장음표시 사용
471쪽
admitti potest . quippe, cui renuntiauit , neque iure inuestiturae nouae,quippE, quς non comprehendit extraneos, qualis fre- spectu ill us, qui de nouo fuit in uestitus est is, qui renuntiauit. Idque procedit x et i etiamsi talis inuestitura fuerit extraneo concessa iure antiqui, quia talis adiecti non censetur facta fauore renuntiantis , quippe, qui respectu in uestiti omnino e traneus est, sed fano te illius agnatorum.
Tertius casus est, quando renuntiatio fit in manibus Dom in a ad effectum, ut inuestiaturi non extraneus, sed frater, taminuam de studo nouo. Et tunc similiter ubium non st, quin renuntiatio censea-
mim. sq. dc per consequentias totius iuris extinti tua, scilicet, quia dc ipsa excludit renuntiantem totaliter, di in perpetuum a iure suo,&operatur, ut, etiamsi fratris de nouo in uestiti linea deficiat, non amen renuntians admitti ponat, sed seudum debeat, aut ad alios agnatos, qui non renuntiarunt, pertinere , aut Domi-M no deuolui, quasi finita Iinea t a. cap. I. da
neque ex vi praecedentium inuestituta ru, quibus renuntiauit, admitti potest, neq; ex vi nouae in uestiturae fratri concessae , via , cum per eam fuerit studum emeum nouuin, Consequens est, ut in eo no
s artus casus est, quando renuntiati fit in manibus Domini ad effectum, ut tret inuestiatur , tamquam de studo antiquo , Et tunc certi iuris est, renun-3I tiationem censeri personalem, i &per conlequentias excludere quidem renum tiantem, qliandiu superest aliquis delinea fratris inuestiti, sed non impedire, quominus eo sine liberis defuncto , aut eius linea postea deficiente succed at, perinde ac, si nunquam iuri suo renuntias. 31 1 et , t vi ia De e Meiarant Cas . .. cans. ψε.
Quintus casus est, quando renuntiatio fit in i ianibus Domini ad effectum, ut Da. te F in uestiatur simpliciter , neque exprimitur , utrum, tamquam de laudo antio quo, an vero, tam am de novo, di sic sumns in dubio , Et tunc similiter verius
est, renuntiationem censeri per Ionalem, 33 t dc ea procedere , quae diximus in casa praecedenti, scilicet, quia in dubio censetur actum, ut in uestiatur, tamquam de 34 studo antiquo , t S sic cum qualitate iu
Sextus caius est, quando renuntiatio non fit in manibus Domini, sed alteri us, puta fratris, sed renuntians omnimodo refutat laudum , aut emphyleusi in , Et tunc non est dubium, quin renuntiatio 3s censeatur realis, i ut Miarauis. is d. cap. L
tias excludat renuntiantem totaliter a aure suo,tamquam facta fauore omnium,
ita, ut, et iam si deficiat is, cui facta fuit, non tamen possit renuntians ad studum, 36 vel emphyleusina redire, i sed necessario debeat fieri locus aliis agnatis, aut D mino directo, quasi finita linea , Ite um
Sistimus casus est , quando renunti tio sit fratri stipulanti, oc acceptanti pro se, de suis haeredibus, aut etiam simpliciis ter, sed renuntiationis verba concipi ut urin praesens, puta dicitur, renuntiam omni iura, quod habet in tali studo, empnyte usi, Et tunc certi quoque iuris est. 37 renuntiationem censeri perionalem, ideper consequentias non impedire, quominus mortuo fratre sine liberis,aut eius linea postea extincta renuntians per ius accrescendi, aut succedendi admittatur, , perinde, ac, si iuri suo, numquam renuta. 38 tiasset, ea, ν 43x--, quia, cum renuntiatio noni inatim compraehddat iura tantum praesentia , Consequens est, ut ad tutura, dc sic ad ius accrescen di, seu succedendi, quod postea nascitur, . non possit ullo modo trahi, ne alioquin 3ρ fiat contra agentis intentionem, tontra regulam ι .non omnia. I9. 1φιενι pet. Idque procedit . etiamsi adiecta sit verba uniuersa. lia, dc c ut aiunt praegnantia, puta, quia in dictun sit, renuntians omni iuri sibi co- petenti, ex quacunque cauta , tam cogi tata, quam incogitata; Nam nec huiusmodi renuntiatio, tamquam ad praetens restricta poterit aliquo modo trahi ad ius accrestendi , seu succedendi, quod M postea na scitur, t wm Jecie dim Gratiae d.
Octauus casus est, quando renuntiatio fuit facta fratri sipulanti, dc acceptanti , Oste
472쪽
De iure accresc. Cap. 1 o. Quaest. et 8. 3 79
tanti pro se, &suis haeredibus , per se, & suis descendentibus, ct sic cum expressione certarum personarum , & r nuntiationis verba, nec in praesens eo n-cepta sunt, nec in futut uni , sed simpli. citer prolata, puta, quia is inpliter dictum sit, renuntians omnibus iuribus suis, aut studo , vel eniphyleusi, Et tunc pariter dubitandum non est, quin renuntia- I tio centeatur personalis, i inseribuniti. res
quentias prosit quidem fratri,& descendentibus eius, ita . ut, quandiu supererit aliquis de ipsius linea, tandiu renuntians
repelli debeat , sed Mn prosit aliis, puta
agnatis, aut Donii directo, si fratris linea postea deficiat, nec impediat, quo- x minus renuntians admittit possit, perinde , ac , si non esset ab eo a renunti
Nonus castis est, quando renuntiatio fuit facta fratri simpliciter, idest, sins ex- . Pressione personarum, dc renuntiationis verba fuerunt pariter prolata simpliciter, idest, nec in praesens,nec in futurum concepta , dc sic sumus in aubio, Et tunc similitet receptum est , renuntiationem cena seri personalem , tun riderasa'd Bald. in
casis , dc consequenter prodesse quidem fratri. Ecdescendentibus eius, sed non agnatis , aut Domino directo, ida ueno impedire, quominus renuntias admittatur , si postea frater moriatur sine pro.
