Kleine philologische Schriften Zur lateinischen Inschriften uns Sprachkunde

441쪽

triti erat durin die nothgedrogene medere Annalime hin ,

442쪽

sp se tet si fuaeit, gaudebit semper' erit arum uitat est, woi or aus de Combination reser veracti ene Lesartouberulite deren erili egen inander abzuselisiteton damias

gabo wio e in dem unigehehrte itissi et iubeo alterdiu limen lirdo. Nichis verruisse lassi de Godanis in

443쪽

Filiten torma dio Casu in dio Mitto ines ortos salio, dor

hei ausiaeliciesronischeraei hin Weil sania e lege habo, is Ciceronis tempore scribi non potuisse ιati sed distri at

447쪽

Antiquitatis monii enia epigraphica exemplis imitari uil in ipsam arehelyporum iidem expressis quam non sit iiiiiiii volsuper vacaneuiit, novo documenio titulus illo sis quo monitio fit legis Viselliae.' ' Quem tres quod sciam docti homines adhuc iractarunt, unus Italus, Francogallus alior, tertius

nostras. Ac primum in lucem a se protructiim calet anus Mari iiii in Inscriptionibus villae Albana ann 17 db Romae editis p. 3 talem posuit:

Prooemium Indicis scholarum hibernarum Bonnensium anno-ium I. CCCLX et XI in cuius exoniiiii antiquioribus liau iiiiυ illet tu eo dissurunt a receiitioribus, quod desunt togtimonia ex IOSepho petita ut XIII et alia nonnulla. Inscriptum In leges Viselliam Antoniam Corneliam observationes epigraphicae Inest exemplum lithographum la

448쪽

428 D LEOL visELLiAM ANTONIAM ORNELIAM de proventu autem haec adnotavit quae subiecimus: sonogia sedies anni passati Aerio, copia da unu χ' e troneo peperium tDvat in una vim de monte celio, la semenis inseritione, si pol passo in potere des 8 Abale de Chaupy, grando lux figatore elle Antichita, ii quia se reeata in Franeia Is quo pertulisset, indillectum est o MMoiros dola societ royale des antiquiares de France', ubi sic de eodem allide Alexander Dum ege ignorans is Marini librum, commentatus est tomi VIII proditi anno 1829 Parisiis ' p. 261: . . . inscriptio decouverte u Rome ait pie d mont

tion et selles- lettres do etto ille. In interpretanda autem inscriptione' quamqvana umegius parum Profecit, immo vor saepius uberruvit longissime, tamen bene de adommorare eo voluit quod exoInpli lithogratili expressant in

tabula VI illius voluminis repraesentavit, unde typothetae somnis iteratam infra posuimus:

Iteratam esse aut excerptam hanc inierpretationen in rem inci Bulleti des sciences historiques, antiquissis, philologie anni isaim. I p. 285 per iditur ex Menelii in Meliteri Sehneide mus Annal. erit iuris . Germ. voL IH a. 8as p. 467 narratione. Diuitiae by omla

449쪽

OBSERVATIONES EPIGRAPHICAE.

Hoc exempla praeter Marinianum usus Theodorus omnisenus, simul autem admonitionibus quibusdam viri clarissimi Adriani Long perier adiutus, inuiui Tolosanum suae do ego Visellia disputationi nuper inseruit quae est in Bohheri uinerique Annal. ur Germ. comm via. II mini 1858 p. 33 sqq. ubi et L 3Α litteras in ipso

principi versus primi conlocavit et numeroruin notas quae sunt in fine tales exhibuit 1L LXXV. yi longe gravius est quod, cum e conullamιm nam CONL nai ιm

Νtentia verissime iam Marinius intorpretabatur novem vel potius decem nominibus in lapide scriptis tria esse eadem observasset atque in inutilo prooemio legis de Thermensibus Pisidis maioribus latae se ruta quae sinit o ANTONIVS

