장음표시 사용
181쪽
pili, in areana Historia pagina mih haec scribit de posteritu ι, Paesens cuibolica dogmata, de iis mi.
fri publiea impuniture promissa, or ι susceptis cirri ritu Sancto res mente praefinus , ne virum Da 1 titisti Metiri in steriis. Puuio δει epoli daro Ῥiciunt,ae- indulgens non qhod audicia rem Eccles hca remthi,tiqu/ ostensiora loco eum , ac necessarios in aula ιNιe con- Ied quod ves tas sua ι ence flet, asserem. Item . Cincidame, nihil veritus fallere fidem tum formidandam. vittis dari potis nosse, quod jugias, atque adeo malis,
NempE Justinianus hausto una cum Vitaliano super tes incongrua an culpam vexitini , Icdjeqnemes. Quia saeram mensem Dominico sanguine critus hic αδ-- insinuat a Getaso iactam libro una Catholico rem idim. cia Graeeis nuncupabatur mutuam fraternita- probationem, ne, culpandum, qui Fausti libro, tertitem juraverat, unde scribens ad Hormisdam Papam sed qui eiusdem opiniones sequatur. Αt de Russo superi ut dicebat, Frater nosser gloriose mas Hiati hanes cntentiam tulit iis plause verbis eoneeptam: si hui, sed iegnandi causa Justinianus tam formidan- Hi o, Dos vos de Favisti cur dum Galli A sui, diei,
dam fidem iniseegi t. Idem tamen poli J ultinum im- confarrise literis indicoulis, idsti responsim baserit
perium indeptus Joannem Vitaliani ex iratre Nepin inque Aiam , neque Demquam, vos m auctarisaee Batem summope te dilexit,atque In Italiam cism exerci- tram non recipit examen caelis eae fidei, utis Erem hiatu etinte, Gothos misi, idqmque Jultinam Germani, ae plinae ara, itatem posse Iunire, aut relisis Apia qui Justiniani ex fratre nepos erat , filiam in uxolem Iadicium compurare. Cum vero passim Aiceretur pau dueen, Imperatoriae familiae necessitudine iunctus stus conir i sanetum Augustinum seripssse,iδem si suit. Sed cie Joanne plura Procopius in libris de bel- eras Pontifex ea sententia librisFausti omni protius au lo Gothieo. Bae nitis initio Anni 3 ao. haec scribit: ctoritate exutis volumina postrema Sancti Augustini taliamis luit poenas de putrocinio Eutychranis Mona- legenda ingessit, veluti purissimOQ sente, indicani, fictis pr.enito MMersus Apostolicae Sedu Legatos. Sed vi quibus relictis Fausti paludibus limpidissimo, Cath, in pro imδ dicenda dimittam Eutychian asinuin , licae doctrinae latices haurirent: De arbitrio tam . ille quem eisdem Monachis importat , Vitalianum mini- ro, inquit, Ogratia Dei quid Amana, hoe es, curialia me reprehendendum ex illimo, quod Monachorum sequatur , semer Ecclesia, Leti in virili tilri, E. Patronum egit. Haud -lli convenisse cum Dioscoro rasini, car maximὸ ad uiarium, o Hooream di aupon negabri, sed interim per Paulinum,ut dictum est, po stagnosci, tamen misso niis Helisialuei, ea caad Hostisddim de illa quaestione de ino de Trinitare capitala continentur, quasilides e, ct necessaria adipasso l ite a, misit, di per Possessorem eundum etiam vitis, destinabimus. Qua quidem nobil i asstitione post pontiseem de Fausti libris consultum voluit, iit si tot Romanos Pontisces ab Hormisda quoque Sintii in quopiam impensius Monachorum aemu- Augustini doctrina consecrata est, di illa praesertim, li, adhaerenti repugnarit, id minori eiusdem erga Α- quae in libris de praedestinatione sanctor. & de Dompostolieam sedem reverentiae, &obsequio haud tri- perseverantiae continetur, quos libros Sesti pelagiambuendum sit, sed publieae quietis studio , quo Diosi teste Prospero in fine libri adversu, Collatorem eorum iudicem, non adversarium vel in i lio causae de- Λpostolica sede negabam approbatos.sdh i. it. Legati quidem haec de Vitaliano scit Petrus Diaeoniis clim in pulistinam iter actitiuni ad Hormi tam post Epist 6 eiusdem: Vitaliamo constituisset, ae sama esset, per eam provinciam ψωma j io ,ira stirripuerant, O ut talia vindicare pro ta- re haereses palsm serpere, quod ex eap. 3 1. vita rel- libui rebus,ct contra nos quacunque tuis impedimota gentii colligitur, privatis literis Fulgentium to Mari,iret. Sed ea in re se se Legati opposuit, quam ex- vit, ut brevem sdes regulam ad se transmitteret, set ei potiti sei, mandata privata auctoritate tractabansi quis sorte miniis cauto error obreperet. Fulgentili ipsummet Pontificem interim perliteras consulens, Petri sententia, ac consultatione commendata epe.
tit ipsus erg, Hormi ldam obse lutum intcgrum om- gium, ac mirabilem eidem librum reposuit, in quo an ino hiberetur. Irad ipss Legatis Constantinopolim eapite as. &sequentibus lase Pelagianorum, ac se aede dentibu3 decimo ab Urbe milliario honoris causa mi pelagianorum errores insectatur. Hune librum M.tim processit, qliod ad Hormisdam iidem per- Ferrandus Diaconus in Epistola ad Fulgentium qu. . ste ipse e. Unus etiam iνle fuit, qui Anastasio Impe- De regula verae fidei nuneupat, 1sdoeu, etiam lib. delatore Eutychiano rem Catholicam vexante, arma script Ecclas cap.r . regulum rima fidei dicit, quop-ci stet ineolumitate induit, atque a Ρrincipe Deo ipso nomine idem Fulgentius cap. 4. suum illud in 'hebeiii, & sdistago desciens eundem exercitu am lumen appellavit, ut titul ut appareat eiusdem libri, stressat, non prius arma deposuit, quam Anastasius ac qui per plura saecula Satino Augustino ad se istis Derpis eo eum reditum , macram synodum, cui Ro- Meis Petrum dicebatur , tantam eum Augustinusu manu, miti sex interesset, iure Iurando promitte- scriptis ob sententiarum consenantiam similitudinemeel: qu,mquidῆm a Vitaliano partam gloriam Mo- habet, ex quo etiam libro plurimae sententiae isde-
nicho, postea scythas defendendo eundem obscurasi cretalium volumina translatu sunt. Porro cap se unus Baronius erediderit. omnia se juxta Catholicam sic ethsam domisae tradicHormisdam amato in Monachos animo possessoris ae contradicentibus time interminatu ei si sunmαη'Epistola invenerat, ob nuperam eorundem discessio- traria his domo clare cognoωρνis, ta tiam Usems
i m iurὰ indiqnatum;quai EIdibus Augusti Possessori re. O tmqtiam haereticum allite ; Ira enim ista, με res Mens in priori parte Epi stolae pluribus in misimus, fidei eatholicis conma.ηt, ut si quis ηο ob
nae hos invectus est eosque tantum non haereticos ap- omnibus ,sed etiam sim Iis Doluerit contraire, is eo ast pellavit. Q. et dum, inquit enharum, ut Minucius simiais horam coniti mariter rapti rat, O his coruraris p asserebant o eis, non veritate, professione, non ope- docere non dubitas, haereticus, oechfistia fidei immi'ri, subtili tecta, euviditate versatias, σβι religionis os, atque ex hoe omnibus catholicis anata sit Ma ouetrata fritilantistodiis suis venena pertulimus. Addit appareat. In sne vero libri se in e2ilio scribere molo dixe traviora . quae in fine capitis sequentis resere, ofiscure siniscat.
