장음표시 사용
191쪽
pius in areani Historii pagina mina 3tatae scribit de
trucidami, nihiι veritus fallere fidem tam forma dandum. NempE Justinianus hausto una cum Vitaliano super
lacram mentem Dominico languine critus hic λ- κις ἁ Graecis nuncupabatur mutuam fraternitatem juraverat, undelcribens ad Hormisdam Papam superius dicebat, Frater noster gloriosissimus Attilanus ἰ Sed remandi causa Justinianus tam tbrmidandam fidem iniregit. Idem tamen pini Justinum imperium indeptus Joalinem Uitaliani ex fratre Nepotem summoperε dilexit, atquie in Italiam cum exercitu contra Gothos misit, idqmque Justinam Germani, qui Justiniani ex fratre nepos erat , filiam in in temducens Imperatoriae familiae necessitudine iunctus suit. Sed de Joanne plura Procopius in libris de bello Gothico. Biromus initio Anni sao. Ea e scribit:
V talian s i mi poenas de patrocinio Eutyckanu Monathis pristito aciversus A stolica Seda Legasos. . Sed ut in pro mὸ dicenda dimittam Eutychiani simuin , quem eisdem Monachis importat, Vitalianum nainl- me reprehendendum ex illimo, quod Μonachorum Patronum egit. Haud lli convenisse cum Dicit coronon negabo, sed interim per Paulinum,ut dictum est, ad Hormisdam de illa quaestione de inode Trivitate
pallo literas misit. 8c per Possessorem cundum etiam Pontificem de Fausti libris consultum voluit, ut si in quopiam Dioscoro impensi iis Monachorum annulis adhaerenti reptignarit, id minori eiusdem erga Apostolicam sedem reverentiae, &oblequio haud tribuendum sit, sed publicae quietis studio, quo Di DLeorum judicem, non adversirium vel initio causae d sideravit. Legati quid Em haec de Vitalianosci ipserunt ad Hormisdam post Epist. 6 s. eiusdem ntirianoma nifico virosurripuerunt, O a talia Mnicare pro i libui rebus in contra nor 'uacunque potuit imped menta a feriret. Sed ea in re is se tagatis pposuit, quam ex
tea Ponti siet sinandata privata auctoritate tractaban iolummet Pontificem interim perlueras consulens,
ut ipsius erga Hormisdam obsequium integrum omni nos 1 retur. Imb ipsis Legatis Constantinopolim accedentibus decimo ab Urbe militario honoraseauia obviam processit, quod ad Horintidam iidem perseripsere. Unus etiam ille fuit, qui Anal talio Imp
ra Ore Eut vehiano rem Catholicam Vexante, arma
pro silet incolumitate induit, atque 1 Principe Deci rebelli & fidi frago deficiens cundem exercitu amor elsi , non prius arma de potuit, quam Anastasiu, de Episcoporum reditum , fle saeram Synodum, cui R manus Ponti sex interesset, iure iurand promitte ret quam quidὸm 1 Uitalia iv partam gloriam Monachos postea Mutinas defendendo eundem obscuras se unus Bar ius erediderit. Hormisdam amaro in Monachos animo Possessoris Epistola invenerat, ob nuperam eorundem discessio-.nem iure indignatum; quare Idibus Augiisti Posintsciri re Mens in priori parte Epistolae pluribus in Al
nae hos invectus est eosque tantum non haereticosapia pellavit. Quorundam, inquit,Scytbarum qui Monachos
p afferebant Γρ eis, nU νeritate , strofessione, non Uere , subtili terit calliditate versutias, s sub religionis obtenta famulantiar iis suis νenena pertulimus. Additioni e graviora . quae in fine capitis sequentis resere .
mu Deinde de Fausti libris contulenti respondens ait: Vis impristia Huranda Pullum sapientia Fideli
Irisortim etiam veterum in octoritatem rcctienda υ
ritu Sencto insinente praefons , ne o mona Da Letim indulgens non qώod avi euιι- Ecclesiastica conveniret, Ied quod volseptas stia leuce bet, assereret. Item: Nee viris darι potis Myse, quod fugias, vique adeo non Mentes incongrua ιn talpam vertitim Iid j quereres. Qisbus insinuat a Gelasio tactam labro, um Catholicorum ampmbationem, nee culpandum, qui Fausti libros legat,
sed qui eiusdem opiniones sequatur. At de Fauso
hanc sententiam tulit iis plane verbis conceptam : Nivm o, Dos vos de Fu Heu Udam Gadii Antisti is cctas
eo alviis e literis indicastis, id ibi responsim baseant ,
neque ilium , neque qcit Para , vos in auctoritatem tram non recipit ex re catholicae dei, utit Ecclesiastice dimplina am, itatem posse ganere, aut religiosisμα- Iudicium eo uνame. Cum vero passim Aiceretur Faustus e tr. i Sanctum Augustinum scripssse,idem Sanct is Pontifex ea sententia librisFausti omni prorsus a ctoritate exutis volumina postrema Sancti Augustini
legenda ingessit, veluti purissimo, sente, indicans, equibus relictis Fausti paludibus limpidissimos Cath
lieae doctrinae latices haurirenti De auitrio tamen libe.ro, inquit, O gratia Dei Did Romano, hoe es, curiali It quatur, O fervet Ecclesia, licet is , rus libris B. . gustini ,-maximi ad Hesumtim, O Pro perum obuniam si agnosci, tamen et in scriniis Eccle Ibers ea me a capit a contineruar, Paesiui desant, cor necessaria o Διis, destiarabim s. Qia quidem nobili assertione post tot Romanos Pontifices ab Hormisda quoque Sancti Augustini doctrina consterata est, de illa praesertim , quae in libris de praedestinatione sanctor. di de Donciperseverantiae continetur, quos libros Semipelagianites e Prospero in fine libri adversus Collatorem ab Apostoli ea Sede negabam approbatos. Petrus Diaecinus cum in Palaestinam iter se reconstituisset, ae fama esset, peream provinciam plures haereses palsm serpere, quod ex cap. 3 I. vitae Fulgentii colligitur, privatis literis Fulgentium rogavit, ut brevem sde, regulam ad se transmitteret, nequis sertὰ mintis cauto error obreperet. Fulgentius
Petri sententia, ac consultatione commendata egregium, ae mirabilem eidem librum reposuit, in quo 1 capite as. &sequentibus lase pelagian rum, ac Semipelagianorum errores insectatur. Hunc librum Ferrancius Diamnus in Epistola ad Fulgentium qu. . De regula verae dei nuneupat, Isidorus etiam lib. de Scripti Eccles. eap. r. regulum vera fidei dici t, quo ipso nomine idem Fulgentius cap. q. suum it lud volumen appellavit , ut titulus appareat ejusdein libri, qui per plura saecula Sancto Augustino adseri petit De de ad Petrum dicebanar, tantam eum Augustiniani, eriptis ob sententiarum consenuntiam similitudinem habet, ex quo etiam libro plurimae sententiae in de-eretalium volumina translatν sunt. Porro ea in
omnia se iuxta Catholicam Ecelesiam docuisse tradit, ac contradicentibus laec interminatur: si quem Gntraria bis dogmatigare cognoveris, tanquam nes δε- re . O tum uis hami rem aluce; Ita enim Ua , Papo uimas, fidei catholiea emvis ηt, ut si Dis nonfojam omnisus ,sed etiam talis voluerit contraire, is eo quod 'galis Mirum contum iter rapti as, O bis contraria docere non dubitat, haereticus, Christianis ficti t. --
caes , alque ex hoe oranibus catholicis anaiaematiundas
norat. In sne veto libri se in exilio scribere non obscure smiscat. Interea Hormiser Epi sola ad Possessorem in varia exemplaria transcripta non modo Constantinopoli iverum
192쪽
verum etiam latius per Europam legebatur, in qua cum Monachi Scythae arguerentur, nee Fausti libri ut haeretici palam reprobarentur, Jo. Maxentius, qui adhue Conmntinopoli morabatur, eidem o . iam scripto ire ausus est, responsionem prolixam satis procudens , qua Scythis obiecta refelleret. Qilo tamen liberius in Epistolae Auctorem toto impetu debaccharetur, negavit, illam sui sic ah Hormicia scriptam, unde omni prorsiis modestia deposta .eluti in haereticum furibundus insiliem mille conviciorum plaustra evomuit. Imo eo usque furoris prolapsus est , ut in haec impudentissima verba eruperit e Aeruntamensia ab hoe, nempe Hormisda, β,ἡ
a quolibet esto Me sit scripta si lota , non est dubiam,
Auctorem ejus esse haeretici , qui contentionem vers
rem, O sus versionem audiretium iusteri christum fiatium Dei unum fateri ex Trinitate. Eodem etiam caractere deser ibit Possessorem , quod negabat. Christum situm Dei unum esse ex sancita Trinitate. Deinde sententiam Hormisdae de Fausti libris uti mitiorem typis data erat. Maxentium vera seripsisse illam responsionem ad Epistolam Hormisdae Constantin pol i patet, quia ait tu hae reris Uiae. Non suisse ilium Romae ex toto discursu deducitur , in quo toties
de Romana Monachorum commoratione verba facit, nee usquam se illis adnumerat.
