De usu coniunctionum temporalium qualis apud Pausaniam periegetam fuerit [microform]

11쪽

Raab , Aeliani a Paulo Thou veniit -), atque ego Pau Saniae Perie getae rati0nem coniuncti0nes temporales adlii bendi eX-

plicare mihi prop0Sui. Materia autem ita divisa est, ut primum de et et

T90zε90v-l particulis agam, quibus aeta μου - η sormulam obstructurae similitudinem addam. Deinde tractabuntur eae Oniunctiones in quibus inest significatio p0Stquam, cum, e quo μ. Postremo de eis coniunctionibus disseretur quae signiscant d0nec, dum μ. His accedent enuntiata temporalia, quae per aliquod pronomen relativum introducuntur. In prioribus novem Pausaniae libris usus sum inprimis

editione ab Hiigigio et Bluemnero curata, in decimo editionibus Siebetisti, ehubarti algiique, pironis.

λ De Flavii Iosephi elocutione quaestione erit et Observation Sgranini. Di SS. Erlang. l890, p. 40-48. η Untersuchungeti liber den Modusgebrauch et Aelian in lingua in Gerni antea ni vertiti Brachorus , Pli ibi L ol. 54 Ν. F. 8 l895. p. 602-6ll

li=i coniuncti digna est quae primo loco tractetur, utpote cuius usus a Xime Varius sit quam ob rem qualis apud ali0 script0res ille sit . iam in multis siris M0etis i)

i Quoruni libros, ad quos identidem recurri, hoc loco enumero: R. Oer Ster me usu coniunctionis πριν Homerio et Hesiodeo, Misceli. societ. at Vrat. libelliis, l863, p. 9-l9. Idem De Si particulii πρίν qualis apud Ionicos scriptores uerit, Misceli. sem phil. Vrat. libellus, 1865, p. -T. R. Ricliter, De particulis πρίν et πάoος earumque usu Homerico, Lips. 1874. O. Prause, De particulae πρίν usu tragico et Aristophaneo Diss. Hal. Sax. 1876. C. ueth, De usu particulae πριν pialis apud Oratores Atticos fuerit, Diss. Rost. 18TT. H. agiter, De usu particulae πριν Thucydideo et Xenophonteo Diss. Rost. Suerin 1879. H. Hein Ze, Plutarch. Untersuchungen I, Beri in l873, p. 45 sq. H. L. Gilder Ale eve, Oti πριν in the Atti Oratores, mei . dourna os

Philology vol. II, Baltimore l881, p. 465-483.

12쪽

investigatum est. Apud Pausaniam liae coniunctio li locis eXstat.' Illorum l000rum ut in quarta parte 29ies nuda invenitur, ita 83ies cum vocula coniuncta est. Quam ob

rem de coniunctione π=t, cum vocula γ coniuncta nonnulla praemittenda Sunt. De coniunctione πρι cum Ocul l coniuncta. Coniunctioni T=t voculam i addere, quacum coniuncta significationem propriam suam, adverbii prius μη - maXime

retinuit, dialecti Ionicae proprium erat. R Poetae quidem neque epici neque Ionici eam in deliciis habuerunt; nam Homerus eam tantum bis in una locutione ), Hesiodus, auctores hymnorum, qui Homeri seruntur, poetae lyrici ' nusquam adhibuerunt. Sed invenitur 'gi l saepe apud Herodotum i), Hippocratem eiusque Sectatores. Itaque coniunctionem πρὶν γ Ionum propriam fuisse certum est, etiamsi in titulis Ionicis adhuc inVenta non est. In quibus ut enuntiata per coniunctiones inducta omnino rara sunt, ita particulam At solam SemeD)invenimus. At etiam apud Atticos vestigia coniunctionis πρὶν leX stant. Apud poetas tragicos et c0micos', quidem similiter atque in poesi epica et Ionica exempla desunt; traduntur in

i Πριν particula aptii Pausaniani semper coniunctionis, non prae

positionis aut adverbii vini habet. Adverbi uni prius ' Pausanias particula προτεροι eXpriuiere Solet die loco III, 13 7 cs infra p. l. η Reicienda est opinio et Georgii Curtii, Grundalige d. riecti. Etyuiologie, Lips l879, p. 283' tui πρίν particu Iin e coni parativo προ ιον Ortani esse voluit, et Hai telii Honi. Studien Silaungsber. d. h. c. d. Wissensuli. 68. B. Wien 1871, p. 453, qui ea in ex adverbi προ- ιν derivatani esse putavit. tyniologia certa nondum inventa est; os . Prell-wit Z Etymol. Orterbuch d. gri ech. pr. Goti l 905, p. 384. R id piod prinius observavit Oei Ster, Misc. lib. ali. p. l.

