De usu coniunctionum temporalium qualis apud Pausaniam periegetam fuerit [microform]

41쪽

29, 5; t,4 2. Cuius oristi ueti plerumque eodem tempore sit quo actio

miserat ille se id signum daturum esse, ubi primum essu gisset. Similes sunt loci , 29, 3 II, 3l l V, 0, 2 IX, Υ, 6 X, 3, 6; 5 l l 5, 2. - Ιllis A locis quibus imper

Nolui ullis locis coniunctioni iv κα, Si impersectum equitur, significatio solange als inest, ut III, l6, 2 κα Sc. 0 Attia κουρ0 t)

, Sohinge als μ. Qua in re Perleget nihil novi atque inauditisecit; nam et et et ivtκα particulae hac significatione iam apud oratores Atticos in usu sunt, ut apud Andocidem, Isaeum tir ), Ly8iam Geta), Demosthenem i)Duobus locis in enuntiat subordinato indicativus praesentis X8tat. Quorum alter est IV, 32, 2 Σα d 6αυ h 6υ

ac et iv πυλιν. Quod praesens 88 historicum ex ipso participio

d εου. Ubi in enuntiato sub ordinato actio praeterito tempore semel acta exstat, qua de causa indicativus oristi X- Spectandus est. Quae ratio persecti et oristi promiscue adhibendi in serm0ne vulgari tituli dialecti non raro invenitur i)In apod08 quoque oristus principatum obtinet. Cuius

X, 28, 4 28, μ' 'L Omnibus his loci sinoristo actio praei rito tempore semel facta Xpressa est excepto uno loco IX, 27, quo oristi indicativo v particula addita est, qua ii realis modus designaretur. In sinitivus oristi in orati0ne obliqua

invenitur I, 23, 5 27, 2 II, 3l l III i5, 6 26 8 IV, 32 8; VI, 3, 5 III, 26 l3 VIII, , 6 8 2 34 3 36, 2 IX, 3, 5;l7, 3 X, , 8 25, 8 32, 7 34, 2. Ad infinitivum pertinet

a participio oristi pendet. Quod in structura genetivi abs tuti exstat II, 32, 7 VIII, 53 l X, 3, 6, cum sub Stantivo coniunctum est , 7, 3 29, verbo dato*α tutiua pendet IV, 5, 4, 8ubiectum adhibitum est I, 9, 3 esut 6 ετ' ἄλλ' i

42쪽

tinentur, tamen tempus praeteritum actionis oristi participiis determinatur. Ad oristum accedit indieativus praesentis

hist 0rie ΙΙ, 29, 9 ΙX, 8 6 li 4 et imperfectum iu Iovet 0VII, l0, 2. Aetio durans impersecto expressa est II, 32, 3; III, 6, 2 24 6 VI l0, 2 IX, 7, 5 23, 5 40 4. Cuius l0cum tenet infinitivus praesentis in oratione obliqua VI, 2 l li:

It Et αυettitet v πα, eto ς, itemque VIII, 25 5 X, 29, 5. Loco VIII, 39, 3 indicativi praesentis historici et impersecti una apodosi continentur. Iam in et coniunctione tractanda p. 59 vidimus enuntiatum subordinatum nonnuSquam ad vocem vάθημα pertinere, quae vim participii vetetS Hvhabet. Eundem usum invenimus etiam in truci particulaestructura, ut V, 24, 3: 6 υα6 6 2aeti iv aettet οὐ 2Iάλ6υ

est qui in medium proferatur locus II. 8, 2: t a m et tiatiueto

Venitur. Neque a sermone vulgari aliena suisse, sed in eo per Saecula conserVata Videtur esse, quoniam etiam nostra aetate in sermone Graeco Vulgari Xstat. Pausanias eam ter adhibuit. Uno 0e ex his V, 5, 3 formula cum I particula coniuncta est. nuntiatum Sub ordinatum semel succedit abs0luto IV, 5, 3), bis in illud immissum est IV, ii 5 V, I, 2). In apodosi Xstat vetetulici particula IV, ii 5. In sormula duae significationes insunt: ἡsei de Zeit, a seit et ais, naclidem μ. Illam Signi-seati0nem formula l0e V l, 2 habet: κα I pia tu, ρ' o et v

N0nnusquam significatio se it inest etiam 1 0rmulis et ob et ξ in υ ' Quas Perlegeta adhibuit singulis l0cis. ἐζ υ

De coniunctionibus quae significant donec, dum μ. Restat ut inquiramus, quo modo Pausania eas coniunctiones adhibuerit quibus inest significatio bi8 80lange alS, walirendμ. Exstant in libris eius particulae a ti, o et,ca τε, 1 Sχρι, χ=t; ad qua accedunt ea nuntiata quae per Voce oo0 χρυ vov) tia ' ' σου introducuntur. Qualis harum particularum usus apud alios Scriptore suerit, accuratissime docuit Albertus uelis H).