mu . Deinde de Fausti libris consulenti respondens Interea Hormisdi Epistola ad 3 fissiorem in vana in alae Nis imprον de νmeranda Tuirum sipientia Meli exemplaria transeripta non modo Constantinopoli i
182쪽
verum etiam latius per Europam legebatur, in qua cum Manachi Mythar arguerentur , nee Fausti libri ut haeretici palam reprobarentur, Io. Maxentius, qtii ad liue Constantinopoli motabatur, eidem es viam seripto ire ausiis est, responsionem prolixam sat ἰs procudens , qua Scythis obiecta refelleret. tamen liberitis in Epistolae Auctorem toto impetu debaccharetur, negavit, illam suisse ab Hormisda scriptam, unde omni prorsus modestia demiasta veluti in haereticum furibundus instiens mille conviciorum plaustra evomuit. Imo eo usque furoris prolapsus est, ut in haec impudentissima verba eruperit 1 Aerunt infria af hoe, nempe Hormi v. sitiea quolibet esto haec sit scripta pii ola , κω es dabiam,
Auctorem ejus esse haeretιcum , qui contentioneis vers
rum , O s versionem audiret iam iudieat chrimm si-
Irum Dei unum geri ex Trinitate. Eodem etiam earaiactere destribit Possessorem , quos negabat. Christum situm Dei unum esse ex sancita Trinitate. Deinde sententiam Hormisdae de Fausti libris uti mitiorem reprehendit, quod noluisset Fausti libros tanquam haereticos con innare, irridetque uti non ad rem datum responsum: Nam cum de ipsis, ait, libris, non Λιγum legenisi sint, sed utrum scit curialita, , Nautirηuaemo senis de ipsis quid sentiendum sit sed eos, rum
s nod in auctoritate habendos , tamen legendos e se decernit. Imo quod Hormi la hete in illis lite ii, dixit Proficiems iater adversantes' riis bonis, s non in ἁ-
Damur erroribus alienis e insimulare Pontiscem homo petulantis inponii non veretur, quas pelagio oe cultu favere te verba Maxentii sunt sisynthio amari ia r culliri tuam niteris occultare perfidiam, sed tes en- dispestio det ιι catholica Hritas, O Iuxta ceteri misti,
etiam sumia suae Pelagianae perfidiae in hirum erroribus itinctorum oculis antemuit,qui inter agminantes imDei munere , sed propriis bonis proficere te ρέ se tumida
elatione confidis. Sed perperam tantum blasphemiae Hormisdae obiicit. Nam propria bona, non Dei donis, sed errori hii alienis opponit, licet illa ita nostrasnt, ut etiam donata esse credantur , de qua te aeutὰ Sanctus Augustinus explicans illa Orationi, Dominicae r Tariem nostrum quotidiamum da nolis. A t Maxeniat tu, Sancti Augustini assertiones Fausti dictis opp
suit , ut Possessorem tanquam haereticos libro; rausti
damnare nolentem erroris convinceret: condientius
crediat, inquit, aliqua tam de Fausti , quam de rat di- est, libris ei dem sancti ιstini certa capitulo decernere, O huic ηostro opusculo isserere, ut cum in Meri collata as invicem contraria sibi reperta fuerim, evidentertianae, libros Fudisti se haereticos. In quo etiam veteri se vitio teneri Maxentius ostendit, nempe haereti- eos omnes illos privata auctoritate declarare, quos suae sententiae adversantes videret. Verum quod ex
Mncti Augustini dictis in eo libello Paustum consutavit, hoe unicum encomtum a posteris habuit, it, de eodem seribente Bella mino in lib. de Seripi. Eceles Bames Maxentiss Oe. Fati m , E' Pelagi si e Curese sit ex libris S m Adighstini. Caeteriam Epistolam illam esse Hormisdae, ae malitice id a Maxentio ne puri Baronilis ex styli consonantia probabat, sed eae Epistoici Synodita Patrum Africanorum in Sardinia exulum ad eundem Maxentium hoc ipsuin aperia
convinei tur,ubi inquiunt cap. l . . Am Mentronem Data in mrmisda, sedis Apostolicae gloriastis . tis sin Epimia, ruim consuenti sua Vrarri. consacerdotiaque nostra Posirisori rescripstoc ubi elogium Sancti Auxustini libri, ad Hilarium, & Prospertini delatum
tittiant f At haec Epistola rema ore Aaronii nondum
lupis data erat. Maxentium vero seripsisse illam responsonem ad Epistolam Hormisdae Constantin pol i patet, quia ait in hae retia Uiae. Non suisse is sum Romae ex toto distursu dedueitur, in quo toties
de Roman3 Monachorum commoratione verba facit, nee usquam se illis adnumerat.
Potest hie quaeri , quinam fuerit Maxentius iste
Scytharum Monachorum antes nanus. Posse vinus in Apparatu saero post Centuriat res cent. 6. cap. I
putat, suisse Abbatem Pictavi ensem Congregationis Floriacens s Gallicanae, qui tesse Arnoldo uvion in
Ligno vitae libro a. cap. o. etiam oppido sancti Mui-xene vulgo dicto, nomen dedit. At haec commenta sunt; ille enim Maxentiu Abbat Pictaviens s iamdiu reclusus erat in Monasterio, cum Clodoveus
anno sos vel f r. contra Alarieum pugnavat ex Turon. lib. a. de Gest. Franc. cap. 3 . ubi celebre etiam sacellum sancti Maxentii nominat, parum autem verisimile st, Abbatem eciei iam tempore mira
eulis clarum Byrantium prosectum , ae tantis litigiis non modo socium . . Ducem se praebuisse. Vossus eum sinitero Maxentium Scytharum Patronum ne Monachum quid Em suisse putat lib. I. eap. 23. Ego quidem Scytharam syncessitam non suisse eertum existimo a ab illi enim uti equanos loquitur in res ponsone ad Epistolam Hormi sex; at Monachum istum fuisse negare non possumus, nam teste Di scoria in literis ad Hormisdam, ille se Abbatem venditabat , quaes Monasticam illum toga in induisse certum est. Jae u Usserius lib. de Antiq. Britan. cap. Iq. pag. 48o. diligentius caeteri; videtur plura de Maxentio indagasse, sed Ae ipse lapsus est. In primis cum Ado Viennensis in Chronim ad annum a. dicat, conte, Faustum scripsisse Ioannem virum eruditum Anti chenum Presbyterum, tradit, axentium fuisse Presbyterum Antiochenum, idque clare se probat
existimat ex verbis Maxentii in libello sdei dato Legatis, in quo Flavianum 5Mytis Urbis Episcopum dicit . eiusque seriptum ad Theodosaum commemorat ; at Flavianux fuit Episcopus Antiochenus, qui ad Theodosum pro civibus Anti hiae celebri legatione persunetus fuit. Hi ne dedueit, libellum fidei a Ma
dientio, & socii suisse Antiochia ad Letato, Hormi μdae, qui Constantinopoli ann sau. aderant, trans nussum. At hie seriptor has lucinatus est, Flavianum, di Theodosium utrumque Juni rem cum seniori Theodosci, alteroque Flaviano confundens. Intelligit eo loci Maxentius Sanctum Flavianum Antistitem
Constantinopolitanum , quod faeil ἡ poterat Usserius intelligere ex his, quae postea idem Maxentius sui dite sed his putilo manifestitii A. vraelus H,s Uuis
viscopus,quem etiam vexerarida recepit S odus culch donenues ad Armenios, Om contra Theodori hinphemias . Hie proelias electus est Antistes Constantinop litanu; Coss. Aspere, & Ariobi do anno 3 . mense Aprili ex Socrate lib. . cap. . Quar8Sanetum Flavianum Pri,cli succcsiorem, ae Martyrem laudat
Maxentius in lihello supplici, quem pariter liquet Constantinop li exaratum, dum appellat Proclum .ae Flavianum M a, Urbis Episcopos. Et quid Monachi Scythae e Ponti ea dioecesi Metropolitae
Tomitani venerant, non autem ex urbe Antiochena , quod ex dicendis constabit. Video Adonem etiam in errorem lapsum, secumque Usserium traxisse; ille enim tradit, Joannem Presbyterum Antiochenum conir paustum seripsisse. Hune Joannem Antiochenum Usserius eundem cum
Maxentio facit, quod illum Anti hiae fidei orosos O a sonent
183쪽
sionem scripsisse putavit. Vossuas vero eunde et Joa nein illum i latuit, de quo Gennadius lib. de Script . Illustr. cap. y3. At Joannes Anti hen in Presbyter , antiquior est Ioanne Maxentio, de allo enini haec habet Marcellinus in Chronico sub Consulatu I ongini anno scilicet S s. Imnes Hyrti Mna Paroci ta ex Grammatico Presbyter Icri u adH Am ωι ,γι in alantum substantia adoranaum aIerum Christι- , n eas qMescine duas in Chriso condit indas MLuras. Gennadius addit cap. yy. simul ιmpugnat astPas Cyrilli Alexandrini Episcops intio vicina in tu ab illo adHν-
re Joannes Antiochenus, dum icta deo it Gennadius ante annum s . longaevus crat,&Cyrillo Obliniuebatur a it Maxentius floruit anno 32 neque hic contra Cyrillum aeris sit , sed eidem impensius adhaesi,
& cum Monachis Scythis anathemate damnat cuncta scripta duo ocim c. prauus adνe fama Beati oralli ca. s. de Incam. &Grat . ad Episcopo, in Sardi. ita exules. Neque illuni Antiochenum quicquam contra Fausiatum scripsisse Gennadius tradit, qua ratione enim
tam cito Fausti libri Antiochiam volitassent λ Αdo vero quadringentis amus posterior vixit, ut haud tanti ejus testunoni uin faciendum sit, cum contiete uidem ex Joannis Maxentii responsione ad Epist iam Hormi ldae ad verbum suum de Pausti libris iudicium exscripsisse. Haec quidem de Joanne Maxentio ab aliis teripta consutavimus, nec tamen qui quam interim certi de eodem ipsi ita tuentes. Scripsit ille contra Ace philos, &libros duos contrI Nesse torianos ad Theophilum , quem suspicor esse illum Episcopum Heracleensein , qui primus Synodum Constantinopoli annosa o. coactam subscripsit tum
temporis Maxentio ea in Urbe commorante. Ii posteriori parte lib. 2. a cap. Io. usque ad finem de illa propositione unus e Trinitate passus ii que a i ii ietnfibri dispinat, quem etiam sic concludit: Nec ego te unquam aliud aliquid, Pa n boeticum judicabo, qui Drum Krbum D. I, . J Du Christio, qui pro iis ira salute pastus eii came, unum esse ex Santita, cin ius dudTrinitate noet appi obas, cui h or, cr gloria in secuta iaciam sententiam etiam in prae satione ipsa inculcat,
ut plan certum videatur, eos libros servente Consitantinopoli illa quatitione esse elucubratos. I Alar mimis scribit MYxentium in responsione ad Enis Iam H,rmisdat videri dcclinare id Eutychian Nesiatoriano, refellentem. At nec Nestorianos ibi refellit , sed Catholicos , imo Hormisdam , quibus Nestorianismum ignominiae cauuei, & per calumniam opinanit, neque ad Eutychianos deflectit, qui toties duas in Christo naturas depraedicat, sed de his 1 terum , & quidem proximE.