β Bacchylides tuoque πριν nudam particulam adhibuit. s. insta p. 20 not. 5. IIρίν particula oninino deest iii Sapphonis quattuor si aginentis in Aegypto nuper inventis et in Timothei Persis . η 38ies, particula πριν sola 50ies tradita est. Similiter in Pherecydis reliquiis πρίν γ bis, πρίν semel occurrit. In inseriptione Olynthia initio saeculi quarti incisa, es. O. Host inania, Griecti Dialecte, Ol. III, Ottingen 1898, p. 9. n. 13 Η, . , πρὶν ἐξαγειν. η Quod priuius litis letus, adnot. ad Eurip. Med. IT Observavit. Cf. 'rause l. l. p. 39.

libris Thucydidis unum ' , Xenophontis triar nonnullaque apud

Isocratem, Aeschinem Demosthenem, Lycurgum. Quae quamquam pleraque in codicibus omnibus aut optimis 3 exstant, Vagne et Luethius emendare voluerunt, quod rarissima essent neque in titulis Atticis coniuncti exstaret Valde dubito eorum emendationem probare; nam Athenis titulus anno l8 incisus inventus est β), in quo πρὶν ' exstat. Tabula illa rogationem Adusii cuiusdam continet, ad quam ipsam haec ad

culam Ionicae dialecti esse Meistertiansius quoque suspicatur. ')Quam opinionem sequor. Quin ex Ι0nica diale et in Atticam haec sormula manare facile potuerit, nemo dubitabit nisi qui nescit, quantum Attici Ionibus in commercio, artibus, litteris

debuerint. )Temporibus titu 6 αλεκτου, in qua multa alia voeabula

et dicendi rationes Ionicae occurrunt ), haec quoque sormula invaluit, quin etiam a nonnullis saepius adhibita est quam

Quo clarior res evadat, duo huius dialecti genera, quae Gulielmus Selim id inie dere uni ho here tituri appellavit,

accurate discernenda sunt Alterum genus sermo p0pularium

λ Thuc V, I, l. Quo loco complures viri docti πρὶν ξ particulam correxerunt in noιν x , turmius . . p. 6 delevit voculam , ed sWarren l. l. p. 5.

R Loeos iuvenis in uethii dissertatione p. 34 sq. Quod agiter et Lia ethius ipsi concesserunt. In medium proseranturno mi ulla exempla Inst. Cyri I, 4, 23 et Ages. 2, 4, melioris notae Odices habent πριν ii agner t. p. 3): Dem. XXXIII, 34 nullus codex mi Omisit neque iusta causa, cur deleatur, St et Lyc. Leocr. 128 codd. ad uiuim Onines consentiunt in particula πριν x adhibenda Lueth. l. p. 35)Dem. VIII, 5 πρὶν i in codice 2 exstat. h I. G. Ol. I, Suppl. 53, a, .' Grammatita dei atti selien In seliri steti. 2. Auss. ieri in 1888, p. 2l0. albet Stil und ex de 'Aθηναίων πολιτεία de Aristoteles , Berlin 1893, p. 42. Diener, De setanone Thucydide quatenus cum ei O- dote congruens disserat a scriptoribus Atticis, Diss Lips. 1889.

13쪽

cotidianus est. Quo usi sunt et ei qui Veteris Testamenti libros in linguam Graecam verterunt, et plerique Novi Testamenti auctores. Videamus, quam rationem ei observaVerint. In Veteris Testamenti translatione, quae inscribitur Septuaginta, 26ies πρt l, 32ies πρt exstat, et ceteri quoque interpretes Aquila, Symmachus, Theodotion - πρ tu particulam modo solam modo cum vocula coniunctam exhibuerunt. Τ In Novi Testamenti libris πρt coniuncti non nisi in evangeliis et in actis apostolorum invenitur. Auctores horum librorum, uno Luca excepto- viri indocti, coniunctionibus p t et pivo prO- miscue usi sunt. Quae cum ita sint, πρὶ τ particulam in vulgari sermone usitatam fuisse apparet. Alterum genus in eruditiorum consuetudine vivebat. Huius generis non multa tradita sunt 33, dignissimi qui commemorentur Polybi libri, in quibus, quam Vis raro coniuncti πρ tu adhibita sit - ies in prioribus quinque libris ), - Semper' vocula addita est. Neque igitur Polybius ab aetatis suae

Venimus ad eos scriptores, qui ad antiquos, inprimis Atticos, recurrerunt eorumque totam dicendi rationem imitati sunt, quam it, rem atticistae appellati sunt Quorum notissimi,

3 Cf. Hateli an Red path, A Cone ordane to the Septuagini and theother Gree Versions os the old Testanient, Oxsori 189T, II, p. 1203.

η Lucas a ceteris Seiungendus est, quod, ut vir haud indoctus, elegantiori dictioni operant dedit. s. d. ordeia, Die antike viis t- prosa, II, p. 482. R C. H. Bruder, αμιεῖον . . Sive Concordantiae omnium vocum Novi Testamenti Graeci Gott. 904, p. 733 Sq.':

3 Artium scriptores reSpicere non OSSum, lilia Hiemadmodum πριν coniunctionem adhibuerint nondum investigatum St. Etiam Aristeas, auctor

epistulae ad Philocratem, hac in quaestione praeteriri potest, quod omnino uno loco D13ντων πρίν particula πρι, adverbialiter usus est, s. P.Mend-land Aristeae ad 'hilocratem epi Stula, Lips I900, p. 210. β S. Bries, Die Coniunctionen ei Polybius I. T. Gymn.-Progr. Wien-Hernals 1891, p. 20.

