장음표시 사용
461쪽
testamento liberti, di cessante iure
accreleendi patronus ab intestato voce. tur ad bonorum ponsisto neni, non ta inenin eius fauore fandatur eius legis dispositio, sed in priuilegio militis: naini duo Paulus ait, cessare ius accrescendi, mitra , spra parte testari paten. Itaque rationem a militari deducit priuilegio, non1 patroni beneficio, M. Claud. Tut.
cundo, quia nullias in hoc fauor patroni considerari potest : nam etsi Fortio ac-crcideret, & ad testamenti causam pertineret , non tamen patronus centeretur toraliter a bonis exclusus , quia daretur ei bonorum posse illo contra tabulas sal rem in bonas paganicis, νι ρυιν- . sis in. Papinisum. θ. de ban. tis. εκρυπι- Iupra num. s. Terti bdemum, quia, licet persona , quae ab intestato est luccessura, sit fauorabilis, non tamen impedit , quominus in testamento militis ieruetur.ius commune, si ei verba non repugnant , ut patet ex ι C. doteI . mil. Vbi, licet tractaretur de filia, cuius persona est fauorabilis,. Ic eius utili tas postularet, ut potius ab intestato . quam ex testamento deferretur haereditas, scilicet, quia ex testamento non, nisi heson erat habitura, cum alioquin ab in. testato erit habitura totum assem, tanten, quia verba testatoris non repugnabant iuri communi, ut ostendemin infra
ideo secundum id fit interprς tatio Ergo, si militis dispositio reciperet ius accre scendi ad exclusionem aliorum ab intestato venientium, deberet etiam recipere ad exclusionem patroni, non obstante, quod eius perlona sit fauorabilis. Et dice. re, magis in hoc faueri patrono, qu1 filiae,
ridiculu ei l. Magis i situ r est, ut nulla sit respolio, quae , mi huius legis euitare possit. Terrio probatur haec sententiat.
I 33. nam ibi Aniuninus non ob Icute deisti; monstrat. t si miles de coeteris unciis ali quo modo dupotuerit, ita, ut ex tali dis- politione colligere possinus, eum appellatio ire uncia ruin non comprahenaisse paries totius haereditatis, institutionem non capere a uilioritatem a tuta communi, sed a tutentilitari, sumitatissinetio uel
Qii arto probatur haraitas, vers. Non tam Inst. de harad. ιηssit. Ubi lus linianus, est, se unum tantum suu ex sam isse c verbi gratia P ha redem scripserat , inquit, erra I
I3o ba, nisi limites, contineant r exceptionem dicti praecedentis, quod est , totum assem in iemisse coiit i. eri, si qui num tantum ex semisse icii plerat haeredum, Conseques est , ut significent, si inites unum instituat ex seniisse, totum assem an semisse non
contineri, & 1χ effectu pariem parti non
Nec est, quod respondeas, illa Verca, nisi su mitis, non continere ex coptionem dicti , sed tantum rationis , quae dicto stibiicitur, dc significare, non posse quem ex parte testatum, S ex parte intestatumr 3 r decedere, nisi sit miles in ret Dadast Il. s. d.
Injι. de his. inst. Mia .vetius est , tinti etiam IIa dicti rationem continet cit ut aperte ost didit Theophilus unus ex Institutionum compilatoribus, qui, dum in graecis institutionibus illum locum interprς tatur .
verbis aperte docet, quod ibidem dictum est , si quis unum tantum instituat, totum assem in lem ille contineri recipere limitationem in milite, Sc sic illa verba , miltro non solum rationis, sed etiam dicti praecedentis exceptionem continere, dc quidem necessario: nam si continent exisceptionem rationis, ut certi iuris est, debent etiam per consequentias continere exceptionem dicti, quippe, quod cessante ratione cessat, ut intelligimus ex Quinto fundamento, quo nostra sententia comprobatur: nam cessante rati ne iuris accreicendi, debet S ipsum ius cessare , cum generaliter cessante causa dispositionis cesset & ipia dii positio t..-ger. 6. f. quamuis f. detur. patro. Sed ratio Iuris accrescendi, de quo loquimur, cum scilicet tractamus de instituto ex fundo, vel iemisse non dato cohaerede, vel dato eo, qui postea defecerit, cessat in testa-I33 mento militis, i scilicet, quia ratio est, ne testator decedat pro parte testatus, de
pro parte intestatus, Hiau se dianas i. 3.c'. 'MU.1. num. o. σ-quae ratio cessat
in milite, qtrippe, qui potest pro parre t status, de pro parte intestatus decedere L
Sexto proba iur haec lententia , quia intestamento militis ea tantum locum habent, quae procedunt a voluntate testat Oris, non etiam ea, quae veniunt cx pote-i3s state, dc Iubtilitate iuris id. I. quamquam. C. de testa. mil. d. t. si eo --. 18.sse. β. eod. Sed ius accrescendi, de quo loquii fur, noprocedit a volutate testatoris : tunc enunab ea procedit, cum testator duos, aut plures coniunxit, quo calu etiam in testa. mento
462쪽
De iure accre se. Cap. 1 o. Qtiaest. α , 369
mento militis admittimus ius accresce d i ; dulum essura num. v s 9. sed proce. . dii a mera potestate, de subtilitate iuris .
cet, qata ideo inducitur, ne teliator pro parte testatus, & pro parte intestatus decedat, νι diuum est, quod ea ratione fuit receptum, ne idem defunctus, qui ab haerede repraesentari debet, respectu causae diuidatur , & partim repraesentetur ex causa testati, dc partim ex causa intestati,
est iuris ciuilis ut btilitas, vita proposita u.