43쪽

Pronomen relativum neutrius generis cum ala praepositione coniunctum iam in Homeri carminibus in coniunctionis vim abiit, quae signis eationem bis ' in se gerit. Omnibus locis quibus apud illum exstat, κε particula addita a c0niunctione pendet coniunctivus uno loco excepto Il. 5 70, quo Optativus exstat actioque ad suturum tempus spectat. J Neque aliter se habent illa duo exempla quae apud Hesiodum et in hymnis Homericis inveniuntur. - Tum coniuncti te occurrit in Herodoti libris Ubi ratio illius particulae adhibendae multo amplificata est. Aetio non modo ad suturum tempus Spectat, sed etiam longe plurimis locis praeterito et bis praesenti tempore continetur. Post Herodotum illa coniunctio evanuit: neque adhibita est a seriptoribus Atticis 3 neque ab eis auct0ribus qui tituro dialecti temporibus erant, nisi ab Apollonio Rh0dio, quem Homeri imitat0rem suisse inter omnes constat. Quo magis mirandum nobis est, quod particula apud Pausaniam revixit, neque sacere possumus quin sun dtnero assentiamur, qui Pausaniam illam particulam ex Patris historiae libris usurpasse dixit '), praesertim cum etiam Appianus Ierodoti studiosus ἐς ti bis adhibuerit.', Videamus nunc, qua ratione Pausanias illa particula usus sit. yi Quae invenitur in libris eius vites. nuntiatum a coniunctione pendens aeque atque apud Homerum et Herodotum post enuntiati0nem primariam positum est. nuntiatum primarium negativum est locis V, 4 4 29 7 V l8 8 VI, 6 8;

' Ibidem p. 40, 1. Loei sunt Hes opp. V, 30 et hymn. in Apoll. V 50 l. A quibus differt locus tui invenitur in hynino in Minervam XXVII,

14 Ubi uelis ius, iure mea piidem sententia, εἰσοκε particulam in εισοτε coniunctionem iermutavit.

7 Psundinerus putat ἐς o particulam non modo temporis, sed etiam causae notioni inservire Proseri locum II, 29 7 ... υτε Πελοποννησίοις υεν ὁ θεος, ἐς ο ἐς ελφους απεστειλαν quam ob rem Delphos miserunt , sed etiam hoc loco temporis notionem habet.

VIII, 42, 5, omnibus ceteris assi mativum. Semel I, 27, 0 in apodosi sormula ἐς et Ootivo a XStat. Ceteroquin usu qui apud Herodotum observatus est in Perlegetae libris valde coartatus invenitur; nam omnibus locis actio ad praeteritum tempus refertur. Qua in structura iam Herodotus in enuntiato primario indicativum impersecti, in secundari0 auristi perpaucis locis exceptis - adhibuit, id qu0 exigitur Sensu; nam actio primarii enuntiati durat aut, si negatio exstat, prohibetur usque ad id temporis momentum quo actio enuntiati secundari ingressa aut persecta est. In enuntiato primari imperfectum s)ies invenitur, ut I li, eti

tenet septies in sinitivus praesentis, in I, 43, et αυ et v

In enuntiato coniunctionem sequente plurimis l0cis 25

indicativus oristi exstat Ι il 5; l, 6 23 l 23, 2;27,l0 II, 4 4; 8, 4 2l, 6 29 7 30, 7 3l, 8 32 8 33, 4; IV l l l 6, 4; 8, 4; 8, 5 V, 2 l; 8, 8 VI, 7, 4; VII, , 5; 2,li VIII, 23, 7 IX, 25, 2 X, 35 8. Qui idem valet indieativus praesentis historici iuvenitur septies I l6,2 4 , 7; II, 5, 8 IV, 9, 3 VII, 3, 5 VIII, 2, 5 IX, 20, 5.