Potest hie quaeri , quinam fuerit Maxentius isse
Mythartim Monachorum antesignanus. Posse vinus in Apparatu saero post Centuriatores cent. 6. cap. I
putat, suisse Abbatem pictavi ensem Congregationis Floriacens s Gallicanae, qui teste Arnoldo V vicin in
Ligno vitae libro I. cap. o. etiam oppido sancti Muia xent vulgo dicto, nomen dedit. At haec commenta sunt; ille enim Maxentius Abbas Pictavienss iamdiu reclusus erat in Monasterio, cum Clodove u
anno scis vel so . contra Alaricum pugnavit ex Turon. lil, a. de Gust. Franc. cap. 3 . ubi celebre etiam facillum sanAt Maxentii nraminat, parum autem verisimile sit, Abbatem eo etiam tempore miraculis clarum Byrantium prosectum, ae tantis litigiis reprehendit, quod noluisset Fausti libros tanquam haereticos condemnare. irridetque uti non ad rem datum responsum: Nam cum de ipsis, ait, libris, nstatiιrtim legendi sint, sed utrum sint curialisi. HYtarar
uaemo se non de ipsi i quid sistiendum sit sed ros, --s non in avictoritate balendos, ta re legendos e se de crinit. Im quAd Hormi sua hete in illi, s iteri, di χit Prasimvis later adversuntes epriis sonis, s non ιnMlvamur erroribus alienis r insimulare Pontiscem homo petiit antis inperiti non veretur, quasi Pelagio Oe- cultu saveret: verba Maxentii sint absinthio amaricita Calliri tuam nitimis occultare perfidiam, sed resplendore Do det ιι ciebolica veritus, cdi iuxta eatera mula, etiam stiperbia mae Pelagia per Irae in suom rei omibus . nain viti oculis ancepsuit,qui inser advi, funus oum
Ddi munere, sed propriss bonis proficere temὰ se itimi δε latione eonfidis. Sed perperam tantum blasphemiae Hormiciae obi icit. Nam propria bona, ncin Dei d ni , sed erroribus alicitis opponit, licet illa ita nristrasnt, ut etiam donata esse credantur, de qua re aeutὸ sanctiis Augustinus explicans illa orationi, Dominicae 1 Nanem ne rum quotidi um da nobis At Maxemitu, Sancti Augustini a sertiones Fausti dictis opp suit, ut possessorem tanquam haereticos libros rausti
damnare nolentem erroris convinceret: convenient
crediat, inquit, adiva tum de Fausti, quam de uni diactis luris risi in sancta Aquilini certa rapitula dere nere, O tale nostro optis in isserere, ut cum in Meri collata as iniicem e tr iasia reperta fuerint, evidenrer
clareat, litios Fausi esse haereticos. In quo etiam veteri se vitio teneri Maxentius ostendit, nemp)haereti- eos omnes illos privata auctoritate declarare, quos suae sententiae adversantes videret. Verum quod ex
Sancti Augustitii dictis in eo libello paullum consutavit, hoc unicum encolnium 1 posteris habuit, ita de eodem seribente Bella mino in lib. de Seriph Leeles Issames munitas Oe. Fadisum, o Pelurimos e ret refertis ex libris Sancti Augastini. Caeteriam Epiliolam illam esse Hormisdae, ac malitioe id a Maxentio ne pari Baronius ex styli e sonantia probabat, sed ex Epistola Synodiea patrum Africanorum in Sardinia exulum ad eun lcm Maxentium hoc ipsum aperia
convincinii bi inquiunt cap. I . Quoiram mmtionem leuia in Hormi das sedis Apostolicae auri vis Antialis
in villaia, quam ce id Mises Itifratri. consacerdotique nostra TVessori rescripsit c. ubi elogium Sancti Atiaustini libri, ad Hilarium, de Ρrosperum delatum
tacitaui 3 At hae Epis hola temporc Aaronii nondum
non modo socium , sed Ducem se pribuisse. Volsus eum simi ero Maxentium Scytharum patronum ne Monachum quid Em sui re putat lib. i. cap. a 3. Ego quidem scytharum syncelli tam non siisse certum existimo a ab illI enim uti ere traneus loquitur in re iaponsone ad Epistolam Hormisdae; at Monachum illum si isse negare no a possii mii , nam telle Dioscoro in literis ad Hormiciam, ille se Ahhatem vendita bat , quarὰ Monasticam illum togam induisse certum est. Jacobus Usserius lib. de Antiq. Britan. cap. q. pag. 48o. diligentius caeteris videtur plura de Maxentio indagasse, sed & ipse lapsiis est. In primis clam Ado Viennensis in Chronire ad annum o a. dicat, contra Faustum seripssse Ioannem virum eruditum
Antiochenum presbyterum, tradit,Maxentium fulsis presbyterum Antiochenum, idque clare se probate
existimat ex verbis Maxentii in libello sdei Adito Legatis, in quo Flavianum M s insis Episcopum
dicit . elusique seriptum ad Theodosium commem rat , at Flauianux fuit Episcopus Antiochenus, qui ad Theodosum pro ei vi hu Antiochiae cesti bri legatione perfunctus suit. Hi ne dedueit, libellum fidei a Ma xentio, & socii; fuisse Antioehia ad Letatos Hormis. dae, qui conitiminopoli anno s io. aderant, trania missum. At hie Seriptor hallucinatus est, Flavianum, di Theodosum utrumque Juniorem eum seniori Theodos , alteroque Flaviano confundens. Intelligit eo loci Maxentius Sanctum Flavianum Antistitem Constantinopolitanum , quod saeit E poterat Usterius intelligere ex his, quae postea idem Maxentius subditr Sed hi, parulo manifestas E. Praestis Misi Urbis
Episcopus qtiem etiam Murramdu recepit Synodus cu ch donensis ad Armenios, cum contra Theodori M phemias Oe. Hie Proelias electus est Antistes Constantinop litanu; Coss. Aspere , R Ariobindo anno 3 . men se Aprili ex Socrate lib. . eap. o. math Sanctum Flavianum Procli silccessorem, ae Martyrem laudat
MaYentius in libello supplici, quem pariter liquet
Constinti noluili exaratum, dum appellat Proclum .ae flavianum hu)αι inbis Episcopos. Et quiAM Monachi scythae e Ponti ea direces Metropolitae
Tomitani venerant, non autem ex urbe Antioche
na, quod ex dicendis constabit. Video Adonem etiam in errorem lapsum , secumque inserium traxisse; ille enim tradit, Joannem Presbyterum Antiochenum conir faustum ter ipsisse. Hune Ioannem Anti henum Usserius eundem eum
Naxeutio sacit , quod illum Antiochiae sdei orrisos O r sonem
193쪽
soriem scripssse putavit. voilius vero eundem Joannem illum italuit, de quo Gennadius lib. de Scrip t. Is lustr. cap. 03. At Ioannes Antiochenu, presbyter, antiquior est Joanne Maxentio, de illo enim haec hahet Mareellinus in Chronico sub Conlulatu Longini anno scilicet 48s. Isumes . nitores a Poro h a ea Gjam viutito Gesbyer Icripsiti adversvim eos , qui mi asotum suHiantia adorandum aberant christam , me ad- qu Urant duas in chriso confitcndas naturas. Gennadius addit cap. 9 smut cy' ι pugnat aιινus o fili Ahiaxandrini viseσι Γα ηι ius armas ιη ut/ ab ιιra adHν-
sus 2 1liorem prolatas i . Hrire adiag icιtur. Qua re Joanne, Antiochenus, dum scribeuat Gennadius an id annum 4ςq. longaevus erat, & Cyrillo obloquebatur a at Maxentius floruit anno F ao. neque hic contra Cyrillum scripsit , sed eidem impensui, adhaesit,dd cum Monachis scythis anathemate damnat chne a Ieripta duodecim copiιulis adversaviιta Muti ortiti ca. s. de Ineam. & Grat. ad Episcopo, in Sarditi ia exules. Neque illum Antiochenum quicquam contra Faustum seripssse Gennadius tradit, qua ratione enim
tam cito paulli libri Antiochiam volitassent λ Ado vero quadringentis annis pollarior vixit, ut haud tanti eius testi nonium faciendum si, cum constet eundem ex Joannis Maxentii responsone ad Episto iam Hormis di ad verbum suum de Faulli libris judicium exscripsisse. Haec quidem de Joanne Maxentio ab aliis seripta confutavimus, nec tamen qui quam interim certi de eode in ipsi statuentes. serim sit ille contra Acephalos, & libros duos contra Nesiatorianos ad Theophilum, quem suspicor esse illum Episcopum Heracleensem , qui primus Synodum Constantinopoli anno sao. emeiam subseripsit thin temporis Maxentio ea in Urbe commorante. In posteriori parte lib. 2. a cap. Io. usque ad finem de illa propostione tinus e Trinitate passus usque ad ii iem libri disputat, quem etiam sic concludit: Nec egore unquam adiud ahquid, quam haereticum judicabo, qui Deum Adriam D. N. yicius Christum, qui pro nosses δε- tute pastis eIi carne, tinam cie ex Sancta, er indisi ius Trinitare non an olus, eui honor, O gloria in saecula
sinam sententiam etiam in prauatione ipsa inculcat ut plan certum videatur, eos libros servente Cons.