β de M. primo. mobrem dicimus ius I 36 accreicendi t esse de subtilitatibus tutis
inspecta veritate fieri potest, ut, qui dodit tu nutam, aut semissem, censeatur voluisse dare totam haereditatera , viri 'gl. in d. g. harectas, nu. s. Inst. do haered. ius. Non
debet igitur in testamento militis habere
Nec obstat, si dicatur, imo etiam in t stamento militis locum habere tacitas, ocprs sumptas voluntates, siue coniecturas, I 33 tis trie ostιndam Mantu. decem vis. vet. d. tib.
sn yrae m. cap. a. num. 88. quia Uspondeo, id procedere, quoties verba aecundum sui naturam, S propriam Gignificationem, non repugnant, Ied talem inter praetationem patiuntur. Cceterum, quoties repugnant, ut euenit, cum quis instituit unuex fundo, vel semisse, dc ex tacita, leu prς- sumpta mente destincti volumus inter. Praetari, eum Voluisse instituere in tota haereditate , verius est, in testamento militis non habere locum huiusmodi tatas, dc praesia mptas voluntates, quia sunt potius legum subtilitates, quam voluntates
testatorum, ut dictum est, ct Hariis ex νινι Hi, ditemus snfra num. 136. sqq. Septimo confirmatur hoc ipsum ea ra. tione, quia Valet argumentum a tempore 139 ad rem , I vim sterietebramenti militaru arguit Tvphemnus in I. miles. Α . in pris. vers. Et, qui Lximus . da mit. test. Sed in testamento militis non habet ocum ius accrescendi ratione temporis, quia, si instituat haerede ad tempus, post illud suc unt venientes ab intestato d. l. milet ita, pri . vers. Dd,
si ita, bc simili modo, si instituat ex tempore, interim caula intestati locum habet
mitis sta, in pris. vers. His coas 3Mnres ι Nec igitur habebit locum ratione rei. Ita a
Nec est,quod rei pondeas, argumentum valere data paritate rationis, hic autem diuersam cse rationem, qua, cum initituit ex tempore, manifeste cxcludit tem
pus medium, quod non videtur, posse dici, cum simpliciter Instituit haeredem
. num. II. C. d. testa. mit. quia verius est, imo respectu voluntatis pare esse utriusque rationem: nam, quemadmodum, qui
instituit post decennium, non centetur velle institii ere ante, ita etiam, qui instituit in fundo . vel semine si voluntatem spectes, Mon censetur velle instituere in totor Nec enim quisquam tam fatuus est,
qui non animaduertat fundum , aut scismissem non esie totam haereditatem, pro ut ratius ostendo m. q.
octavo, dc ultimo probatur haec sententia argumento diatio ab una ipeciex o iuris accrescendi ad aliam te nam, quem admodum pars serui communis. quem Vnus ex condominis manumittebati, perius accrescendi pertinebat quidem ad co- dominum, si manumissor erat paganus, sed non , si erat miles I. I. C. de eomm. ser man. f. vis. Ins .d. danat. ita etiam dicendum est in partibus haereditatis, ut, licet accrescant, si testator sit paganus, non tamen debeant accrescere, ii sit mi Ies. Neque huic sententiae aduersantur co- 14 I. traria I nam ad primum t respondent no- nulli, aliud esse, si miles instituat aliquem in re certa, puta fundo, aliud vero , si in quora, quia priore casa non accrescet residuum instituto, posteriore vero az-
Uerum haec distinctio meritti fuit ab I 42 omnibus improbata, ticlest, tam ab iis,
qui communem, quam ab ijs , qui nostr s
de eon. Diti. vet. d. lib. 6. tit. a. num. 26. vers. Sed
Ministinctio, Nam, cum inter huius in odi species non ponit probabilis diuersitatis
ratio afferri, νι aia Alex. in . . t. num. 9. vers.
Sed ista opinio , Consequens est, ut inter eas ius diuersum constitui non debeat. Itaq; aut utroque casu locum habere debet ius
accre Icendi, Vt veteres Cen merunt, aut neutro, ut nos verius arbitramur.