le, aut eius linea postea deficiat, t --
Nam simplex renuntiatio non trahit ut 4s ad ius futurum, ua. Et in
tes non censentur de eo cogitasse, eemineτι infra n 84. Et, a 'ρεμο rauida amia. a. rans. 36. m. I 8. - . I. dc renuntiatio
non porrigitur ad ea , de quibus non est
47 cogitatum , t is pariter di m snfra nu. Et in his υν--ώ c inarat Hond. d. cons. 3s. nu. I8. vet. 1. Quamobrem dicimus tenuntiationem in Algi rebus sic stantibus non alites superueniente noua causa, tutinodamus in ra num. 8s. Et in traposio rensia1rat Hod. d.
Decimus casus est, quando renuntiationis verba fuerunt concepta etiam in futurum, puta,quia dictum sit, renuntians omni iuri, quoa habet, aut habere sperat,& constat renuntiantem sensisse etiam de iure accrescendi, seu succedendi post mortem fratris, ut, quia nominatim renuntiatum sit iuri accrescendi , ut in seria
vel renuntiatum sit omni iuri, quod habere sperat per mortem se attis', aut des ctum lineae ipsius, Et tunc, quia verba clara sunt, non est dubitandum, quin re-4s nuntiatio censeatur realis doc totius iuris extinctiva, ideoque proficiat omnibus , secundum ea, pia funa δι μην; Ita in quis
tiatum sit omni iuri, quod habet, aut habere sperat ex quacunque causa, tam presente , quam futura: nam, dc in hoc caluso renuntiatio censebitur realis, i dc omnibus proficiet , excludetque renuntiantem ab omni iure suo. de ser consequentias etiam a iure accrescendi, ut bis Grariau.
cap. 3 6. .se P. se . num. II. Undecimus casus est, quando renum elationis verba merum concepta .etiam ita futurum, puta, quia dictum lit, renuntians omni tuti , quod habet, aut habere sperat , sed laua est fratri stipulanti , α acceptanti pro se, dc suis descendentibus, seu pro se , dc suis haeredibus , dc sucia
cessoribus , dc sic cum expressione personarum , quibus paciscentes volue runt esse prospectum . Et tunc omnes fatentur , renuntiationem censeri per-st sonalem , t uti viatira en apud Auxana. d.
eonsequentias prodesse quidem fratri, de 3 a descendentibus eius, sed non aliis, i νων
vers G idam. via. I. Itaque quandiu stipererit linea fratris, tamdiu renuncians repelletur; Coeterum, si ea deficiat, non proderit illa renuntiatio aliis agnatis, aut domino directo, sed i s exclusis perinis
473쪽
ἐη8.e ut Idque procedit, etiamsi renuntiatio facta sit cum claus ulis ampli σε simis , t τι iustae M isclarant Gabr. d. eons. 89.
3 3 & vero etiamsi sit iuratae, i secundum Hond.
d. cons. 36. num. 36. νει. r. quia iurament timtecipit omnes qualitates, &conditiones, quas recipit dispositio principalis, super
qua interponitur t C. vi non na. pecu. Dee. cons 379. num. n. νεν Pratero. istud dictum. Ei an bis terminu cen erat Band. d. cons. 36. ππ.w.vet. i. Et, si non excludit renuntiantem,
multo minus excludet eius filios, &descendentes ex propria persona, dc proprio iure venientes, tametsi illius haeredes existam , dc renuntiatio facta sit pro I. se, filiis,& haeredibus, imi perio scribtini
quod dicimus, renuntiationem factam a defuncto modo, quo supra, nocere eius haeredibus ex propria persona venientis hus, i ut in Me cap. quast. F. m m. m. ct sqq. procedit, quando renuntiatio est realis,& noceret ipsi tuet defuncto,s viveret. Cceterum, quando est per Ionalis, ita, ut ei necere non potuerit, verius est, multo minus nocere ipsius filijs, & descendens y tibus ex persona propria venientibus; t
quippe quibus plerunque etiam realis re go nuntiatio nocere nequit, t m scribuat Iaseo . 7. t. s. vers. Et per pradicta, via. 3. Terri. cons 7. num. 33. νει. 3. in iis scilicet casibus,qnox restremus sua. quasi . o. m. .sseqq. Duodecimus casus est, quando renuntiationis verba fuerunt etiam in futurum concepta , sed ad commodum omnium, quorum interest, siuε, qui in re ius habere possunt, Et tunc etiam res caret dubio: nam fatentur omnes , renuntiationem 6r censeri realem, turi videra est apud Aux. in
q. ves Item ex dictis, S. per consequentias Omnibus prodesse , t puta agnatis, aut domino directo, orscribunt Alex. in d. s. das fratres, num. 6o. in . Misi si, renuntiaris , si,
Cum totaliter excludat renuntiantem 16 3 iure suo , t vi feribunt AI/x. d. cons. II. num. I.