Maxentius , ac Monat bi Scytia Sancti figustinicorura Faustum Reisinsiem defensores ab
Onethoe loeo gratitudinis ossicium, ut st- 1 lum ad alia properantem parumper siliamus,
ae Ioanna Maxentio, di Scyth Iae Monachis ob egregie Augustiniano nomini navatam operam non modo gratias rc seramus,sed etiam vices rependentes Augul- i ii ae doctrinae adversus Faustum deleniribus necissariam advocationem commodemus. Etenim ma-rnu, Ecelesallieorum Annalium Seripiar ad annos x ls. de I 2 o. Maxentium, ac Scythas religiosos ta
tis coni :ciis excipit, quantis vix seru haeresarchari , aliquem utiquam piolcidit. Ego quidem desiit
dis notis, quas Scythis inurit, nolo cum e contεη lienis iunc ni duc cre, sed hoc unum sal, o illis erim , asilicium ostendam. quod nempe Eutychianili erant vocer Scytha, illos Barcinius Tom. 7. Wcudis , chos, HV pestis, amplos pag. η6. eis latores, mpis huimp μγ. vel licet corum Impostaras, desos , jactaciam,
inde pro ipsi, apologiam dei iuramus, sed quod illo
non cathol. cos d icat pag. ης Subs Ilitate nim stitibukttis luteales haeretuos pag. o. & pag. 3. exclamet Plane comperitu, signis halu thsuris , ct artum viiintim me tatiis tofrim ipsos Fatythianos fulse haeret ιιι De Maxentio autem scribit: Inrepere tentavit diu is impolior vano Fod praetexIu declararidisntini a M. eihi ceti hedon Us θ adum ad tumo, tit ex hol pca sim fundit tis predi re damnatam haerisim restium pag. M. Hinc de nece Vitaliani Consulis haec supti ex eodem retulimus, luit poenas de patrocinio gat 1. chidnis Monactis praestito. Hare nos admittere non possumus, sed Eutychianae haereseos infamiam non modo a Maxentio , ac collegis pr pulsabimus, v tum etiam eosdem haeresis Eiitychianae strenuos evpugnatores probabimus , ut eorum vicena dolete
debeamus, qui tam pessimὸ audiverint. Cum Legati Hormisdae papae Byrantium appuli, sint, Maxentius cum sociis Seuethi, libellum sdei ob tulit, in quo haee prostebantur : Uniam eundem restissum filiam Dei unigenitam in duas naturas, in νώ 4 incommutas liter, indivis/, inseparabiliter c γ
cendam. In Milo naturarum diversitat prepter um
rem perimendam, fuses potius proprietare utriusque M'turae in Anam, fons, unaque fulsissimia conetiurate. st
in lib. de Inear.& Grat ad Patres Africanos cap. a. se quiunt: uitur iuxta Sanctorum Patrum traditionem P,
I. c. ιn duabus naturistinitis inconfusis id o ιυρα ratis, O humanitatis in ara prefons si si istima confitemur. Lut 'chetem vero duas in Christo natura negasse eertum est, illud enim dogma haereticum iaEcclesiam invehere eonatus Cale hedonens sysindo, de Leone Magno damnatus fuit. Interim audiatur sanctus Hormisdas Ep.; o. ad Caesarium Arelatense πEu ches carnis negans veritatem, duas natarus is prrona non praedirans, ut Mini .eum phanta iam II
elsis Christi, quemadmodum tu,it, in emit , fimbrarione damnatio Maxentius etiam conti a Acepliatus
Eutychianos, qui synodum Calehedonensem damna bant, scripsit, eo usque opii, legitur Trim. 6. Bibl. pati
p. I. cuius illa est coactuso constat tin, id est A M tatis , O bammiratis in Filio Dei priss adunatisam tynaturas, ex quibus, o in quita ossi, et ana, O HI u ris Christi persona. Et hos Eutychiani heste leos ex pugnatores dicemus Eutychia nose Sanὸ id siquiso dat , non erit dissielle, eidem persu, dere Athanasus
Arianis favere militare in P latianorum eastris Aa pultinum, s,ctumque es 4 Cyrillum Nestorianum Barouius pag. so. respondet: re perstiaderret caere licisse esse Catholitos , pro ratione temporis,
eosdem in professone Mei ad Asfieanos missa sinmen Veibi posuisse , quod in illa Letatis Cois tinc Olidata non secerunt 'Disi, modos ini Mi possent, quod ipsi ebrat hirnicidi sed isque professone sdei duplicem natu am inchoassiimant; oculos Lectorum appes iam iit, Te da ex utroque libello sdei piolata re cdo an hi hi
184쪽
Prosee o Verbum nominarunt etiam in libello Legatis tradito, ubi tae habent: Deum nrtim unigeniarum filium Pu is D. I sim Chri tam . qui pro missispassus est errae, unum de tνibus subsilentiis inius divinitatis este eredimus. Quae elim vera sint , Riu2ta Orthodoxam fidem dicta, inserebant, posse etiam citra reprehensionem absolvis diei: Unus de Trinitae passus est rarae. Et Maxentius his plane
verbis snit libros contrὶ Nestorianos: Vec ego te unquam aliud aliquid, quam haereticum iussitabo , qui Deum nrbum D. V. Jestim christum, cui pro nostraώ- Iute passώs est carae, urim Uye exsancti, Olari,iduὰ
Trinitare non approbas. Haec ille. opponit Baronius, hos Monaehos ad .ersatos esse Synodo Calchedonens, ctim eo adestamento supplendum e tenderem ipsum saerosanctum comitium, qualicarens ipso esse diserem imperfectum , depresses eui ha diato creespulat. Sed hane illi a se notam exeutiunt,
neque nostra advoratione opin habent. Etenim cum illam propositionem Uniat e Trinitate Oc. ex pluribus Patribus comprMarent, non synodo adiiciendam vehiti necessariam appendicem eontendebant, sed ad versus Synodi calumniatores illam se defendere contestabantur. Audiantur tantum eorum verba in prae
fatione libelli fidei dati Lemiis οὶ ergo ct de n
stra par,itate condierit itiduare, qui non ipso termino,euerasitis Culchedonensis concilii isserimus Patrumf rentiat, sed sis extrinseeias coriimi inimicos pro ipsas de fissione proferimus. Tam im abest,ut absque illa thesiam per 'a in eontenderent synodum Calchedonensem, quin potius anathemate pere uterent, qui tam impiὸ de sacrosancto Concilio sentirent: sequimur , inquiunt ibidem, O a lectimur, nerandum SP dum culci edonensem, omnia es, ipta Parum sanct rum , qui unum , O idem sectinium horam cocleuio-etim defini iones senserunt; amara attramus rem omnes , s quis dubitat, aut νetractat, AuT IMPi Rrico, irat,aut qui ea a de sanctorum Puerum aestimat ali M. Haec illis apertissima, ae Verissima sententa a stetit. Rursus pag. scribit: ciam tristiper auehorrerent dictis, unam Trinitatispersonam ese pallam in curae, ex plodere receptum in Ecelem personae nomen dolosἡ eoorantes . Non ita e Mneque enim illi in eam suntentiam enere, ut negarem, unam Trinitatis personam esse
patram in earne , sed cum illa thesis ab adversariis aia sereretur , inserebant iue sequenter ab iisdem hane negari: unus 8 Trinitate passus est came, cum eade in Omnino si eum propositione priori ab omnibus Catholi ei, asserta. Hi ne illos irridens Maxentius lib. a. contra Nestor. ea a I. alte suis enim tam stultus, ct Mesrs es, qui dicas, Petras ex hominibus una personaen, nori es autem antis ex homiribus Pereus dino loco fusus probat eos, qui unam ἡ Trinitate petionam Christum dicunt, debere etiam, velint, nol int, consteri .undem unum λ Trinitate, neque unquam pri rem illum modum direndi impugnavit. In responsone etiam ad Hormisdam scribit: Quis enim tum Iti rus, Heors sit, quid die audeas, Pacitum ex Apost tis unam esse personim, non ratem anum este ex postin volum e Quibus utriusque thesis similitudinem exprimi tyaec prima reiecta alteram uti veram obtrudit. Illud vero, quod Batonius opponit, tentasse Monachoi ea via personae nomen ab Ecclesia eliminare , salsum esse nullus ncin iudieabit, qui eorundem libellos legerit, cum in libello sdei legatis oblato,&in altero ad Afios transiti ita unam in Christo pers nain disertissime contra Ne storium docuerint. MAausin a firmare, neminem ictii torum Litincrumal Maxentium adeo aeutris: cibtiliter de personae nomine, de intelligenti disputasse, uti Maxentius lib. a.
eontr3 Nestorium ea ri. 3c sequentibus. Et eum caeteri Patres, & Scriptores veteres, Verbum vel hominem , vel naturam humanam suscepisse dixerint,
undὸ ipsa etiam riclesia canit: us liberandum Isse piaras hominem m. Maxentius lib. I. cap. I a. acu se notavit: Melitis ergo es susceptam a Deo narurum bu-manam , qui m susceptum hominem dicere. Q rem mc
dum loquendi Scholastici, qui Theologicam disciplinam ristidiori stylo prosecuti sunt, amplexi cum
sancto Tnoma pari qουaest. art. 3. Verbum hominem assumpsisse minus propriἡ dici pronunciant.