Nec obstat, si dicatur, imo magnam ubderi diuersiitatis rationem, quia, cum miles unum instituit in re certa, verba clara sunt, cic clare ex iis colligitur, eius voluntatem non esse, ut residuum patrimonii
ad eum pertineat , νι declarant Galiaul. ind. t. . centurist. II. nae. I I. in A. f. da vulg. Mantis. d. lib. 6. lit. I. num. 28. quod non videtur
Dosse dici, cum instituit ex quota , quia et ius est, idem esse in utroque casu: nam, si voluntas militis dicitur clara, quando instituit haeredent ex fundo, dicetur etiaclara, quando instituit haeredem exsemisse, quia, quemadmodum, qui dat funis dum, non vult dare totam haereditatem, ita etiam , qui dat semissem, sine dubio non vult dare totum . Et, quamliis dicamus, in semisId totum contineti d. g. θερμώώ, νεέ mo autem Inst. de harad. ras. hoc Eee tamen Z Dy Ora le
463쪽
tamen non sit , ex voluntate testatoris,ssed potestate iuris d. t. interdum I . 9. . βιadm mera iuris subtilitate, quae, licet admittatur in testamento pagani, non tamen admittitur in testamento militis , is
fana dictum est. Non est igitur inier has species dii crimen aliquod constitues
Quamobrem aliter ad argumentum t 43 contrarium respondendum est At nei apenegando militem vii pecie totum haereditatis as 'non distribuisse, quia, licet tres tam-ncias distribuerit, earum tame . llatione totam compleis hi volui reditatem, uncias pro partibus aecipiendo. Itaque, dum dixit. Instituo filiam ex duabus unciis, oc uxorem ex uncia, perinde est accipiendus, atque si dixisset, instituo filiam in duabus partibus , seu tertiis, sic unc ijs ut aiunt , gro is totius haereditatis, uxorem vero
Nec obstant illa verba. δε resi spσrtunia M., dc illa. uasexta tam accepit, quae videmtur lagnificare, militem non distribuisse totam haereditatem, sed tres tantum eius 1 ε uncias , S sic quadrantem. t Qua aliena
se illa verba militis, ted Imperatoris, qui conliderat residuas portiones, non spectata significatione uniarum, secundisinnii sitis intentionem, sed secundum ius,
μie M. Dis C. de tere. mst. est diei pos sat Mosam Ias a s num . ia. νιέ. Secu o facis: Hoc enuia significat Antoninus, militem, qui filiam instituit induabiis uncii , Sc uxore in uncia, censeri voluisse haereditatem intres partes dii tribuere, Si filiae, quae duas uncias , dc iic in i pecta significatione tutis
sextantem accepit, relinquere duas paristes , v xori vero quae unci an accepit, reis
linquere tertiam partem, nisi fortastis vltemus progressus miles aliquid intestamento disposuerit de relid ais poptioni- .hus, id est de reliquis unciis, quae secundum iuris significationem supersunt ad complendum haereditatis assem, nanctuc non posset dici totam haereditatem voluiste in tres partes diuidere, cum de aliis disponendo suppotuerit , plures, quam tres elle tuae hareditatis paries. Hinc intelligimus, in eius legis specie, filiam, dc uxorem , quae totam haered jtatem conlequuntur, non dici quicquam
IV habere per ius accrescendi , t quia vςre nihil eis ultra datum accrescit, sed potius diei habere totam haered it a tem ex dispositione testat opis, qui ea miti tres partes distribuit,quas uncias nominauit: Perinis de enim cst, ac, si dixi siet, Instituo siliam '
mit. Quod non ob iure denotant illa verba, in tres ρονιο diu sis eum apparet hareditatem, quippe , quae significant, instillitas habere haereditat ei nex diuisione,& sic dispositione testatoris, non etiam ex disposi-sitione aegis, S sic iure accreicendi, ei
plicara potest. Hinc fit, ut locus ille, male trahat dr a nostris ad ham speciem, in qi in males ex fundo. es Iemine haeredem icti-psit: Nec enim eadem est utriusque speciei ratio, Icilicet, quia infundo, vel semisse non potest totus es, nisi potestate& subtilitate iuris contineri hareduas, νεή Ersi onum, Inss. de hev . inst. coniuncta ..Lιmerdum. 13. s. i. ν cum alioquin intribus unciis, id est, partibus etiam ex Umluntate testatoris tota ii reditas contine. ri possit, ut scribu II. νη d. S. bare as num.
Denique non obstant, illa vetba, inst.
