장음표시 사용
21쪽
ad quem enuntiatio subordinata pertinet, quasi prae8entis historici vim hoc loco in se gerit. Qui usus non alius est atque antiqu0rum et apud Herodotum et apud Atticos hac in structura utriusque sententiae actiones ad tempus praeteritum reseruntur i)Εnuntiatio primaria apud Pausaniam aut negativa aut affirmativa est. nuntiato a πρὶ ' incipienti negativa
VI, 2l 3 VII, 24, 3. lipi coniunctione cum indicativo Se quente enuntiatio primaria negativa VI, 5, i, affirmativa VΙΙ,l6, 3 et IX, 26, 2 est. lρ , nuda particula indicativum regensn0 exstat nisi uno loco IX, 26, 2 in reliquis duobus exemplis VI, 5, 6 et VII, I 6, 3 cum tiri particulis coniuncta est. I)Sed accuratius structuram inquirere oportet. Ac primum quidem ad eam accedamus, in qua enuntiatum absolutum negativum est, quippe quam et Herodotus et Attici adhibuerint. Herodotum inter πρι, ε η et πρὶ particulas adhibendas discrevisse Foerster lib. ait p. 2 docuit: Discrimen hoc est, ut in priore structura, quum enuntiatio primaria imperfecto comprehensa dignitatem secundariam habeat, actionis progressu enuntiato a particulis πρι Ιε η incipienti contineatur, ut apte in vernacula lingua coniunctio bis adhiberi p0ssit. Quod in altero exemplorum genere contra est. Hic enim enuntiatio primaria quippe quae indicativum oristi habeat, ut forma, ita sensu principem locum tenet. - Sed ut apud Herodotum in enuntiato πρὶ ' particulam Sequente, quod πρ vnondum plane adverbii vim exuit, temporis notio praevalet, ita apud Atticos enuntiato a 'ρ , particula pendente hic Sensus inest actio enuntiati primarii ex eo temporis momento iam non impedita est, quo actio enuntiati subordinati persecta auti Cs tui in l. l. p. 85, 2, 103, 1l6 l39. - Brachel l. p. 228 29. - Warren l. p. 64. - Gilderfleeve, p. 478 Sq. Πρίν coniunctionen cuni γε di liarticulis coniunctam apud Herodotiani et Thucydiden invenimus CL Foerster lib. ait p. 2. turm App. 85, 2.
ingressa est i Quam ob rem in enuntiato secundario indica tivus oristi exspectatur. Actio ergo nuntiati subordinati Superi0r St, qua non persecta primarii quoque enuntiati acti0 fieri non poteSt. Videamus nunc, qualis in hac structura Pausaniae usus fuerit. lip v I of exstat VI, 5, 6, quem locum perspicuitatis
exemplum non dissert ab ea ratione, quam Foerster apud Herodotum observavit. Ibi quoque progressus acti0ni enuntiato sudordinato continetur. Ut arptu coniunctionis usu eruatur, proferendi sunt hi loci primum , 34 l et v si δη τη 'lρο λιτ . . . χου tu
Oropiam tutam p0ssederunt, cum Philippus eis Thebas dedit.
- ἀπαλλαὶ ea demum re saeta est, quod Philippus Lacedaemonios suis finibus se tenere coegit. Tum V, 2 6 6 πρότερον ἱροξεν sci. υκ οκ0: ἀλοη
adiuvit, Lycisco confisi sunt.