Ex his non obseurὸ eolligitur , Mythas Monachos procul ab Eutychiana labe fuisse. Iustinianus cos
Catholicos testatus est, totam, ae tantam litem logo-
machiam pronuncians. Hormis das etiam in Epistoli ad Possessorem noxarum e piris quae iis m,de in Epistola ad Justinianum proracem versoriam novitatem ei odem ob eeit, nusquim haereticos dixit. Africani in sardinia e*illes Orthodoxam seytharum fidem commen/arunt his verbis snstra simul utieres film c morimus , O salutem, imo in sinitione fidei vis, a nolis suas innotuit. Et Sanctus Fulgentius initio librorum de Veritate praedestinationis, & gratiae ad Joannem Maxentium . x Venerium Diaconum alto Drarratias ego, Sancti atres Dinnes Presbyter, ct Inviri Diacone, cuius ope tales estis, ut pro gratia, quas πι--r, marnospiritu, fer re tenetis. Ncque hὶc printermittenda sunt verba Patrum exulum in sardinia in
Epistola Synodica cap. i . ad eosdem Scythas Monachos: Vos itaque, inqηiune, dilectissmi fratres , per tristiam Dei esotestasiles, O immobiles, ac tenentes ν ram fidem, exhibete fratruus aditer satientitat eburitat m,nre de aliquo desperetis e. Imo Ecclesia Romana paul, post obitum Haemissae illam propositionem, Unus e Trisitate p. ictus is came , pro cuius defensione tot longarum peregrinationum incommoda, tot Magnatum, atquid aliorum odia, tot denique labores illi devoraverunt, approbavit. Γwnim Justino mortuo Justinianus imperium indeptus nihil antiquius habuit, quam ut illam thesim , pro
qua ad inolestiam usque toties aes Hormisdam scripi crat, a Romano Pontisce confirmaretur , eiusdem votis annuit Joannes II. utriusque autem literas exiit.bet Barcinius anno ς; I. Ut planὰ haud reprelaeniadendi sint Monaehi, qui tanto conatu pro veritate eertaverint. Hine Vigilius Papa , cum in trium Capitulorum proscriptionem, quam toto conatu Iustinianus promovebat, consentire nollet, quo Imperatoris eiusdem animum quoquo modo deliniret, in en elica Epistola propositioiam memoratam se approbare testatus est: Pustis , iiiquit, eurne es pro nobis Dei filias , crucifixus me est, O mortaus carne est. Tomo p8. Conci l. edit. regiae pag. y3. Nadem etiam thes, ainno desinita sati in Synodo V. Ilat. 8. . canone η. 5 I. Du variis autem sensbus, in quos ilia propositio distrahi potest, erudite agit P. Lupus in noti ad synodum Ephesinam. Citiu plerique a Monachis Scythis in pravos sensis illam detorqueri
iu/iearent, tot contra eo idem traecedias exe ta-
ruat. Id sani, eonstat ex literis Trifolii Presbyteri ad Faustum senatorem, quas Labbeus in nupera Conciliorum editiove ad annum s I9. publicavit,ubisnistro prorsus interpretamento eam thesm excipit, turpemque Scythis haeres m assticat, a qua tamen suere alienissint, ut ex eorundem libellis satis, super-quc monitiatum est. illo.
185쪽
soriem seripssse putavit. Vossus vero eunden, Joannem illum i fatuit, de quo Gennadius lib. de Seripi. Illustr. cap. og. At Joannes Antiochenus presbyter , antiquior eli Joanne Maxentio, de illo enim haec habet Marcellinus in Chronico sub Conlulatu Longini anno scilicet 48s. Dones . ιι ochina Poro hja ex Grammatico μυηrre cripsiti adHystim eos ,γι muria tantum substantia adorandum aserum chriatim , me a quies ne taus in chri coaetuentis naturas. Gennadius addit cap. 9 3. βιμι γ ι Nugura aBDus Cyrilii Aloxandrini v copi sementias aulam iuuat/ abulo adHrsus Nestorem p relatus erc. viWre adhuc OGIur. Qua. re Joanne, Antiochenus, dum scritico at Gennadius ante annum ης longaevus erat, &Cyrillo obloquebatur ; at Maxentius uoruit anno F zo. neque hae contra Cyrillum scripsit, sed eidem impensus adhaesit,& cum Monachis Scythis anathemate damnat cuncta Ieripia Δodecim copiιutis adversavi a Beati Cyrtiti ca. s. de Ineam. & Grati ad Episcopo, in Sardi uia exules. Neque illum Antiochinum quicquam contra Faussitum seripsisse Gennadius tradit, qua ratione enim
tam cito pausti libri Antiochiam volitassent λ Ado vero quadringentis annis posterior vixit, ut haud tanti ejus testimoni uin faciendum sit, cum constet eundem ex Ioannis Maxentii responsone ad Epist tam Hormi ldae ad verbum suum de Fausti libri, iudicium exscripsisse. Haec quidem de Joanne Maxentio ab aliis seripta confutavimus, nec lamen qui quam interim certi de eodem ips statuentes. scri sit ille contr1 Acephilos, S libros duos contr1 Nes. torianos ad Theophilum, quem suspicor esse illum Episcopum Heracleensem , qui primus Synodum Constantinopoli anno sao. eoactam subseripsi tum temporis Maxentio ea in Urbe commorante. In miateriori parte lib. a. a eap. io. usque ad finem de illa propostione unus e Trinitate ρ stis usque ad saem libri disputat quem etiam sce cludit: Nee e re unquam aliud adiquid, Pam haereticum isseabo, qui Drum nilum D. ynoa ct um, qui pro nostra δε- lute passus est carae, unum esse ex Santia. Oint,idus Trinitare non app. obus, cui honor, O gloria in ora tita iam sententiam etiam in praelatione ipsa inculeat, ut plan certum videatur , eos libros servente Clans
tantinopoli illa quaestione esse elueubratos. Bellar minui seribit Maxentium in responsone ad Enisto tam Hormis lae videri declinare ad Eutychi ancis Nestorianos resellentem. At nec Nestorianos ibi resel lit , sed Catholicos , imo Hormisdam , quibus Nestorianis num ignominiae causa, & per calumniam opponit, neque ad Eutychia nos dessectit , qui toties duas in Christo naturas depraedicat, sed de hi, neruin , & quidEm proximE.
Maesentitis , ac Misnathi sorιe Mnesi fudistinicorura Fatistim Reiensem desin ores ab
Etitiistiana haeressem nota Miati at LMOnetboe loco gratitudinis ossicium, ut stylum ad alia properantem parumper silamus, oe Joanni Maxentio, & Scythia Monachis ob egrestie Augustiniano nomini navatam operam non modo
gratias rcferamus,sed etiam vices rependentes Augusti itanae doctrinae adversus Taustum defensoribus ne- . essariam advocationem commodemus. Etenim ma-
u, Ecclesasticorum Annalium Script r ad annos s as ct s ao. Maxentium. ac Scythas religiolbs ta
tis com retis excipit, quantis vix sere haeresarcharum aliquem unquam pioicidit. Ego quidem desing sis notis, quas Scythis inurit, nolo cum eo contentionis iunem ducere, sed hoc unum latio illi, crimen asscicium cistendam. quod nempe Eutychiani fuerint. cci Scythas illos Baronius Tom. 7. do Mon chos, versipeltis, ιmpios pag. M. cis latores, impostores pag. ἡ . vel licet corum impostaras, d os, futiaciam , persiam ros. η . exaggeret eorum timo it et em , μ ca am, O prorsus ethom atiduciam l ag. 6o. nullam inde pro ips, apologiam destinam uue, sed quod illos non Catholicos dicat pag. ης Sus sanctitate monast,ei habetius Iutotes haerettios pag. o. N pag. 63. exclamet ει ὰ re reisur signis satia ιι uni, - Qtimentis men mi sibias eo im ipsos Eutychi nos fu se haereticos. dae Maxentio autem scribit: Irrepere tentavit dia re impostar vino PMam praetexIu rictur di sintinita contini cili edom Us qaadum ad istineo, tit ex hoe posset ipsum Mittis peris re O damnatum haeresim refιttiere pag. M. Hinc de nece Vitaliani Consulis haec sit pr ex eodem retulimus, uis pisas de patrorimo B lychianos Monachis praesto. Haec nos admittere non possumus, sed Eutychianae haereseos infamiam nommodo a Maxentio, ae milegis propulsabimus, verum etiam eosdem haeresis Eutychianae umium expugnatores probabimus , ut eorum vieem doIeredebeamus, qui tam pessimὸ audiverint. Cum Legati Hormisdae Papae Burantium appulissent, Maxentius cum sociis Scythi, libellum sidet obtulit, in quo haec prostebantur : Unum eundemque christam filiam Dri an genitam in dans nasti ras, inc-osy, incommutabiliter, indivis/, inseparabilis, curio,
eradum. In nullo naturarum diversitatem prUter ωrtitatem pdirimendam, salva potius proprietare uiritisque naturae in Ana persona, timqtiesubsidi nita conctinente. Et in lib. de Inear.&Grat ad Patres Aselea nos eap. I. inquiunt uitar iuxta Sanctorum Patrum traditionem D.