Quamquam Pausanias ab hoc Su 0nnu Squam receSSit. In apodosi exstat octies indicativus auristi I, II, 6; 6, 2;

27, 0 II, 4 4 VI, 7, 4; VII, , 5 VIII, 23 7 IX, 25, 2.

Qu08 0eos singillatim spectemus primum II, 4 4 'αο λεὼς

44쪽

iure adhibitus est, a Pausania, qua erat brachyl0gia, ad

ἡ Morbus seminis incidit et eas tam diu vexabat, dum Pythia iussit te. Itaque verbum, quo acti duran eX- . primitur, X artarao a cogitati0ne depromendum est. - Similis est locus IX, 25, 2: ευ et Σγα πEvtiri σε Sc. Avet 0γη ξλκε tu

actionis Xprimitur, sed non 80lum e0nsilium cepit, sed etiam tam diu studuit id perseere, dum ei contigit. Aor isti ingressivi in ap0d0si inveniuntur his quoque l0cis: l l l 6 κα Ar μὴ et=in ἐκδαλω Mακε 60υια ηοξεν, ἐς

Quibus locis scriptoris inprimis intererat dicere illos viros omnino regnum SSecuto esse, et deinde demum, quam diu id regnum obtinuissent. Velut Ι, i 6 Pyrrhum regem Epirotarum aliquamdiu etiam in Macedonia regnavisse magis eius intererat dicere quam quam diu rex suisset. Itaque actionem durantem c0gitari oportet. - Quae cum ita sint, l0e I l6, 2 Siebelisium sequi nol0, qui lecti0nem codicum M et a Jα-atλευε recepit; nam hoc quoque l0co primum dicendum erat Ptolemaeum Seleuco, quem primo in Macedoniam secutus esset, de medio sublato ipsum rerum potitum esse i). - 0nita excusari p0ssunt loci:

6, παρὰ Adriυαt6υς. Quibus duobus l0cis acti apod08e08, quamquam durat, Oristo continetur. In enuntiato, quod per coniunctionem introducitur, ter in-

o υκ a P ασκε v. Ubi actio illa εἶχε ίαιτα non verbis hormi0nis sinitur, sed ea re, quod Athenienses eum ducem creaverunt; quam ob rem imperfectum ρα κε n0 ostendit. Facile explicatur imperfectum etiam VII l9, 1: γωου vae v aEtχε ης ,Ξου Παρθῖv0c, ac taetro azελλε ad α παρὰ duo γα :1ελλε.Αgitur de templo quodam Dianae. In eo Semper virginem deae servisse, dum nuberet. Cum actio duret et praeterito tempore iterata sit, impersectum Suo iure stat.

quoque l0eo intellegi 0test, quant0pere non Pausanias strictas leges logicae secutus sit. Nam actio qua furor daemonis

cum huic sententiae addere vellet Temesios, qui iam emigraturi essent, illo Pythiae responso retentos esse, haec verba in enuntiatum ab c ti coniunctione pendens immisit. Uno loco I 4l 5 a coniuncti0ne pendet infinitivus oristi:

o υμπρά:ovet; ih Neque vero disser Perlegeta hac re ab Her0doto,

i IuremitZigius ad hunc locuni I, 1, p. 366 Boeckhi uni Pind. si lim. 163 ἐς coniunctionen signiscare daduret ag putantem improbat Neque

45쪽

qui item quinquies infinitivum p0st e 6 0rmulam in oratione obliqua adhibuit.' Restat ut tractemus locum VII, 2 li:

quidam c0nsecutivus temporali ignis eationi immixtus est, ut ες Vertere p0SSimus: bis chlies lich, sodali guleigi μ.

Eu, coniunctio iam apud Homerum 2 locis exstat. Tum lyrici 8, caenicis, Herodoto minus grata habita in serm0ne Attico invalescere c0epit. In libris hucydidis, oratorum, Platonis, Aristotelis multis l0eis, quin apud Xenoph0ntem l 00ies invenitur.' Quae requentia aeque observatur otvης dialecti temporibus. Apud Polybium, quem omnino a coniunctionibus abhoruisse iam supra diximus δ), 34 locis exstat. )Qui in sermone vulgari etiam ad maiorem requentiam pervenit. In Sacro Codice maximus est numerus exempl0rum θneque aliter res se habet in Novi Testamenti libris, in quibus 64 locis invenitur. 7 Particula ti, aut sola adhibita est aut