tantinopoli illa quaestione ere elucubratos. D llaria in in ut scribit Maxentium in responsone ad Epistolam Hormisdae videri declinare ad Eutychiano, Nessitorianos refellentem. At nec Nestorianos ibi refellit , sed Catholicos , imo Hormisdam , qui hiis Nestorianismum ignominiae ouuea, di per ealumniam opponit, neque ad Eutyesaianos destectit, qui toties duas in Christo naturas depraedicat, sed de hi, a terum , di quid in proximE
Maxeniim , ac Monarii Sollae Sanm fugiahnicoruria Faustima Reiensim defensores ab Euriistianae haerereres nota η laseitati. Monethoe icco gratitudinis ossicium, ut '
Ium ad alia pioperantem parumper filiamus, ae Joantu Maxentici, &Scythis Monachis ob egrestie Augustiniano nomini navatam operam non modo eratias reseramus,sed etiam vices rependentes Augus-4itianae doctrinae adversus raustum defensoribusn cessariam advocationem commodemus. Etenim m qnti, Ecclesallicorum Annalium Script cir ad annos I io de I IO. Maxentium, ac Scrthas religiosbs ta
tis coni : Ois cacipit, quantis vix seri haeresiarcharum aliquem unquam proscidit. Ego quidem desing dis notis , quas Scythis inurit, nolo cum e conteniationis itinem dueere, sed hoc unum talio illi, crimeri assi actum ostendam. quod nempe Eu0chiani fuerant. cet sex thas illos Barcinius Tom. I. Nevdomon chos, Hrypestis, ιmpios pag. Α6. cire furores, mpssores pag. ψ . vel licet eorum mpo ras, dolos, festiciam,
poscam pag. η . exaggeret eorum tinuitatem, pr caciam , O prorsus e senem atid iam lag. 6o. nullam
inde pro ipsis apologian de linamus, sed quod illot n Cur l. s d icat pag. ης Suhs ctitute monassiethusatis laetemes haereticos pag. o. N pag. 43. exclamet Plane compretium signis has u εlsinis , O argumentis minimἡ Δhiis resiim os Eatyibianos fuisse haeretuos. De Maxentio autem ieribit: Ioepere tentavit dia re impossor vano Podam praetexIu dicturanda sntintra C ritii Calchedon. Us qaadum ad icit O , tit ex hoe posset ipsum furiistis pere re damnatis haerasm resiιttiere pag. M. Hinc de nece Vitaliani Consulis haec silpr ex eodem retulimus, luit pernus de parocinio titychidnis M uehis praestito. Haec nos admittere non possumus, sed Butychianae haereseos infamiam non modo a Maxentio, ae collegis propulsabimus, verum etiam eosdem haeresis Eut1chianae strenuos expugnatores probabimus , ut eorum vieem dolere debeamus, qui tam pessime audiverint Cum Legati Hormi Q. Pupae Byrantium appulis. sent, Maxentius cum sociis Scythi, libellum sdei obtulit, in quo haec prostebantur : Unam eundemque chrisum filium Dei uni vitam in duas nararas, imo fus4 incommata liter, indisiis, inseparabiliter cognoscendum. In ratis naturaram Luerstarem prepter unita tem perimendam, fulis potius proprietate utri que nartiri in Ana unaque subsistimis concurrente. Et in lib. de Incar de Grati ad Patres Afrieanos cap. I. in quiunt uitur ruxta Sanctorum Putrum traditionem D. V. I. c. n Labus naturis vestis, oeinc fusis id est diarinitalis, o humanitaris in hia pris s. si Ahin ruis confitemur. Eiit, chetem vero duas in Christo natura negisse eertum est, illud enim dogma haeretieum in Leelesam invehere eonatus a Calehedonens syn δο, de Leone Magno damnatus fuit. Interim audiatur Sanctus Hormisdas Ep. o. ad Caesarium Arelatensem Eutyches carnis netans veritatem, O duas naturas in una presona non praedicos, ut Mani iam phantasum E
et si is christi, quemadmodum pura, it, insereret , liratione damnarin. Maxentius etiam conti a Acephalos
Eutychianos, qui synodum Calchedonensem damna iabant, seripsit, e iisque opus legitur Tram. 6. Bibl. patrip. i. cuius illa est concluso: constat duo, id est dTUU- raris , O humarii tatis in Filio Dei post adunation m esse naturas, ex quibus, ct in quisus Iabsistis una, Osculari, christi presima. Et hos Eutychiana haereseos expugnatores dicemuς Eutychia nos sanhid si qui eredat , non erit difficile, eidem persuadere Athanasum Arianis favere, militare in Pelagianorum eastris Augustinum, factumque esse Cyrillum Nestorianum. Bar ita pag. respondet: re persuaserme catholicisse esse C thesicos , pro ratione temporis , persona sum fidei formulas disrefas habuisse, di pag. - . ait, eosdem in proic pone Mei ad Africanos missa n men Veibi posuisse , quod in illa Legatis Cottissant in solidata non secerunt: qnovis mori δεμ Andi possent, quod ipsi e strat haeretisi . Sed iti utra- qne proselsone fdei duplicem naturam in Christos Urmant; oculos Lectrarum appellare ut, versa enim ex utroque libello fidei piolata tredo a nobis sunt.
194쪽
Prosie es Verbum nominarunt etiam in libello Legatis tradito, ubi tae habent: Deum in m unigeniarum filium Puriis D. N. Iesum chrissum, qui pro nobis passus est rarae, unam de Dibias substentiis uniusdi,initatis esse eredimus. Quae cum vera sint , Riuxta Orthodoxam fidem dicta, inserebant, posse etiam citra reprehensionem ab lues dici 1 incis δε Trinitate passus est Ome. Et Maxentius his plane .erbis snit libros contra Nestorianos: Nec ego te --
quam aliud aliquid, quM haereticum fudit uo , qui Deum Herbum D. V. Jesum Christum , qui pro nostr δε- Iute ρήDs es earne, unum esse ex sanct ξ, σ indi,idua
Trinitase non appretis. Haee ille. opponit Aaronius, hos Monachos adversatos esse Synodo Calchedonens, etim eo addit. ento suppleneum contraderent ipsum satiras: ctam conciliam, quasi
carens se esse dierecte imperfectum , depretari cui hisdratὸ credi positi. sed hane ill i a se notam excutiunt,
neque nostra advocatione opin habent. Etenim cum illam propositionem Unat i Trinitate Oe. ex pluribus Patribus comprobarent , non synodo adjiciendam vehiti necessariam appendicem e ntendebant, sed ad versus Synodi ea lumniatorex illam se defendere eo testabantur. Audiantur tantum eorum verba in praesitione libelli Mei dati Legitis j a qu/ timor de nostra pariatate eonvenit iudicare, Di non ipso termino venera bilis Echedonensis concilii isserimus Tutrum sentenesus, sed sis extri resisto ire i inimicos pro ipsius d
fensione proferimus. Tantum abest,ut absque illa thesii inperis fiam erantenderent synodum Calchedonensem, quin potius anathemate percuterent, qui tam impiὸ de saee sancto Concilio sentirent Sequimur, inquiunt ibidem, O amplectimur umerandum D dum Oched insem, omni.uquesripla PMrum anct rum, qui uram, O idem se,nsim horum concilio- eum desinitione, sensertim: anathemati amus autem omnes , si quis dubitat . aut retractat, Α- mrV Rreco, dicat, aut qui ea I fide sanctorum Pureum aestimat aliena. Haee illis apertissima, ae verissima sententia stetit. Rursus pag. q. scribit: cum insister Ahorrerent di--, tinam Triniturisper am ese syrm in eum, e Fodere receptum in Eritim personae numen dolosὰ cona
tes . Non ita est, neque enim illi in eam sententiam cnere , ut negarent, unam Trinitatis perlisnam esse
palsam in carne , sed cum illa thesis ab adve Mariis aia tereretur , inserebant ine sequenter ab ill3em hanc negari: unus ἡ Trinitate pusius es carne, cum eadem omnino si eum propostione priori ab omnibus Catholici, asserta. Hine illos irridens Maxentius lib. a. contra Nestor. cap. a I. alte suis enim tam stultus, ictvreors en, Di dicae, veretis ex hominibus una personaen, non est autem unus ex hominiis, Pereas /Quo loco fusus probat eos, qui unam ὰ Trinitate personam Christum dicunt, debere etiam, velint, nolint, cons teri . undem unum e Trinitate, neque unquam pri rem illum modum dirangi impugnavit. In responsono etiam ad Hormisdam scribit: Quis enim tum Rutitus, vir vecors sit, qui diaere audeat, P Ium ex Apost lis unam esse per freti non diatem anum esse ex possest Patitum d Quibus utriusque thes, similitudinem exprimit,nec prima reiecta alteram uti veram obtrudit. Illud vero, quod Batonius opponit, tentasse Monaesios ea via persona, nomen ab Ecclesia elim mare ,
salsum es, e nullus non iudieabit, qui eorundem libellos legerit, eum in libello sdei legatis oblato, &in altero a3 Afros transmisso unam in C, fisso pers nam disertis e conira Nes orium docuerint Im3
ausin affirmare, neminem fictis t3riim Latinerum alis
Maxentium adesaeui/,A: shbtiliter de personae nomine, cle intelligentia disputasse, uti Maxentius lib. i.
