장음표시 사용
581쪽
s6a Pans S Ee UNDA. DIR SERTA T. Π.piis cur huic donerur perseverantia usque in Mem, illi autem non donetur , inscrutabilia sunt Iudicia Dei. Non essent autem inscrutabilia in hoc Dei judicia, si perseverantia caderet sub
meritum e iam de congruo tantum, sed in falli biliter connexum cum este tu; dici namque posset, hunc perseverasse quia perseverantiae donum meritus est , alterum non perseverasse, quia illud meritus non est, cum tamen mereri potuisset. Sed clarior adhuc est alter S. Doctoris locus eodem Lib. c. 3. ubi
sc loquitur: Unde satis dilucide osenditur, υ inchoandi, Duςque in mem perffeverandi gratiam Dei non secundum meritano ra dari, sed donari secundum ipsus secretis ara, eandemque Iusis am , benescentis am, sapientisituram voluntatem. Quibus verbis omne omnino meritum , I e de condigno, sive de congruo, per quod perseverantia bnsallibiliter
Confrmatur ex Concilio Arauseano II. & Tridentino. Illud Gn. I. conina Semipelagianos sic statuit : Alutorium Dei in renaris ac sanctis semper es implorandum, ut adstrem bonum pervenire , vel in bono possint opere perdurare. Sed quod precibus impetratur, non bibet rationem debiti, sed gratiae:
quis enim diceret, mendico eleemosynam tribui ut mero dem petitionis ipsius y Tridentinum vero Scis . Can. 3 a. s lum augmentum gratiae, & Vitam aeternam cadere sub meritum definit: Si quis dixerit, . . Iusiscarum bOUS operibus . . non Vere mereri augmenIum gratia, vitam aeternam, O ipsus vitae aeternae, δε tamen in gratia decesserit, consequilonem . . anathema sit. Quibus non obscure significat sancta SP nodus. magnum illud perseverantiae donum ex sola Dei mis
ricordia esse expectandum: quid enim aliud est, s tamen ingratia decesserit, quam, si D L U S perseverantiam indulserit Τ
582쪽
III. Diximus autem, perseverantiam non cadere sub meritum ne quidem de congruo, quod effectum suum insallibiliter obtineat. Si namque sermo si de merito congruo insensu latiore, quod non habet insallibiliter essectum suum, &pro simplici impetratione sumitur ; hoc merito possunt justi perseverantiam finalem promereri, εἴ serventi oratione eam a Deo impetrare: sicut supra dictum est, posse hoc modo iustum mereri, ut reparetur post lapsum. Quamvis enim Deus m gnum istud donum tanquam alicujus operis mercedem non promiserit, est lamen ejus infinitae bonitati valde congruum atque conveniens, ut id justo humiliter & obnixe petenti iribuat. Quare , cum saluberrimum sit & consultissimum homini justo donum perseverantiae finalis quotidie a Deo postulare, atque ad id iaciendum Scripturae & SS. Patres nos idemtidem adhortentur ; indicium est, quod possimus illam aliquo pacto promereri, & impetrare. Hinc S. Augustinus eodem illo libro de dono perseu. c. 6. reprehendit eos , qui volunt ira hanc perseverantiam praedicari, ut non vel suppliciter em reri, vel amitti contumaciter possit. Et c. I . Resat, inquit,
in his bonis usque in Mem perseverantia, quae frusra quotidie a Deo poscitur, δε non eam Dominus per gratiam suam in
N. Bie. rmo. Justus potest de condigno mereri vitam
aeternam. Ergo etiam mereri de condigno poterit donum perseverantiae, cum hoc ad gloriam ordinetur, nec ad eam sne illo perveniatur. Reis. Neg. cons. Deus namque promist vitam aeternam bonis justorum operibus, s accesserit ipsa perseverantia , aqua pendet salus & corona justitiae. Non item promisit perseverantiam ipsam ; ut nemo praesumeret, sed unusquisque
583쪽
propriam salutem operaretur cum timore & tremora. Non est ergo de perseverantia,& de vita aeterna eodem modo ratiocinandum; quoniam haec finis est, illa medium. Ex eo autem quod merces sit finis, non sequitur, mercedem etiam esse debere medium ad ipsum finem perducens: quia pro sua liberalitate Dominus talenta dispensat, & pro arbitrio vocat operarios. At pro justitia servum fidelem de reportato lucro remuneratur, & pro conventione facta solvit statutum de