Quibus omnibus locis Pausanias ab Atticorum usu non recedit. Idem usus ab Aeliano quoque, aequali PauSaniae, in hac structura observatus St. )
22쪽
Ubi actio enuntiati subordinati non tanta dignitate est, quanta reliquis locis erat, et magis temporis notioni inservit. Hoc uno loco in enuntiat subordinato plusquetim persectum, quod
imperfecti 0cum tenet, non oriStu eXStat. Temporis merae determinationi inservit enuntiatum sub- ordinatum loco I l, 2 is a lat=αtευς ημος 1a η ἐκ παλαιου, πρtiet apo 6 πρ tu atatar0κλη 'At I vα tot i=ξEu, STtvΞthv υκ lv. Ante Themistoclis dominationem Piraeus ritu Etti non erat. Ergo ut apud Herodotum enuntiatio primaria principem locum tenet. Venimus nunc ad eam structurum, in qua enuntiatio primaria affirmativa est. nuntiatum absolutum et sub ordinatum inter se ita respondent, ut actio enuntiati primarii usque ad id temporis momentum duret, quo actio enuntiati subordinati evenit. Itaque in nostram linguam translata coniunctio signiscationem bis accipit. Hac quoque c0ndicione indicativum oristi a coniunctione pendentem X8pectamu8; quem Pausanias omnibus locis adhibuit. Proseramus locum , 3, 2 κελ ωγηκε ε η γ. ὶ ο ς ηοξ υς Παρα-
ἡ Usque ad id m0mentum temporis libera re publica utebantur, quo Pisistratus, cum rerum p0titu est, neu democratiae secit. - Quia acti enuntiationis primariae aliquamdiu durat, reliquis omnibus sere locis imperfectum adhibitum est,
Nec aliter se habent loci V, 2 l 5; VI, 2l 3 VII, 24, 3.
Quibus ab exemplis non multum dister VII, 6, , ubi 'ριυc0niunctio cum a ii particuli coniuncta Xstat: υ et ειχου πο
soluti sere enuntiati vim inesse apparet; nam sensus hic St: aliquamdiu impetum h0stium sustinebant, tum victi et sugati Sunt. - POStremo inquiramus locum I, 28, 0, quem plerique codices ita tradunt: προτερο ὀ πρ tu i Uria υς α ρει η,
Iam supra ' vidimus quet ερο particulam in sententia affirmativa apud Pausaniam non exstare, si a πρὶ coniunctione indicativus pendeat. Tum cum ceteris locis actio enuntiati primari usque ad id momentum duret, quo actione alteriu8 enuntiati sinitur, hoc in exemplo temporis n0tio multo praevalet, : ante hesei causam in Itaque haud scio, an lectio melior sit codicum Pa - Va , in quibus πρι deest.b De coniuncti Vo. Pervenimus ad coniunctivum. Qui a ripi particula sine α iam apud Homerum et Hesiodum invenitur. 'A particulam primi poetae lyrici addiderunt, quem usum Scriptores Attici plerumque observaverunt. - Apud Herodotum )coniunctivus aut a ripi E particulis pendet aut a Flu 840niunctione, quae nunquam cum v Vocula coniuncta est. Coniunctivus oristi primo solus adhibitus est atque etiam postea principatum obtinuit ), quamquam Thucydides primus), Xen0phon, oratores Attici, Plato nonnusquam coniunctiVo praesentis y p. 10.η Lisi in largine a correctore demuni additurii St.' Oerster, lib. prior. p. 3 sq. Sturm l. p. 25 et p. 48. Ricliter l. l. p. 44. Sturm l. l. p. 57 es huius dissertationis p. 20 not. 5. β CL Sturm de singulis scriptoribuS.' Foerster, lib. ali. p. 3 sil turm l. p. 80. 7 Apud Herodotum Brachettius semel I, 197 coniunctivum praesentis invenit επείρηται), sed adnotat: Observe that, accordin to the generat lyacceptet opinion, ἐπειροuαι has no oris in se in donic It is pretiyclea that the actio of πειρηται is here oristic. Apud Thucydidem semel coniunctivus praesentis, decies Oristi XStat, s Warren l. p. 74. De ceteris f. tui in p. 93. 104, 1l8 l33.
23쪽
usi sunt Aetio enuntiati primarii semper praesenti aut suturo temp0re continetur quam negativam esse necesse est, cum in ea structura haec condicionis vis insit acti primarii enuntiati fieri non p0test, nisi actio enuntiati subordinati persecta St. Videamus nunc, qua ratione Pausanias usus sit. Coniunctivus hac in structura I locis invenitur 6 locis a st αυ
A addere πρὶ γη coniunctioni etiam Pausanias evitavit. Qui usu omnibus temporibus videtur valuisse, ut in Novo estamento, quo duobus locis coniunctivus 'ρὶ γ coniunctionem sequitur Luc. 2, 26 22, 34), et apud Aelianum. Actio enuntiati primari uno loco V, 4 5, de quo infra agetur, X- cepi negativa est et aut praesenti aut futuro tempore continetur.