Dionysius Halicarnassensis ), Lucianus Aelianus, Philostratus secundus -), item et πρι et πρ coniunctionibus usi sunt. Neque aliter utraque huius coniunctionis forma apud eos scriptores invenitur, qui non tam accurate, ut numero attici starum ipsorum haberentur, antiquos secuti sunt, velut Diodorus Siculus ), Flavius Iosephus ), Plutarchus. β Monendum est etiam apud Plotinum πρὶν γ particulam semel adhibitam

Vidimus t tu i temporibus nivi et otαλεκettit in Sermone vulgari et in eruditiorum dictione, apud attici stas et ceteros qui antiquorum voces formulasque dictioni suae immiscuerunt, usitatum fuisse. Quae cum ita sint, Raabio, Thouveni n0, Nordensiam to aliisque assentiri non possum, qui Scriptore Shane sormulam ex Herodoti libris identidem perlectis in suam dictionem transtulisse putant. Immo vero censeo etiam atticista ipsos, qui ne alia quidem semper el0cuti0nem vulgarem

evitare potuerunt, in hac re usum suorum temporum Secuto eSSe.

Neque igitur Pausaniae ratio particulas πριν et πρ tuo adhibendi ab usu temporum ipsius Hena est. Utrum Pausanias inter πρ tu et et tu i coniunctiones hiatus evitandi causa discreverit necne. Complures scriptores recentioris aetatis, qui ab hiatu ab

hibuerunt, vel ut Dionysius Halicarnassensis ), Diod0rus Siculus: ),

y Nordens tam ius . l. p. 15 errat, cum ,πρίν particulam , insiliit, euvi vocabul a coniunctam non nisi apud Homerum et Hesiodum inveniri docet Sturm p. 147. Quod tui inius nusquain docuit.

8 Jacoby l. l. p. 304 Sq.' F. aether, De hiatu in libris Diodori Siculi, ei pZ. Stud. g. l.

14쪽

Flavius Iosephus i), Plutarchus ' Iam Polybius, qui semper arpi particulam cum i vocula c0niunxit, post i vocale evitavit. δ)Perlegeta, qui alibi quoque hiatum admisit ), hoc

discrimen non observavit. 'ρὶ l ante vocalem l locis invenitur. Quorum hiatuum nonnulli leviores sunt, quos loquens aphaeresi acile tollere potest. Inveniuntur ante a vocalem:

ante ἐοιοαχθη v X, 4, 3. Hiatus graviores X Stanta ante spiritum Sperum

ante av VI, 24 l. Qui usus non offendit; nam multi aequalium Pausaniae item hiatum admiserunt. Ut uno exemplo utar, in Aeliani libris identidem vocalem p0st πρὶν l invenimuS.

3 Quamquani hic nonnusquam πρίν Sol aut particulani ante consonantes quoque adhibuit, L Raab l. l. p. 45. η Heinete, . l. p. 45. q. R I aether, Quaestiones de elocutione Polybiana l. l. p. 248. Velut I, 9, 3 ἐναντία ηγωνίσαντο, qua is condicione Polybius semper Ormam εναντίον adhibuit. β CL X. 32, 0: γενεα δε η με γενέσθαι in προτερον κτλ.De πρ0 zzγ0 particula et Vocibus, quibus significatio, prius inest, antecedentibus. Enuntiat a 'ν particula pendenti scriptores praemittere consueverunt ρ6zερον vel aliquod vocabulum significationem TF0et Zρον in Se gerens, ut Verbum cum D prae-p0sitione compositum aut ρdotvat cum participio coniunctum.

Qui usus originem duxisse videtur ab Homero apud quem persaepe ρι coniunctioni respondet altera particula πρ tua verbum enuntiati primari posita. Cum mptu particula adverbii vi induta in scriptorum dictione rarior sereti), προτερου particula locum eius occupavit. Itaque e08 Scriptores quin tu et πρὶ particulas promiscue exhibuerunt, yt, et πρὶ coniunctionibus π=ὀet εγο vocabulum praemisisse quis mireturi Invenimus hunc pleonasmum et apud Herodotum et apud

Atticos. In perpaucis Polybi exemplis semel θανε v I 66, 3)antecedit Diodorus quoque nonnusquam προῖε=0 particulam πρ coniuncti0ni addidit ut I, 64 73. Quodsi apud Pausaniam quoque haec verborum abundantia invenitur, flandineri pinioni assentiri dubito, qui Perlegetam in particula pura=0 ante et Flvo coniunctionem adhibenda Patrem historiae imitatum

esse censet. - Nam vidimus hanc abundantiam omnibus temporibus exstitisse. Hoc unum concedendum est eam videri in vulgari sermone desuisse. Sed videamus nunc, qualis in hac re Pausaniae usus uerit. Ante Tot solum BVenimu T=0zεγ0 s*dciv o, πρ0-), Si iungitur

cum iisnitivo antecedente sententia et affirmativa I, l, 7: I, 26 l V, 2, 3 προ-απο λαγῆveto: et negativa II, 3l, 8;X, 25, 8J. Eandem particulam enuntiato, in quo r=tv d cum coniunctivo exstat, Perlegeta praemisit Sed ea condicione, ut

enuntiatio primaria negativa esset V l3 4 VII, 27, 5; 6, J.