eum t Voce coniuncta. 'Eως υ, quod Ionicum esse Krebsius censet ), ab eis scriptoribus qui hiatum evitabant ante c0n-Sonante eXhibitum St εως Solum ante Vocales. Surpari

solebat illa coniunctio signiscationibus aut bis aut 80-lange als Quo accedit in Xenophontis libris signis eatio

eni in Pindari verba nobis tradita lint, tu ibit haec sententia iobetur, neque illa significatio coniunctionis ἐς O in Herodoti Pausaniae sue libris ullo loco invenitur.3 CL Brachel p. 224. η De is uibus egit iuchsius '. l. lassi in excepto Aristotele, de pio es Eue heri l. l. p. 66.

Eως etiani praepositio re entioribus temporibus valde invaluit. Cc rebs, Die Praepositionsadverbien in crispateren iis tori schen Gracitat

' Apud Homerum cis significationes habet: obis, is alange ais, amit, wali rei id , L Fuch p. 28 sqq.

Inquiramus nunc, qualis huius particulae usus eri egetae fuerit. Eam n0n in deliciis habuit; nam in omnibus decem libris non nisi sexies illa usus est. Quibus locis quinquiese o nuda particula, semel ἐω ob X, 33, 3 in exstat. - Signis eatio bis coniunctioni tribus l0eis inest: I, 7, 4; X l3, 2;33, , Ex his unus praesenti tempore continetur , 3, 2 st

Aetio praesenti tempore iterata est; nam agitur de re quadem, quae in tam νων Venatione semper accidit. Quae cum ita sint, iure in apodosi indicativus praesentis et in enuntiat subordinat0, utpote cuius acti apodo8e08 actioni antecedat, coniunctivus oristi adhibitus est. Qua in structura a scriptoribus classici constanteri particula addita, a posteris, ut a Polybio et Di0nysio Hal. nonnusquam mi Ssa St. )Ceteris du0bus locis aetio ad praeteritum tempus refertur. In ea Structura aeque atque in ἐς ti coniunctione adhibita in ap0d0si indicativum imperfecti, in enuntiato secundario auristi indicativum exspectamus, quod actio illius usque ad id m0mentum durat quo huius actio e0epta aut persecta est. Sed Pausanias, ut in particula nonnusquam in apodosi actionem incipientem, n0 durantem expressit, ita in hac quoque semela oristi indicativum in ap0dos adhibuit, , 33, 3 κα ἐσήχθη

ἐοήχθη id unum expressum est praesidium introductum esse, sed nobis simul c0gitandum est illud praesidium aliquamdiu in

Ubi codex La omisi vocem D ne pie vero habemus, quod a lectione Omnium ceterorum codicum recedamus; nam 'co ου Ornulla recentioribus temporibus saepe adhibita est, ut a Polybio, Diony Sio Hal. IOSepho, cf.Κrebs p. 15. Neque hiatus ille ειος ου νηρ opinioni nostrae obstat, quod Pausaniam hiatum non evitasse vidimuS, es. p. 8.η Cf. rebs l. l. p. l6, not. l.

46쪽

7 inVenimus, non miramur; nam a verbo dicendi pendens l0cum tenet indieativi plusquam persecti, qui aeque atque indicativus imperfecti actionem durantem exprimit. In vernacula lingua dicendum est: ἡ Ε War oder liel, - solange gebunden, bis te. Oratione obliqua id quoque essectum est, ut in enuntiato subordinato optativus oristi pro indicativo adhiberetur. - Quibus tribus l0cis enuntiationem secundariam post ap0dosin positam videmus. Semel I l7, 4 in apud0si exstat formula et OG S. Particulam I u significantem solange als duobus locis invenimuS:

In utr0que exemplo actio ad futurum tempus spectat; itaque coniunctivus praesenti cum v particula exstat. In enuntiatis primariis infinitivi a verbo qu0dam dicendi pendentes exstant, semel infinitivus suturi IV, 23, 2), semel infinitivus praeSentis civ quem ad suturum tempus spectare ex verbis ipSi iG0t a civet 607μα apparet. nuntiatio subordinata utroque loco in apodosin immissa est. - Ergo Pausanias his duobus l0cis a classicorum usu non receSSit. Uno loco coniunctio in significationem Walirendμ, quam iam apud Xenophontem invenimus abiit. IV, 4, 6 έω ma

et 0υς εα 0γους κτλ. Ubi recte in enuntiato subordinat actio durans imperfecto, in apod0si semel facta indicativo praesentis historici expressa est. Ad coniunctionem pertinent in apodosi voces v et οὐ et D.