V. 3 C. In Labus naturis vestis, O ine fusis id es diarinitalis, O hamisi alii in tina presens, si siue inensiue litemur. Eutvchetem vero duas in Christo naturani egisse eertum est, illud enim dogma haeretisum in heclesam invehere e natus Calchedonens svnodo, de Leone Magno damnatus suit. Interim audiatur Sanctus Hormisdas Ep.; o. ad Cauarium Arelatensem Eutyches carnis negans H itatem, O duas naturas in tina persona non praedicans, ut Manichaeam phantasiam FGH sis chrissi, quemadmodum parabit, insereret , si liratione damnatur. Maxentius etiam conti 3 Acephalos
Eutychianos, qui synodum Calehedonensem damnabant, scripst, ejusque opus legitur ram. 6. Bibl. Patrip. r. cuius illa est concluso coMut dati, id es di,tuntatis , O humanitutis in Filio Deipost aduration m esse naturas, ex quibus, Ore quibas Iussi e una, O sns ιDis, christi presona. Et hos Eutychianae haereseos expugnatores dicemus Eutyctiano, ρ sanὸ id si quis eredat , non erit disse ite, eidem persuadere Athanasum Arianis favere, militare in pelagianonim eastris Augustinum, fictumque esse Cyrillum Nestorianum. Barouius pag. o. respondet: Ud persuaderme catholicisse esse cotholitos, pro ratisne temporis , O perso nu=tim fidei formulas didieros habuisse, & pag. η . ait, eosdem in prolemone Mei ad Africanos misia n men Veibi posuisse , quod in illa Legatis Cori stantinopolidata non secerunt: Ne quovis modo vis h. Mi possent, Dod ipse essent haeretii. Res iti ii traque piosissione sdei duplicem naturam in Christo
a firmant; oculos Leci rum appes lamus, verita enim ex utroque libello sdei prolata incdo an his sum.
186쪽
presecto Verbum nominarunt etiam in libello Legati, tradito, ubi tae habent: Deum inhum unum
rum filium Pinis D. Jesum Christum , qui pro n his passus est earne, unum de retias submentiis in uiri,initatis este credimus. Quae eram vera sint , Riu2ta orthodoxam fidem dicta, inserebant, posse etiam citri reprehensonem absolutὸ dicit inas iaTriaitate pasus est e e. Et Maxentius his plane .erbis finit libros contra Nestorianos: 'tec ego te unquam aliud aliquid, quam haeretiram judicabo , qui Deum Verbum D. V. 'si christam, qui pro nostra δε- Iute passώs est come, inum e seras tua, Cririt,idua
Trinitate non appretis. Haec ille. ponit Baronius, hos Monachos adversatos esse Synodo Calchedonens, cum eo addit.mmio Dpplendum contenderent ipsum neruatissim comitium, qualicamens ipso esse diment imperfectum, depresuri cui ritidi,tὸoedi posset. Sed hanc illi a se notam excutiunt,
neque nostra advocatione opin habent. Etenim cum illam propositionem inuti Trinitate Oc. ex pluribus Patribus compri barent, non Synodo adiiciendam vehiti necessariam appendicem etintendebant, sed ad versus synodi ea lumniatores illam se defendere comtestabantur. Audiantur tantum eorum verba in praefatione libelli sdei dati Legatis: IEUιὸ ergoo de nostra pam,itate eo erit iudicare, qui non ipso termino directisti Ceschedonensis concilii inserimus Parrumstn-rentias, fido extri resis e tra inimicos pro ipsius de fensione proferimus. Tantum abest,ut absque illa thesii inperfectam eontenderent synodum Calchedonensem , quin potius anathemate pereuterent, qui tam impie de sacros an Concili tentirent: sequimur, inquiunt ibidem, O amplisimur umerandam Synu dum cuia d6M 'ri, omniaquescripta Patrum sanct rum , qui unum , O idem strandum horum couellio. tam de ui iones senserunt: mactemustamus autem omnes , s quis sibilat, aut retractat, AuT .Pi R Cra, leue,aut qui ea a de Sanctorum Parrum aestimat alie vi. Haec illis apertissma, ae verissima sententia stetit. Rursus pag. scribit: cum ius er Ahorrerent diem, unam Trinitatispersimum es, mim in came, e Fodere receptum in Eulsis person e χomen dolosia conantes . Non ita est, neque enam illi in eam sententiam enere , ut negarent. unam Trinitatis personam esse
passam in Urne , sed eum illa thesis ab adversariis aia sereretur, inserebant tueo sequenter ab iisdem hane negari: unus ἡ Trinitare pusius est cumne, elim eadem omnino si eum propostione priori ab omnibus Catholicis assert3. Hi ne illos irridens Maxentius lib. a. contra Nestor. cap. a I. ait: Quis enim tamRallas, O vetorsen, Di dicat, Petrus ex hominibus una personaen . nori es autem antis ex hominitas Perreus d mo loco sustis probat eos, qui unam h Trinitate persenam Christum dicunt, debere etiam, velint, nolint, conseteri .undem unum λ Trinitate , neque unquam pri rem illum modum direndi impugnavit. In responsone etiam ad Hormisdam seribit: sis enim tum flutitus, Heors sit, qui dicere avidear, Putilum ex Apost tis unam essestersonam, non aiatem anum esse ex Apostsi Paetitum d Quibus utriusque thesis smilitudinem exprimit,nec prima reiecta alteram uti veram obtrudit. Illud vero, quod Baronius opponit, tentasse Monam ebos ea via per nae nomen ab Ecelelia eliminare, salsum esse nullus ncin iudicabit, qui eorundem libellos legerit, tam in libello sidei legatis oblato, flein altero ad Afros transinis, unam in Cnrisso pers nam disertissime contia Nestorium docuerint Imis ausim affirmare, neminem scris torum La lucrum alv. Maxentium adeo aeutὸ,& subtiliter de personae nomine, de intelligenti disputasse, uti Maxentius lib. r.eontr3 Nestorium cap. I a. &sequentibus. Et eum caeteri patres, &Seriptores veteres, Verbum vel hominem, vel naturam humanam suscepisse dixerint,
undὸ ipsa etiam Melesa eanit: N ad literandum os
raptarus hominem m. Maxentius lib. I. eap. I 2. acu
tia notavit: Melitis rem es susceptam a Deo vi urum humanam , quam susceptum hominem disere. Quem modum loquendi Scholastici, qui Theologicam disciplinam ristidiori stylo prosecuti simi, amplexi cum
sancto Thomas pari quaest. . art. q. Verbum hominem assumpsisse miniis proprie diei pronunciant. Ex his non obseurὸ eolligitur, Mythas Monachos proeul ab Eutychiana labe suille. Iustinianus cos
Catholicos testatus est, totam, ae tantam litem logo-
machiam pronuncians. Hormisdas etiam in Epistoli ad possessiorem nox um evidos quaesis mine in Epistola ad Justinianum procacem verborum novitatem eis. dem obiecit, nusquam haeretico, dixit. Asticani in sardinia exules Orthodoxam Scytharum fidem eom-men flarunt his verbi, Ad strabis simia alacres, film c gnovimus , O salarem, imo in agnitione Dei , si a nobis satas innotuit. Et sane iis Fulgenti in initio librorum de Veritate praedesti irationis, & gratiae ad Ioan
nem Maxentium . N Venerium Diaeonum ait, Deo gratias ago, Sancti vires Ioam fi Pressa ter, o Ilneri Diacone, cuius ope tales estis , ut pro variit, quanisa -mαν, ma of ritu infer ne centiis. Neque hic printermittenda sunt verba Pitium exulum in sardinia in
Epistola Synodiea ea p. t . ad eossem Mythas Monactos: Hos itaque, inqWiune, dilecZismi fratres , per gratiam Dei estotest des, O immobiles, ac tenentes ν ram fidem, exhibete fratruus aliter sentient utebaritat is , me de aliquo desperetiae . Imo Ecclesia Romana paulo post obitum Hormici e illam propositionem, Unus e Trinitate p. istis is carae , pro cuius de sensione tot longarum peregrinationum incommoda, tot Magnatum, atquir aliorum odia, tot denique labores illi devoraverant, approbavit. Γwnim Justino mortuo Justinianus imperium indentias nihil antiquius habuit, quam ut illam thesin , pr
qua ad inolestiam usque toties aes Hormisdam seripsserat, a Romano Pontisce confirmaretur, eiusdem votis annuit J annes II. utriusque autem literas exbi. bet Barcinius anno Ut plane haud reprehendendi sint Monacti, qui tanto conatu pro veritate eertaverint. Hi ne vigilius Papa , chm in trium Capitulorum proscriptionem, quam toto conatu Iustinianiis promovebat, consentire nollet, quo Imperato inris eiusdem animum quoquo modo deliniret, in ene1eliel Epistola propositi satura memoratam se apis probare testatus cst: Pastis , siquit, ea e es pro nobis Dei filius . crucifixus carae es, o mortatis carne est. Tomo 38. Conci l. edit. regiae pag. 33. Eadem etiam thesis anno xs . dcs nita fuit in Synodo V. collat. 8. . canone 4. I S. Du variis autem sensbus, tu quos illa propositio distrahi potest, erudite agit P. y upus in noti ad synodum Ephesinam. Citiu plerique a Monachis Se ythis in pravos stinsus illam detorqueri
judicarent , tot contra eosdem tragoedias excitarui t. Id sane constat ex literis Trifolii Presbyteri ad Faustum senatorem, quas Labbeus in nupeta Conciliorum editiove ad annum s I9. publicavit,ubisnistro prorsus interpretamento eam thesin excipit, turpemque Scythis h resim affricat, a qua tamen suere alienissimi, ut ex eorundem libellis satis, super-quc moniliatum est.