eonte, Nestorium cap. ii. de sequentibus. Et cum exteri patres, & scriptores veteres, Verbum vel hominem , vel naturam humanam suscepisse dixerint,
undὸ ipsa etiam riclesa canit: Tu es siserandam os
rapturus hominem σα Naxentius lib. I. eap. I a. acu
tia notavit: M litis rem ess reptam a Deo naturum H-manam , quam susceptum hominem disere. Qiem modum loquendi scholastici, qui Theologicam disciplinam ritidiori stylo prosecuti sunt, amplexi cum
nem assumpsiste minus propriὶ dici pronunciant. Ex his non obseurὸ eolligitur, Scythas Monachos procul ab Eutychiana labe si isse. Iustinianus cos
Catholicos testatus est, totam, ae tantam litem log
machiam pronuncians. Hormisdas etiam in Epistola ad Possessorem no drum rapidos quaesis m,de in Epistola ad Justinianum procacem verborum novitatem eis. dem obiecit, nusquam haeretico, dixit. Asricani in Sardinia ereules Orthodoxam scytharum sdem commendarunt his verbis M uram simi uiueresinfidim c tuoximus , o salutem , imo in amnitione fidei Hsra n bis satas innotuit. Et sanctus pus genti initio li, rum de Veritate praedestinationis, 3e gratiae ad Joannem Maxentium, re Venerium Diae num ait Deo gratias neo, sancti satres Damis Presbyter, o intri Diacone, cuius ope tales estis , ut pro gratia , qua friamur, magnos ritu, fruole cerea s. Neque hic printermittenda sunt verba Patrum exulum in Sardinia in
Epistola Sunodica cap. i . ad eosdem Mythas Monachos: Vos itaque, inquiunt, dilectisimi fratres, per gratiam Dese test des,stimmobiles, ac tenentes ν ram fidem, exhibete haeribus aditer Mitem ut eburi-IM.m , nee de aliquo desperetis . Imo Ecclesa Romana paulo post obitum Hormistae illam propositionem, Unus e T itate p. fus cs carae, pro cuius de sensione tot longarum peregrinationum incommoda , tot Magnatum, at lucr aliorum odia , tot denique labores illi deuora vertint, approbavit. Etenim Justino mortuo Justinianus imperium indemiis nitul antiquius habuit, quam ut illam thesin , pro qua ad molestiam usque toties ad Hormissam scripsserat, a liomano Pontisce confirmaretur; eiusdem votis annuit Ioannes II utriusque autem literas exui. bet Baronius anno s*3. Ut planὸ haud reprehendendi snt Monachi, qui tanto conatu pro veritate eertaverint. Hi ne vigilius Papa , cum in trium Capitulorum proscriptionem, quam toto conatu Iustinianus promovebat, consentire nollet, quo Imperatoris eiusdem animum quoquo modo deliniret, in en- esica Epistola propostione ura memoratam se approbare testatus est: P tras, inquit, earne es pro nobis Dei filius , erueifixus earne est, O mortuus carne est. Tomo p8. Conci l. edit. regiae pag. 34 Eadem etiam illas, anno ss r. desinita fuit in Synodo V. collat. g. . canone 4. de F. De vatiis autem sensibus, id quo, ilia pros rasito distrahi potest, crudite agit P. Lupus in notis ad synodum Ephesinam. Cum plerique a Monachi, scythis in pravos sinsus illam detorqueri
judicarent , tot contra eo idem tragoedias excitarunt. Id lanὸ constit ex literis Trifolii Presbyteri ad Faustum Senatorem, quas Labbeus in nupera Conciliorum editione ad annum s i s. publicavit,ubis nistro prorsus interpretamento eam thesin excipit,
turpemque Scythis haeres m affricat, a qua tamen suere , lieni sint, ni ex eorundem libellis satis, super-quc moniliatum est. o.
195쪽
Illorum tamen Monacborum ob natum studimini,
quo praeeoneeptae sententiae ad caeter nidi usquό eon temptum adhaerebant , minimὴ commendamus. Cu Hormisdae flentium imperanti non obteinperarunt λ neque enim eam thesim ille reficiebat tanquam sallam , sed uti novam , scu quae novo modo e primebatur , undὸ cum ambigui planE IO,s, istia, in malam partem poterat trahi ab saereticis, at M nachi , nisi ea approbaretur , causa sic cecidi se c xi Ili mabant. Hinc Oriens, atque oce ideas litigii, implicitus , atque in Sardinia Meridie, in s cntentiam tractus , ut paueis Monachis litigantibus universus Catholicus Orbis eommotus fuisse videatur. Libeat
tamen hie sancti Hormista Palpae iudicium de illi,
subnectere, ut si torth nonnulli memoraris Mon chi; smiles quandoque erumpant , nobis cavere possimus , non quod haeretica, sed quod nova populis obtrudant. Fuere ergo teste Hormis da illi V nachi contemptores auctoritastim interum , in ram pidi quissionum, sitiis ps:entes scientia rectarimam que libri conceptam fac litare sint intium. Eo usque tumoris elati, ut ad arbitriam sitim utriusquc o bis put at inclinandum esse judiciam. Nec in numero fideliam deputantes sequacim truditionis patrena, sore viderint credibis nolle sentin iae. Docti erivim serere,
obtreetationum venena componere, integram coaptis ει-
elisi .e odisse , seditiones sputre, invidiau concitare, σν 'o Medi vita , quae in civiliis principartim re laris obtinet disti ine, Minalienem pertinutis amare superbiae. Qsious hvi didaicit sanctissimus pontifex tantas a Scythicis Monaehis molestias passus, quod eum vellent in suam ipsorum sententiam trahere:
Sero probadiimus probit lia voce dixisti in no si mi disias inclare tempora periculosa, O fore homines Di
tantum amatores halentes formum pietatis , a tutim autem Mus abnegantes , itaqne esse vitandos. Haec ille.
Procul, o Superi, an oliris saeculis hocce iu multuantium religiosorum hominum genus , licet alias Catholi eorum. Caeterum unJenam ei i perint isti Monochi , quod priori forsan loeo dicendum erat, coli: gitur ex sug- uestione Legatorum ad Hormisdam, ubi inquiunt: Iui de Iuti pro latis Epyiopos ac sunt, inter qhos est Taternas Tomitanae Dese si fui res. Unde Ponto illos egresso constit, nam Tomos ponti Urbs est, quam exilio suo , α carmine nobilem reddidit ovi dius. Naso Tomitanae iam non novas incola terrae: L b. . de ponto. Ille autem Paternus Episcopii primus subseribit cir in literis synodi Cotillantio politanae ad Hormisdam de orditastione Epiphanii,& dicitur: Pro mia Scytbiae Metropolitanus. Hic vero castiganda est pal maris hallucinatio Gue ait, qui lib. i. de vita Ca sani cap. et r. pag. 62. haec seribit: . eium qtiendam Threticos viscopum Putrivitiis nomine annumerat Bar onius ex Epistola Sancta Grem hirAsopi capuani ad IIo mi um Tapum , is ritici sic krisntur de Monachis sce. hi ,seu st 'hiae tum lusumtrihi Isti de stia provincia l,pi scopos accusant, inter qu sest paternus Thmultariae non Tomitanae , ut de uva glucitio civitatis Anti si es Oe. In quibus in spist , er-jores lapsus est, Thmiam in AEgypto urbem cum Thomis in Ponto oppido , ac S. etsi eremum cum inmota sevstia confundens, qui tamen in limine iiiiij libri Mylluim susus describens, magnum se
Ceographum ostentare conatus fuerat. Non ergri T
mit is eiritalis in memoratis literis depravate litiarae , sed Guesimius T ita Me depravate legit.