3 Codd. M Pedo Vii a Ll, I habent lectionen τειος, tuos Secuti sunt Behkerus, Nehubartus algiusque. Sed cum τεως particula apud PauSaniani nusquam con iunctioni s vim in se gerat, Hi tetigius et Spiro iure lectionein εως, quae exstat in codicibus a Pa b et in correctura codicis , receperunt. 'od. Vb solus praebet περι ν.

Eo et coniuncti primum apud Hesiodum exstat, tum quamvis raro a lyricis, tragicis, non ab Aristophane), Herod0to significans aut bis aut solange als adhibita est. Apud Thucydidem, oratores, Platonem, Aristotelem omnino non invenitur Exstat in Xenophontis libris Pius significatione bis μ, quater igniscatione solange als μ. y Tum rursus rarior sit: apud Polybium' et in Novi Testamenti libris omnino n0n exstat. Apud posteriore nonnusquam invenitur, velut 'pud Aelianum aequalem Perlegetae δ). Pausanias qu0que hac coniunctione raro, sex l0eis ΙΙ, 22, 2;

33, 2 VI, 20 l3 VII l3, 5 26 5 IX, 27 6), usus est. Quibus

omnibus locis a coniunctione cum particula, c0niuncta ), cuius significatio est bis μ, 0niunctivus pendet. Actio praesenti

tempore continetur II, 33, 2 VI, 20 l3; ΙΙ, 26 5 IX, 27 6.

Ubi Perlegeta m0res qui eius aetate valebant enarrat acti0nes igitur praesenti tempore iteratae sunt, velut II, 33, 2: γαῖα t

que fere verba exstant VII, 26 5 IX, 27 6. Quartus locus

ε μδολο v. His quattu0 locis coniunctivus oristi particulam sequitur. - Apodosis enuntiato subordinato antecedit neque inveniuntur in illa particulae temporales, quae ad coniunctionem pertinent. Ad futurum tempus spectant actiones duorum locorum:

47쪽

Utroque l0e iii ap0d0si invenitur in sinitivus suturi, qui pendet a temp0re praeterito verbi dicendi. Atque ut

priore loco recte coniunctionem equitur coniunctivus oristi, ita alter non ostendit e0niunctivus 'κ natu, quippe qui idem valeat atque a0risti coniunctivus. )Vidimus et g Perlege tam in ea particula adhibenda a ceterorum Scriptorum usu n0n recessisse, nisi quod particulam Significantem solange als non adhibuit.

Mεχρ particula videtur inprimis rationis solutae suisse. Neque enim exstat apud p0etas aut epicos aut lyricos aut tragicos nisi semel apud Philoxenum lyricum. - Herodotus, Attici ), Polybius eam raro quidem adhibuerunt, in Novi

Testamenti libris uno l0e certe tradita est. ). - Coniunctio exstat aut sola aut cum genetivo o coniuncta. ελγ aut ut scripserunt ei qui hiatum evitabant μεχρι Ου e dialecto Ionica in sermonem Atti eum lixisse censuit Icrebsius hi traque coniunctio, et is tot et 1i i ς ου - significationes in se gerit aut bis aut , 80lange al8- . Apud Pausaniam uno loe invenitur X, 2l 3 'bet tiast

hoc loco hiatum 1iχρι 6 evitasse. In c0niuncti0ne ineStsignificatio 80lange als qua de causa Perleget iure et in apodosi et in enuntiat subordinato imper se et indicativos adhibuit.

Aeque ac ua IF coniunctio χρ orationis solutae videtur suisse. Apud Merod0tum primum invenitur miles loco cumi Coii iunctivus i κειν verbi iii tali struetur iii venitur etiani apud alios, ut Xenophontent, s. Fuch p. li4, not. I. y Cs uelis p. 48. apud Philoxenuni ui γρι ou sol nihil significatione ulsellis habet. Fuelis l. l. passini De Aristotele ei. Euchen p. 67.

hi l. l. P. 8.' M ρι praepositio apud eunt Oninino non ex Stat.