187쪽
allium cousmmus quosdam nomine Monachos, quibus magis distortastadia es, φ.am charitas, o pax Dei, rapientes qhaedum perturbare, ad Angelum ustrum hine his radentes iter arripiisse, quos Marituri m Ira praesentibusscriptis cosum livoris eorum cognoscens, ira ut
niam vaniloquia ipseram fesinuntium novitate, introducere in Ecclesia, quod neque quatuor synodi venerabiles , neque Sahui Tupa Leonis ussisti centini re no etini ur, in omni loco tu us exiit e iidentur. In eandem seresententiam literas ad Hormisdam Dioscorus huserat Monachos arguens suaproprer, inquit, rogamus Et consueta e tela, o qua solet Domiκus ησίν vigia
Iamis eoit iis, O pomo suspendendi sint, qui a η his taliter retesserant, o a nostra communisne δε rara seiuncti, in quid eis respondeatur , vel quomodo crearam
capitula repellantur, quia eos omnes constantinopolitana catholica exhorret Ecclesia. Legati vero iterato ad
Hormiciam hie seripsere: si istaerit Domisus noster qualemvis notitiam scribere pejμs trit Uud initium,
quam illud , qaod factum est per Es ethim; si ficere
debet Ecclesiae . quia per sex elata annos Qque modἡstistinuit. Hae literae Leg, totum lina eum illi, a Julitianiano perscriptis datae sunt III. Kal. Iulias Eutharico V.C. Col. quas Euloetius Magistrianus nomine Jusit in iani Romam profisus ad impetrandas ab Hormis. da reliquias detuli: Ubi primum Monaehi Rcimam ingressi sunt superveniente paulo post Eulogio cum liter is Justiniani, A Legatorum, Homicia uariis consiliis rem cupit perpendere, & qui8ἡm baud. aequum duxit, illias
procul a sito e spectu amovere , & ab Orthodoxorum communione si spendere, ut Legati, & Justinianus petierant, quod non essent adeo inhumaniter
excipiendi , qui supremum orbis Christiani tribunal appet lassunt. Verum inaudito victore , quem
Nonachi accii sabant, minime tutum arbitrabatur , sentcntiam serre in re gravissima, quae in Orientestantis utrinque studiis agitabatur. Accedebat ma mam esse in illa propositione, de qua lis erat, aequi- voeationem. Lienim Legati eam sic a Monachis ex- pri ni seripserant: mum de Trinitate retici fixum, quam assertionem elim Anastasius Imperator impius , δὲ s-dilragus pro Eut vel iana haereti inculcasset, merito in suspieionem eandem doctiores vocabant, quas una tantum in Christo natura praedicaretur. At Manichi eo se dicto in invidiam trahi pro testabantur,
nam eorum haec erat assertior Unum de Trinitate passum e ne, di in libello figei lime scripserant 1 Deum Hrbum unigenitum frium Patris Dominam Nostram 'sum christim, qui pro nolis pastus est carne, unum
de ιrjMι Iubsistentiis Anius divinitatis esse credimus. Quare Hormisda , cum nemini se adversantem praebere vellet, missis ad Justinianum reliquiis per Eulogium cum literis ad Legatos, haee ipsa eidem significabati Praeterea Misaghos , quos menisse R .m Hrui iustis liseris vestris, at propria mox Moluimus rerea
ii, sed quia sub testificalioue potentiis divinae αλιι, per insidius in itinere paratus vitae se posse Iussisere di
crimen voltntes redire conmurtinopolim , is non incis violenter ex Ili: Erist is s. quae data est IV. Nonas Septembris Eutharico V. C. Cos Literae vero ad Legatos interciderunt. se3 ex responsione Dioscori, quam eisdem repositi, colligitur, HormisHm decrevisse Monacho By antium dimittere rausa ad Joannem Constantinop litanum Antistitem delegata snam Diostoriis in literis ad Hormisdam datis Idibus Octobri, hae respondit: Per Eulo iam virum subi
mera hiejus Maritudinis vis suscepimus, in θαι , fiati fractis insentisam Monachortim 1 Ararum, O quamori xi sum fuerit Apositis vestio, viscoso consi uviineptiis uno euasum detigare, ut isse ιnIre eos, O qui ab eis imperantur evidiret. Hoc autem sumn or
te Legatis displicuit 3 nolebam enim causam ad J annis tribunal devolvi, quem a Vitaliano Suiliis acquisiuin suspicabantur. Hic cnim nullum n lapidem movebat, quo Scythae cau a superiores evaderent, imo ipse Victor ab inccepta accusatione de s titisse videbatur vitaliani precibus placatus , vel
auctoritate deterritus , quare Romae causam tractari
torem detulerat . ac propedi Roniam reveriticusser batur. Ad hune Vitalianus se contulit, Nonachos Romae degenic, enixius commendat, Diosco-ium Legatum ex sudice ad et atrae pallis ad ocatum apere conqueritur, literas etiam ea de re ad Ho
misdam deserendas tradit. Sed neque his ossis ii contentus homo mi litidi clarus, ac in rebus gerendis sati, industrius Iustinianum adoritur, di maxima, qua pollebat sacundia, & auctoritate non modo illum in partes suas traducit, sed & ab eodem literas
obtinet per eundem Paulinum in savorem Mytharum ad Hor sdam perferendas. Haec constant ex literis
Iustiniani ubi ait: Unia ad Beatitudinem vessam in fratre nostergloriosii as quatiantis per Paviti m --rtivis bilineis defensorem vestra Ecclesiae rescripsi Oc.
Et nos per eundem significare eMνoimus ilia duere Beatitudinem Hara perficere, qua pacem, edi coricordiam Soctis concedat Ecclesiis. Iter tas etiam idem Justinianus ibim totus Monae horum factioni adhaerens ad pontiscem literas paulo post misit, in quibus in iaamplius Mythas nomine tantum Monachos , non dil- cordes, non vaniloquos, uti in prioribus literi, traducebat, sed etiam, atque etiam rogabat Pontificem , ut celeriter causa cognita eosdem voti compotes eum responi. dimitteret. Da verba Justiniani :Nam quanta quastis in partibus nostris orta est, diues etiam antelarus vii religiosus M sor, nempe P alinus . S aitatem vectram instruire. Unde petimus,
religiosis Morans Ioannem , O Leontium ad nos remi/iatis . ni se enim precibus , O' diligentia risi a Mia aestio soluta fuerit, veremur , ne non possi E Garum sanctarum pax provexire. Haee ille. Hormi lda ubi 3 Paulino in urbem reverso intella
xit, non selum Vitalianam, sed &Justinianum mutata sententia seyinis patrocinari, di hunc paulo po alteratis literis pro Monachis ex accusatore sti enuum intercessorem agere 3 ex es ta vero parte Dioscori L
sati Epistola superveniente, Joannem uti di Venditaeso, te Nonachi, sdei insimulantis, integram causam Scytharum pendere iussi usque ad reditum Legat
rum i quod chm Monachorum Oratoribus, qui it ma aderant, innotuisset, diuturni risin Urbe morae impatientes clam se Roma subducere tentariam
vertim id Hormisda prohibuit, de qua re ad Legato, literas dedit III. Nonas Decembris, mittens etiam exemplaria literarum, qua, pro Monachi,Justi
188쪽
niasvis ad se transmiserati Depersonis Scytharum M
nobisscripsis, quartim ex: N aria literarum fraternit ti m 4rae aererimus; Di erum nollent sustinere vestra diaita.oars adventum obfer sisnum moras se diacerem serre non posse, tentaverant clam de Urbe disce dcre, quos tamen faciemus solieitius octodiri. Ex quibus Scytharum Oratores sub custodia Romae d
Inierat initio sestientis anni splendidissimum consulatum Scytharum Monachorum patronus Vitali nus, at malis avibus altius provocius est, ut lapsu fraviore corruens proprio sanguine Romanos fastos laedaret. Justinianus in protegendis Monachis liceni potius, quam calearium indigus cerat crum ad Ecclesasta cas musas pertractandas promptissimus) qud novi Contulis favorem , vel amicitiam sibi eone iliaret , quarto ad Ho misdam pro Monachorum causa scripsi, eorundem factionem iam liberius promovens. Iti his sane literis eos apprimu Catholicos comtestatiis litem verbo tenus tantum ese autumabat iterum rogans, ut iam tandcm Monachos cum resia
ponso dimitteret, quorum doctrinam iuxta traditionem Patrum dici vulgo assirmabat. Eius verba sunt : cuidam usepant christim filium Dei Dominum nostrum pro nostra salare eu,rae reuestim tinum de Trinitate desere praedurari. Item: uuidaesuper boe e
lare debeamus , nos eertiorare dignetur , quoniam verba
dentur fuere disiensenem, num sensas inter catholicos omnes tim sesse probatar Oc u a vero dictum est scythicos Movictos hae ratione ad sedum ν stram accessse pro
responso nihil formidote ad hos eam diesiis liferis, te
remittere, quarum etiam exemplaria consignara praedicto rostremo Silogis dari praeeipite. Hae enim omnia idia petimus vos dioenere e litis, ut ne lacus mendacis, vel