Εnuntiato a πρὶ α pendenti antecedit indicativus praesentis I, 8, 4 V, 27, 4; VIII, 6 5. Nonnusquam similiter utque apud Ilerodotum et Thucydidem apod0sis ipsa a verbo pendet, cuius actio ad praeteritum tempus resertur, velut
Παρεχε adcit 90v laci. Similis est locus V, 3, 4, quo ap0d0sis per et inducta est. Praesenti tempore continetur actio enuntiati primarii etiam VII, 27, 5 tit 6 2 et v T0λtzειαν II μα- PDI T90 IS90 καθε azηκα Ουοε ut, arptu duci P 'ευ Iuba tu. Nam hoc loco Pausanias consuetudinem aliquam suae aetatis descripsit.
Enuntiationi πρ coniunctionem sequenti in apodosi indicativus praesentis antecedit V l6 8 et V, 4 5, participium praesentis VII, 3, 0. Ad futurum tempus pertinet actio enuntiati primari IX, 3, 2 Epamin0ndas aliique legati a Thebanis Spartam missi ab Agesilao rege interrogati sunt, es κα et πολtυ
A sententia, cuius actio ad praeteritum tempus refertur ἱλεIav), pendet infinitivus suturi VII, 2 l, 3. In enuntiato subordinato apud Pausaniam non aliter atque omnibus temporibus coniunctivus oristi principatum obtinet, quod significatione, quae huic structurae inest, postulatur: actio enuntiati primarii seri non potest, nisi actio alterius enuntiati perfecta est. Quod ad demonstrandum prosero
esse, nisi ante arma Herculis et os Pelopis attulissent. μNec alia ratio est loco V, 27, 4. Exemplum in qu a πρὶν coniunctione coniunctivus pendet est V, 6 8 ου πρ0zερο v
καθ ὴρ ovet α Non id faciunt, nisi antea . . . aqua Sepurgaverunt μ. Quibus Xeniplis inter se comparatis simul apparet Pausaniam inter μι α et πρὶ γ particula cum coniunctivo coniunctas discrimen non fecisse. Coniunctivus praesentis invenitur I, 8, 4: agitur de Serapidis templo, quod Memphide erat, anctis8imo: ες odeto
θα ettet o si. Cum omnibus ceteri locis praeter illum V l4 5, de quo mo agetur, coniunctiVus auristi a coniunctione pendeat, hic quoque coniunctivus dant os mihi quidem videtur mutandus
Priusquam coniunctivi usum relinquam, sacere non possum quin pluribus tractem locum V, 4 5. Pausania postquam narravit Phidiae p0steros ab leis id munus accepisse, ut Iovis Olympii statuam servarent et purgarent, pergit: υz0t
nem αρχω vetat codices M a Ll, Ag habent; αρχοντα indicativus exstat in codicibus ab a P R. Hiigigius locis V, 6 8 VII, 2 l, 3; X, 3, 2 collatis coniecturam Corais
24쪽
Indicativum cum πρtv I 0niunctione coniunxisse, si hic ensus Structurae inest actio enuntiati primari usque ad id temporis momentum durat, quo actio enuntiati subordinati evenit. Neque vero hic l0cus continet hunc sensum usque ad id momentum acriscant, cum statuam purgant. Itaque lectio codicum ρχ0vrcit, quam Spiro recepit, reicienda est. Neque coniunctivus h0 loco cum Pausaniae ratione dicendi consentit. Nam ut in ea tructura, in qua coniunctivus a πρὶν γ Vel t=t avparticulis pendet, condicionis vis invenitur, quam ob rem apodosis negativa est, ita in hoc exemplo enuntiati primaria affirmativa maiore dignitate est enuntiato sub0rdinato modo determinatur, quando vel potius quotiens sacrificent. Itaque infinitivus exspectandus erat. Conseras , I6, 2 vuv a
καρπον. Sed quamquam res ita se habet, lectionem αργο vetat reicere Vereor nam Pausanias ne in ceteris quidem structuris eandem rationem semper observavit; neque aequales eius inter Singulas Structuras tam accurate discreverunt. Ut Xeniploutar, Aelianus quoque V. H. 66 l coniunctivum p 08t πρὶ coniunctionem adhibuit, quamquam enuntiatio primaria negatione caret et in sententia subordinata magis tempori quam condicionis vis inest. - Denique Corais coniectura αρξ ovetat examinetur. Coniunctivus praesentis in verb0 ἀρχε v adhibendo non tam inauditus videtur esse, cum hoc Verbum per se ipsum initium actionis exprimat. Eadem de causa Pausanias loco VII l6, 2 infinitivo praesentis ἄρχειν
VSum 8Se iam supra i commemoravimus. Itaque lectionem ἀρχ ovetat retinendam SSe puto.