Multo saepius προzερον π=0-, θάνω ante T=t 8 0niunctionem exstat. Invenitur in sententia negativa, si πρὶν τ particulam sequitur

i Sturmius l. l. p. 140 πρίν adverbium in Sermone cotidiano usitatum fuisse suspicatur, quod illud - quamvis raro, apud Atticos invenitur. De Pausania autem s. quae p. 4 Ot dicta Sunt.

η O. Plandiner, Pausanias Perleget imitator Herodoti, Diss. Regini. I 866 p. 43.

15쪽

Unde apparet, quantopere inter se disserant Pausaniae usus et Her0doti in qui Foeta 6 n0n illi ibuit nisi ante ea nuntiata in quibus coniunctivus vel indicativus exstat r)Atque ut Herodotus hoc pleonasmo - uno ρθαν at Verbo excepto nisi in sententia primaria negativa non usus est, ita apud Pausaniam invenitur etiam in sententia affirmativa, si infinitivus coniunctionem sequitur. Qui loci sunt II, 28, i

Apud Attic0s saepe πρ , coniunctioni cum infinitivo coniunctae in sententia et negativa et affirmativa FGeta FG praece8Sit, qui usu per saecula sequentia valuit Cum Herodoto Pausanias in hac ipsa re congruit, quod pdetvat verbum nisi in sententia affirmativa n0n exhibuit infinitivo coniunctionem

sequente. Sed invenimus eundem usum inpud recentiores velut apud i0lybium I, 66, 3) Neque vero ij processit

Perlegeta, Nil n0nnulli Attici, qui ante 'ρ v 0niunctionem*ὶ, ivat Verbum omisso participio Xhibuerunt, ut en Anab

in sententia assi maliva indicativo πρὶν γ 40niunctionem sequente I, 28, 0 προτερον sa πρὶ aut χἀ pas , καὶ Statu Et Tα at*a irai κτλ. Sed recedit hic locus a Pausaniae rati0ne dicendi n0n modo ea re, qu0d apud Perlegetam Tytietatio neque ante πρι neque ante tyi l coniunctiones cum indicativo coniunctas in sententia assi maliva iuvenitur, sed etiam aliis de cauSis, quae in medium proserentur, si ad indicativum a =i particula pendentem pervenerimus. i

i Stumii l. l. p. 86.' Aeque ac Pausanias Aelianus πρότερον in sententia negativa ante πριν ν cum infinitivo coniunctu ni adhibuit, Ps. Thouven in . l. p. 607

i Postquam Pausaniam in particula poetapti adhibenda non ad Herodotum recurrisse, Sed multo longius quam hunc processisse demonstravimus, Xcipit nos quaeStio, qualis structura enuntiati a re coniunctione incipientis fuerit. I. De infinitivo coniunctionem sequente. Infinitivum cum πριν particula coniungere Vetu8ti SSimus, ne dicam genuinus usu si erat iam tum, cum coniunctionis vim nondum induerat; qui usus per saecula valuit. Homerus infinitivum solum sere adhibuit. Apud scriptores Ionicos et Atticos 3 usitatissimus erat neque minus recentioribus temporibus in deliciis habebatur Polybius ' in prioribus quidem quinque libris non usus est 'pi l coniunctione nisi insititivo sequente atque etiam in sacris Codicibus utriusque Testamenti infinitivus principatum obtinet. Aeque ei qui imitatores antiquorum appellantur, in hac structura infinitivum modis praetulerunt. Neque igitur mirandum est, quod etiam apud Pausaniam longe plurimis locis infinitivus exstat. lnvenitur infinitivus post 'ρὶ 59ies, post 'At nudum 20ies. In particulis πρι et πρ cum infinitivo coniungendis ab Herodoto subtile discrimen observatum esse Foerster docet, cuius Verba β), quo clarius res evadat, assero: Solet enim in hac Structura ptu nudam particulam usurpare, si enuntiatio primaria praesenti tempore continetur, multo rarius, si ad tempus praeteritum resertur. It tuo autem cum infinitivo auristi in narratione rerum gestarum legitima structura est, si in ap0dosi

indicativus oristi aut imperfecti aut plusquamperfecti, qu0dsensum impersecti habet, positus est. μQuod discrimen iam a philos0phis et atros0phistis Ionicis

neglectum )Pausania omnino non observavit. Apud quem Semel

R CL Foerster lib. ali. p. 5. et Brach et t. l. p. 28 S l. i tui in passivi. Praeterea de Thucydide es tabellain datani a ini-Deda arren l. l. p. 74 De oratoribus es Gilderfleeve l. l. p. 474. R Bries l. l. P. 20. hi Alt. lib. P. 5. 'ri Ibidein P. 6.