Videmur significare, declarationem illi fieri iucundum ius commune, id est, iecudum id ius, quod in testamentis pagan rum obtineret; Vnde, quia in testame tis paganorum tota haereditas ad institutos in tribus unciis non, nisi per ius acer scendi pertineret, idem videtur procude re intestamen in militis, quili rei pondeo. Primo data specie si utili, ide in pagani t sta meto, quod in testamento militis obtinete: Nec enim diceremur haeredes habere totam haeredita tein per ius accrescendi , sed ex expressa dispositione testatoris, heundum ea, qua supra ducim-. Secundo respondeo, sensum illorum et horum esse, in proposita specie institutionem non lotu, a ex militis vos amate, sed etiam ex tute communi accipere authoritatem, ex voluntate militis, si uncias, non secundum iuris significationem. sed iecundum quod ipse putauit. accipiamus, ex iure vero communi. si accipiamus uncias secundum iuris lignifica Hopein t Miles enim voluit distribitere totam haereditatem, led, quia verba, quae expressit, secundum iuris lignificationem non possunt tota di haered statem complecti, ideo talis dispositio debet etiam accipere aut hori in rein a iur communi, ut scilicet ei, qa sextantem hi ir, aentur
duae partes, ei vero . quae unicam, deturalia tertia ad hoc , ut seruetur voluntas militis . Et ua νι latur sensit Bald. m d. l. 3. vers. Item notic dors. mu 'it, si dixeris , ergo hoc modo intelligendo significat Antoninus, partes institutis accrescere; respondeo, si spectemus voluntatem militis, nihil accrescere, quia miles putauit se totam haereditarem distribuere. sed, si spectemus significaraonem verborum secundum ius, accresce-
464쪽
De iure accrescendi Cap. ro Quaest. 24. 37
re , sed liscic fieri, ut seruetur militis uoluntas, sine qua itis commune non posset in eius testamento habere locum. Et ita videntur sensiste, qui dixerunt, in specie hujusce legis habere locum ius accrescedi ex voluntate militis, is ras. D1LS,M-
Quinimo cquod diligenter annotadum est) probat hic locus, si recte perpmdantur et US verba, quando militis di ipolitio secundum eius mentem non con,plectitur totam haereditatem, non habere locu tus commune,&sic ius accrescendi; ita ibi vult Antoninus, ita demia procedere, quod λit, institutionetia ex iure communi accipere aut horitatem, si miles de residuis portionibus no dispostierit, id est, si nihil dixerit, ex quo colligere possimus, eum existimasse, aliquas haereditatis partes luperesse . Ergo, si ex verbis appareat, eum credidisse, ad nuc aliquas suin ere se partes , dc sic noluisse complecti totam haereditatem innuit Antoninus, institutionem non accipere aut horitatem ex iure communi, dc ile non accipere ius
accrescendi. Sed sic est, quod, quando miles dicit, instituo in semisse, vel, instituo in fundo, clare patet ex verbis, eum noluisse dii ponere de tota haereditate, quia nemo tam fatuus est, qui credat appellatione te missis totum contineri, aut appellatione fundi contineri totam haereditatem. Ergo etiam ex sententia Antonini, non poterit in his calibus habere locum in testamento militis ius commune, de sic primum hoc argumentum con
Devique, licet in proposita specie testamentum ex iure communi accipiat auth Oritatem, quoad hoc, ut testator censeatur inter haeredes institutas totum hς- reditatis assem distribuisse, non tamen ex eodem iure communi accipiet aut horitatem, Ut, si altera ex ias deficiat, eius portio debeat ad cohaeredem pertinere, quia,cum sint omnimodo disiunctae, tamquam ad diuersas haereditatis paries in ciuersis orationibus vocatae, Conseques est, ut inter eas non sit iuri accrescendi
locus, Iecundum ea ,-dixin a iuras dicemus instanum. Et hoc non obstante , quod tractetur de haereditate, quia etiam in ea cellat ius accreicendi inter omnimodo disiunctos , quoties non est absurdum quem decedere pro parte t statu in , dc pro parte intestatum, ut Axia
14s Ad Leundum veto respondeo t primo, negando hς redes ibi institutos quicquam
habere ex iure accrescendi, quia totum
habent ex dispositione militis, qui totam haereditatem sua in particulatim distribucrat, instituendo unum in praedijs vrbanis, alterum in itisticis, tertium in aliis
T clauS: nam particularis omnium rerum
disitio utio habetur pro uiuersali , non z47 particulari dispositione
Nec obstat, quod huiusmodi disti ibuistio contineat res tantum particulares, nisi 8 etiam ipIam uniuersitatem. t ideoque,
quatenus censetur haeredes uniuersales,
non possit id fieri, niti per ius accrescendi, quia respondeo, quando miles distinguit species bonorum, licet, quoad figuram loquedi videatur instituere in rebus particulatibus, inspecto tamen militari priuilegio censeri instituere in uniueritistate , Ruia species bonorum a milite distinctae pro diuersis uniuertitatibus acci piuntur , propterea, quod dantur hiatu Linodi institutis actiones , ut haeredibus uniuersalibus, non iure accrescendi, sed vi, dc potestate dispositionis militaris d. ι. eogi. 36. S.Iὶd, ct similesF ad D. b.1 Secundo respontico , dato, quod dicipoisnt aliquod habere per ius accrescendi , id procedere, quoties ex verbis testatoris apparet, talem fuisse ipsius voluntatem , Tunc enim institutio a milite facta dicitur capere aut horitatem etiam a
Tunc autem dicitur apparere de volum rate militis, quando constat ex verbis, eum voluisse distribuere totam haereditate ua inter institutos: nam, licet co casu Verba secundum interpretationem iuris non videantur deseruire, tamen, , ut militis voluntas seruetur, debet eius dispois
tio accipere vim, dc aut horitatem a iure communi, dc sic debet institutis accresce. re id , quod spectata significatione verborum iecundum ius non videretur datum, quo casu dicentur institi iti non habere quicquam per ius accrescendi, si spectemus voluntatem militis , sed habete per ius accrescendi, si spectemus stignificatione in verborum secundum ius , ut euenit in specie d. t. si rartarum: nam miles voluit totam hereditatem distribuere inter haeredes institutos, sed , quia fecit distributionem retum, non haereditatis, qtiae secundum ius longe a rebus differt, ideo ad seruandam militis Voluntatem,