Tolosano quoque lapide conlegium ominde decem tribun rum pl. haberi intellexit summa uin probabilitat. Vnde eodem, quo legem illum anno latam constat h. e. 682 vel

683 factum esse titulum Tolosanum consequitur: in quam quident aetatem infra apparebit ipsani litteraturae speciem convenire ut quod maxime. Rellipia Mommsen disputatio in duabus quaestionibus versatur quarum altera ad curam larum spectat cum tribunici munere, si fides tali titulo, aliquo vinculo sociatain: altera in eo elaborat ut unam eandemque suisse memoratam in hoc titulo ovem Visellium atque illam Viselliam probetur quae ad libertinomii ingenuorumque condicionem pertinens anno u. c. 777 vulgo tribuitur. Commonuerat huius de liberi unis legis Viselliae iam Marinius, nulla tamen is indidiosacto uirum ad Imp. Tiberii aetatem Tolosanum titulum musorret an ad liborae rei publicae tempora legem do libertinis.

Hoc autem ipsum amplexu MOmmsenus ne posse quidem ab anni 7 consule Visellio quem auctor ni Opinio tralaticia throbus lutant appellatam lue legem esse evicit eamque sententiam etian Rudormo probavit Hist iuris Rom. I p. 389

editionis primae . Sed vel sic tamen cum sit liberum de duabus legibus Viselliis cogitare imperatorum aetate antiquioribus, eontra ille longius progressus propter rariorem usum V Irus nominis subrisiendum in una sola statuit ante

450쪽

annum 683 lata quae si ad disciplinam publieam urbis imbversam speetaverit eine aligemein lia istudiiselis Pollaebor runc, non aegre intellegi qui et de libertinis ingenum mn honores et dignitates nitemptantiniis et de dura viamim praeseribi eadem lege potuerit. Id quantum probabilitatis vel habeat vel non habeat, viderint penes quos est in tali

caussa iudieium, iurecorasulti ii Obis hiemur ita OII1paratum

videri ut, quamquam fieri non potuisse demonstrari nequeat, tamen simplicitatis omnielidationem vix habeat. Verum de hoc quocumque modo existimabitur, saltemvirarum curatorem in lapide olosam omnino nullum uinquam fuisse satis nos demonstraturos confidimus. Quamvis

enim de ea lectione, quae est CVR NIAR, inter strinium et Dummium eonvenias tamen longe aliud ectypa duo elia inde ipsius vidis docuemini, quae intercedente eruditi maamica Parisin Hortensia cornu rogatus a Leone Renter academiae Tolosanae professor Barr pari diligenti

peritia a se parata misit, eoque et officiosius et prope dixerim ambitiosius parata, quod mi lapidem nisi fallimur

unii solii hodie Francogallia servat Saeeul u. c. Octavo antiquiorem. Vnde quod exprimendum curavimia in adiecta huic commentariolo tabula exemtilum lithographum, planissimo ostendit duas de lapide particulas, quae circa annum I829 superstites fuere, nunc avulsas esse alteram versus secundi, alteram versuum trium vel potius quattuor ultim

rum mediam contra in illa aliquid exstare a vinegio non minus neglecturi quam a Marinis. Quae enim littera excipisco litteras, eam certo apparet nullo modo V esse, sed aut , aut quod omnes numeros probabilitatis habet, Α:quando ne iam divarieati esse M litteras pedes solent et

transversae trabecula adeo umbra quaedam superesse videtur. Quodsi ab A incipientia vocabilia circumspexeris vix

puto aliud quod huc quadret iraeter AQVA reperies cuius vocis littera altera Q si iam Marini aetate a fracto ibi lapide extrita erat, fieri facillimo potuit ut ille ipsa A incuriose praetermissa proximas ΑΙ litteras, quae quidem intellegi non possent, calidius VIAI interpretaretur. Nec enim sino aliqua incuria examinatum ira eriptumque a Marinio