16쪽

atque iterum infinitivum oristi cum coniunctum in-Venimus, quamquam enuntiati primarii acti praesenti aut nonnusquam etiam suturo tempore c0ntinetur. XStat praesentis indicativus I, 37, 3 'ρὶ ο η tot δηναι τυ Κτύ latiV,

0200 ὁμου μυηνια aett), III, 9 7 V, 5, 8 6, 7 VI, 23, in enunt subord infinitivus praesentis'); VII, 22 6 IX, 4 4;X, 36, 2 infinitivus I, 28, 4 X, 34, 8; optativus potentialis X, 25 5. Persecti indicativus, qui praesentis locum

α ρ ξη).Τum πρι Sola particula cum infinitivo coniuncta saepius invenitur, si actio enuntiationis primariae ad praeteritum tempus refertur quam si praesenti vel futuro tempore continetur. Praesenti temp0re non continetur nisi locis

ricum auristi locum tenet. Perlegetam inter et ρε et ρ tu i particulas non discrevisse vel ex his duobus exemplis inter se comparatis apparet:

Talem in modum omnes eo loc08 cognovimus quibus enuntiat subordinato a Tyt nuda particula pendente in apodosi actio verbi ad praeteritum aut ad praesens tempus resertur,

e08que quibus πρ coniunctione sequente in apodosi praesens aut futurum tempus eXStat. Restat ut enumeremus, quibus locis insnitivus a et oi l particula pendeat, si actio enuntiationis primariae ad praeteritum tempus resertur. Indicativus acristi in apodosi invenitur I, 8, 3 l4,4 29, 7;

l; 6, 9. Quibus exemplis addere necesse est locum X, 3, 3, quo Verbum auxiliare loci cum participio praesentis t

Plus quam persecti indicativum invenimus I, l2 4 εωράκεο αν et X, 2 l, 6 επε7εὶραπetn). Quorum locorum in numero habendus est locus IX, 29, 2 quo participium ἐκλελ0tπυια cum verbo auxiliari tu exstat. Ad tempus praeteritum resertur etiam praesens historicum locis VI l4, 2 et VIII 50, 0 neque

i Sed a coirectore in largine addita est De hoc codice es. HitZig, Mel. Nieole, Paris 905, p. 26l-73.

17쪽

Quibus locis infinitivo coniunctionem Sequente enuntiatio primaria affirmativa, quibus negativa sit. Enuntiatio primaria, si a πρ v vel 'ρὶ coniunctionibus infinitivus pendet 70 0eis affirmativa ante πρ v nudam particulam 8, ante πρὶ 0rmulam 2 locis)', 0 locis negativa ante πρ υ particulam 2, ante πρὶ sormulam 8 locis est. In deliciis igitur in hac structura habuit Pausanias enuntiatum primarium affirmati Vum, negativum multo rarius adhibuit. Qui usus neque ab lerodoto neque ab Atticis neque a Polybio aliisque scriptoribus dissert. Iam apud Patrem historiae coniunctioni πριν πρt, a sempersere sententia affirmativa antecedit. Similiter scriptores Attici sententiam affirmativam longe plurimis locis adhibuerunt

t 4lies enunt prini assirinativa. bies vel ter negativa est. 's. Oerster, lib. ali. p. 6. H. Sturii l. l. p. Tret 80, 87. η Apud Thucydide in ut perni ultis locis inlinitivus coniunctionem πριν equitur, ita 10 inodo loci Sententia prim negativa est, tuorum tres soli veram negationem continent. s. Magner . l. p. IPSq.

itemque Polybius y Enuntiatum negativum πρt coniunctioni cum infinitivo c0niunctae non praemiserunt nisi his condicionibus, aut ut negatio non vera esset, Sed rhet0rice adhibita sensum affirmativum augeret, aut ut infinitiVu a coniunctione pendens merae temporis determinationi inserviret. Videamus nunc, qualis in hac re Pausaniae usus fuerit. Exempla igitur, in quibus enuntiati primaria negativa est, singula in medium proferam US. Primum Ι, 2 4 Pausanias narrat Pyrrhum, cum in Italiam expeditionem saceret, elephanto Secum duxisse; quorum adspectu Romanos valde perturbatos esse. Cuius terroris causam in ea re positam esse putat, quod et Graeci et Romani ebur quidem iam ex antiquissimis temporibus, D0 animalia ipsa usque ad illud tempus cognovissent: αυτ οε et θηγια, πρὶ t

dubitet quin sententia subordinata meram temporis notionem, ante Macedonum in Asiam expeditionem contineat 3 Deinde I l4 4 agitur de Epimenide Vate Cn0ssio, qui per

otiveti. nuntiatio a 'ρ coniunctione pendens inservit temporis determinationi, quam diu vates d0rmiverit, et idem valet