cap. 346. dis p. fer num. 37. Consequens est, ut faciat aliis Iocum, Acunda ea, qua dixi
. Decimustertius, ct vltimus casus est , quando renuntiationis verba suerunt cepta etiam in futurum , scd renuntiatis fuit facta anipliciter, puta, quia dictum sit. renuntians omni iuri, quod habet. aut habere sperat, nec addita sint alia verba, ex quibus colligere possimus, virupaciscentes voluerint omnibus prospic re, an vero fratri tantum, dc eius descendentibus, & sic sumus in dubio, vir uim renuntiatio sit realis, an vero personalis, Et tunc res est controuersa: nam plerit
censuerunt, talem renuntiationem cen-6 .seri realem, i di totus iuris exti tuam, ideoque omnibus proficere, di opςrari, ut, licet moriatur frater sine liberis, aut eius linea postea deficiat, non tamen reis nuntians possit ad rem redire, sed ea de-heat, aut pertinere ad alios agnatos, qui non renuntiarunt, aut deuolui domino, 6 1 quasi sinita linea, t Ireandum ea, qua da x-
66 Primo , quia valet argumentum t ab usu uctu ad studum, vel emphyleusim, cum dominium utile usui fluctui a simile
simplex usu sfructus te nuntiatio totaliter6I persivit ius renuntiantis, Sprodest domino , etiam absenti, quia, si cedatur exintraneo , usus fiuctus extinguitur, & eum 68 proprietate consolidatur t uias hastis.
Ergo idem dicendum est, & de simplici
renuntiatione madi, aut emphytcusis . Ita auuit castri in a. f. duas ora. m. q. vers. Elo diis,..ti Zar. num. 3t. νισ*ut viain M. Secundo mouentur. -y. I. deest, 'visu.
Θ δες. un. t ubi, si studuin omnimodo refutetur, talis refutatio prodest liues agnatis , etiam absentibus, Ergo idem dicendum est de in casu proposito, ut scilicet renuntiatio 1 vasalla , vel emphyleuta facta prosit domino, quantumuis ab lenti .
Tertio mouentur, quia in dubio capienda est inter pistatio, ut actus aliquid γ opretur, t nec sit inutilis i. st quando rix. an prin. f. citet.pri. Sed, nisi supra dicta renuntiatio proficerEt agnatis, oc domino directo nihil operaretur , sed remaneret prorsus inutilis . Ergo debet intelligi, ut
Omnibus proficiat. Ita arguit Croti. end. s. duo hanes, num. IN. vers Sed ista conetasio.
Vetum his non obstantibus contraria sententia verior est, & receptior, scilicet renuntiationem supra dicto modo facta, 7r censeri personalem, i & per consequentias proficere quidem fratri, dc eiusdescendentibus, sed non aliis. Itaque, si deficiat eius linea, portionem, siue rem, quae illi obuenerat, non ad agnatos, aut domnum directum pertinere, sed adio sumismet renuntiantem perinde, ac, si numqua
474쪽
De iure accre . Cap. Io. Quaest. α8. 381
MI. 3. Et in his terminis ascipiendi sunt, qui simpliciter dixerunt renuntiationem factam iuri. quod quis habet, aut habere sperat , non excludere ius accrescendi, seu succedendi , quod postea superuenit,
a. e p. 346. i p. seri num. 1. Quamobrem dicinius, renuntiationem in dubio cens ri personalem, toti videre est apud Alex. ind. duo fratres , num. 6o. vos Et indubio, oeiιι
. dc simplicem renuntiationem prodesse se quidem fratri, cui facta fuit, oc eius τε haeredibus, sed non alijs, t Ita enim serim.
runt Ruis. d. eoni, II. ua. o. v l. 1. SM. Iun. ind. g. duo prasres, num. I M. d. d. cons. U.uv. I . vol. I. Men. d. cans. 723. num. 63. Probatur autem haec sententia . .
Primo, quia pactum iis solis debet proficere, quibus, ut prosit, paciscentis infe 7S L Mradi. depact. Atqui
aliis, puta agnatis, aut Domino proficiat. Non debet igitur prodeste Da arumne
ter dicimus , pactum unius aliis non pro- et de se tι. si id eam 18. g. si pau- Τ. depact. Dc fidit en mi rei pectu aliorum paciscentis voluntas, cum unusquisque censeatur
quidem volui si e prospicere sibi , Sc suis 3 haeredibus, sed non aliis, iis in proposto
Nec obstat, ii dicatur, debete saltem prodeste Ecclesiae, si sit Domina directa, cum speciale sit in ea , ut ex alterius pa- ρ cio ius ei etiam ab lenti acquiratur, t υι
pondeo, id procedere, si constet paciscen. tem voluisse ei ius acquireres Coclerum, si non constet, magis esse, ut ne Ecclesiae quidem acquiratur, non, quia deficiat B potestas, sed, quia deficit voluntas; t Ita
Secundo probatur, quia, si tibi remittam Omne ius , quod habeo in fundo, quod tibi non quaeritur , remanet apud
ribituram L. Has M. Sed in specie proposita nullum ius ex mea renuntiatione tratri quaeritur, cum ex eo nemo supersit, ad quem studum, vel emphyleusis transire poss4t . Debet igitur ius remissum apud
Tertio probatur, quia generalis remisisio non porrigitur ad ius futurum, siue si ad ea, quae postea superueniunt i L muta
quia de iuribus futuris non censentur pa-s 3 ciscentes cogitasse, t & renuntiatio non extenditur ad ea , de quibus non suit co-8 gitatum t L Aquiliana. DI. cum Aquiliana.
renuntiationem intelligi rebus se stantibus, non autem superueniente noua cauis 8s fa r ι. qu/d SHai- f. d. da eo . casi dae. t. quod foravi. r I. F. duos. Et in Peleeε Δυι Aux.
inarto probatur, quia renuntiatio iis
tantum debet proficere, quorum Contem. 86 platione fit i ι. iubamus. ai. C. ad Velleia. GArabant omnes, quos ratu M supra num. 76. O a. pMat etiam ex se, p- ά -- in F eap. quam 68. num .is. Atqui in proposiro non cens tur facta , nili comemptatione fiatris, Scelus deicendentium cap. I. άε εο, qui .su.