' Axentius, ac scythae Monachi accepto ab A- Mia1 1 ilicani putribu, libro de Incarnatione, &gratia, quem Lcgati ipsorum re insccti Roma revertentes detulerant, cum in dies ob Fausti libros litigia Constantinopoli ere ccrent, e gru etiam se renies , Hormisdam de eisdιm mitiorem sententiam protulisse, insuper inteli is entes ex delato ex Sardinia Molumine Epi copo, Alii ditio, rauui libros non legisse,cor muni cor silio deerevere ire rato ad eosdem seribere , simulque Reiens, volumina examinandatiansmittere. Lire ratum summa erat: a pluribus absurdas de divina gratia, & libero arbitrio sententias defendi , tiempe posse hominem proprio conatu absque Dei auxilio divinis praeceptis obedite; Dei esse tantum imperare , nostrum vero imperata exequi; Giatiam omitibus indisserenter dari; Parvulos ob solum originale reccatum non posse damnari; Horum qui praedeliinantur , nihil habere supra exteros Dei gratia collatum ; praedestinationcm ex homi num meriti suspendi; Illos esse vasa misericordiae , qui vel iacularem habent, vel Ecclesiasticam dignitatem I vasa vero contumeliae Clericos, Monachos, de Laicos. Hae quidem literae non extant, scis ex Epissitola Synodica, & libris Fulgentii illa colliguntur In sne vero rogabant sellitionem illius satis perplexae disputationis cie animae origine, quae magna contentione ca in urbe tune agitabatur. Librorum Fausti Byrantio ad Africanos transmisserum meminit Αuetor vitae Sancti Fulgentii cap. 28. Nulli unquam nocentior, quam Fausto Sardinia iis suit ; ibi enim Episcoporum exulum sententia duo uelie iisdem libri de grati, , de libero arbitrio tanqi inhaeretici damnati sunt. Daeianus Buracenorum Anti- stilum imbue de Fauni libris consultatione habita. eommuni stilisagio illorum consutation in Futgenitoin;unxit lubens etiam , ut& dc iis quoque , quae contra Scythas Monachos Constantinopoli asserciantur, e seriberet.' Fulgentius, qui de Arianis tot editis voluminibus, ae tot habitis vel coram barbaro Repe disputationibus triumpharat . in Faustum Reientem, eiusque sectatores aciem des eiere suffii, pro divina gratia asse tenda universo impetu colle cici ingenii prorsus labore, diu, noctuque operi intentus de-eem subtili si mos libros elucubravit, quorum septem adver,us duos illo, pausi Reiens, statust, uniuersa, quae iste magna arte construxerat, maiori virtute stibvertetns, reliquos tres ed Fausti sectatores expu-hnando, Monachis Scythis inscripsi, quorum etiam studium in divina gratia de sendet 3 ii itio oreris commendavit. Libri illi l ptem contra Reiensem malo Augustinianae Scholae lato interiere , eos quidem Hieronymus Vignierius in prasiti ne operis imperfecti contra Julianum cum blattis iustantes in cuiusdam bibliotheex angulo stribit se reperisse , sed nobis salivam movit, diuque desderatoriam voluminum expectatione satigamur. Los tamen se legisse t satur Saluius isdorus Archiepiscopus Hispalensis in lib. de Illust.Scrip. cap. t . ubi depulgentio loquens
196쪽
ct libere aAtreio libros responsionum septem , in quibus
Dum GaIliae Regiensis Udrs uscopo Pelagianae pro salico Disciui γάρ dens . obmtiων ricis profandam destruere calliditus . Testimonium etiam addam patrum Asricanorum in Epistola Synodica, quam una eum illis Fulgentii libris ad Mytharum Monachos Con tantinopoli in misere, in cuius fine hie stribunt: caeterian unus ex nobis inquaηram Domincis servis suis recti Irutiam digniatur donare femoris, iliis omnibus,quam morulos Fraures adversus ciniam, o Pp durinasi
dit, quos cisis recensueritis. ς Oseetisprotiam , quemadmodum memorari Fausi cominenta xeritaeti contraria,
Catholica fidei penistis ιnimio diis fio prodidis, rario manis sa coniacis, avictoritas divina comprust, Θρ
eedentium Patriavi confovi praes s ultestatio eo utinio
In hae vero Epistola Symdiea, quam publici iuris
secit Sirmondus, & legitur Trim. 6. Bibl. Patr. inter opera Sancti Fulgentii, plures sententias, quas adversiis Dei gratiam , & praedestinationem apud BPrantium inculeari Mytbar significaverant, solide reiiciunt a titillus Epistolae hic praefigitur: Dei gratia plurimum ampla tendis Sanstis fratribas D. ni Pre bytero , O . chimandritae, cin interio Diacono, O
fidelitas viris, quorum in , spa Epissu sussiriptio
cantinetur, Daci unus, Fortunatus Oe. Duodecim
Episcopi nominantur. Joannem vero Archiman dii tam esse ipsuinmet Joannem Maxentium existimo, erat entin Abbas, vel talem saltem se publicabat ex ius distione Dioscori ad Hormisdam. Exactioiis Chronologi, studium , quod prosit mur, e igit, ut quo anno tum libri contra Faustum 1 Fulgentio, tum etiam synodio Epistola exarata sit,
exponamus. Aaronius cum anno s a r. Trasa mundo
mortuo i ii lderiei Regis inaugurationem lutuat, eo quoque anno libro; Fausti septem adversariis a Rus. pensi Prrsule impugnatos arbitratur anno sa2. N. q. Vossius eadem ratione ductus Epistolam synodi eam ante snem anni I a a. exaratam scribit lib. I. Histor. Pelag. cap. s a. At sigonius lib. I 6. de Imperio O cidentali Hilderici Regis Vandalorum initia ad annum Ia . protrahit. Victor Tunonens 1 in Chroni co scribit,anno saa. Maximo Consule Trasamundum obiiste, cui Usserius, Chiissetius, Petavius , aliique credidere. At eum aliorum Regum Vandalorum tempora ibi letii Tunonensis praevertat, ac pessime confundat, corundem clim logia aliunde nobis est depromenda. Genlericus violata pace anno qi XV. Kalendas Novembris Carthaginem occupavit, inde Vero Vandalici Regni in Aseica tempus numerari coeptum est. Porro captam Carthaginem consulibu, Theodosio XVII. N pello Prosper , az Llatius , qui tune vivebant, in Chronicis scripsere. Vixit Gensericus post occupatam eam urbem annos 3 7.
mentes tre, ex Victore Vitens in sne libri primi de persecutione Vandalica, qui cum sub eiusdem Va d,lis vitensi Eeciesae praesierit, ae plurima ine moda pro fide orthodoxa passus sit, optimae fidei
Auctor venit. Dixi illum Vitensem, non Uticensem Episcopum, ut vulgo nominatus est, quod in libello notiti, Episcoporum Africae, qui sub Hun-neri eo Genserici succutare persecutioncm si stinuere, in eatalogo Epilcoporum Provinciae Proconsularis legitur: Florentinus V istasis, at in indice Piar-sulum Provinciae Byracenae ita scribitur ridior κλ:cusis non occulit. Uticensis di tur Ecelesia speelabat ad Provinciam Carthaginei,sum, vitensis vero ad Byraeenam, Ac tempore Vandalicae perseeutionis hie Victor noster, illi e autem Florentinus sedebat, di quidM hunc Victorem appellant Viten sein Chissetius,& Holflenius, ct codice, MU laudant, in quibus vitenss asseritur. Extat nobile fragmentum in appendiee.Chtonici prosperi ex Ms. Augultino,
ubi legitur de Gensericor Rexit eunt fricam ei vitarem annis XXXVII mensibus tribus di ias sta. Ergo moritur Gensericus anno Ο . die a s. Januarii Successit Hunneticus, qui ex e dem Victore V, tens regnavit annos septem, mentes decem; addit laudatum fragmentum dies i8. qua re obiit anno 48 Idibus Deeembris. Hiectim ad Kalendas rubruarias coacta Synodo Arianis suis favetet, ac eontra Catholicos vi, ac siaude uteretur ,& iiii solide lidem propugnarent, eosdem edicto in exilitim misit Eecles is clausi,. Datu inest edictum VI. Kal. Mattii , ubi legimu1 Cone ilium coactum: AI Xaecndus E bourias unes ima Incipiebat annus VJ II. die a s. Januarii nostrae Emesiae 8 Marcellinus in Chroni eo ad eundem annum Theodorico, & Venanditio C R. set ibit: Nise Arimorum crudelitas in religiosos chνisti eutiores soprascriptis Coll. minse Februario erepit infligi. Annum huius ee persecutionis insigni
caractere describit Gregorius Turonens s libro di. de Gestis Franc. cap. 3. dieens: Tunc, O Sol tetre eneruit ita, ut vix ab eo pars vel tertia eluc reι , credo uan
que pro tantis sesensu i in effusione n insis innocentis. semus Calvisus in Chronicis recte sentit hane ecli Psm, cuius ibi mentionem fecit Turonens,, contigisse anno 8 s. die as. Maii , seria IV. horis septem p. m. non autem anno superiori g die iet. Januarii, scut Lueas Hollienius,&Chi Helius existimant. . am anno superiori die i 3. Januarii alia suerat eclipsis Sol is in sqno Capricorni. Trat anomalia correcta Solis
grad. II 8. & Lunae et . atque adeo fuit diameter Sm
nis horis p. m. ro. II. diebus r8. antρ edietum contra
Catholieos emissum , de qua Marinus , prout a Renerio in tabulis Mediceis graece citatur:
picuus, ut nocte, aeque interditi perdar erit. iacturitas enim profunda in tiit, O Stellae conspectae sint. Defectus autem i se contigit in caprisores plagam vir si sinientalem. Et quidem die as. Januarii anno 48 . juxta meridianum Byrantii vera luminarium solis,& I unae coniunctio contigit hori. post meridiem eo.
I a. s. apparens vero H. ao. I 8. 13. in sano Capri
corni. At cum die i . vulgari Jahuarii Sol oriatur Byrantii horis i s. a . post meridiem diei I 3. patet, maximam luminarium conjunctionem contigisse aliquot minuit, ante Ortum solis nempe H. q. qI.q7.
ante meridiem diei I . Digiti diametri Solis obscurati sunt Ir. s a. et . Quare serὸ totas Sol defecit. Itaque cum Cregorius de eadem eclyps scribat, te tiam Solis partem non fuisse obseuratam , nequaquam
locutus est de eclyps anni 8 . His accedit, in Gallia , ubi Turonensis scribehat, eandem eri νps mnon apparuisse, in quo etiam deceptus est Chis petitis in Notis ad Historiam Victoris Vitetas cap. II. pag. ia. ubi ait: potuit spectari Carthagine horis ante meridianis. Etenim iuxta meridianum Parisinum memora lacesvpss accidit die 13. horis post meridiem
197쪽
a R. II. clo. qila rempore sol erat subtus horirontem. Sed nee Carthagine medium illius e elyras videri potuit. Altitudo poli Carthaginis es gr. 33. Io. Tempus apparens verae coniuncta is luminarium iuxt eius sem urbis meridianum siti die I 3. H. post meti-Aiem I p. 33. I . Sole in gr. Capricorni 2 p. a. 42. Meus autem verus solas, & Lunae erat gi, a s. q. mare luminaria erant subtus terram. Hine Marinus , qui id temporis Athenis procli successor morabatur , ex motio Cod. CCXLII. unde iuxtὸ me ridianum Atheniense eandem e clupsm ibidem desiet ipsmus rem dixit , apparuisse eclypsim illam
versus Orientem. Ex his deducitar,Gregorium Turonensem intellexisse eelypsin insequentis anni 48 s.
die dio. Maii seria φ horis r. post meridiem, vel
iuxta tabulas Britannicas 3. I. sq. Lutetiae, cum tertia tantum pareSolis non defecerit, ut recte Calvisius ostendit, de qua etiam poste I loquitur idem Matinus in libello laudato ge Vita proeli.