e De optati Vo. Restat ut inquiramus, qua ratione Pausanias optativo usus sit. Mut 0dus a πριν particula pendens omnibus temporibus perraro adhibitus est Invenitur cit Homeri clibris semel ),
Τhe0gnidem semel ), apud S0phoclem quinquies, apud ceteros tragicos et comicos nunquam r). Herodotus item eo plane abstinuit ), hucydides bis, Xenophon septies, oratorum iticorum Isocrates bis, Antiphon semel si sunt, septies apud Platonem 3 , apud Aristotelem nusquam exstat. Apud qu0s enuntiati primari actio semper negativa est et plerumque a Sententia pendet, cuius actio ad praeteritum tempus resertur. nuntiato subordinato aeque atque in coniunctivi structura condicionis vis inest. Apud Pausaniam quoque optativus, atque is quidem Semper
a oristi, perraro II, 5, i III, 5, 8 IV, 4 l V, 2I, 5 in hac
structura invenitur. Omnibus quattuor locis πρ υ 0niunctio cum coniuncta et enuntiatio primaria negativa est. Tribus locis enuntiatum primarium a verbo pendet, cuius actio ad praeteritum tempus resertur, velut II, 5 l: antecedit in priore sententia λεὶ ου atv ethur 6 7ὰρ totiret, εις τὶ Ζευς ηρπα
intellegit sensum enuntiati subordinati condicionalem esse eis VII, 2 l, ) Nec aliter ses habent loci IV, 5, 8 et V, 2 l, 5, quo ex loco apparet, quant0pere Pausania enuntiata πρ coniuncti0ne pendentia in deliciis habuerit; nam duas enuntiationes a πρ tuo particula incipientes ita adhibuit,
tribus locis in apodosi insultivus futuri exstat. - Uno loco VI, optativus a πρὶ coniunctione pendet oratione obliqua non adhibita. Ubi agitur de Sostrato pugile quodam, cui cognomen 'Aκροχερο tetri erat. Cur illud cognomen accepisset, Pausanias inisee verbis Heclaravit: παρα λαμ δανυμενος adp
25쪽
tiati subordinati praeterit tempore repetita repraeSentatur, quam ad rem optativus idoneus est. Condicionis vis hoc quoque loco in enuntiato a coniunctione pendente inest.
il=6zερου-l apud Pausaniam lotes coniunctionis vim induit. Quae orationis solutae videtur suisse. Primus adhibuit eam Herodotus septies decies), apud quem coniunctionem aut infinitivus aut indicativus aut coniunctivus sequitur in Apud Atticos rarior est Thucydides septies eam adhibuit eadem ratione qua Herodotus. - Apud oratores Atticos, quorum in libris etiam rarius invenitur, solus infinitivus pendet a coniunctione uno excepto Antiphonte, Thucydidis magistro. In libris Xenophontis putερου- particula n0 iam coniunctionis temporalis vim habet, sed merae comparationis notioni inservit. 3 omnino non exstat in utroque Sacro Codice, apud Polybium Aristeamque. - At invenimus eam apud posteros, ut Philostratum secundum in Flavium Iosephum ), Arrianum J, Plutarchum '), quin occurrit in epistulis Synesii. ')Videamus nunc, qualis Pausaniae usus suerit. In apodosi affirmativa bis verbum cum πρ praepositione compOSi tum adhibitum est semel infinitivo IV, 26, 3 προ- Ξ σημαινεν), Semel
Ilisinitivus novies, coniunctivus quinquies, indicativus ter particulam sequitur turm l. pp. 73 sq. 147. - Bracheti, App. 229 et 232. η Inlinitivus quater, indicativus is, coniunctivus Semel a coniunctione pendet turni, p. 7. - Warren, App. 65 et 5. Cf. turm l. p. l23. - tener t. p. 70, not. 3.' Sturni, p. 107. - Προτερον solum adverbium nonnusiluam ex Stat, Vendi anil,