aen. Non debet igitur aliis, dc sic agnatis, aut domino proficere. Quinto denique probatur, qu Ia exceptio quaesita singuIara successori, illius au
475쪽
excep. Mi M. Atqui frater, Cui factasere. nuntiatio, respectu domini direcii, singulis iuccestor est, dominus veto directus. aut hor. Ergo exceptio quaesita fratri ex
alterius renuntiatione, non debet domino directo prodesse. Da Aiax. is d. S. d-
Neque huic sententiae obstant contraria: Ad primum enim respondent nostrio 3 passim, diuersam esse rationem t usus fru- , & utilis dominii: nam usus fructus non transfertur in cum, cui ceditur, sed: utile dumimum transit in fratrem, cui fit
renuntiatio, ideoque nil mirum, si non possit acquiri domino. Ita rassendent mae S. so fratres, num. 88. - . Considora, ct ibi
Verum haec responsio, licet in se vera sit, non tamen meo iudicio tollit diissi. yy cultatem: quia, i licet utile d linium
transeat in fratrem, cui fit renuntiatio, d Omnes ab eo descendentes capaces fetidi, aut emphyleusis , non tamen transit in extraneos eius haeredes, aut etiam descedentes incapaces, puta foeminas, idcoque.
quemadmodu t extinguitur usus fructu S , quoties per cessionem deducitur ad eum
catum, in quo deberet ad exfraneum tra sire,etia etiam v ideretur dicendum, debere extingui dominum utile, quoties per mortem fratris, cui facta est renantiatio deducitur ad eum casum , in quo deberetia extraneum, aut incapacem transferri, Ec ramen secundum communena no extinguitur, sed reuertitur ad renuntiantem.
Nec est, quod respondeas, diuersitatem in eo ςonsistere, quod viusfructus cessus
nullo unquam tempoτe censetur translatus in extraneum, cui talioquin dominium utile saltem vivente fratre, dc durante. ius linea censeat ut in eum transla-9 tum, i ct .ae es, re dendo 'nti t RQ. θ εος. Iun. supra Merarι, quia ex hν nihil 93 1 equitur: Imo, i H qua di itertitas inter huiuimodi i pecies cons Merari potest, adeste tum impediendae reuersionis, videtur . potius consideranda in specie renuntiationis dominis, quam in spetie cessio- his usu fructus: nam, quia per hanc nulla prorsus in cessionarium ni translatio , ideo deberet apud cedentem remanere, ex NIPia , quam ramommsupra num. 8 . At per renuntiationem utilis ci omini, ius in fratrem , dc eius descendentes transfertur, saltem durante eius linea , Ergo, cum aliquo tempore suum effectum celso operetur, nulla videtur subesse, aut saltem minor retentionis causa. Quamobrem, ut omissι saliorum resp6sombus, breuiter dicam, quod ipse sentio, puto dilficultatem hanc ita esse tollendam, ut dicamus , diuersam in hoc esse rationem usus fruatis, dc utilis domi.
nii: Nam usus fulictus, tamquam lus mere perioriale censetur ita personae cohaerere, ut ab ea leparari,ila in alium transen serti t neqticat, adeo, ut, quotiescunque ad eum caliam deducitur, ut, vel natura,
vel hominis sacto debeat ad alium transi. H rς, Protinu . linguatur, t ut euenit,cum .ss moritur vlasfructuarius i I.
in t dirimis sal a 31. σμqq. 97 Vel, cum usum fructu in extraneo cedit id. ι.si uom 67 d. d. iών..M. Qilan Obrcn dicimus, usum fluctum sine tui interitu aps persona separari non posse Usu D iam. Et, licet in Trdum, vel ex hominis dispositione, vel ex dispositi cute legis videatur de uno ad alium posse transferri, 99 t Vt euenit, cum testator legat vita inquisito ctum Titio, di haeredibus t antiqu-- 1 C. dessest. vel, cum quis sibi, dc haeredibus Io I suis vium fructu in stipulatur t nipniviis
men usus fructus, qui transfertur, idem est, cum eo, quem habebat defunctus, ted alius, dc nouus, nouitetque constitutus Ioa d. t. sipiariis ista. 38. g. sed, siquus deverb. Nam plior censetur per mortem vivisnctuari j extinctus, propterea quod ab eo separari sine sui in .eritu non potuit, τι ad esum est. Hinc fit, ut, si usu fluctuarius cedat ius suum extraneo , Ios quia i secundum eius intentionem debet v suffluctus facete transitum in celli narium, de talis translatio fieri non potest,
Io nisi cedens prius t abdicet a se ius suum, ideo per solam, dc sina plicem cessionem,
usus fluctus extinguatur , Et, licet non transferatur in cellionarium, non tamen possit ad cedentem redire, sed, quasi finii. tus debeat cum proprietate contolidari.
Ios Αt dominium, etiam utile , t tamquana reale potest sine sui interita a persona
unius separari, dc in alium transferri, ideoque, licet cedatur ei, in quem transire non potest, non tamen extinguitur, icci remanet apud ipsummet cedentem, le-cundum regulam, quam retulimus Iupra
I eo Hinc intelligimus regulam Τ supradictam procedere quidem in Domino, tam directo, quam utili, sed non in vulse ctu. Cuius diuersitatis ratio cst, quia cet-1io vlusfructus, tamqua rei inteparabilis. prae ambulam habet priuationem in a qua or non datur ad habitum regressus,
renuntiatio dominii, tamquam rei sep
Ict rabilis, non habet f prae ambulam priuationem, ideoque nil impedit, quominus
ad id, quod cessiim est,data pollit regre sesus, quatenus scilicet translatio cessat, se D ἐ.m ea , funa dixim- : Talis enim censetur esse mens', dc intentio cedentis, ut scilicet ita demum velli a se ius separa. Ios te, si translatio fiat in celsionarium t d. t.