Tertius Vandalorum Rex siit Guntabundus, quem anno flos . decessisse Baronius, Petavius, aliique scripsere. Addit Baronius eundem duodecimum tantum annum inchoasse. Caeteriim elim 'meopius lib. i. His . Vandal. Tunonensis, ae Isidorus in Chroni eis scribant, duodecim illum annm regnasse , Baronii sententia cadit, neque enim Hi si
riei, aut Chronos ni annum ultr3 unum, aut altorum mensem tantum m O inchoatum nominare mlent. Profecto cum Hunnericus mense Decembri decesserit anno 8 Guntabundus vix paucos Aies anni XII. vixisset. 1; anno Aosi satis concessisset. Ex hoe errore Baronius Hilderiei regni initia ad annum sa 2. eollocavit unitis anni prochonismo. Ex recitato fragmento veritas eruitur , ibi enim Guntabundia, regnasse dicitur annos XL menses IX dies XI. quare diem obiit anno ης s. die a septembris. Obi
ter autem e v eodem fragmento nonnulla,quae de Gunia
tabundo Baronius tradit. e rrigenda sunt. Hic enim ad annum os. Num. 2 p. Moritur , inquit, hoe aras
anno duodecimo inchoato. MAH it Mas ἡ ωita homi nen , eum intermissam aliquandiu persecutionem is se rat; Hoc namque tempore rursus San imum diistim
Iesum Episeopum currhag nissem exagitat, non δε- νens iratum viram in locis quibuslibri gradatiram ditionis liret exulem de re ce filium illud iniit, ut reans mare eum in Gestias amoderet, qui Asie delatus iaebiare em imaluit ri,itatem. sed secus venistissimus ille eo dex de eodem Rege narrat his verbis: G nrasandusteriis anno regni sui ea meterium Soliti Maria res ilii ad Carthaginem catholisis dari praecipit, Eugenio curthaginos Episcopo iamri exilio remorato. Decimo autem anno regni sui dicis ocello irarum aperuit, eremnes Dei sacerdotes petente Fugenio Carthaginensi viseopo de exilio revetavit. Postea exactu etiam rempus clausarum Ecclesiarum deseribitur: Ex disy II Idus Febr ιarias usque is Y annum Guntiarendi in Hem IV Idus Auissi eompleti suns anni incem menses Irae. Et poste Qui memoratus Greetestin 3 Qx pomno tim,ixit annos da os , mensem istim. Ex quibus nostr mi verbis mense septembri mortuum habemus Guntabundum , ut dedncebamus, qui tantum abest, ut Euganium in exilium miserit, quin illum potius ab exilio revoeaverit, eiusque petitione exiercis Pram stile, suis sedi hiis restituerit. Ex quibus etiam eo
riuendu est Proeopius, qui Gnt1bundum Christianis insens sinum semper l, stem fuisse seribit Tia mundus pollet regnavit, qui Sanctum Eu-
tenium in exilium detrust, hie autem in Galliit
se eedem teste Tu oensi Theodorci Consule nempε anno Ioy. ad Superos abiit. Trala mundum viginti septem annos imperasse concedunt Tunonensis, eiusque exseriptor Isidorus. Sed laudatum fragme' tum exacti iis tempus designans resert regnasse illum an nos X2UI. menses VIII. dies IV. quath deeessit hie Rex anno sag. die 28. Maii. Scio Tunonensem, atque Isidoruin scribere, Trasimundum regnasse annos solidox viginti septem, ac menses insuper quatuor, quod Blsum esse ex literis Bonifacit Primati, Carthaginensis patet y ex quibus etiam accepti ab Hilderico regni primordia optimε statuunt ii r. Exiit in Bibliotheei Vaticana Synodus Africana celebrata a mni facio Epistopo Carthaginensi una cum LVIII. Episcopis mense Februario anno secundo Hilderici Carthagine in secretario sancti Martyris Agilei ; ibi veho recitatur Epistola Liberati Episcopi
ad Bonifacium Carthagmensem, quae accepta ponitur: Iibus me misis o no prima. Respondet B
nisa eius Epistola orta die xm Kal. Ianuarius Avis p. imo. In his autem literis lixe seribit acini faeius:
Intimamus usurrectionis Dominicae Sacramentum HI Iduum Aprilium adfuturum fore. Porr3 Pastha anno sa . celebratum eii VII. Idus Aprili; . qui fuit
1nnus Bissextilis Cyclo Solis L Lunae XII. liti G. F. et 'o Epistola Bonifacii scripta est anno set y. die res
Deeembris anno primo Hilderiei. Hane Synodum I ueae Holstenti V. C. manu descriptam nobis lege dam exhibitat Carolus Morcinus Basilicae Sancti Lat rentii in Damaso Canonicus, ac celeberrimae Bibli thecae Bariserinae Piresectus ob raram eruditionem ab Eminentissimo Barberino tanti thesei iri custos designatus, neque enim sapientissimus Princeps nisi a prime eruditum totius eruditionis saerario praeseetiasset. Legitur eadem Synodus tomo 38. Conci l. edit. regiae pag. 37 I. sed non integra, eam enim Hol itentus ad D. de Marca transmiserat. In ea Synodo anno sas. Carthagine celebrata agitur de exemptione monasterii a potestate Episcopi, ibique recitatur decretum Concilii Arelatensis sub Raveni, o in causa Nonasteri i Lerinensis. quod Sirmondo inter Gal- Iicina Concilia editum fuit. Interim Hilderiei Regis initia ei tra dubium ex laudatis literis Bonifaeti
anno sar. statuitnyur. Hildericus vero piissimus Rex antequam publies inauguraretur , Episcopos Catholieos ab exilio revocavit; rem ita narrat Tunone sis: Hic ergo Derammo is decessiore suo Trafa- mundo obstri si ne subolicis in remso cur ricliseos
aperiret, et triviseria restitviret, priusquam regna ret , nefarem mi t mi frateriret, ρνaci it c S eerdotes Cathesicos ab exilis redire Ecclesias aperire
Boni saeto Episcopo ordinato. x longiori hae ehronologica digressione habemus, libros septem Fulgeatii contr, Faustum scriptos suisse anno F 23. nam de eisdem imitens Suncellus in Vita Fulgentii cap. 28. Magras ploὸ, inquit, talareperis labor mercedem debitam citὐs cepis; Mox cnim,
ut in dictatio ipses ita, protinus is longissimae capti
O mirabilis boniter Hilderici re ere incipientis Eces sic catholica per Lefricam eonsi rura libertatem restituens cartiaginensi plebi troprium donavit . emistitem, eu adque m locis ordinalienes Pori cum fret clemeristissima auctoritate mandavit. Vcrum his obstare videtur Epistola Synodio Africanorum Patrum in Sardinia exulum , in qua mentio hal et M H rmisdae Papae vcluti iam desinat, eterunt Dara memoria
198쪽
mm stir sedis .apostolica gloriosas Marisci ibidem appellatur, scriptam ver5 in exilio Epistolam indὸ
eonstat, quM initio haec legunturr Arcepimus Pistran iratis Epimiam , quae nolisum ex parte relevavit, ex parte vero messearit exilium. Scio nonnul los apud Barcini v seribere obiisse Hormisdam anno Da. sed
ex inscriptione repetia in Vatieano anno I 8. quae habetur in lib. 2. cap. Io. Romae subterraneae, re, selluntur; ann enim sua. Maximo Consule H rmisda saeultatem eoniusibus quibusdam concessit, ut in Basilies sancti Petri possent sepeliri.