ne cellario debet eius dispositio sumere vim a iure communi, dc ita accipi, quasi miles institii erit illos haer edes uniuersa les, bc res distributas per praeceptionem cuique eorum legauerit. Et Idioc est, quod
ibi Caius significat, dum , vatibιt ι uulιο, inquit, perandeque habebitur,atqua, si sine ρ--
praeceptionem cuique tetando istribu ιιι Ex quo intelligimus speciem t. sieerrarum, non ei Dryo ferre t a specie t. p. amquam, nisi in genere distribui .ionis: nam in vitaque lege miles votitit distribuere totam haereditate, sed in I. distribuit in res partes, quas uncias appellauit, Atini. sieenarum,
non distribuit in partes, ted in species
465쪽
3I a. Ioannis Antoni j Belloni
honorum s Sed, quia in utroque casu ver-ha a milite expressa secundum significa. tionem riuris non operabatur id , quod miles habuerat in animo, scilicet , quia, qui dat unciam secundum signifieatione iuris non dat tertiam partem, se tantum duodecimam, &, qui duas uncias, non dat bessem , sed sextantem, di simili modo , qui dat omnes res haeceditarias, non censetur dare tota inhaeriditatein, ideo, ut seruetur militis voluntas, debet eius dispositio sumere aut horitatem etiam a iure communi, ut scilicet inter huiulmodi institutos potestate luris distribuatur tota haereditas Ieruata voluntate militis respehu partiij, aut rerum, sed ex hoc noreac quis inferet ad alias species, in quihus nutes non distribuit totam haereditatem , aut , in quibus tractat ut de parte uni a Tignata per ius accrescendi alteri deferenda, quia hoc neutra ex lege deduci potest, inio potius contrarium, δε-
11r Ad tertium rei pondeo , t illa verba non ita esse intelligenda, quasi quaerat Papinianus , an in specie a se proposita
hona paganica, Peνinde is accrescam, si partem .i Ambareditatis accepisset a milite,
sed , an perinde accrescant, ac, si partem eiusdem haereditatis accepisset a pagano. ut comparatio fiat inter testam e tum pagani , & testamentum militis, re hoc in
sumna a quaeratur, an , quemadmodum in testamento pagani locum habet ius a crescendi inter cohaeredes , ita etiam locum habere debeat in testantento militis: Paria enim sunt dicere, capere par-.tes ei uidem haereditatis, Vel, capere partes ex testamento pagani , quippe, cuius non, nisi una, est, oceadem haereditas, cum alioquin militis haereditates salieni
inspecto priuilegio duae lint. Reliqua
Aia, & quando ius accrescendi cesset ex causa illius, cui portio fuerat ast
crescendi cellet ex caula legis, dc ex causa testatoris; Nunc tertio loco expectabatur decisio illius quaestionis, AN, oc quando cesset ex causa illius, cui portio sue erata ilignata Sed stultra pDeest etenim ab Excelletissimi huius Λu:ctoris manui criptis eius discussio, licet eius desectus exactissimo huic tractatui,
aut nullum, aut certe modicum incommodum videatur afferre 1 Nam cuνη-. T. qu.a . acti im sit, Quando ius accrescem
di locum habeat ex caula vocati, cui scilicet portio fuerat assignatat facile in cωtrarium intelligi poterit, Quando ex ipsius causa locum non habeat, sed cesset I Quia cottariorum eadem eu disciplina,t
Et generaliter quidem dicendum est, 3 cessare , si is paciem faciat , t ut scribuna
facit partem, ius accrescendi excludit, rqui vero non facit, non excludit , quia in effectu , Ut Ibois bis iam auctorsura ea . 6. rast. Iq. num.18. facere partem nihil aliud, est , t quam impedire ius accreicendi. Quando autem is, cui portio fuerat assignata faciat, aut non faciat partem, si quaeramus, illud prius sciendum est, aliuas esse capere partem,t aliud facere parte: et & quidem capere partem test partem stibi assignatam realit Et con Icqui, dc obline-8 re ι facere vero partem t est persona in
suam numerare in partibus faciendis l. I. S. vlt. f. de eoa.bon. & hoc modo impedire, ne socius habeat totum, siue facere , Ut s non niti partem conte quaturi l. Papima
ι. hujusmodia 86. limo. Mausa f. de tet. I. Ex quibus conlequitur , ut qui capit, uti-ro que faciat partem , t Sed e contra, qui facit pariem, non temper capiat, quia interdum euenit, ut unus ex socijs non capiat tuam portionem , dc tamen faciat
partem, T. M. M. IVra, ubi haec m-
nia latius explicantur. Hisce politis cum quatinuis, An, dc quando is, cui portiosuerat assignata , faciat patiem, ut excatasa eius dicatur cessare ius accrescendi, duo calus crum principaliter distin- quendi, quorum Primus
466쪽
De iure accresse. Cap.ro. Quaest.2 3.& 26. 373
Primus erit, quando is realiter capit, de ad iiiittitur ad suam partem, Et tunc absque dubio faciet partenT,-consequen-II ter ex causa eius ius accrescendi cessabit t
gari subiti tutioni d. qu. a I. num. 1. sed vul
garis lubstitutio cessat ex causa eius, cuiles fuerat primo gradu assignata, si is ea I 3 consequatur, icti capiat i ι. p. 8C. de impia. Ergo timili modo cessare etiam debet ius accrescendi ex causa eius, cui portio fuerat assignata, si is eana capiat, si vh ad eam admittatur, Et ita ratiocinatur Doctissimus hie Auctor an a qu. l. sar'. ubi latius . hoc explicat, dc ampliat. Secundus casus erit , quando is, cui portio fuerat assignata realiter ipsi eam II on capit, sed tamen suam personam numerat in partibus faciendis,& tunc pariter dicendum est, eum facere partem, νε f. ., dc coniequenter ex causa ipsius ces-r lare ius accrescendi, i quia cum hoc nkxs do impellat ne socius habeat totum, tua dictum est, utique ex causa eius cessabit ius accrescendi : Et ratio euidens est , quia inter coetera requisita iuris accrescendi , hoc unum es , ut portio quae debet accre- 16 scere omnimodo deficiat tispra ρ. T. '. 36. num. I. id est, ut is cui portio suerat ab signata ad ea irinon admittatur, nec admitti speretur aliquo iure actionis, vel retentionis , vel alterius aequitatis per se,ar vel per alium , t ex tradisu in---m. . Sed quando facit partem, portio non deficit omni modo, id est omnibus praedictis
modis, v v iaera et in .. . ergo
ex causa eius cessare debebit ius accrescendi. Et haec quidem dicuntur generaliter loquendo.