arm. Et, si dixeris , eamdem quoque poste censeri mentem, dc intentione IIo cedentis vlum fructum, rei pondeo, tiem intentionem c dato, quod praesumatiar, aut etiam probetur nihil ad enectum retiersionis operari posse, quia res,r It 1 quae sui natura per pactum extinguuntur, nuda voluntate, seu nudo pacto non
postunt reuiuiscere, nisi modis legitimis
de nouo constituantur ιδ νη-.ωλ
476쪽
De iure accre L. Cap. 1 o. Quaest 2 8.
d. pas. Et nos istia dixim- is reus. Ex quibus apparet, rationem, curces Ito usus fiuctus pro tu proprietario. etiam ii in cesmonari una non fiat translatio, cellio vero fetuli , aut emphyre usis non prosit, non aliunde esse deducenda, quam a priuatione, dc extinctione, quip-IIa pe , quae , t licet, ut pra ambula, sequatur in usui ruciu, lauaquam re inseparabili. non tamen sequitur ita dona inio, tant quare separabili, ot Itaque in usu fructu cessio prodest proprietario, non principaliter, & per modum acquisiti nis, sed in consequentiam, Sc per modum xi 3 remotionis obitaculi, i seeuiaum ea , qua Lximussuranu. Vs. in dominio vero non potest eo modo prodeste , quia cessante priuatione, dc extinctione cellat quoque utilitas, quae alteri ex ea remitate pollet. Unde, si cstemus in calibus, in quibus codens totaliter se priuat seudo, aut ei a Datin phyleusi, idem t diceretur de cessione dominii , quod de cestione vim tinctus , quia cadem tunc esset utriusque ratio,
sna. 3. 2 6. easti. Et ita didicultatem hanc, quae alioquin mirum in modum urgcbat, dissoluendam cenico .ris Ad secunduint vero respondent nostri communiter, dc recte, locnm illum, non solum non officere communi sententiae, sed etiam eam mirum in modum confirmare; nam scribitur ibi, renuntiatione in facta in fratri, aut alteri agnato, non ex - cludere renuntiantem, si postea veniat casus successionis, nisi in duobus casibus, nempe , si totaliter, dc omnimodo facta - sit fendi renitatio , vel, s facta It , ut frater inuestiatur , tamqnam de studo
nouo , secundum ea, qua diximur Ibyra
ς seq3. Curia igitur in proposito neutrum ex his interuenerit, scilicet, quia supponimus, rcnuntiationem fuisse factam fra- . tri simpliciter, Consequens est , ut per
eam non debeat renunt ι aris ceteri excitisus. si frater motiatur sine liberis, aut eius linea postea deficiat , secandum ea, supra dicta sunt. Ita in f e eae rei andent Rip. in d. g. si duahaires nu. 88. Ders Saano emo, abi
iis Ad tertium denique respondeo , istinguendo, au i in diuisione tota res uni fuit assignata, & verum non est, rc nuntiationem. cmanere inutilem , etiamsi Domino non proficiat , quia suum essectu in operatur fauore fratris diuidentis, S descendenti uin abeo, quippe, qui virtute diuisionis, dc renuntiationis consequuntur totum, S sic etiam partem rc- nuntiationis , quam alioquin non suisset habituti , si renuntiatio facta non ellet, utpote , quae ecbuisici ad renuntiantem . iure in uestiturae pertinere, dc tamen non pertinet, cum renuntians ab ea repellatur, quandiu superlunt descendentes abii 7 co cui facta est renuntiatio seu I- α
sione quilibet habuit suam portionem.
Et tunc , aut renuntians poterat habere spe in alterius iuris, quam iuris accie Icendi, seu succedendi, Et simili modo nonii 3 potest diei inutilis , tetia in si non operetur renu ni lationem iuris accrescedi quia satis utilis est respectu aliorum iuriuria, ouae sperabatitur ex caula de praesenti. amobrem ne in hoc quidem casu no-
nullum aliud ius sperabatur , dc tunc, licet plerique cen Iuerint, adhuc in hoc ca- Iis su procedere Barioli doctrinam, i mi γLrire est apud Soe. Iun. in a. s. si duo fratres nu. I 4r. vers. Et, si tunc dicas, quod magis tolerandum sit , ut actus sit inutilis, quam, quod operetur aliquid praeter, dc forte, con-aro tra intentionem agentis t eontra L non emnis.19.1f. si riami. Et isi considerat So Iun. nu. I 4 . Οὐ Et licet , prout operaretur in casu proposito, cum nens renuntiantis videatur cfle, ut ius suum remittat fauore fratris,dc eius haereduin, non etiam, Ut alteri, pura Ecclesiae pio sciat, νι ibi Soc. Iun. ait num. IAI. oc, quod dici inus , in dubio facita a messe interpretationem, Ut actus
Irr aliquid operetur, nec sit inutilis. t procedat, quando in eo, quod eligitur , ut scilicci actus valeat , concurrit saltem veriti initis voluntas agentis, Sc, quando verba illum modum validitatis, A illum . sensum per se poterant aliquo modo importare, quod in propolito casu non viis detur posse dici , cum illa verba, quod habet, aut hahere sperat, non importent aliquid acquiri Domino directo, sed lo-lum, quod unus alteri renuntiat, quod
debet liuelligi ad utilitatem eius, cui renuntiatio sit, dc eius haeredum, non autem ad utilitatem Domini diret, utpote de quo nulla est facta mentio, ut considerat
Iaa tamen puto,icenseri remissum, di sublatum ius accrescendi . seu luccedendi, quia, qalando verba renuntiationis in saturum concepta non pollim in alio verificari, quam in iure accrescendi, verius, S receptius est, cen Ieri etiam ci renun- Imitatum, t m lati ostendunt Menoeb. cons. 93.
rens nu. Nain , quemadmodum iulud cellat, quandolpecialiter ei fluit re-
Iri nuntiatum, t w diximus supra num. 21 an I.
casu, ita etiam cessare debet, quando fuit I 3 renuntiatum generaliter , t si verba malio verificari nequeant, quia specialitertio fieri t dicit ut etiam id, quod in uno tantum veri sicari potest. Et his quid cin modis censetur expresse iuri accrcscendi renuntiatum .