At cum Tunonenss , ae Isdorus Hildericum , an tequὶm Rex inaugui aretur , testentur Episcopos ab exilio revocasse, asserendum est, Epistolam Mytharum acceptam quidem ab Episcopis Africanis, dum adhuc exularent, eosdem tamen respondisse postquam ab exilio revers sunt illo ipse anno sa3. Fulgentius ergo cum reliquis in Africam reversus alterum pro divinae praedestinationis, &gratiae dese sisne opus aggressus tres de veritate praedestinationis, A tratia, libros inscriptos vulgavit. Testem do eundem Fulgentii S exulantis, & rede tintis assiduum comitem cap. 20. haec es iccntem: Multa jam reversus de exilis norina, ct decem libris Fabiani mentientiri aiasa Iesacon hcens: De veritat eprae stinationis, Ogra tiae titillos tres conseit. Africani etiam Patres in Epistolas V dies horum Fulgentii librorum me tionem siciunt: caeterum, inquiunt, unus ex nobis, linquantam Dominus servis suis recti gratiam dignastird me semonis, illis omnibus, quae memoratos 'a tres Uverscis gratiam , O 'aedesinationem intimasis
Miseruire , tot disere tribus loris , stro nomini dedicati, suseienti disputari e respondit, quique asversus Δοι libros Faeso Gesti septem libros ethie m. athstres Fulgentii libri de veritate praedestinationis,& gratidi post exilium 3 Fulgentio in Africam rever-lbteste Syncello scripti sunt, eum illos haec Epistola nominet, ipsam quoque ab Episcopis iam ab exilio revocatis datam sitisse nullus in seias ibit Itaque Fulgentius ubi septem illis libris semipelagianorum Coryphaeum expugnavit, uia cum caeteris Patribus, qui Faustum svnodali sententia Aamianaverant, postliminio tandem Africae restitutus suit; audiatur syncellus: Beatus itaque Fulgentius postquam sapienter expugnasset Petigianos , i aetificios meruit videre Catholicos. In secandum quod per eum spiaritat Sosti pra dixerat, reversus es Carthaginem cum ematias conflerdotibus, unes Iolus exierat. Ubi Qero eiusdem libri Constantinopolim delati sunt, Fauseti sectatores non modo animum demissis, sed di R ienss sententias eierasse indὸ colligo, quM regiam illam urbem illis controversis in posterum turbatam suis e nullus prodit. Libeat hie tamen audire noliri
Fulgentii pausto expugnato triumphum , quo Carthaginensbus exceptus fuit, narrante eiusdem discipulo cap. eo. Tanta autem fuit devitia carthaginem - .ιm civiam Elaram Fud ne iam revisere rapientiam die seni Hrsis purus expectabat ardenter , quem intrat in
ettilis , o mentibus inter omnes Discopos leatum Hl- gratiam quem familiariter noverat quaerens, O eum a cunctis Minias expetens. Ubi vereo facies erus apparate , immensus nascitur clamor altercoristis omnibus, quis smmὸ salutaret agnoscendus, quis caput benescintistipponeret, quis extremis vel ferem deitis mereretur tu neve gradientem , quis videre vel octi is procul Rautem. Haec ille. Fulgentium Ruspens Teelesae componendae intentum Fabianus Arianorum stetitor interpellavit, eontra quem ἡ vestigio decem ille libros edetis sereniatis hominis audaciam compressit. Latent hi quidem libri, caeterum Theodulphus Aurilianensis a sit mondra editu; plura illorum fragmenta producit. Interim a Monimo amicissimo viro ad scribendum de divina praedestinatione iterum compellitur. Hic ex prava intelliscntia istentiae Augustinianae in eam
absurdam opinionem descenderat, ut putaret ex
sancti Doctori, sententia Deum homines aequὸ ad bonum , ac ad malum praedestinare. rogavitque perliteras Fulgentium , ut Sancti Augustini verbis, quibus in eam sententiam propellebatur, expenss, quid sentiendum solet rescriberet. pultentius unum de praedestinatione librum eidem statim procudit, quem uia, cum duchus aliis, quibus reliqua a M nimo dubia prciposta solvebat, ad eundem transmist. Illius scopus est, ostendere, Deum praedestinare homines ad hona, non ad mala perpetranda, ae α' iam Augustinum intellexisse Dei praedestinati mnem ad malum poenae . non eulpae. In s- vero libri ait: Nos itaque nectissime haec in re, pisca de Inhris Sancti AugustFni, o de responsi Itis Tisorei ad
hoe maluimns huis libello inserere, tit cuncti noverint, quid debeant δε praedestinatisne San Tyrum , impiorem que sentire, simulque tit oppareas ejusdem Mali A Uini actis tenorem nosra sententiae eonveniν8. Syncellus cap. 26. ait: Testimonia quoque pridestruationis , O gratiae differentias cupientem nosse salubriter disputos docuit. Hic vero appellatum arbitrcir librum ad
Monimum, nam idem Sanctus spiscopii, initio libriseeundi ad eundem ait, se solvisse quaestionem de diversitate praedestinationis iustorum, & iniquorum. Istud volumen post reditum ab exilio scriptum ex hi, Pulgenti i verbis colligo in praefaticine. divino et Um igne stiteresar se nobis , iter compareris, ne
etiam illas tribulati es . quae micet acciderint nolis , Domiso tamen adis,aente fuerunt operata. sie eos pro bis pene semper parreis , ut quoties eas corde re volveris , toties eas pati quodammodo comptuaris Oe.
Hoste libros ad Euhippium Abbatem eosdem petentem in Italiam transmisi. Hie ille est Euhippius Abbas Augustinianae doctrinae per Italiam propagator, de quo haee habet Simbertus lib. de Scripti Ilia
politani Episcopi deflorans libros Au sini Episcopi Hi
ponenses desit redicem magnae utilitaris ad Troiam vi,
ginem , Oper munus Hasdem 'Maeli ubeopi obrutis Helesiae Neo litani. Hie liber Lugippii Basleae,& Venetiis olim editus est, neque nie praetereundum existimo. quod ille scriptor in commendatio nem Augustini adversus Pi lagiano; seribentis in prae-
satione operis exaravit: huer magnos, inquit, Eo
electae catholica Doctores praelatim Disse, O se Ee
tum .ingustinum quis ignorat usopum e quem divina eruditisue mirabilem ttim omnes Ort udoxa in toro terra rum orbe veneramuν , prael ρὸ tamen Apostesicae sedis Anticlites scripta eius Iuu dactoritare mantes lanio minirisadio simplietur amplexi Iunt, quanto amplioris
199쪽
tutio tis se usos esse testaitur; uam contra m9tios hostes cclinia dimisintes mas me contra insipelles mιmitas tranae Dei doctrina us instructi, uti potius eadem illus, at patιὰ , semper extitere ritiores σc. Interunvivo Fuietentio nullis cla divina gratia dii sensionibus Ait: ca convulsa est Augustina doctrini ibidem ves uti sacra haereditat et lumina temper in veneratione liabl-tri quod Fulgentii, Prima sin, aliorumque scripta
Augustinianis lentei liis passim reserta indicant. Et
e de Fausti libris a Sancto Fulgentici consutatis.
ansitas Caesarius Arelatensis Faustum scriptis im
DUm Laec Constantinopos I xythis Monacliis,
de 1b Asticanis in Sardinia contra Faustum Re-
cialem aguntur, strenuus contra eundem in Galliaboliis insiti rexerat Cariatam Arelatensis, qui ultimo ictu Semipelagianismum eonfecit. Hic Lerinensis Monachus, dein Arelatensium Antistes, si quid dam. ni in Galli per Lerinensem Abbatem Fauitum, vel Hilarium Augustiniana doctrina passa erat, abunde resarcivit. Juvenis Monachum professia, est in eoenobio Lerinensi sub Abbate Poteli rio Fauiti successore unde mirum id negari a Volso, cum Cyprianus in vita Caesarii dilertis verbis id tradat. In eodem Monasterio Lerinensi eundem poli Porcharium A batem fuisse scribunt Sauffatus ad diem a . Augusti, de Torellus in Saeculis Augustinianis ad anniim sqq. id extra dubium agerens, quod tamen prorbus salsum
est, nam Cuprianus Caesarii discipulus apud Surium ad diem 2 Augusti cap. q. scribens de Eonio Episeopo Arelatensi ait: CVir ergo ju euem Casarium non m ut per Irinum, vel extrantum taed attentiori obtutu iηtim s cordis oculis contemplari, moxque . Ib iasib. To timo illum ex tiis, Cr licit ab ιnrito etiam immo trami. I litaprimis Mammis, deruue Pres, ter ordia
natur. Item Defuincto autem in Sias URBANA Civir
maret. Iraque in Suharbano monasterio libens eam com
ple isιtir vitae rutιonem OG Qyibus aperte signifieit Glarium constitutum Abbatem in insula, quae ad .er us Arelatem Rhodano alluitur , neque enim Leritia est insula in suburbii sal icuius civitatis, multo miniis urbis Arelatensis , prope quam Abbatem gessit Celarius, cium Lerina iit ex altera provinciae parte
Mediterrani circia nisus, adversus Antipsi tui. De hoe Mo uillario in suburbiis Arelatensium intelligenda eli Epistola Gelasii ad Eonium data anno Α' . quam iter Historicus de Letinensibus loqui arbitrabatur. Faustus eo artificio suo, de graiii , S libero aroitrio libros adornarat, ut addita viri fama plurimi mG1llia sucum fecerit , & iis qurdem non ex ultinialiteratorum plebe, seu i piis Urbium Plaesulibus. At
post Fausti proscriptionem in Romana Synodo latam
non adeo frequens erat Semipelagianorum numerus, sed adhue tamen in plurimi, vetetris sententiae amor obstinatior perdurabat. Horum conatibus se iseo Dolust Caesari iis iam in Arelat si Sede Eonio se si e Lus. quo vero non modo praesontes, sed abiente etiam
instri ieret, librum edidit de gratia, S libero arbi
prici stodem prorueus titulo , quem suo operi Faustus
na expelleret, in quo volumine sancti Augusti iri doctrinam adversus Fausti insultus solidissime propugnavit. Hine celeberrimus ille Ennodius Tici nenii, in Epistola ad Caesarium ait: Ποι debet quiori
que isse SCIMPIORUM Μ Axi MUs , quod cum dote ιI-ti is ampli laus. Addit nobile Seholion Baronius ad annum 3 8. Santium Ati sinum viviticit , quem adversias Facisum eum ampugnantem defendit. Erat Catia ruis ca aetate in Galila magnae auetoritatis,