l. l. p. 2l2. - elimid, l. l. IV, p. 86. 7 Velut Anti tu Iud. 10, 2, I, ubi coniunctivus e luitur Particulam.' R. Grundinanii, Quid in elocutione Arriani Herodoto debeatur, diss. Lips. Berol. 1884 P. 64. velut Camill 24 α iis.)i' velut p. 132 ed. Hercher, pistologr. r. P. Tib): ου προτερον μεν
indicativo X l5,2 προ- εο λυ, ε, sequente. in coniunctione pendet aut infinitivus aut indicativus, nunquam
Infinitivus pendet a coniunctione 6 locis. Quibus omnibus acti enuntiati primarii affirmativa est et ad praeteritum tempus' resertur. Indicativus oristi exstat , , 3; 4, 6;
32. 0, imperfecti IV, 26, 3 vel plusquamperfecti VII, 20 4
Nam participio t=7α ογ, avo praeteriti vis inest. Infinitivus a προτερο v-η particula pendens Semper a oristi est. 4 locis enuntiatum subordinatum merae temporis notioni inservit, ut , ,3 καὶ Θεσοαλω ἐνανri ἐπυλῖμηa αυT90IS90 ε et η ἐλα Iat o Mη66v ait 'Eλληνα et , Bellum gesserunt
ante Medi in Graeciam invasionem μ. Nec aliter se res habet l0co VII, 20 4. Digni vero sunt qui in medium pro
ες lελοποννησι καθ660 et X, 32, 0 7ενεα ε με εvεσθαι lat πρ0zεγ0 ἐς et χεῖρ0 ἔτρε ε ὁ α uti, et L γ Ti. ορεα. Quibus mera temporis determinatio apertissima est, quod id spatium quod inter utriusque sententiae actiones est certis finibus includitur IV, 26, 3: vicit et si X, 2, 0 7ενεα μια).Loco X, 32 l collocatio vocabulorum inusitata est: προτερου particula ab γ vocula compluribus vocabulis seiuncta post enuntiatum subordinatum est posita.
Reliquis duobus locis VII, 27, 2 et X, 4, 6 id unum ex
pressum est actionem alterius enuntiati prius accidisse quam alterius Satis est protulisse alterum X, 4, 6 Pausanias narrat Themistoclem, qui pugna Salaminia commissa Delphos venisset, ut Apollini partem praedae dedicaret, a Pythia im-λ Queni sunt Herodotus quoque exhibet, s. I, 9 φθάνω et II, il
προ- αναισιμωμένω), Bracheti, l. p. 2IT.' Apud Herodotuni quoque enuntiatum primarium semper ad praeteritum tempus resertur, cf. turm l. p. 147.
26쪽
peditum esse, quominus hanc in templo collocaret. De causis huius saeti, quod eo mirabilius erat, quia deus praedam eiusdem pugnae a ceteris Graecis dedicatam acceperat, duae opiniones
quoque Graeci a deo repulsi essent, si priusquam praedam deponerent, deum interrogavissent. μb De indicati Vo. Indicativum a πρυτερου-l sormula pendentem T locis invenimus. Quibus addere non dubito locum I, 30, 3, qu0 0n adverbium 'Foeta μου, sed adiectivum πρόzερος cum i Vocula coniunctum est 2 ωκράetri et u προ et ερα υκet 8 il λάτω ἔμελλε v
His quoque omnibus locis actio apodoseos affirmativa est et praeterito tempore continetur. Exstat oristi in
re Pausanias longius processit quam Herodotus et Thucydides, apud quos coniunctionem ut 0risti aut impersecti indicativus sequitur. ) nuntiatum subordinatum merae temporis notioni inservit. Quod apparet vel ex hoc exemplora 3l 5 εο et Oa Κόλα υος υιρυς νομα πρόetερ0 8 Κεκρ0ς ἐδασιλευοεν, tu ot lup=tuo uoto λε' qua tu, ἄρ caveto: Ubi enuntiato a coniunctione pendente expressum est, quibus temporibus Colaenus regnavisset
I e hoc loco es infra p. 33. η CL Bracheti, p. 229. - Warreti, P. 75.