Sed specialiter si quaeratur , An, &quando is , cui portio fuerat assignata partem faciat, vel non faciat ad impediendum, vel non impediendum ius accrescendi , tria considerare oportet . Primo causam, propter quam non admittitur , dc de hoc actum est, cap. 7. sqq. Secundo modum, quomodo nempe non admittatur, de de hoc dictum est d. eap. I. u. y6. 3'. Tertio tempus, quo debet deficere. An scilicet ante acquisitionem , vel post , tam in proprietate, quam vim fructu, & de hoc visitan est L V. T. qu. 9. per totam, in Ultimis voluntatibus, quam in actibus inter vivos, s tricast. q. qu. q. m. m. 26. Cum igitur haec omnia in dictis locis fuse discussa sint,co. sequens est, ut verum sit, quod supra diximus, omissionem, aut amissionem huius quaestionis, Iocuplatissimo huic tractatui, aut modicum, aut nihil obesie .sUM MARIUM.
An, & quando ius accrescendi cesset ex cauta illius, cui portio deberet
SV perest, ut quarto, & vltimci loco di ia
spiciamus , inamobrem cesset ius a cis crescendi ex causa illius, cui pollio deberet accrescere. Constat autem quatuor potissimum cessare casibus . et '. Primo enim cessat, si is, neque per se, neque per alium fuerit ad main portio-
i nem admissus , tis estendimus in I. v. qu. F.
tioni accrescat, I. It w.39. in s.f.δενώθ. Conlaequens est, ut et , qui portionem non habet, nihil possit accrescere
dirimat in eodem T. cap. qu. To. m m. 3.
Secundo vero cessat, etiam ii fuerit ad suam portionem admistus, si modo talis ad millio non merit facta iure commvnr, dc ordinario, sed iure singulari, de pri-3 uilegiario : t nam ei, qui ad suam portionem admittitur de iure speciali ius ac
Tertio cessat ius accrescendi , etiat si ad suam portionem fuerit iure communi admissus, dummodo post acquisitionem 4 eam amiserit: t nam , quia tempore, quo portio vacat , Portionem principalem non habet, fit, ut ea, quae vacat, non possit ei, qua sit portionem non habenti
arto demum cessat ius accrescendi, etiamsi fuerit ad suam portionem de iure communi admissus dc eam non amiserit, si modo iuri accrescendi renuntiauerit,
te eorum , quos referemus in hoc cap. P. 27. nu. 3.
est gu. 8.uum. 3. Sed, quia hoc stipponievocatum, & potuisse iuri accreicendi reis nuntiare & eidem rentantiasse, ideo ra- ιtio postulat, ut separatim dispicia inus. Primo , in iuri accrescendi renuntiari possit. Secundo, si potest, quando censeatur ei renuntiatum . Tertio demum, qui sint huius renuntiationis effectus.
467쪽
An, & quando iuri accrescendi tenu tiari possit. Quaestio Uigesima septima.
Eiptim* quidem quaestionis resoluia
tio pendet ab iis, quae late dixi uius
vacans inuito accrescit, non potest haud dubie iuri accrescendi renuntiari, Qv lius vero accrescit volenti, potest . 1 ta-
que, sit lactemus de haereditatibus, & norum possessionibus, quoniam in iis regulariter portio vacans inuito accrescit,
iuri accrescendi renuntiari non potest,
ραώ. ctat. subsi. Contra veto, si tractemus delegatis . ct fideicommissis, in quibus portio vacans non accrescit, nisi volen
3 iuri accrescendi renuntiari potest, i m
tractemus de iure non decrescendi, quod etiam inta ito iugatario, aut fidei commis.