3 Post acquisitionem ius acer essendi csat ; Fallis, νι
477쪽
tum ruri accrehendi, seil succedendi, quod in fetido, vel emphyleusi ex tenore indiestiturae, spe
1s Diuisio actualis pendet ab ista inteBEZtiali diu ne , quam ipso iure inter habentes rem commuis
18 Diuisis acturiis non mutat naturam latellectualis diu is , sed secundum eam regulatur. o Diuidera.um mens Monen, ut ultιν ulter de sust quicquam largiatur, sed, ut vn s usque prodia
3r metIrar non habentinibI potest aerirescere; sed Mep cedrit in rare accrescendi proprio, num. 6. 3 3 Mutim , vel emputeinis, si in ditii ne tota xxI fuerit assignata, ct boc modo frater fratri te
serit partem suam, sic et excludator, quandiatarar linea elar, mi Iucras facta assignatio , ramen ea finita , non peditis r , quominus tu' accrescendi, seu succesionis totam rem consequa
3s Deelaratur ranas in cap. I. De nat. Dees.stud. 37 Ius accrescendi, quod in fetida, vel em iste usi pust acquisitione consideratur , est potiui itu lauest, tura,stsuccesonis,qua rus accrescendι propria. 3 8 Si is diuisione x ni ueri assignatum seudum, alterii astodiam , O is , 'iseudum habuit decisseris ν
licto ha, ede incapace, vel filia, ρ trist. frater superstes ab isto, vel ab illa Dudum auocare,nec teηebitur de euictione num. 39. aut facere par tem de Mod o nu. 4n Declara, ut ib26o Guando res euineris ex sui natura , quis ηon ira
continet renunciat onem exprcsam.
traumiendo , anisimplicitis, aut etiam per se, est haeredes, non censentur diuidentes iuri atar
scori , succedendi renex classe. 7 Promiso de non eon traueniendo disson ι ariecta, secundum diu Nnli naturam latrastigi debet. 9 Promi ηοη exi aditur ad ea, de Pibus non eucogitatum .so Per ditis em , eat est adiecta promissio de non
contraueniendo ex quacumqne causa, an tensia ν . tur renunciat- iuri accrescendi, seu cetaea-
si Promissis re non contraueniendo ex quamnque eau- sa competente , vel usque in praesentem diem, ad ius , odpontanineti , non extenditur. s x Promisso de non eontrauenlando ex quacunque causa, tam competenta , quin competitura , contra net renuntiationem iuris accrescendi, quod infatur spcratur. 13 Promiso de non eant rannioeo ex quacumque --sa , absquὸ alia adiectioηe, Gratis eι renunciatis-nem iuris accrehendi, βῶ succedendi, quod Infuturum speratis; sede tranum. ea seq. Verba quantumuisgeneralis debent intestigi de eam D de prasente competenti , non etiam de ea, qua pinea superuenit . 36 Promisso de non eon traueniendo, ex quac nque ea u , tam cogitata, quam istogitata, complectiιιν et Iam eam , qua postea superv/nit .s 7 causa incogitata non alia videtur es, quam fu
o Promum da dondendo non differa a promisone de
478쪽
De iure ac crest. Cap. 1 o. Quaest it 9. 383
iuris Mereschndi, sil furerisionis , promitte stenetur ilia eius , curseefuerat promissa muctio, aut eius haeredi extraneo, de euictime . 65 Euictione seu simplieiiὰρ in distisioηe nomissa nonccntetur renuntiatum suri accusendi , sokDcce eudi in ea . 67 EvictioneIeudi, a fratre in diuisione simplicitiar pr mi a non obstante, poterit sic promittens .r care scudum i sium a Mia fratris, eui fuerat fincta tac promissis , vel eius extiano haerede, si nudum inum set eius naturae, H ius accrescendi reeipiat. 68 Frater in diu me, simpliciter prom ttens euια - . ' nem Inari, vel emphst eum, non tenetur de ea, mone in eclum iuria accrescendi, Iea necessioni , et laus cuiam ipsum , vel ewbtein meo casu auoret a filia eius, eui fuerat faria evicti nis promissio , aut ab eius hare de extraneo , O incapace i Et si eu neatur a Domino crecto, non tenet Vrater ipse de eiactione, aut facere par rem de asiodi γ, num. seq.
natu am actus, cus ad citrer. 7I 'Diu sonos natura ea, ut in ea non praenetur euἰαo , qua Iequitur ex natura rei.