genetivo i coniuncta.' Attici quoque rarissime eam adhibuerunt semel apud Demosthenem -), semel apud Xenophontem y exstat. Ceteri rat0res, Thucydides, Plato, Aristoteles omnino ea abstinuerunt.' Neque saepe apud posteriores eam invenimus. ' Particula aut sola aut cum genetivo tit, coniuncta est Significatio eius est bis μ. Pausanias eam uno loco adhibuit X, 2, i arcitiis tia

Mirandum quidem est, qu0d hoc loco sorma Iota XStat, qua hiatus evitatur. In coniuncti in inest significatio bis et actio ad praeteritum tempus resertur. Qua de causa in enuntiato a coniunctione pendente iure indicativus oristi adhibitus est; neque ostendit in apodosi indicativus plus quam persecti nam durat status illius actione effectus. In vernaculam linguam transferendum est: undia Stadio bestandaus tein bis etc. F. De formulis σου χρ0vtiv), v I p, P 0oo V. Locum earum coniunctionum quas tractavimus apud Herodotum, Thucydidem, Demosthenem, Platonem. Xenoph0ntem nonnusquam dormulae i pronominae relativo et =0v0ς voce quae saepe modo cogitanda est compositae tenent. Quam Structuram Pausanias quoque nonnullis locis adhibuit Sensus

48쪽

Lectionem taliat γε praebent codices exceptis sn e a, in quibus impersectum tau ευε exstat. 0ristum omnes sere editores, etiam Hiigigius et Spiro receperunt. Sed oristus obstat normae quam alibi Pausanias observavit. Neque igitur sacere poSSum quin lectionem ta 1ευε meliorem S8 putem. Duobus locis significatio Waliren d inest sormulae v alii:

actiones ad praeteritum tempus referuntur; qua de causa Suo iure Perleget in enuntiatis sub0rdinatis impersecti indicativos, in absolutis aut oristi IV, 9, 5 aut praesentis historici IX, i5 3 indicativum adhibuit. nuntiata relativa ante abs0luta sunt collocata Priore '0c in apodosi v 6ο uti redit ad

a ρευ rov. Ubi pron0mine relativo cum reti praepositione coniuncto XpreSSum S acti0nem per spatium quoddam extentam esse, qua de cauSa impersectum equitur. Ε War et Ziemlieli langer Zeitraum, Waliren dessen vel accuratius liber denhin die latueer auster Landes aren. μPostremo non praetereundus est locu IV, 6, 9 Atαὶ in ov

οκ6ύρ ωυ. Ubi an particulae inest significatio s0lange bis μ. Insolitus est infinitivus ab O0 particula pendens apud Herodotum et Atticos, qui eam aut cum indicativo aut, particula addita cum coniunctivo coniunxerunt. Apud Thucydidem etiam optativus eam Sequitur.

vita.

Natus sum Frie dericus Gulielmus Martinus Rogelin vico Silesiae pr0pe Nimitium oppidum sito, qui adeWitet Vocatur, pridie Id. Sept. anni 88 ι patre Gulielmo ludi

magistro, matre Aemilia e gente ischer, quos amb08 adhuc in vivis esse valde gaudeo. Fidei addictus sum Vangelicae Litterarum elementis a patre et benignitate erneri de tegmann-Stein a uulo mingelmann theol. cand imbutus gymnasii Strehiensis, quod oret auspiciis u-dolphi Petersdorti in tertiam classem receptus Sum. Vere anni 903 maturitatis testimonium adeptus ratistaviam mee0ntuli studiis theologicis et philologicis operam naVRturuS. EX autumno eiusdem anni philol0giae totum me dedi. Docuerunt me viri doctissimi: Arnold Laumgariner, cichorius, rescher, Ebbinsthuus, Foerster, rei denthul , illebrandi, O. Hosti munii, Iacoby, Juncker, ait maniὶ Liebich, ohr, Mei88ner, Norden, Partsch, Semrau, hutsch, Mendland Zacher, Proseminarii philologici sodalis sui per tria semestria moderantibus Foerstero Nordenio, Shi Dchio. Ut sodalis essem ordinarius seminarii philologici mihi per duo semestria conceSserunt Foerster, hutschius, Tendlandius. Praeterea ad exercitatione seminarii archaeologici me admisit Foerster, ad Xercitationes seminarii historici cichorius. Quibus omnibus viris iustas ac debitas refero gratias, inprimi vero Ricardo Foerster , cui quantum debeam grato Semper pioque animo confitebor.