Nec aliter se habet locus I, 28 4 Philippides, ut Lacedaemonios contra Persas arcesseret, Spartam missus, Atheniensi-

Apud Xenophontem e l09 Wagner . . p. 2T: 07 exempla Vagnei p. 28 5 vere negativa sunt, s. turm l. l. P. T. Aliud Oratores Atticos l55ies enunt prim asstrinativa, 23ies negativa invenitur, os turm l. l. p. l09 Luelli PasSim. Apud Platonem Lies enunt pri in asirmativa, Gies negativa exstat, os Sturii l. l. p. 26.3 Polybius iiiiiii lutes enuntiatum assii m. bis negat adhibuit, os Bries l. l. P. 20. η Cf. II itinigii et luemneri adnot. ad i. i. d. ol. I l l .Q92.

18쪽

bus nuntium aettulit Lacedaemonios isse prohibit0s auxilio

sensus temporalis clarior est, quam ut de eo Verba faciamus. , Ante lunam plenam Lacedaemoniis proficisci non licebat. Τum locus IV, 6 4 in medium proferatur. Ubi Pausanias obloquitur Myroni Prienensi Theopompum Lacedaemoniorum regem in bello Messeniae ab Aristomene occisum esse reserenti. Argumento asser haec:

est Theopompus in bello occisus esse non potest; nam vixit tum etiam, cum bellum consectum est. Itaque enuntiatio subordinata meram temporis notionem belli inem c0ntinet. Denique enuntiatum a πρὶν ' particula pendens temporis determinandi causa adhibitum est VII, 3 8 Kλα ιαε, tot ca

υ,κ0υυz α πυλ Et et ClaZomeniis et Phocaeensibus oppida non erant ante lonum in Asiam invasionem μ. Ita vidimus apud Pausaniam enuntiatum a et tuo particula pendens antecedente sententia negativa plerisque locis aeque atque apud Ionicos et Atticos merae temporis notioni inservire. At inveniuntur etiam loci quibus ab hoc usu recessit, velut V, 5, 8 πρὶ 6 η circio fetu alicii ti 'Aκtυαvet καλοί Ἀευου γ λός laeti 'υῖε γχη τρέ*mv Iduet. Descriptus est Anigrus flumen, cuiu aquae a fonte usque ad eum locum, ubi Acidas cum eo se coniunxit, tam male olebant, ut animalia in eis vivere non po8Sent. Qua ex re ipsa apparet enuntiato subordinato quodammodo localem Sensum inesse. Neque cum antiquorum usu consentit locus X, 3l 4: ιυ

αulti ' 'Aλθαία κτλ. Penes Althaeam Meleagri fortuna est. Si titionem acceptam intactam sinet, Meleager Vivet morietur, si titionem Althaea combusserit. Actio enuntiati primarii seri non potest nisi ea condicione, ut actio enuntiati subordinati consciatur. Itaque in enuntiato Subordinato aliquatenus condicionis vim inesse apparet.

Condicionalis sensus mea quidem sententia exstat etiam II, 3l,8 mentionem acit Perleget aedificii cuiusdam, in quo Orestes, qui matre interfecta Troegenem Venit, habitasset. Cuius rei explicandae causa pergit: πρt 7α επὶ o αἶμαIt

ola ' δε ξαοθα . Aedificium ei a Troegeniis datum erat, ut ibi Scelere purgaretur in Neque enim quisquam tecto Suo eum excipere voluit, priusquam id est nisi antea purgatu esset. Quibus addendus est locus X, 25, 8. Relatum St, quae Leselies de Aethra Pitthei filia dixisset cum urbe Troia capta Aethra in Graecorum castra venisset, Demophontem Thesei filium ab Agamemnone petivisse, ut sibi eam in matri

dare noluit nisi ea condicione, ut Helena id concederet. Alibi Pausanias ipse, si in enuntiato a πρ v si particula pendente condici0nis vis inest, coniunctivum adhibet. C0user cum X, 25, 8 locum VII, 2 l, es ἔλεr . . . o Sodat a

quidem eius syntaxis eadem erat atque apud Atticos. Ut uno exemplo utar, apud elianum in eadem structura persaepe condicionis vis inest. I)Qualis in sinitivus a coniunctione suspensus suerit. Inquiramus nunc, qui infinitivi adhibiti sint. Infinitivusa oristi, qui meram verbi notionem habet et maxime a certa temporis significatione abhorret, ab Homero δ solus adhibitus est et omnibus nemp0ribus msitatissimus auit. 3 Infinitivus