eumque Symmachus Papa pallii honore decoraverat, at ex libri huius evulgatione longe ma iis ipsius nomen evasit I inde etiam Semipelagianorum vires deincidebant Augusta manis maevalentibus. Hune librum a Felice IV. Moti hee laudatum , atque Λpoit lica auctoritate communitum scribit in larior Gemnadii cap. 85. his verbis: Cafarius . de gratia quoin qiae, o libero inbitrio edidit testimonia iam nurum Scri' rarum , O Sanctorum Parram Iudistis misita, tibi docet, nhil homin m deproprio aliquid agere boni posse . nis eum dι visu gratia prae Meneris. suod opus etiam Tapa Felix per Iaam Epo sum reiaravit, σ in lutitia promti gum t. Veliam S hic liber magno cum Αugusti nisi scholae detrimento ad polletorum mavus
De Caesarii aetate non una est seripimum sente tia I nam Barcimus anno 4s s. eius res gcitas in quinto Annalium tomo enarraverat, at accepto pollea ab Arelatens Ecesesia Epistolarum eodice vetustissimo, ae Caesarium VI. s Mulci floruiste comperiens , mortuumque ad annum priorem selitentiam retractavit in appendice ad tomum Io. Marius ex The logo historicum agens Protegom. 6. cap. s. plurima de synodo Arauseam, de Prospero, de Leone Magno comminiscens Bar ii palinodiam non admittit 1 relliis no terutramque Barcinii sententiain amplexus supra centesmum annum vixisse Caesarium seribit anno sqq. num. a . Sed res extia dubium ponitur , si Messavi commentaria apud Surium ad diem et . Augusti legantur , nam ille , qui Caesarii N
tarius fuit, haec litet is mandavit cap. 22. c i ergara inse animem reciderer eon'ectibus Miris infirmitas , O torre haec tiptisue sm m tertiam gereret totius vitae tramiIis a intim , ἡ ibat Dudret semtim in Fontimeatu veneret eis Ius Drtim , O animarierteret per
septuaginta tres annos Caesar tu, vixerit, quorum X
in Episcopatu exegit, cum erit natalitium diem nulla,criptorum monumenta prodiderint, videnduin est, quo anno deeessit, indis enim retrocedentes primum ., dignitaris. & vitae annum deducemus. Est spistola vigilii Papae, quam ad Caesarium de poenitenti3 ineelluoso injungenda seribit, itemque altera eius dem V oilii ad Auxanium dati, in qua narrat, se imiel lexisse 1 Terentio, &Joanne Arelate ad se de e gatis eundem electum illiu Urbis Epit copum. Ltterae is x ad Auxanium a Bircinio testuntur seriptex V. Kal. Novemb. post Cons III. Basilii nempὸ anno s M. At Bollandus. Usterius, &simondus exeodicibus vetiistioribus legunt iterum post eoaestitutum Basilii , nempe anno a. Bollandus ad diem Ia. Januarii in Vita sancti C. Iarii putat, sarium eo anno non decessisse , sed anno sina. neque enim , inquit , intra breve illud tempus Auxanius potuisset conse-erari in Epite pum . & pallium impetrare a Vistilio. Sed cur ista commodὸ fieri non potuerint spatio 23 .diertim a die Σ'. Augnsti qua Caesarii,s biit, usiaque ad rq. c 'obri qua die literae vigilii striptae sunt , non tutis video; sane si mense, an interlahantur a
200쪽
rat, vel Auxanius negligens suasset in nune ii, de sibi M. iter delata dignitate mitt*ndis, vel lentus fuisset pontifex stram adeo responsonem dando. Et quidem iam, Auxanius esset Metropoli ta, iuxta Ecclesiasti ea statuta statim post electionem ad Vigilium , id cuius patriarchicam Dieeees m pertinebat, de subi delata dignitate literas eundem misisse non dubi
m Quod tamen addit Bollandus de pallii impetratione salsiim est , nam Vigilius re prius cum Justiniano Imperatore eommunicata , pallii usum an- a. eone est Auxanio, ut ex Epistola ad eun-ἡem data XII. Kal. Iunia, habetur, in qua scribit, . etiam Sanetum Caesarium a Symmacho pallium obtinuisse. Itaque Caesarius mortuus est anno 3 s. diear. Augusti; quare sit Episcopus anno so3. na itur vero anno Α o. Nescio undenam Usserius diuinari potuerit, natum Caesarium sub initium anni ηγι.& sub exitum 1 os . factum illum Episcopum ; nam ut nihil dicam de initio anni η 1. sanctus Lonius sitii deeetat obiit die a. Augini, ut ex Martvrologio Mugali colligitur, neque quatuor menses
sedes vacavit, etenim sonius non multum ante mortem Arelatensem populum ad C sarium sbi substituendum hortatus fuerat, ac populus communi consensu Eonii sententiam approbarat teste laudato Cypriano cap. s.
Ex his nonnulla in Baronio corrigenda sunt. Ille Epistolam Symmachi ad Caelarium datam 'VIII Idus Januar. Probo V. C. Cos non re E retulit ad
annum so a. quo cum Avieno Juniore Probus consulatum gessit, sed protrahenda est ad annum s I . quo Probus, & Clementianus Consules fuere ex Chr ni eo Cassiodori & Marcellini, praesti tim cum me moratae Epistolae alteram Baronius subnectat, in
itia delati Caesario pallii mentio fit, quod post itulum annum Io r. accidit , cam Caesarius Romam
prosectus est, Theodorico Rege Ravennae prius pla- eam, ut sus is Cyprianus narrat. Reeitat idem vir insilii is ex eoAiee Arelate ad se transmisA Epistolam F,licis Papae ad Caesarium datam tertio Nonas Februarias. Post consulatum Manlii Severini Bestii, est annus 488. Ego vero loco Caesarii Ecinium re iati tuendum putabam; at postea vidi diligentissimum Sirmondum in vetustissimo eodice apud Arelatem invento legere 1 Post consularum Fl. Afra Ortii anno sag. Rursus literae Gelasi, de symmachi ad Eonium nes
luim errorem continent, neque cum Baronio loco
Tonii ponendus est Caesarius, etenim Eonius αqtie ad annum so I. Arelatensem Ecclesiam rexit, ad quem postremae literae ab Apostolεca sede datae te, puntur Iterum post eo al. m ini, nempὸ anno Ioo. Eodem pacto corritendus est Binius, qui nulla sera diligentiori cura adhibita Cardinalis Batonii annales sui, in Coneilia notis inseruit. Baronius ideo antiquiorem Caesarium fecit, quod illum in Cennadii catalogo recens tum legerat ea p. 8 6. his verbis: casMitis AP latensis Urbis Episeopus vita iture , θ' virtuti celeber Icripsit egregia , e nata Deses , O Monachis necessaria opuscula oec. furtiit his eo tempore, qaso Fudistis Anastasio Rempublicum gubernante. At Gennadius tempore Gelasirim librum de Illustribus scriptoribus composuit. Cum ver3 Suffridus insertum Gennadio Illud eaput de Caesario dixissiet, Baronius id ullo absque fundamento snsi dieit. Veriam Caesarium esse Gennadii libro in artum , vel inde colligere pol
rat Baronius, quod Gennadius Prosperum acriter re-
prche rdit, qui Cassiani libellum de gratia impugna'
verat, cur igitur non modo pepercisset Caesario Faustum eiusdem scholae Doctorem consutanti, verum & illius volumen contra Fausti opias , ut ille ait,
egregiam detralia Dei a Sede Apostolica latius promulgatum , ae divinarum se rapturarum , & Sanciatorum Patrum iudiciis munitum asieverasset y Genianadius , ut auctor est idem Baronius ad annum o. librum de Seriptors bus illu*ribus edidit anno q93. 'Quarὸ ergo non dixit, de Caesario uti de caeteris facit, vivit adiae, vel, vivere antie dieithr A e. sed ait: Moriat bis eo tempore, quo O Faustus Anastasio Remmia cam Itibera ante, ex quo modo i quendi videntur disertὸ illa esse scripta post annum 3 is. quo mortuus est Anastasiis Imperator Imo qui ea scripsi, parum Caesarianae chronologiae peritus suit, nam tradit, soruisse eo tempore , quoti Fanstus Anastasci Imperatore , quod prorsus sal
sum est, squidem Faustus anno Asa. Reiensum Episcopus Romanam legationem Obivit, at Caesariu post octennium natus ea , qua igitur ratione smulsoruere, si illo in ore sareae versante, iste necdum vitali aura fruebatur λ quando verZ Caesarius vicesiamum tertium aetatis annum attieerat, Faustus deces.serat, neque hie dicendus est sortii se sub Antista so, sed sub Leone, di Zenone, clam dubium sit. an alii gerit primum Anastasi annum , nemph or. Praeterea Caesarius non solum prima iuventa floruit sub Anastas;o , sed sub Justino, & tandem sub Justinia no, cuius imperii anno XVII. decessi. Hine in edi tione librorum Sancti Hieronymi, quibus Gennadii liber insertus suit, nulla de Caesario mentio fit, quarε additus videtur pio quidem, sed parsim erudito homine, quas voluerit Caesarium Fausto veluti v
neno antidotum de proximo opponere.
Felies IV. Aratistana Oniacis, O Bonifacitis II semipelagianos rimant. . 1 s Sindi AE , o utriusique Pontificis ceritis flatuitur.
' bEsarius animadvertens semipelagianorum Aea tionem in Galliis potent rorem esse, quam ut suis, ac collesarum viribus superari posset, Felici, IV. auxilitim imploravit, quo hostes de superiori loco percuteret, iisque deiectis Augustiniana aeque, ae Catholica doctrina in nobis issima pe incia ficta , tectaque servaretur. Felix roganti suppetias tulit; neque illi diu eonsultandum fuit, undenam in Gallias auxilia submitterentur. Etenim decessorum vesitigiis inhaerens ex Ecclesiasticis scriniis aureas Sancti Augustini sententias de divina gratia, fle libero a bitrio selectas ad Caesarium maspis eum Austiastini
ni nominis incremento transmisit, Celeberrimus tunc in urbe Arausicana conventus agebatur in dediacatione Basilicae a Liberio V.C. Ex. Praesecto Prael rio extructae. Erat hic Caesario amieissimus, a quo eum lethali vulnere percussus fuisset, sanitati restia tutus sui lex Messano lib. a. de vita Casarii cap. s. Arauseam nou modo sacri Antisthes, sed & nobilissimi quique confluxerant, quarὸ Caesarius oppo
tunam occasionem nactus coacto Sapientissimorum Patrum, ac virorum illustrium senatu sanientias ab
Sede Apostolica ad se transmissas pro ulit, id enim ex praefatione synodi colligitur, ubi haec recitantur. Te erui ad nos esse ahquos , qui de vasis, o libero ambitrio mistis euuti , oenis fecundam fidei carbor aer gulam sentire telint. Unde id nilis Ic dam aucto