Ist. Atqui Deus promisit etiam cuilibet justo perseverantiam verbis illis ad Heb. I a. v. s. Non Ie deferam, neque derelinquam. Resp. Promisit Deus se non esse deserturum, id est, promist auxilia sufficientia se abunde collaturum , quibuScum potest justus vitare peccatum, sacere bona opera, & in bono Perseverare, Conc. Promisit auxilia efficacia, quae sola dant ipsam Perseverantiam, Neg. Certum quidem est, justum non deseri a Deo, nisi ipse prius Deum deserat; sed quia voluntas hominis semper infirma , inconstans, & flexilis est in bonum& malum, nisi in bono firmetur per auxilium efficax, Deum . prior deseret, quamvis per auxilium sufficiens polst non deserere. Nemini autem justo in particulari promissum est efficacissimum perseverantiae donum; ac proinde nemo illud mereri de condigno, aut etiam de congruo insallibiliter potest. U. Obvic. ado'. Iustus potest sibi de condigno mereri augmentum gratiae : ergo & perseverantiam in gratia. ConsProb. Plus est crescere in gratia, quam in gratia perseverare. LrΚO. Reis. Diss. am. Iustus potest sibi de condigno mereri augmentum gratiae, nec tamen actu merebitur, nisi efficaci auxilio adjutus, quod ipsi non debetur, alioquin nunquam peccaret, Conc. anr. Iustus quilibet albi meretur usque in finem
584쪽
finem iustitiae incrementum, Neg. ant. de cons. Λd Prob. Di t. rursus ant. plus est crescere in gratia usque ad mortem , quam simpliciter perseverare, Conc. sic enim Crescere includit perseverare. Plus est crescere aliquamdiu , &postea deficere, Meg. ant. VI. OHic. 3tio. Possumis serventi oratione impetrare a Deo finalem perseverantiam, & ita reipsa eam multi justorum impetrant, ac promerentur. Ergo finalis perseverantia cadit sub meritum saltem de congruo. Resp. D . cons. Cadit sub meritum de congruo, cum essectu insallibiliter connexum, Neg. cons non enim Omness . qui cum servore orarunt aliquando, finaliter perseverarunt; sed econtra nonnulli ex illis quia ab orando desistunt, cadunt,& ex hac mortali vita decedunt, antequam resurgant. Ergo finalis perseverantia cadit sub meritum de congruo, quod
nonnisi fallibiliter cum merito connexum est, Conc. cons hoc autem, ut diximus, non est contra assertionem nostram. Si namque de merito congrae hoc mota sumpto, aut de simplici impetratione sit sermo, non negamus, justum impetrare &promereri posse bonis suis operibus & spiritum constanter orandi, sicut oportet, pro perseverantia, & orando perseverantiam ipsam: quo sensu S. Augustinus jam saepe citato loco de dono perseu. dixit, hoe Dei donum suppliciter emereri posse. Immo ad illud obtinendum totam sere orationem Dominicam dirigi ostenderat capitibus praecedentibus. Quapropter incessanter Deus nobis orandus est, ut & spiritum orandi, sicut oportet, pro perseverantia nobis concedat, & perseVerantiam ipsam misericorditer largiri dignetur. Hgilare itaque hortatur nos ipse Dominus apud Lucam c. a I. V. 36. Omnitempore orantes , ut digni habeamini fugere i ta omnia , quae futura sunt, is fare ante filum hominis. Et Apostolus Pe
585쪽
366 P as Slle UND. DIss. II. SE T. 11. CAPUT. m. eerram vestram vocationem D Hessionem faciatis; Lee enim facientes non peccabitis aliquando. Certam dicit fieri nostram vocationem & electionem, certitudine nempe morali & spei, ut alibi diximus; quatenus videlicet vigilantes in orationibus,& insuper bonis operibus incumbentes, in spem erigimur, nos esse electos, & usque in finem perseveraturos. Deus quippe praedestinatos elegit quidem ante mundi constituti nem, ut sint iancti & immaculati Ephes. I. sed in tempore timorem suum dat in corda eorum, ne recedant, Jerem. c. 3z. Ergo qui continua vigilantia solicite se custodiunt immaculatos ab hoc saeculo, orationibus insuper & bonis operibus constanter incumbunt, signum praeseserunt moraliter certum, impetraturos se finalem perseverantiam, tanquam ii, qui sunt
Atqui hic finis esto universi huius Tractatus de Gratia,
586쪽
De Gratia actaalis necessitate. . I a. SECTIO I. De erroribus gratiae necessitati adversa
CAPUT I. De Pelagio, & ejus erroribus universim. I 4.