saraci locum habet ,-ctatissau in eo em east. s. ucst. magis est, ut ei renuntia-
nique, si tractemus de contractibus , α aliis viventium causis, in quibus portio nonaco scit inuito, sed volenti, quibus calibus ius accrescendi in eis locum habere potest, ut ostendinas in eademsap. 8.q λnam. . magis est, ut huic iuri renuntiaris possit, cum, dc ab initio possint contrahentes pacisci, ut tuti accrescendi non
elisiarismian. 29. D eo Rit. Igitur, quaecunque videntur ad huius quastionis deci. sionem necellaria , deducenda sunt ab ijs, quae diximus in supra resatu quast. ne alio. quin cogamur , hie ea repetere, quae latius ibi commemorauimus.
a ises accregeenai totiet censetur renuntiatum, quo in ' ties, aut ex verbis, aut ex coniectWis collere
7 R unciatio, vel est realis, vel personalis.1 I nunclatio realis remitti,, O aufera lux accrescindἰ.9 Renunc alio persοηalis non remittit, vel ιι itiaraeresceadi abfilui . . Io 'nunciatio realis esὶ totius iaris extis Eua. L 1 Re netatis realis exclarit renuntiastm rotaιθὸ δεσ in perpet m a iure suo. I Rruncians ιανὶ acerasendi, adseudum,vel Φρου- re m redire Ῥη potest, licia deficiant', quibas facta fiat, quandor uariatio eureatis. 3 Renunciatio quando ea realis, res debet ad eos per- ιηere, qui, amota persona renunciantis, eam in Fut habituri. I Mηunctatio reaIla omnibus pro R, qui lare ius habere possunt. Is 'nunciatio realis omnibus prodeu , psi in relas habere ρομι, non ex p Vri avs insus renuninciali ιν,βd rigore abdicationis, e priuatio
468쪽
ao natis fratri morienti sine Iiijs, in studo nouo non faecedis. 3 r It ut tuti ad Iacta in manibus domisi ad effectu, ut leuestiatur frater, tamquam defiudo antipo est perf)na 13. . 3 i Ibηuηαatio seudi facta in manibus Domini ad effectum, ut in sutur frater , tamqudm de se do antiquo , non nocet rex euati , si frater liberis moriatur, aut eius Enea potio desietatis. 3 3 fudi facta in manibus Domini ad effectum, vi ter laueniatur simphcitre, in dis bis eresetur personalis . 3 In dubio censetur actam,ut frater inuestiatur,ta inquasti de sexta antiquo, quando ser renunciat seudumammanibus Domisi ad Mesam, ut fra-ier inuematur simpi ctiar, non expresso an deberet inkestim, tamam de Iehis noua a tamquam de nuru antistio. 31 Renunciatisfiud vel emphareins facta non in m nibus DomisI, sed fatis,ect realis, siren Hans
38 u unetatio Duri, vel emporuum facta tranIoson nocet renunctanti, si statis sinea postea disicia sie' ranunciat is ureba in praesens concepta sint. 39 Actas agentium non debent operari ultra eorum
Ao 'nut ians per verb i In praeseny cone ta, omni iuri P competrati ex quacunque causa, tam co-utata, quam in cogItata, las futurum non late
67 Renun Nath non porrigitur ad ea, de quibus non eu
se, car defendentibus,=enuntiauis omni iuri, quod habet, ct habere sperat, roden tantumueratri, est eius discendentibus, Ad non aliis .
1 3 nudi, qua frater Iratri Hipulanti pros, O deseηuentibus, re notavit omm iuri, quod habet,'habeniserat, non nocet renun
cianiῖ fratris linea d at, et usi facta sit tam
nes, quas recipis di ositio principasis φεν qua
Interponitur . 7 R Mnatio, qua renunclaruem non excluderet,
multis minus exeludet eius sillas, o des redeates ex propria persona,σproprio iure venientes, i, cetiy us harcdes lxistant, oe renuntiatio ficta sit piose fil*s, ct haredibus, . num. y9.
33 mos dieitur renuntiation/m , 3ri cere haeredibus ex pruria periona veη sentibus, procedI , quanto renuntiatio e I ria. ιν. ω se netatio reabs , lys, er defendentibus ei pro pria persona venientibus se plerumque non nocet. 6T Re nciatis cestur reatis, quando verba ucrunt concepta in futurum, ad commo tum omnium ενο um interest .
m Rrauntians total tD excluditur a suo iure, quando mancriationis verba tae . t e. ncepta in futuram, O ad commodiWm omnium, quoru interest.
469쪽
8s R. amitiatio his tienti in vibra pro isere, quarum contemplation sit.
roa cedos Uumfructum extramo, e I eivi intensionis, Ot usus ratius dueat in .esonarium transire , qui tra fur supponu abdicationem radentis, er
in fauorem Hurum. II 8 Renune alia nan potest inutilis censeri, quando operatur remisonem Hurius iuris , quod habere ρε- erat renuncisus , licιt non aperetur remissionem ανis accrescendi.
Quando censeatur tuti accrescendi renuntiatum.