Ut apparet e verbis se tuentibiis καθίσαντες δε ταυθα αθαιρον καὶ στίων, ε δ αφήγνισαν. η Thouvenii l. l. p. 608. R CL Foerster, tib ait. P. 5. Apud Herodotuni semel infinitivus persecti, bis infinitivus praesentis, ceteris locis inlinitivus a risti exstat, es Foei Ster lib. ali. p. 6 Sturna l. l. p. 78. Brachettius infinitivunt praesentis ter, Semel post πρίν, bi POS πρὶν η particularii, invenit, . l. p. 228 Sil. Apud Thucydidem et Xenophontem infinitivus praesentis invaluit: Thucydides eum is es, Xenophon 394es adhibuit, sed infinitivus aOristi etiam tum

19쪽

praesentis ea sola condicione admissus est, ut actio eius durans vel iterativa repraesentaretur ii Cui ins nitivo simillimus est infinitivus perfecti, quo item actio durans exprimitur. Pausanias quoque in sinitivum auristi longe plurimis locis adhibuit. Ex eis 8 locis, quibus infinitivus a πρ particula pendet, 4 modo infinitivum auristi non

habent. Infinitivum praesentis inveni uius post πρ υ particulam , γ, i, VI, 24, i VIII, 47, 3, post πρ formulam IV, , t Vl, l, 6 23, VII l6, 2 VIII, 36, , infinitivum persecti p0st 'pi coniunctionem , 29, 0 III, 8, 4, 0st πρὶ particulam IV, 8, 5 VII, 5, . Addendi sunt loci VIII, 50, 0 πρὶ et IX, 23, 4 πρ vin quibus infinitivus

ε et κειν, qui persecti significationem habet, exstat. Videamus nunc, qua ratione Pausanias infinitivum praesentis et persecti adhibuerit. Nonnusquam infinitivus praesentis in sententiis iterativis invenitur, si qua consuetudo descripta est velut VI, 23, 'E 6 'Ilλttit et ciet μυημης υμνα alὀv ortu

αρχαι0 ut a ες τους θλη II T=t η ς 'ολυ otu VPt νει- obat 96μί obatu AE et ut o GF at tu ut 1υα tua μαι κα0ΞGTηκΞ.principatii in obtinet. Inlinitivus persecti apud Thucydidem nunquam, apud Xenophonteni ter invenitur, cf. agne l. l. p. 29 Sil. Sturm l. l. p. 90 et 99, Warren l. l. p. 64. Apud oratores Atticos pio lue infinitivus praesentis rarus est. Exl T loel l infinitivum praesentis habent. Inlinitivus persecti in genuinis oratorum libris omnino deest, faveth l. t. passim, turm l. l. p. 112, Gilders-leeuel. l. p. 4TT. Plato inlinitivum ori Sti sies, praesentis 21ies, persectil0ies adhibuit; cf. turn l. l. p. 29. Apud Polybium 6 locis infinitivus oristi, semel infinitivus praesentis exstat, Lirie l. l. p. l. riesus ibidem docet in primo Diodori librorum bis infinitivum oristi, semel praesentis inveniri. Sed tu odii iesus censet is Vir sellen also dat Polybius uni Diodor Isicli in diesem Punkte eliger an Herodot ansulitiessen, mirum videtui. Illi paue Diodori loci, pii bus bis infinitivus oristi, semel insinitivus praesentis eXStat, minime argumento esse possunt, ac ne Polybium luidem hae in re Herodotum imitatum esse puto. Oportet potius in pii rere, lualia singula exempla sint. Etiam in libris Novi Testamenti omnibus eis locis undecimi, ilitibus a πρίν ri particula infinitivus pendet, oristi inlinitivus invenitur. Num Novi Testamenti auctores Patris II istoriae studiosos fuisse putabimus 3 i Sturm . . passim, velut p. 99 Gilderfleeve l. l. 477. η Cod Pa solus αφικεσ θαι lectionem habet, Sed νεῖ superi positum eSt.

Nec secus actionem iteratam invenimus loco VI, 24, , qui

locus VIII, 7, 3. Infinitivus praesentis exstat etiam , 8 6 πρὶ υε ἐς eth

0υ με Stat etλ. Ubi enuntiatio subordinata ad loci notionem accedit et 6υ ροὐ). In talibus enuntiatis, quae localem Sen Sum in se gerunt, alibi apud Pausaniam ipsum infinitivus

V, 6, 7 IX, 4 4. Neque vero ossendit insultivus lavat; nam ut imperseetum ), ita infinitivus huius verbi locuminoristi tenet. Cum antiquorum usu non c0nsentiunt loci IV, 6, VI, 2 l, 6; VII, Hi, , ubi actio enuntiati subordinati ingressiva est, quam ob rem exspectandus est infinitivus oristi. r VII,

In h0c quoque exemplo verbum καθιο et ασθα habet significationem incipiendi: certamen inire μ. Non eadem excusatio est l0co IV, 6 l: πρὶ ὀ 8 oti I-

i θέλησα ἀνορὸς εοσηυίου aut loco VIII, 36, , quem iam Supra p. t protuli. Quae cum ita sint, Pausaniam in hac ratione infinitivi adhibendi ab antiquis recessi 8Se apparet. Aeti durans aeque atque infinitivo praesenti etiam per

secti infinitivo exprimitur locis III, 8, 4 et VII, 5 l, quibus

20쪽

infinitivus α ρ χθα in infinitivi παρει, α signiscationem abiit. Satis est alterum attulisse III, 8, 4: πρ tu a 'Ari καt 69 etpaethu