7 a Divii nisi Derit a iacta promῖ βο ,, frater de seu lauestiri possit , an censeatur rem itin ius accres d. Distingue , ut hie. 3 Si post diis mclem de Ons ημfratris is, em Dudum. obuenit inaestiatur, an pιr boc censeatur rem Dfum ias aurescendi. 74 Per nisi, a , nationis in diu Onesit, aut expilait), . aut inpluitὰ per elauidam ad habendum , te ηeqo , O quidquH placuerit faciendam. TI clausita ad habentum, tenendum , duidquid
placuerit faciendum , in ciuision bse bonorum, sudalium operatar νemisione iuris accrescen ι , scissueces. ndi In ipsi, seu libuissequatur natis, O nu. o. ciret rurim ird sentiant, ηvm. 78. Amplia, ut ident s ,r clausulam , contiituens iocuratfrem , velut in rem suam, per clausulam . ponens eam is locum , O sta
so Pactum ινιόπιηι alismavssi facultatem , non secuta
An, de quando per diuisionem censeatur
TΛςi ς vero, per antecedens , aut
coniequens necessarium quando censeatur ei renuntiatum , frequentissime . qua ratur post initam inter socios, seu coniunctos, ritu ilionem rei, in qua ius accretcendi locum habere poterat: nam, si postea vacet portio , aut res uni assignata, saepistini e dubitatur, an in ea ces- 1 et ius accrescendi, quasi censeatur ei perdit risionem renuntiatum, In quo quidem illud diligenter obseruandum est, huiusmodi quae Ilionein non posse considerari in eo iure ae crescendi , quod non nisi ante acquisitionem locum habet. Ut regulaiariter euenit in iure accreicendi reali: na. r quia diuisio r supponit praecedentem ac- qui litionem, cum ea tantum diuidamus, quae nostra sunt, nobisque cum alio cor
& poli aequilitionem ius accrescendi
acta est diuisio, non possit quaeri, an per eam cen.eatur rei vim latum t iuri accrescendi, quod nec eu, nec esse potest: Priis uatio enim piae supponit habitum , aut s potentia mi ι. manumissisaes da sui . .
σ-σDgu. oc quod non est, i remitti non potest, eum non entis nullς sint qua-7 luat es t L eius f. sicere. vt. Solum igitur considerari potest in iis calibus, in quibus etiam post enio lumentum acquis, tum ius accrescendi locum habere po-8 test, i ut euenit in vita fructu, dc in iis causis, quae usu fructui assi initantur, puta ms seudo, aut emphyleusi, t ρι-ium ea, qua
qu 9. m.*8.π μ3'. nam in his . licet duo, vel plures locii partes sibi delatas acqui-Tant, non tamen ob id censetur eis ius lata spes iuris accrescendi, quia, si postea alter ex iis deficiat nullis relictis descen dentibus, eius portio accrescet comuncto, si flaudum, aut emphyleusis, sit eius naturae , ut ius accrescendi recipiat, seu-
diam ea , qua diximus an eo em 6. e p. gu. I. nu. L
cts 33 ct P. 38. num . . est Iem. In hoc igitur Io casu plerumque disputari solet, an , t si duo, Iel plures fratres dividant inter se seu dum , aut ein phyleii sim, de simus in casibus, in quibus non facta diuisione poterat esse locus iuri accrescendi censeatur ei per talem diuisionem renuntia luna, ita , ut etiamsi postea n otiatur unus ex
479쪽
fratribus sine liberis, aut eius linea postea deficiat , non tamen possit superstes eius portionem, leu seudum, aut emphyleusim ab eo possessam per ius accrescenis di vindicare. In hae autem auaestione separatim no-1r his erit dispiciendum , t primo, quid, si
diuisio simpliciter, dc per se consideretur, Secundo, quid, si consideretur, quatenus est cum iis coniuncta, quae plerunque a partibus ad ijciuntur. Et, si quidem simpliciter, di per se consideretur, generaliter dicimus, pereamia non censeri t renuntiatum iuri accresc di, seu succedendi, quod postea nascitur, quia . si ex duobus fratribus diuidentibus unus postea moriatur liberis , aut eius linea deficiat , superstes non obstante diuisione perinde ad partem, linere quae illi obuenerat, per ius accrescendi , seu ut verius dicitur 9 ius inuestiturae , dc successionis admittetur, ac, si nunqu133 fuisset facta diuisio- .dan.M.1uce .seud.
contra naturam diuitionis, dc contra verisimilem. dc praesumptam mentem clivi Is dentium: Natura enim diuisionis est, tvt ea tantum compraehen d at, quae de prς- senti competant diuidentibus, non aute, ut ad futuros casus, iuraque futura por
Is scilicet, qua a pendet t ab illa intellectuali diuisitone, quae fit ipso iure inter plures socios, siue habentes rem communem, Scar est , t velut eius executio, ideoque non
mutat eius naturam, sed lecun dum eam I 8 tegulatur, t in declarat Evid. cans. aD.m . 6.