Posita autem renuntiandi potestate se.
quitur, ut videamus, Gando i cen se atur iuri accrescendi renuntiatum. In hac autem quaestio ite, quae in m a ' teria stud ali , dc emphyleutica solet esse frequentissima generaliter definienduma est , toties t cenieti renuntiatum , quOries, aut ex verbis, aut ex coniecturis colligere possumus , talem misse mentem agentium e t iam huic iuri non soluin ex. 3 pressE,t sed etiam tacite renuntiari po- η test. Expresse, i id est verbis renuntia-I tmnem continentibus, raeit E i vero, si quid fiat, aut dicatur, ex quo per ante cedens, vel consequens necessariun deduci possit iuris accrescendi renuntiati P. 6 Et expresse quidem, qua dot censeatur iuri acet escendi renuntiatum , si quaera m ks , constat multum reser re, utrum re . nunciatio
470쪽
De iure accre se. Cap. Io. Quaest.28. 37
et nuntiatio sit realis, 1 an veto personalis
8 Nam, si realis, i censebitur per em reniis- sui D, dc sublatum ius accrescendi, si veros personalis, non t item, ut ex iis Patebit, qua
totam θνὶ uast. Cuius diuersitatis ratio est, Io et quia realis est totius iuris extinctiua: Excludit enim renuntiantem totaliter, di II in perpetuum a iure tuo, t vi
discept. serens adeo, ut etiamsi deiiciant ij, quibus facta fuit, non tamςn renuntians ad studum, vel emphyleusim Ix redire possit, i sed res debeat ad eos per tinere, qui amota persona renuntiantis eam essent habitu puta ad agnatos, si qui ex Pocatis sirpe sunt, aut us deficien
a 3 tibus ad Dominum , quasi finita linea t
Bart. Quamobrem dicimus. renuntiati nem realem omnibus prodesse, qui in rex ' las habere possunt i l. ct haredi. ra. s. i.dae passi Dueris ι IL in is Derb.
ex propria vi ipsius renuntiationis, quasi
per cam censeatur ius alijs acquisitum,
ted per quandam consequentiam, & viis fore abdicationis, dc priuationis, i is
vers. Et tropterω l. i. scilicet, quia amoto eo, qui in rc ius habere poterat, necessa
rio tequitur , debere iis fieri locum, ad quos post cum res esset peruenti ira , α hoc modo te nuntiatio ab illo facta prodest alijs, non per modum acquisitionis, is et sed per modum rEmotionis obstaculi. At renuntiatio personalis non est iuris x totius extinctiva, i sed tantum stas pensit
ua i Non enim excludit renuntiantem tmtaliter, & in perpetuum 1 iure suo , sed tantum operatur , ut admitti nequeat, quandiu supersunt ij, quorum fauore fa-1 3 cia fuit, i is riturat Pereg. d. cres. I I. nu. I . νη ρν n. cst Uerj. Qi reol. I. Coeterii in ijs descientibus non impedit, quominus ad reredite postit, & omnes alios excludere, puta agnatos , aut Dominum directum perinde, ac, si nunquam iuri suo renun-r ς tiasset, i d. cap. I. de eo, νιμ. fac. n. cap. I.
346. discept. ferens . nu. 3. Eι Harim patebit ex dit, qua dumus infra num. Oct Quamo,
rem dicimus renuntiationem personalemao i prodesse quidem ijs, quorum fauore facta fuit , sed non alijs, L nisi hoc. a 3.st da
Hinc necessario nobis erit dispiciendii, a I quando i renuntiatio censentur realis, quandove perlonalis 3 Ita enim intelligemus, quando per eam censeatur remiserum, dc sublatum ius accrescendi Sc qu1do non . Constat autem in hac re varios esse distinguendos casus, quorum Primus est , quando renuntiatio sit in manibus Domini simpliciter, Et tunc noa 1 est dubium , quin censeatur realis, i νι
Ex quo deducitur νοι. s. S per consequentias totius iuris extinctiva, scilicet, quia excludit renuntiantem totaliter, & in perpetuum a iure suo,& operatur, ut admitti nequeat, etiamsi postea veniat casus successionis, puta, Cui a frater moriatur sine liberis, aut eius linea posta deficiat, sed eo excluso debeat fieri locus alij, puta agnatis, aut Domino directo, quali fi
Secundus vero casus est, quando renuntiatio fit in manibus Domini , non simpliciter, sed ad effectuin, ut inuestiatur extraneus, idems, qui no erat comprehensus in antiquis inuestituris, Et tu cci iam certum est, renuntiationem cense-24 ri realeni, t ut bunt Ruin. d. cens t. nu. 23. ν I. I. Pereg. d. cons Io I. nam . 6. Yol. I. Ea est demente Pereg. δε Daico ig. d. art. a. num. 7 vers. Et eum Earr.'vers. Item ex dictis , dc per
consequentias totius iuris extinctivam, scilicet , quia totaliter excludit renuntiantem a iure suo ,& operatur, ut, licetis, qui de nouo fuit inucstitutus, moriatur sine successore Rudi capace, non lamen laudiim debeat ad renuntiantem rodite, sed Domino directo deuolui, quasias finita linea i cap. I. g. praurea, quo . modJeud.
est de meηte eorum , qui seneralite crinerum renuntiatio facta sit ad ecfectum, vi alius de nouo in