Agi cum eXercitu adesset . . . , Thrasydaeus eniam proelio victum urbe expulit. μIdem sensus inest loco IV, 8, 5 tit με cu,vτες καt et Izρ DTOt

μηνυθεν zες itωλobeto. Quo loco Pausanias infinitivum persecti adhibuit, ut actionem enuntiati primari evenisse exprimeret, priusquam actio alterius enuntiati consecta ac sinita esset. Ut obiter locos ΙΙΙ, 50 l0 et IX, 23, in commemorem, infinitivus er κει idem valet quod infinitivus persecti tit εληλυθε veti, praeterisse μ, quem turmius ita transtulit: verilossen, orbet se in μ. -)Priusquam hanc quaestionis partem concludam, in medium proferre debeo locum I, 23, 4, quo infinitivus post πρὶ deesse videtur. Perlegeta, postquam apud Graecos arcum in bello non in deliciis habitum esse dixit, haec verba addidit: οκῶ, ε

ο οι μακρου. Apparet infinitivum enuntiati primarii ant-oetetabat etiam ad πρ tu i particulam cogitandum esse. In- sinitivus π6 6 96 adhibitus est. Qui usus neque apud Herodotum neque apud plerosque Atticos invenitur. Sed excusatur Perlegeta Platonis ratione dicendi, qui semel atque iterum infinitivum p08 πρ tu particulam p0nere misit. δ)II. De modis a ριν γῆ coniunctione pendentibus. a De indicati Vo. Indicativus a πρ pendens meque inpud Homerum )neque apud p0etas lyricos δ nisi ter apud Pindarum exstat

ii Quos stipi a laticlavi p. 12.η Stili iii, p. 0 3. Insinitiviis διεληλυθίναι apud Herodotuni, etiOphontem alioSque XStat.

R Sturni l. l. p. 131. Foerster, prior lib. p. l0. si Stui in I. l. p. 52 De Sapphonis draginetitis nuper inventis et de

Tragici et comici eum perraro, semper post apodosin affirmativam'), Herodotus - et Attici raro n0n nisi antecedente sententia negativa adhibuerunt. Unus hucydides indicativo

Sexies post negativam, sexies post assi malivam enuntiationem usus est. Apud oratores Atticos uno loco excepto et apud Platonem enuntiatum primarium semper negativum St. )Polybius, ut iam supra dictum est, modo pOS Tγὶ 8 Oniunctionem omnino non adhibuit. Inquiramus nunc, quam rationem Pausania Observaverit. Indicativus post πρ lies, post pi ter X Stat Actio enuntiati primarii semper praeteritum tempus Spectat. Ante

πρὶν γ in apodosi invenitur oristi indicativus IV, 2, 6;X, 4, 3 X, 22, i, participium , ιέ, l κτηοάνιεvol), plu8- quam persecti indieativus I, 28 l0. β Creberrimus est indicativus impersecti I, ,2 II, 3, 7 20,l V, 2 l 5; VI, 2l 3 VII,

24, 3. Praeterito tempore acti apod0Seos continetur etiam I, 3, 2, ubi optativus oristi exstat; nam cum oratione obliqua adhibita ab et coniunctione pendeat, indicativi oristi locum occupavit. Singultiris est locus III, 3 7 et si a l=u, et sueto,

in exemplo aut indicativus 66υst adhibitus est ἀπ o tituo υ aut X Verbo enuntiati primari θύου ut ad nn coniunctionem infinitivus θοα sumendus est s. Supra p. 20. 'iIn apodosi ante πρι nudum bis imperfecti indicativus invenitur VI, 5, 6 et VII, 6, Praeterito temp0re actio sit

Timothei Persis adnot. 5. Apud Bacchyllidem πριν luituliae locis exStat es Blass. d. III, Lips I904. Ind.). Quorum locorum uno XII, 114 particula adverbii vim liabet, alius XVIII, 38 corruptior est, qualia ut Structura pateat, reliquis tribus X, 72 XV, 3 XXV, 3 infinitivus con

iunctionem equitur.

3 Prause l. l. p. 5, 13, 22, 30. η Foerster, lib. ait p. 2. y Wagner t. p. 37. Sed cf. Warren l. p. 74, quae duo modo exempla affirmativa esse putat VII, 39, 2 71, 5). in s. turni de singulis scriptoribus. Gilderfleeve l. l. p. 479. R Sed os de hoc loco infra p. 25.' Sed s. Hi tetig edit. I, 2, p. 695: post ευκιππίδες lacunam indi

cavi, cum αἱ Βιονυσιάδες καὶ α Λευκιππίδες nimis nude positae esse videantur et Verba τας δε αλλας, quo reserantur, non habeant.