CAPUT II. An Pelagius reipsa mariae alicujus interioris necessitatem admiserit 7 Et de quo praecise gratiae adjutorio controversia fuerit inter S. Augustinum,&Pelagianos 7 aI.
CAPUT III. De Semipelagianis, & eorum erroribus. 43. CAPUT IV. In quo praecise positus suerit error Semi 'lagianorum circa gratiae necemitatem a. CAPUT V. De Necessitate gratiae status naturae innocen iis, & status naturae lapsae propria ex mente JRn senti. TO
587쪽
sECTIO II. De Dogmatis Catholicae fidei ad gratiae ne- 'cessitam pertinentibus : deque iis quae salvo dogmate inter Scholasticos sunt controversa. 85. CΑρυτ I. Quanta si necessitas gratiae ad bonum faciem dum y ' ibid.CApuT II. Utrum etiam ad bonum morale naturalis ordinis necessaria sit gratia 3 Ioo. C pur III. An ad bonum aliquod opus exercendum necessaria sit gratia habitualis y An saltem fides the logica, & supernaturalis ῖ o . CAPUT. IV. Quanta sit necessitas gratiae ad malum ubtandum fCAPUT U. An ad perseverandum usque ad finem in accepta justitia opus sit auxilio gratiae specialis y I4s. CAPuT VI. Quodnam gratiae seu auxilii genus datum, &necessarium fuerit in statu naturae sanae & integrae 16 I.
CAPUT I. Novatorum errores circa gratiam susscientem exponunturi I 8.
Capuae ΙΙ. Fidei Catholicae dogma de gratiae sufficientis natura & existentia nabilitur. I 04.
588쪽
C, puT m. Seholasticorum opiniones diversae circa n ά turam, & vires gratiae lassicientis expendun
CAPUT I. Quid de gratiae incacia certum sit ex principiis fidei Catholicae 3 ' a 44. CAPur ΙL De Gratia natura sua , S: ab intrinseco efficaci in sensu Catholicorum. 28 a. CAPuT m. De Gratia emcaci secundum doctrinam reliquorum Theologorum. 3 a Io
De Gratiae Amtalis Distributione. 369.
CAPUT I- Utrum omnibus iustis detur gratia lassiciens ad strvanda praecept Divina 3 369. CAPUT II. An etiam peccatoribus omnibus fidelibiis conserantur auxilia sufficientia , tum ad conUersonem, tum ad vitanda peccata, & divina praecepta ser- Vanda 8 38 . CApuT III. Utrum infidelibus omnibus Deus non solum praeparaverit, sed etiam actu conserat gratias sum-
cientes, quibus ad fidem, & ad salutem adduci possint 7 4os. CapuT. IV. An vere dici possit, etiam parvulis absque Baptismo decedentibus dari media ad salutem sum- cientia 3 ' 4I3. RP. Zancti Theol. TV. de Gratia. Cecc
589쪽
423. SECTIO. I. De Natura, proprietatibus, & effectibus iustificationis. 426. CApuet Ι. Quid si gratia iustificans, quam Scholae habitualem recte appellant i 426.
CAPUT II. In quo proprie, & in sensu Catholico, sta sit. hominis justificatio Τ436. CAPuT III. An simul cum habituali gratia virtutum quarumdam habitus iniundantur Z450. SECTIO II. De Dispositionibus ad justificati nem. 6 . CApuT I. An ad iustificationem requiratur
De 'usiorum bonis operibus, F merito.
590쪽
CAPUT I. Utrum opera ex gratia elicita sint vere bona & quanta sit ipsorum ad salutem necessitas Τ sos. , CAPuT II. Utrum bona opera gratiae auxilio elicita sint meritoria Τ . Chrum III. De Conditionibus ad meritum requisitis. sar. SECΤΙΟ ΙI. De Praemio meritis respondente. CAPUT I. Utrum homo mereri possit primam gratiam sive auxiliantem, sive juiblicantem, sibi, vel aliis 83 4 εCAp υτ II. An, & quomodo justus mereatur augmentum gratiae, & gloriae 3 & an sibi mereri possit reparationem post lapsum Τ ssη CAPUT III. An perseverantia finalis cadat sub merutum 7 s6o.
28 quia oppositam ii Augustinus cit. cap. 6. Augustinus lib. cit. eap. 6. si S ga uium auxilium illud auxilium Cc cc a PQ Diuitiaco by Corale