33 ante Cecr0pis regnum). Simillimi sunt loci VII, 20, 6 et
laetiυ 'Abηυῆ ἄ7αλμα ξυ η υυ κ=6πῆλε t. r Ubi spatium intermissum aeque ac locis VII, 2, 2 V, 2 l l 8 X l5, 2 vocabulis πολλοις et Eoi determinatur Wieseleri coniectura πρότερ0vv0lit ad Su et Eat T=t 8 υ 'λliti Pausaniae rationi dicendi repugnat. Priusquam autem hanc quaestionis partem concludam, obiter de collocatione particularum πρόet ερο et g nonnulla dicenda Sunt Herodotum has particulas seiungere solitum esse turmius l. p. 46 observavit. Non idem est usus Pausaniae, apud quem plurimis loci πρεtερον et i particulae continenter exstant
I, 3l 5; IV, 26, 3 V, 2I, 8 VII, 2, 2 20 4 X, 4, 6; ib, 2), ter particula et intermissa est VII, 27, 2 IX, 3, 2 X, , 3),
compluribus vocabulis seiunctae sunt , 26 6 VII, 20, 6.L0eum X, 2, 0 ob inusitatam particulae πριet εγο collocationem iam supra in medium protulimus. )
4 aetερου-' particula 5 modo locis invenitur, quibus actio enuntiati primarii, quod semper subordinato antecedit, affirmativa est et praeterito tempore continetur. Adhibitus esta0risti indicativus I, 7, 6; ΙΙΙ, 27, 8 X, , , participium
27쪽
Εnuntiatum subordinatum, in quo semper indicati Vusa oristi invenitur ii, tempori determinando inservit, velut I l7 6:
a civeto E 'Abηυα c. nuntiato ab aetερου- pendente determinatur, quando hesei templum aediscatum sit: post invasionem Persarum μ. Tribus locis aeque atque in πρό etερ0v- formula patium temporis, quod inter utriusque enuntiati actiones est, accuratius designatum est V l6 l 'εrεται h
X, 7, 7. Pars II. De coniunctionibus quae significant p0Snquam,
cum, e quo. μPerventum est ad secundam dissertationis partem, in qua praecipue illae coniunctiones tractandae Sunt quae respondent nostris Daclidem, ais Exstant apud Pausaniam hac signiscatione particulae Ac artat, natos rivi κα, et S. Simul cum his particulis eas strueturas tractabimus in quibus aut nonnullae harum particularum cum, particula in unam c0ncrescentes si πάυ, επε tuti v aut πότε coniunctio actioni iteratae designandae inserviunt. Accedunt ad illas particulas formulae ἀο υ, ἐξ υ, εξ et ou, quae locum coniuncti0num tenent. De his omnibus coniunctionibus nondum tam accurate actum St, quam de πρt particula, atque inprimis adhuc desunt dissertationes quibus demonStretur, quali usu earum
i Apud Thucydidein sente in sinitivus ab στερον - γ' sorinula pendet VI, 4, 33, es. Sturm l. p. 75 et Warren l. p. 75. η Particula στερον - η ain supra p. 33 tractata St.