Is t M. 3. Mens vero diuidentum non est, tvt alter alteri quicquam de ino largiatur: a o nam donatio non praesumitur t L cam dilaed. m. a 3. f. de probas. 1 ed, ut unusquisque pro diuiso consequatur id, quod strum est. Atqui . si diceremus diuidentes censeri ius tuturum remisse , haud dubi hi raesumeremus eos, voluis donare, di argiri. quia remissa os est quaedam species donationis. Ergo non est huiusmodi re
Et vero, si per simplicem diuisionem
non cenietur renuntiatum fideicommisia a m , cuius conditio nondum extiterat 1 Leum patar. 79. S. M ἐν- - Τ. de M. a. t. Di Roma . 1 1 g. o fratret, sutodigendo, redibimati micatum sit, novit ibi remmasisere N. ι-ειι ι f. de 'νινι. istis. Consequens est, ut nec censeri debeat renuntiatum iuri a rescendi, quod nondum erat natum, scilia 3 cet quia a. renuntiatione fidelaommissi tad tenuntiationem iuris adcrescendi Valet argumentum , quod eadem videatur viri utque ratio. Quamobrem nostri locos, & authoritates de renuntiatione fidei commissi loquentes passim trahunt ad inducendam, vel excludendam iuris aca crescendi renuntiationem,
mori artis. 12. πιι. 73. Quod dc nos eorum exemplo facere possemus, aliique poterunr, prout obseruationis gratia singnlos admonemus; Sed ne tractarum hunc Innumeris DD allegationibus oneremus, quod ne volentibus quidem per assiduas, grauesque publici muneris occupationes facere liceret, eas tantummodo duximus adducendas, quae specialiter de iuris a crescendi, seu succedendi remission loquuntur, liberum iis, quibus maius eri
otium, campum relinquentes, ea comprobandi, quae nos hic breuiter, dc paucioribus allegationibus contentii prupinnimus, per allegationes eorum, qui de
fideicommissi remissione per diuisionem
16 Sed, quia duplicitet i possunt socii inire diuisionem, uno modo partiendo remo in qua ius accrescendi locum habere poterat, de unichique suam portionem asinsignando, quo casu quilibet ex diuidentibus aliquam rei portionpm habet, ait
ro vero hon partiendo rem, leo eam im solidum uni assignando, ut euenit, cum fratres habent plura seu da.dc in diuitione singulis assigillam unum seuduin, Vel uni auigna ire studum, alteri vero alloridium, quo casu, quia tota res ad untim
pertinet, coeteri non possunt dici habere' aliquam eius portionem, ideo quaeri solet, an, quod diximus per simplicem diuisionem non censeti renuntiatum iuri accreicendi, seu succedendi, quod postea nascitur, procedat in ytroquς genere diuisionis, an vero soluin in priore . Et
27 suit proxedere soluin in priore. t Damsi in diuisione remansit superni uenti aliqua portio studi, aut emphyleusis, fatetur , non cenieri eum per diuisionem ius 28 accrescendi, seu luccedendi remisisse, tquod etiam dubio caret, in κώ- terminis loquuntur Rrid. d. cans. 28 m. o. PM. 3. Bee. d. σου. H. -. 6.-. . Coeterum, si nihilas ei remansit, verius putat, et censeri eum per talem diuisionem ius accrescendi remisisse, quia . cum portio portioni accre-3o scat et ι. Tuis. 3ρ. sas. 1. GUU . Conle-quens est , ut portionem non habenti ni-3 r hil possit accrescere, laeeun in ea, qua vix
Uerum haec opinio merito mit ab aliis communiter improbata, quia verius, de receptius est, per diuisionem non censeri renuntiatum iuri accrescendi , quod po
480쪽
stea nascitur, etiamsi in diuisione non re- in anserit super uiuenti aliqua portio studi, aut emphyte 9sis. t
Itaque, si in diuisione totum studum, aut tota emphyleusis una fuerit assisnata, dc hoc modo frater cesserit fratri partem suam , licet excludatur , quandiu vivet is, cui facta est assigpatio, aut eius linea su-3 3 pererit t-r. d. -. Deci senaram asco'.
ne filiis, aut eius linea postea deficiat, no. impedietur superstes, quominus iure ac crescendio seu Idcceuionis totam rem consequ: r sic non solum partem propriam defuncti. sed etiam parteat ces-
lineas aequaliter vocari s Nam ex hiis veris bis constat, et ichasi studum ad vivam so lum et diuisione perueniat , ita ut alii fratres nullam eius portionem habeam . non tamen eos excludi a iure succedendi, quod postea nascitur ex defectu lineae ibi ius , cui seudum insolidum fuerat ani
Nec est contrarium, quod partem non 36 habenti nihil accrescat, quia i hoc procedit in iure accrescendi proprio, cum alioquin id , quod in Rudo , vel emphyleusi post acquisitione n consideratur , 37 non sit proprium ius accrescendi, i sed potius ius inuestiturae, oc si iecessionis, cui patiis deiectus non iolet obesse, ut uuad - in I. cv. P. F. n m. s. Itaque, licet is,
tionem habet, non possit Vindicare partem vacantem per ius accrescendi, si id proprie conlideresnus, poterit tamen ea vindicare iure successionis, &inuestiturae, φαιι in Iseos vitiarando refμ-em Atiae. ..
Hinc insertur, si in diuisione uni fuerita issignatum studum, alteri vero allodium, S is , qui fidum habuit, decesserit relicto haerede incapace, puta extraneo, vel filia, posse fratrem superstitem ab illo 38 Rudum auocare, t m seruum Bald. in ι. si
39 euictione t propterea quod res euincitur
κου minus teneti facere partem de al-
t lodio, t si modo is, qui Rudum habuit,
ici uerit eius naturam, oc qualitate, quod .ci debeati putari , cur pro sua portione acceperit rem, quam sciebat esse eiu s naturae, ut Uno mortuo deberet ad alterum iure accrescendi, siue successionis pertr-nere. ιυβν--ι Bald. in .. t. si familiae, nu. s.
Sed haec quidem dicuntur, quoties diuisionein simplicitςr, & per se consider
mus. CCeterum, quoties eam conlidet
mus, ut est cum aliis circunstant ijs con iuncta, constat tripliciter eam proponio a posse, scilicet, qtria tria fiat it,t quae ad uidentibus, ut plurimum ad ij ciuntur: Aut enim ad ijcitur promissio, aut Permissio , aut etiam renuntiatio. Et, si quidem fuerit adiecta renuntiatio, puta, quia dictum sit, diuidem es t nuntiare omni iuri, quod habent, aut habete sperant in Rudo, vel emphyleusi,
dc quaeratur, an per eam censeatur renunia
43 tiatum iuri accrescendi, ine cessario reis curre dum erit ad ea, quae diximus in qua stione praecedenti, oc secundum disti ctiones ibi factas res erit termina da, quia
tunc non tractatur de renuntiatione tacita, sed de explesia, scilicet quia colligitur ex verbis, non autem per interpraeta. tione ni intelligitur. Tunc igitur totum ηε agitur de renuntiatione tacita, et cum diuisio consideratur, ut coniuncta cum aliqua promissione, aut permissione, quae visua Dis Ili y Ora le