insidiis dethr. Hae quidem l iterae nullius Consulis nomine subfgnatae sunt, datas tamen existimo hoc anno y ao., quod Tulosius easdem portavit, qui cum Romae esset anno praecedenti, Hormi sex literas datas IV. Nonas Septembris Constantinopolim detulit, uti diximus;licet vero ex literis Dioscori in Regiam Urbem advenerit prope Idus Octobris, haud credi bile est, eodem anno hyema ingruente Romanum iter denuh aggredi jussum. Caeterum hisce literis respondet Hormisda Epist. 6 . in hane sententiam . Significantes Sotha, Misanos allegasse plurima, quanos reliquere indige sanon possumus, sed Legatorum nostrorum, Deo Durate, festinemus adventum , pro qua re eos in V, θεὰ Has retinendos , a qua nec ipse omiunatione essentiunt. A Mitudinem ,srum tamen retinere confidimus, quod de ipsis nobis praeterito tempore titeris desinati, scripserit. Quibus postremis verbis Justinianum perstringit, qui sententiam in
Scythidi causa mutasset; illum tamen hortatur, ut cum Imperatore agat, qud Victor, aliive, qui a
Monachis accusabantur , Romam mittantur, ut me
lius causa tractari possit: Actorem praeterea, inqui t. que Diaconi habere perhibetur olfeium, eatus fidem Nips M uehi vehementer Mosant, ,el alios, qui perversas forsitan objiciam quastiones, ordinatione Domini filii nostri clementi mi Imperatoris od insem Dolis DP
gerentitis iurigantur, ut iniversus HIegusiones, de viabus contendunt, nos possimus agnoscere. mae quid emitterae cum per Eulogium missie sint,certum est scri dis suis e anno 3 aci. ut ex dictis colligitur. Notan-d i tamen hie veniunt illa Hormisdae verba: qui per sis fors ara Ohiciunt Paestiones: etenim non obLeueὸ non tantum illam de uno ex Trinitate passo, sed R reliquas de gratia, & libero arbitrio quoestiones fgniscat, in quibus Scythae Victorem , alios que adversantes patiebantur. Justinus etiam XV. Kal. Febrirarias eadem de Guia ad Hormi lam scrimst Vitali, , & Rustico Cong Quoniam preces, inquit, nostro Numini porricta sani ex dis os Eois pro,inciis terra quadam disserentibus pro fide catholica , secretaque Oae mentis dictaruntrius , qtiae apud se pro indixi a Trinitare tonstitvita tisantur, quaeque firmi ter se ne plures Urndistir, hisque relictis Dioscorsi liqua amisit non comen mi ordine i tria fuisse , --
Hic Dioscorus, qui Hormisdae Lepatum apud Jusit inum agebat, atque Monachos Mythas sui ad pontiscem literis acerrime insectitus est, patria erat Alexandrinus, & tinice Hormisse ae Ob rerum agendarum peritiam, ae doctrinae eopiam carus, ita ut, in animo habuerit, eundem per Imperatorem Aletiandrinae Eeelesae praescere; hinc Epist. 3 . ita Dioscoro scribebat trames ut de iistis is, vel fatigationis tuae praemio , O viri iudine cogit tis 2gum sequenti fere rescribe,e Domino, o filio nostro Imperatori di ponimus, si te Alexandri in visopum
debeat or nare. Quam sedem cum obtinere non potuerit, mortuo Felice Romanum Ponti seaium per
vim invasteonssato contri Boniticium II. schismate ἐat intra paveos dies ultore Numine extinctus est , ut his aperth intelligatur , quem hominem Scythae Monachi accusatorem habuerint. Quo tempore Nonachi Muthae pontificios Legatos opperiri iussi longiores Romae moras trahebant, nobiles suae ipsorum cause astipulatores nacti sunt. Erant in ore famae Episcopi Africani, qui 1 Tral mungo Vandalorum Rege Ariano in sardiniam exu les deportati sterant ue e re ititur visum est, eosdem
misso Letato cum professionis fidei libello in partes pellieere. Quatuor initio quidem Romam a se v. his Oratores ex Justiniani Epistola destiuatos diximus, sed alii insuper in priorum sibsidium submisistierant; hos inter Petrus Diaconus eminebat, qui primo etiam loco eorum literas subscribebat , alter
etiam Joannes Lector eisdem additus legitur in stib- seriptione libri de Incarnatione, di gratia in sardiniam transmissi. Communi consensu libellum in octo capita digestum producunt, eumque per Ioan nem Diaeonum ad Episeopos Africanos dirigunt, in cuius praefatione lixe scribunt: Suppliciter petimus, o obsecramus tiaritudinem vestram , quatenus diligi ii examinatime ea , qua inferius continentur disrarie res cur deret dierissimos, O intrepidos Chrisi praescatoreoscriptis Iementium vestrum nobis stas acere 1ubeatis , at s Domino praestime catholica fidei conveniens, O Apostolicis traditionis no his apud vos, sicut non . fidimus , fueris expositio eo, robura, O facili tum
ram inrorum , probatii torti mDe Sacerdotis auctoriatae muniti ini)ua loqucntium ora obstruere valebimtis , O in de sannorum Tutrum perseverores Deo, qui
Misanctimonii sal confisonesorificavit, gratias ref ruistis Domini si si mi, Deo digni mi. Rursus ibidem etiam haec insuper praesiti sunt: Utile, O premersarium, sanctisque Dei gulistis clarito eredimus profuturam, ea , qua de Incarnatione , o dispensati edixina nobsitim anive a Glisa Orienta hum contru haereticos defendunt e c. fractitati vestra
faggerere. His lectis insgnis Scriptor Annalium
pag. 4 . exclamat: Tuto Dion in ipso regressu te commerie coctium haereticorum arrogantia , dum pau-
189쪽
et sothiis Meratha, s tamen M uchi, potius vera cir- dec siti etiaJemiamus, sad nos imis de potestatirilaro ea disines, polares ιotius γιentalis Eιcle SMhana, Iecundum queo notis est trudisti vis Dp inferint e se legatos, secumque omnes Euhsas ιυιιικῶπι deelorave, Pro Eliam in hac prete aus Mi ea em satire, at astriιm populos Orιem ιι, Proiec- tas volia netis idiae es nereiseria an i/ de peccatoto nusquam potui legere verba scythaium . quibus originali, eiusque pinnis, de humani nonem oratia se totiti, insentitas Ecesesae Legatos vendatarint, reparatrice audita Sancti Ausust. ni doctrinam copio hoe enim unum scripsere is mulo labelli: Prarus se , S crudite disti iunt I iasne cap. 6. fidem pia . Diatonus , Io rares, Leotius, palmes, in carer ι Fr caput dari a Deo tradunt, ac snὰ meritis praedesti tis, in eissa fidei Romae directi. Universas quidem nation m , S ex Ctaelestim Papar ut putabant ea Oilaniatium Ecclesas una s.cum conspirare conte si pirialis dicia consimant. Errant tam n, dum cap. 8tati sunt, sed non soli illa dixerunt; nam hoc ipsum hoc testimomum: Omnia uesa, o onma eptra dedὰ Episcopis Orie hiis scripsit Justinianus ad Hor- mirata Sanctoram ad Dra gloriam m. iriluunt 'In reisdam in Epistola , quae est post a. eiusdcm pon- nocentio Papae an Epistola ad Synodum Nile vita tiscis: Ilud etiam, ait, magis , Mars H depstri ranus, nam , nam lcgitur in appendice literarum Ccelestini ιι tuas.victitas emceptagratia inlisi, qua praetendunt cap. 8. caeteriim opustulum illud sic concludunt, orientales Episcopi, truciare dignetur, ι orumque fidei Nac Sanctist mi non Gaasi immentiόus sieri ine neresia rempetretem a re consensam. 2 bis etcnim videtur, Hum asiniammas vid tac Diundiam tortim ami mi qtio, Mitis Dei Κω Dominus noster Iesus christas ex qui cavi noxa dos metu, o D, tua Eillosiis is ditar uia/ Minis naeus, vim praedicat Iummus Apostolo- refugiunι, huic parvitatis rucstra lis ito inserere titila
Hasee .c o l iteras accepit Hormi lda XV Kal. Octo- imiati doctrinis anuthematiquistis Te Q am, O c.,-bii, Rustico Cos nempe hoc anno ao. Duo praeci- lolium, simul e etiaM Dii vim GLA fm edi instipue Ceientales exigebant, ne Hormi fida e sacris illis similius p - rarimi libros patii. cessa, iis Diptye his plurimuin suorum nomina abraderet, & Epiti Opi, qui de Moe serio L mensi prorietas ostii illim thesim approbaret: Unam ἡ Trinitate pulsum contra praeest MiliarisI retiam Icripis esse Mn disj. Undὸ ibidem hi, Justinianus Epistolam o audi lium esse is quibus non solum rem,a hori omnis,ndit 1 specialiter re eo osseu vesci poseu tus compο- Sanctorum Parrum, γeriam et i in confra stis eidem duilas cap ttitis uηι versis Sacerdotes istas toti contraditarem dientem huminis tu ri t. ιχrit Romes ea tortitera letii vestram communioncm. De graria ei Iuriam, atque rotaris in ano chsem emetiani hi, quoque hoc anno Impeia lor Xl V. Kalend. Fe- gratiam, amiquos doctos nm ea gratia, qua O nos
bdiu, id, ad eundem pontificςm scripsit, cu)us verba secundam quod doret beati invis Petrus Apostoltas, fiapaulo antE recitavimus. . naturae stilitate salvasos impia profitethr. H. illi In eo libello usque ad eaput quintum inesiiqvὸ in libello Mei ad Episcopos extileti Mon, ehi de persona Christi Domini suam ipsorum Ingens erat apud Sardiniam praesulum Afrorum
fidem exponunt, eapite vero quarto de illa thes adeo numerus, at caeteros inter &doctrinae, ae sanctitatis e trove a lite scribunt: Irim Deus Arrium etiam sama eminebant Patres provinciae Byracenae, quo comp=opria carne unus est ex Trinitate, non quod caro rum Dacianus antiquitate , Fulgentius vero Rus
.isi sis vi fuistis is T Katis, sed quia earὸ Dei Herbi pensis Episeopus scientia prima tenebant. Hie Fula