per Saeculorum seriem suerit. Itaque hoc in capite id unum Spectavi, ut usum Solum Pausaniae investigarem et obiter cum usu Herodoti et Thucydidis conferrem, quorum Perlegetam studiosum fuisse constat. Τ)
Ac primum quidem ad o coniunctionem inccedamus. )Dis scillimum est diiudicare, utrum huic particulae temporalis an causalis vis insit, praesertim cum illae duae significationes saepe inter se mixtae sint. Soli causae notioni particula mea quidem sententi his locis inservit Ι l2, 2 l7, 3;
I9 7, quam ob rem hoc loco tractandi non sunt Aliis locis,
ut II, 8 6 26 5 III, 22, 2 IV, 4, 8h V, 8, 4 IX, 5, 9; 4, 2
vis temporalis praevalet, ut in numero enuntiatorum temporali uni haberi possint et habeantur. 'sti coniunctio temporalis 292 locis invenitur. βx Coniuncti bis cum et άχ taetet
iuncta est, ceteris locis nuda X8tat. - Εnuntiatum a coniunctione pendens aut enuntiato absoluto antecedere aut in id
In p0d is Saepe particulae quae reseruntur ad c0niunctionem inveniuntur, uti CL sundine l. l. et ischbaeli, tela Stud. Ol. XV, p. 161 - 19 l. ' De Thucydidis usu praeter Winifredam arren egit h. Wisen, De vi et usu particulae cis apud Thucydidein cominentatio, Diss Lund. Hauniae 1862. y Si in una paragrapho complura exempla exstant, haec minusculis a b c additis discrevi. Quo uno loco vis cauSalis apparet e vocibu τουτων νεκα in apodosi positis. β IIerodotus et Thucydides quoque hanc coniunctionem persaepe adhibuerunt, ille loetes Bracheti, p. 232ὶ hic 240 ies Warren p. I, 763. η Similiter Polybius sormulam ως θαττον adhibuit, L Bries, p. 13.3ε
28쪽
quo magis ostenderet perfidiam Aristocratis, qui non in pugna fugisset, sed ipso initio proelii Areades abduxit. Inquiramus nunc, quales actione horum enuntiatorum Sint. In Herodoti libris a coniunctione et pendet praecipue indicativus, etiam infinitivus, coniunctivus, optativus '), in Thucydidis libris solus indicativus. - Apud utrumque actionem enuntiati subordinati semper inpodoseos actioni antecedere
Winii reda arre et Brachettius contenderunt.' Quae res digna est de qua nonnulla verba sant. Discernunt illi pure an partia antecedenee μ. Partia antecedence eis structuris inesse putant in quibus actio enuntiati subordinati ante coepta etiam tum durat, cum ap0doseos acti sit velut huc. III,
et κα τρέπου Itu Concedendum est actionem includendi iam c0eptam e SSe, priusquam actio προ In laetoso seret At mea quidem sententia ut in h0 exemplo ita in ceteris talibus structuris magis interest eas duas actione etiam eodem tem-p0re seri quam alteram prius coeptam SSe. Quae cum ita sint, in hae dissertatione talium structurarum actiones quasi eodem tempore saetae tractatae sunt. Pausanias post ut particulam semper indicativum adhibuit duobus locis exceptis quibus, ut in ratione in directa, infinitivus sequitur. VIII, 53, 2 λς ο ἄρα καὶ ς riv
3 Braelieit, i. 229 Sil. 232. V Wamen, p. 65, 6s; i5 76. in Braeheti, p. 213 Vari en, P. 46-49. η Ceterum hac re concessa dubito, num omnibus locis actio enuntiati ab co particula pendentis antecedat, s. huc. II, 92, 3 ἐπὶ δε τῆς Λευκαδίας
νεως η περὶ την ολ γιάδα κατεδρο, ιμο κρατης ὁ Λακεδαιμονιο πλίων, ως 1 ναυς διεφθειρετ ο, σφαξεν αυτον. Ubi naufragium coeptum est, priuS luam Timocrates manus sibi intulit, at durat etiam tum, cum illa actio consecta est. Ex Stat ergo illa structura, tuam inis recta arrenipsa insertiora lappellavit. - Locus II, 21, 3, luem, Warren in numero enuntiatorum temporalium habuit, mihi merae causae notioni videtur inservire Thucydides antea dixerat Lacedaemonio us lue ad Acharnas ProceSSiSSe οι τε 'Aχαρνης οἰομενοι παρα τισιν αυτοις υκ λαχίστην μοῖραν iναι 'Aθηναίων, ως Drων η γη ἐτεμνετο, νηγον την ἔξοδον μαλιστιι AcharnenSes Sua Serunt et admonuerunt, ut hostibus obviam iretur, quod sine eorum vastabantur. Ut ex Herodoti libris exemplum asseram, III 85 ως ἐγίνετο x νυξ, των θηλεων πιτων μίαν . . . αγαγων ἐς το προαστειον κατεδησε καὶ ἐπνὶγαγε ὁ Λαρείου Ἀπον. Ego quidem actiones eodem tempore fieri puto sisHei Anbruch de Nachi. )
29쪽
His duobus locis actio enuntiationis secundariae antecedit actioni primariae. Oratione obliqua essectum est, ut in enuntiato Sub ordinato aeque atque in abs0luto accusativus cum infinitivo vel infinitivus adhiberetur. Quae modorum attracti insolita, ut non exstat apud hucydidem, Xenophontem, Polybium ), ita ab Herodoto adhibita est, velut I, 6 0, 6 αγα litv
Pausaniam, qui Herodoti studiosissimus suit, hanc quoque
Si coniunctionem sequitur indicativus, actio subordinati enuntiati aut apodoseos actioni antecedit aut eodem temporest. Antecedit actioni apodoseos plerisque locis quibus a particula , pendet indicativus oristi. Qui aut ingressivus est, ut III, 4, : Κλεομενης a M 'ασιλευοεν, αυettκα ξοεδαλε ἐς et v 'Αρ76λiοα , ais aber leomenes Unigge Worde War μ, aut essectivus, ut I, 3 l: ὀet 6 ὀ lυρρος,
y Εxeepta sui it hoc loco ea exelii pia in litibus γίνεοθα verbii in particulain se luitur si piae infra tractabuntur et ea in litibus coni plura verba a coniunctione pendent, quoi uin alterii in OriSto, alterum alio tenipore continetur. y Qua in paragrapho invenitur etiam tertiuin exemplum cia ἐπανηκωνε Σικελιας ηττνηθη, πρωτον διεπεμ φε γραμματα κτλ. Sed HitZigium secutus, qui id ab interpolatore additu in esse putat, ab hac quaeStione exclusi.
