sic commentari: isdem to u is nune dirimus, quouimium vervius est eisdem: in metrium est a mnatui dine tu pereare situ in alis mussa liceret. Maluit ita uti sedit instituere, non tantum quod ipsa invi-

tanto opportunitato tacite Enniano Ennianum exemplum s claret taliumque testimoniorum boneficio supersedere posset casuum alitiellatione a techni eis inventa, sed magis etiam propterea quod haud paullo divirga in vim Ennianun isdematquo si tutum te ronis aptat isdem haberet, comparatu In quidem cum eisdem Valebat sane utru nutu pro eisdem,

quae plenior sorma et antiquior fuit. Sed a Cicerone iuxta eum isdem frequentatiun eisdem utrumque enim cum opibinis libris monumenta inmmendant insuave non suit, quia tribus syllabis efferebatur contra duabus efferenda eadem

eisdem forma in Ennii hexametro fuisset, idque illud est quod huic displiculas signifiea aiquo haud dubie in suis carminibus improbatuariis ipse erat ut opimius. Non plus enim opimi in trisyllabo eisdem est quam vel in eidem

dativo vo in accusativis undem eosdem syniges domum in dua syllabas coartatum eisdem recte dicitur quendam Πλατε lucyo prae se ferre. Nam tu opimum valo no volpium velis hioeulilii vertondum sest cum in torprsetibus et ad vocalium pronuntiationem speetare uuinctilianus docet IX,

4, 36, ubi de ovis per se et vellit opimis syllabis loquitur. Contra isdem pro idem dictum non opimum potius est quam

asperum et duriusculum concursu consonantium ut in hoo

apprime adat quod dixit Cicero mali sonore, quod si de

342쪽

322 - 1 vos M PRONOMINI F-3us. eisdε in iudicasset, verendum est ne limius fuisset vituperando. Eaque et caussa et ratio est, cur hoc posthabuisse

tantum tenuioris formae lenitati Ennius dieatur, illud lingua prorsus repudiasse. Haec igitur, si recte sensum scriptoris interpretati sumus, verba fueriint eleemias: Is ἀ- -pus Dbet inquit Ennius, et tu eniplis isdem. eisdem erat uerius ne tamen probauit ut opimius male sonabat isdem impetratum est a consuetudine ut

peccare suavitatis caussa liceres. Vbi a particulam dolevimus ante eisdem positam vulgo, ut

quae ex ut nata una eum contiguo probauit verbo pravam, quam lio ipsum in libris oblitiset, sedem oecupavprit fortior est enim quam pro oppositionis lenitate ieeronisquo in hoc toto argumento consuetudine, nec magis toleranda quam si

paullo ante addita in his esset ne uero reprehen rim scrip-xsere uti rem fui seripserunt esse verius sentio sed consueti diu rei ruris indubenti tabenis obsequor. V in restat

quod aliquid serupuli iniecte possit quod nullo indidi lector,

eum ad male si Mod isdem verba pervenit, dclinetur ad nomis nativum hoc spectare nec eontinuari de ablativo disputati nem in potuit sane, si omnem cavere errorem velles, velut sic perspicuitati scriptor dedita per consulere hie eisdem

erat uerius, nec tamen robauit ut ophnius niti illi sonabat isdem . . . . Verum et recor landum est luanta sit Ciceronis in hoe aridior commentandi gener uili vers breviloquΘntia, et reputandum non eis illum scripsisse, tui tanta in--gitantia essent ut ad eandem formam, quam modo prob tam legissent, apertissimam improbationem referrent. Tantae molis erat breviculam de re pusilla admoniti nem, sed magni viri admonitionem sua bique debit inlue collocare.

P. IX supra p. 32i eum os tumue voeabuli usu Cicer niano pie conferriri singue illud Lucilianum potuit oppositum omisi. - ceteram a Caesare instauratam isdem formam etiam hanc vim tabuisse, ut adeo singularis numeri dativum satis mirabiliter is u elatum sermo vulgaris adscisceret, dixi nuper usui dieii L XIV p. 380 adn. infra n. XIVJ. Erraelatione Decudis. Diuitia ' Corale

345쪽

wei e schadhas geWordon, inmal erneuor und ei der mlegenhei so Noli die khissonden Risse verpulgi, at de diarcheinen solchen mittenduret gehendentis gespallens Buctis fui, ganglich ugeschmieri Orden. ioch das is Nebensache. Von de Seliris bericliten iste Mitterae bonae sunt, aetatis imperatorum, quod notat iam Iu alterus', und on Remondini: sinceritatem tuetur, recte. Vermuthlich ohi

das Muster de columna rostrata aus de Claudianischen Zethum sie gar ei chiri liberaeugen, Me grossci gangen und senuicte die Ueberetnsummun isti e bessere gestenes aber sinit, denen in instaris lictes enhina angelioren soli, desto beretati ex sind wir aueli die Α-esentiri sobelier Nachlassuhesten, ne recthenen, ingularitate oder

347쪽

deris . Si gesagi me ander d. h. gana nata anti in Brauehorii die malion der Aleidelen emier unda Hen os in de betannien logien erimine Manuerilis Republili Mo M'. Valerius Maximus, Ap. Claudius Caseus,

Q. Fabius Maximus, L. Aemilius Paullus, C. Marius, M. Livius Drusus, L. Licinius Lucullus, die docti auch allo aus derΚaisorget sind mulis ar, O ei ic si aus Abhlatschenkenne, aus nisellioden pillerer ei ais iis dio uns de ira Schristellaraliter unsere Marcellus-Inseliriit inflihri Uebe

348쪽

ab exercitu Minuciano pater appellatus est heissi es onDiuilia πιν Corale

349쪽

329 dem latrii in dem Elogium n. 541 se. I. L. Delos XII ,

an rhaniit in hrentite de Marcelliis Eu er artent hinc illi cogno- uti ii in iura set se publicae salutare cunctator: 1 in illud eae popiι Io, ut imμrti cutum uocaretur. Also in geli gera iliches Onmot, uino

Zei laniim unde de Publicum cursirie, Wie anc die neuere eit