est, qui est . 1 ex Trinitate. Qgibus lectis contra centius post Prosperum alter Augustiniani di finae Non , cho, rurins in aetem descendit Baronius, eos- strenuistinam defensor quanta in aesinnatione apud es dem hisee perstringens pag. 47. Ne quovis modo dem Ieros esset, eiusdem discipuli verbis intellixi l thecit
heisdipoctor, quia ipse essent haeretiri, tu qui iam In rebus enim , inquit, ribtis, tibi q ara m xi,
tinum, qui passus est carne; Lectorem, non inter' pro omnιbus ab omnitas imponeLI r. cap. a ob de Vita metem hic eorundem verba exposcunt: Deum μυ- Fuistentii. Joanne Diacono deserente Seuthartim li-M ir isitavistium Patris Dominum 2 ctarum I bellum Africani Episcopi accepere, quo perlecto non suo christum . qui pro ηobis passus est came, -- ιὰ modo illorum Nonachorum fidem ex intesttoeomia, ita, sub strariis aestis Qvinitaris esse cressimus. Id mendat uni, verum etiam alicrum S ips . Glumen pa- ipsum testimonio sancti Cyrilli dicentis, si quis nou ri titulo de inearnatione , x gratia repostierunt, in Utetur, Deum nrό- ρ essum ea η .r, utroquc ἰ in quo omnes scytharum sentetit as approbarunt, aliis-.o eom obant, re in eadem denique fidei pro est in que insuper solidioribus easdem argumentia muni- he hane eones usionem ex pluribus dictis deducunt verunt. Hi autem suere XV. Episeopi, quorum no a stas, at unis de Tri terest 'riam, σοι de Urim mina initio libri recensentur , unius tamen Fulgentii sis iam earnem audis est, O homo sinus passus es Ruspensis lo uolumen Illud elucub , tum fuisse ex. Epis nobis. Sed de his capite insequenti conm verbis proxime addistis colligitur. Illa eximia Se Psulto agemus. thicaesdei commindatio initio statim praefixa appari que desena thes de Verbo uno ex Trinitate res 1 AEstram , inquiunt, simal a deris Osirim rem pisto in earne 3 rapite sexto usoue ad finem libri de vimus. o salutem, im/ is omisi=ε f i , sia ηotis stratia, id libero arbitrio quid sentiant, exponunt salas invituit. A cap. ret. Fausti seniori iam de initio
laee prauli: P huc eγ r es etiam, qualiter fidei ex viribus naturae acuse refulani; nulla tamen
190쪽
censura paustum perstringunt, illius enim libros nandum viderant. At quod illum serinae aecusaverant, tanquam conu, gratuitam praedestinationem seripssset, in epilogo & ipsi haee respondent: carus 'ad
stinationis veritarem , qua nos erue mundi eo iratimem p . sivisos in cisso testatar A solus , se quis detrectae cordis eredalitate recipere, Dei oris eo risione n Dre, si mὸ aitimam diem γιρὰμ sentis impietasis sua contumaciam, qua Deo vivo, O vera rebelli, ob ito, a tereis, manifestim est, eum non perii re ad earum merum , quos Deus in chri ania mundi constituti nem vasti elegit, O 'adestinavis ad retram.
Dum hie in sardinia seribuntur , Legati Scytha-
m Romae ingentes tui has dabant, e telum unive sis illam de Uno ex Trinitase passo sententiam ineulcabant. At cum Dioscorum, quem hosom insensismum semper experti fuerant, propediem Romae ad sani rumintelligerent, ne praesentis, ac Hormi sex earissimi hominis auctoritate opprimerentur, diuturniorem se Romae moram sacere non posse dictitantes ex Urbe egressi sunt, cum Detem ferE . um illi e teste Hesmissa in Epistola ad Possessorem, & ut Maxei
lius in responsione ad eandem feribit, quatuordecim menses morati suissent. Idem tradit, HormisHam
veritum, ne praesentem Dioscorum convincerent,
eiusdem pudori, ae famae consulturum missis defenioribiis vi scythas Monaehos e x Urbe expulisse. sedl tormisdae ives habenda est, etcnim verisimile est,
Monachos palam eo oscentes, Hormisdam ad ipsorum sententiam nolle accedere, existimasse eundem coram adversante Diostro long 3 duriorem suturam , quae quidem exitus poste1 dtieuit; non enim
Justini literi. nonJustiniani Epistola hoc ipso anno Roma egressis Monachis xv. Kal. Octobris accepta ,
non denique Legati Imperatoris anno insequenti R mam missi Hormisdae animum in eam Scytharum sententiam flectere potuerunt. 'Antequam tamen Mon1-cti Roma u.aderent, libellos, atque exemplaria,
quibus eorum de Trinitate, S divina gratia sententia
continebatur , ad Principum statuas appenderunt , ut praetextu aliquod receptui mantellum esset. Eosdem ad Prinei pum statuas exclamasse seribit Hormisida ad Possetarem,ut populum Romanum in commiserationem traherent, quorum tamen clamores surda aure Romanos pertransisse eodem auctore accepimus.
Monaehis vix Roma dilapsi Hormisda posses,ori, Epiuolam Constantinopol i datam Justino Diacono delatore accepit, qua rogabatur, ut quid de fausti Reiens, libris sentiendum foret, Derscriberet. Unus hie erat ex Africanis Episcopis a Trasamundo in exilium missis, qui Constantinopoli sedem loeaverat,ipsponti sei optimo cognitus, curus etiam Epist. I s. ad eundem Possesiorem legitur dat a Non. Aprilis Α-gapito Cos anno si . in qua eiusdem l ibellum fidei
ad se transmissiim commendat, ia hortatur, ut consitanter exilii ea lamitates serat. At cum Constant inmmii Fausti libri , pluritas defenderentur ut Cath liet , Maxentius eum Monachis eoi legis eosdem uti haereticos damnabat. Quod vero Africani in quaestimnibus de gratii,& libero arbitrio summo versati vulgabantur , plurimi sae', ac saepius Possessorem Episeopum de Fausti libris consis ebant. Hie quod exul,
B priuare auctoritatis esset,neutri parti advocationem praestare volens neque eos libros haereticos dicere,ne
que tanquam Catholicos, S: ab omnibus defendendo, a Astruere ausus est, sed privatas quasdam in illis seniatentias eontineti autumabat,quae tamen neq;palam re-
I robat uti approbatae essent ab Ecclesi. Ad prastat
Possessorem audite haee ad Hormissim scribentem .cti quorundam fratrum animus de eo re Faticli eiusdem x ti e GaIli Mitina cisitatis Episcopi, qui de diversur
bus , ct frequentias de gratia Dei disertἡ ωisus es d.
tare, tu sandarum moveretur, aliis ut se bulent tam vasassia, in contrarium renitentutis, me crediderunt de hoc ambiguo codis uendum. Dixi Pidem ea, qtia a Tractati-ribus pro captu proprii ingenii diotitaruών, non ut cano nisa recipi , aut ad Saledesium viam pro ιν δεννni sed habere nos certa scilicet, qua veteri lege, vel κο conscripta, o generalitis Pruram sunt decreta jtidicis ad fundamentum fidei, ac religioἀs inturum firmitatem; Hac autem , quae Anti atra diversi confra soantpro
qualitate fui si pra adisio dei Iesere censeri. Licet
veto Justinianus erebras adeo literas ad Hormisdam dederit, nil il tamen unquam de Fausi libris per ἀseripst. Creteium X his quoque litigiis una eum Vitaliano se se immiseuerat, atque ambo ea de re Posses-s,rem ad pontiseem consilendum induxerant, uti Aem affirmat: sario , inquit, ut e silentes, quid deprafati Auctoris dictis iactuetur, ollaritate raps latica responsioκis agnoscam, marime quod Atii quoque vestri Magutii militam nluliantis, O Justinianas praecip ιρώ- μν huc re rescripto beati radisi, ,es similito inodimisi dae siderunt. Vitalianum cum Monachis Fausto nigrum theta praesxisse certum puro i de Justinian, an in hac quoque eontra Reiens s libro, sententia eum Uitaliano convenerit, incompertum est i suspicor tamen in hae quoque parte Consoli adhaessse
Sc tharum Fatronus occiditur. Imrmi ris
lam Possessoris accepit, Vitalianus consul Constantinopoli decem, & septem vulneribus conseia sus oecubuit, Ae quid8m iubente Iustino Imperatore. Seribit Tunonensis in Chroni cor Duiniani Paritia facti essicitis intreemptus fuisse. Ibi tamen non recte Vitaliani mors refertur ad consulatum symma
ehi, & Boetii. Etenim Justinianus Imperatoris nepos virum rebus contra Anastasium selieiter sest i , insignem ob nimiam potentiam Iustino suspectum reddidit, veritusque ne sibi impedimento seret ad imperium post Iustini mortem occupandum, de me
dio tollendum curavit. Certe Vitalianus ob Anasta sum Imperatorem vi repressum, ae severum , aliosque Haeresiarchas in exilium ipsus opera depulsos in omnium Orthodoxiarum Ore versabatur. Hinc in S,
nodo Τyria lectis literis, queis significabatur , severum Constintinopoli in is nodo anathemate percussum , populus exclamavit: Hi tisi Putristi multismi ami: Atali i Orthodoxi matii set anni. Ita Vit Iiani nomen datis Augustis principibus acclamationibus inserebatur. Refert h:ec Epiphanius Antistes Tyriu, in Epistola ad Ioannem Patriarcham, S Synodum C. R Praeterea in synodo liabita Apameae in secunda Syria acclamatum est: Diuiliani Straseiatis multi sint anni. Vitali aestis dignas Imperatore. Italiterae Apamea datae, & reeitatae in Synodo C. R sub Mena Patriarcha act. i. testantur. Justiniani nomennae semel auditum est, euius etiam animum lixe