sub0rdinati actio ipsa etiam is is locis quibus plus quam-- persectum a coniunctione pendet, etiamsi saepe status actione effectus durat, cum fit actio primariae sententiae,
37, 3 Iυυε λεκτοὶ - Accedunt loci quibus a0risti et plusquam- persecti indieativi ab eadem particula pendent IV, 29, 3 ζ
κΞῖ ut 10 ut 0υς 1άλη. Hoc numero habendus est etiam VIII, 50, 6: υς iiii κέ 0 στρατη70υvet ὁ χρό96 κα ἄρχει ἀλλ0 et uv'Aχα tu υ' γη veto citu it de Κρη triv ta' i. Nonnusquam imperfectum coniunctionem equitur, quamquam actio subordinati enuntiati antecedit absoluti actioni. I, 23 9 κα tit sc Thucydidi titii o*0vr diveti, si, καzat St, 'vi latii Ozi 0 πυργω πυλ 1, 3 hiettuωv. Apparet hucydidem inter sectum esse, cum Athenas revertisset; nam Athenis sepultus est. Quod non offendit; nam imperfecto verbi fucit et imperfecti et oristi vis inest i Eodem tempore continentur nonnullis locis verba sentiendi aut dicendi a particula tu pendentia, ut IV, 6 6 δε εο afuttit ὀet λς α
30쪽
IV, 22, 2' ἐοθάυο vetu); VII l5, 3 επυνθανε et ο); 5 5 απτ ίελ- λε τοὶ ΙX, 4 γ κουε). Quibus locis oristus X spectatur. At scriptor, quod iam in animo habuit id quod actione efficitur, imperfectum adhibuit: Messenii, cum comperi SSent cum Seirent . . . conVenerunt. Quae structura in lingua Graeca non insolitat etiam apud Herodotum hucydidemque exstat. I)Natura duplici' verborum κρατειν , vincere et Victorem esse m vicisse μ et ρευIε tu , fugere et in suga esse fugisse μ impersectum declarari potest his locis: I, 20 4:
cum urystheum fugisset, migravit ad Ceycem amicum μ.Αctio enuntiati sub ordinati antecedit alterius actioni etiam II, 28, 5 Axii*0vetri 6 Κερυvri με tu κα et ελα Ἀδανε v, v It=Ξt ναὶ cub. Ubi aetio occidendi tam celeriter subsequitur actionem assequendi, ut eodem sere tempore videantur seri, quam ob rem imperfectum adhibitum est. Altera condicio est, ut utriusque enuntiationis actione Se0dem aut sere eodem tempore sant. Qua in structura longe plurimis locis a coniunctione pendet impersectum 58 0eis). Verbi obviένα imperfectum exstates, 4 4 IV, 7, 5 IX, i ue, 9;X, I, 9, verbi προ ευαι II, 23 Ph. Prosertur locus I, 4 4 ue
lleto λεμ. αἰου 'E . t TE A Ibateth ναο λευε tu, I, 2 l, 2 VII, 26, 2;IX, 3 l. Reliqui loci, quibus impersectum coniunctionem sequitur, hi sunt: