장음표시 사용
171쪽
subierit am sitis,e in synodo Arelatensi contra pra destinatianos teste eodem Fausto celebrathis qua M. illi Episcopi sederint. Haec tamen procul a vero stant ; etenim si in Synodo Arelatens literi, Fausti ea subscriptio addita tuit, cur Leontius Episcopus Areia latensis totius confessus Praeses, ac per universam Galliam Apostoli ex dis Vacarius easdem non suta scripsitλCelebri, est Hilara papae Epistola ad Epissimmi p. inciae Viennensis, Lugdunensis , Narbone sis primae, di secundae , S Alpium Apenninarum, in qua haec iniungit: Per annos iraque svulos ea pro n-eiis , quibus posuerit congregari, haberivr υθcopale
concilium , ita ut opportans s locis, atque tempor Asse cundum dispositionem fratris, o corpucop. nos iγι Dontis, eui sollicistidinem in congreganius fratribus d Iguviamus , Metropolitariis per literas Uus admon Ias cetur i r Cur ergo Leontii nomen illis in literis desueta tur , qui tamcn Diaeses primo loco nominandus erat λRespondet Vossius cap. 3o. Auxanium, qui prior sub scriptus legitur , fuisse id temporis Metropolitani Arelatensim r 2blisfaia , inquit, ieri illest , post
Ravdinium .Auxanium, se illum Fonitim Arelatins Eeelsae praesisse. At labi tui vir eruditus, nan inter Ravennium, & sicinium Leontius Arelate sedit,quod non modo ex memoratis literis Hilari papae, velum
etiam ex Epistola Rurieti Episcopi Lemovicens, ad Lonium Arelatentem apertὰ intelligitur, in qualiaee illi seribit esto transiti Sane ιι Mnerabilis ad me recordalionis Domin, mei decessoris Hii Doniatii adiimo, O mente confusis diu, multumque tresurus m. Lib. 1. Epistis. Ille autem Auxanius non sitit Episcopus Arelatensis , sed una cum Fausto ad Hilarum Panam legatus ex Gallia venit , idem etiam lites habuit eum Ingenuo Ebredunens de jure in Epistopatum Cemetiensem , ut ex Epist. q. Hilari liquet. Ex his patet, memoratam illorum XL spi jecim-rum subseriptionem non spectare ad Synodum Arelatensem, sed peractam fuisse in quodam privato eorundem pro dedicanda Basilica , vel alio nescio quo
e Ypediendo simul eoactorum congressu. Notarunt autem Haronius ad annum 40 . de Vossius horum
plerosque 1 Sidonio in Epistolis laudari. At in eo Vossius erravit, quod Eutropium qui quarto ibidem l cci recitatur, illum eundem putauit, ad quem lib. i. Epist. 6. 8e lib. . Apist. s. Apollinaris seripsi; nam hir Eutropius non erat Episcopus, cum in Epistola illa sexta Sidonius illum invitet ad capienda militiae pilaxma munia , increpans eundem, quod procul ab urbanis negotiis vivere destinasset inter lusit Bru-sismos , fulcitiosque νωcantes. Et in Epistola librite tit seribit se eiusdem fuscitas gratori ; fuit enim
Praefectus praetorio Gallia m. Baronius etiam, quem Decampsus, de Mora inessecuti sunt, plerosque eorundem Antistitum cum iis confundit, qui insequenti saeeuto floruere in synodo Epauneas. Pragmatius ab illo flatuitur Augustodunensis Episcopus. euius festa dies agitur X. Kal. Decembris. Claudius putatur B Huntinus Episcopus, cuius memoria die N. Junii in Martyrologio recolitur. Julianum vero arbitratur suisse Anti stitem Carpen oratensem, &hi omnes Epaunensem Synodum subscripsere , quam idem Cardinalis celebratam putat anno sos. Caeterum cum Concilium Epaunense peractum sit an nri a . ut ex hae subscriptione sancti Aviti Viennensi, pitet: Ashursubscripsi die XVII. Xul. mensis VIII. Ag ρ eo M. cos. cui cum Anassasci Alig. iv. anno s i .
consulatum gessit, palam si, Episcopos . qui Faustiliteras sublanaruat tempore Leontii Arehiensis, di-
versos tui vi Dias, qui Epamensem synodum M. buere. Et quidem Auguit uni non pragmatius, sed ejus decessor Eliphroti iussidebat, de septamus eas dem Fausti literas nibscripsit, cujus etiam Epistola anno imperatoris Valentiniani invIII. datae ad A grippinum meminit Idalita, in Chronico. patiens ruit Epascopus Lugdunensis, ad quem extat Sidonii spi so. a ra. lib. 6. Ad Pragmatium ibidem Epist. a.&UMegotium l. b. . Epith 3. recitantur. Pauli vero S Eutropii meminit Hilarus Papa in titulo liteti tum ad Episcopos Galliae. Julianum illum sitisse pu
to, cui Pomerius tres de vota contemplativa labio
inlcri ρst. Claudii, de LeueaVir nusquam menti nem fa, iam legi, privsti quam in epigrapheliteii rum Lucidi , de quibus pioxime alcemus. Interim Lucidus, cum passim in Gallia uti pravo. rum dogmatum protelliorem se traduci intelligeretqu5 famae suae consuleret, palinodiae libellum coa texuit, quem ad Episcopos Gallicanos traminist,
quorum nomina in epigraphe recitantur. Hos intelleguntur Leontius Meti opolita Arelatensis, Sanctu, Patiens Metroposita Lugdunensis, de Mamertus Me. tropolita Viennensis. Haec autem Lucidus praefatur: correctio instra Ialaspublica, Osementia vestra medic, na est, vini eg ummum remedium diaco , ni praetentos errores accusavio excusem, os aliferaprofessi ne diluum. Proinde Iuxta praedicunde recentia nam
C cibi damno viaiyctim Oe. Cellotius scribit hure retraetationis libellum mi sum fuisse a Lucido ad A. tres h nodi Lugdunetas, quae in eadem causa post Arelatensem habita fuit teste Fausto in prasitione ad Leontium. Sed res mihi incerta e IL& potius ad Ar, latensis Concilii Patres Lucidus videtur eas literas delimasse , haec enim Synodus a Leontio contra pi destinatianos coacta fuit: audiatur Faustus: Quia solliei ad ne pactorali leute Papa Leonti in condemnanus Tradesininionis errore cone Ilum summorum isti)tum congri ins , timueri Gulis .iγum Hsispragiis t. s Oe. Et postear In quo quedem opti caupost Artibtinsis Concilii suscripti m no,is erroritas deplebe stas ei aliqua bynodus Iaratinenss exigit. Quare cum Faustus laudet D nodum Iammorum Antistitum Are late a Leontio peractam pro Praedelli natianis ex lit- pandis, ad illius synodi patres Lueidus seripsit, quo
rum sententia errores praedestinatianorum damnati fuerant. De tempore horum Conciliorum non una est seriptorum sententia I nam Baronius ad annum M
de Synodos, & universa ea in causa a Fausto setipurecenset. Vossus toro eap. 3o. mc morat versalse, ac
vexat, ut utriusque Concilii tempora stituat, ac d nique te insecta concludite Ergo inter adinum 4 r, σηρη. Conciliam utramqne pre otium est Attamen cer tum est antὸ annum s . laudatas Synodo, habita,
suisse, cum id temporis Ludgunt sederet Rusticus, qui Epiphanium Ticinensem ad Burgundionum Re
gem legatum excepit, tempore autem earum Synes rum patiens Lugdunensem cathedram tenebat, idiorquem, de Rusticum in Martyrologio Lussati Lupi cinus,&Asrieanus interponuntur. Massiliae anno οφ saera administrabat Eustasus, seu pussachim ei literis Hilari papae ad spiscopos Galliae eo aram perscriptis, cui successit Graecus ex Sidonio lib. 7-
Epist. a. At Graecus ex tabuli, Sammarthanisaar annum η8o. decessit, cum eo anno ibidem Cansa' tus Massiliensum Episcopus asseratur. Anso eiusdem urbis Episcopus erat Honoratus excinoa
cito in calee sui calologi de se istoribus Illustribu , Sirmondus putat , relatas Synodos peracta,
172쪽
Erca annum s. quae opinio eaeteris probabilior est, tune enim extiteris Sidonii Patiens, Graecus, aliique, qui in epigraphe literarum Lucidi leguntur,vivebant Laudatus Gilbertus Maguinius utramque Synodum Arelatensem, & Lugdunensem sctitias asserit, itemque Lucidi Epistolam, contenden omnia haec subd la Fausti Reiens s arte composita, quo sancti Augustini doctrinam sub nomine Praedestinatianae haeresis a synodis Gallicanis damuatam venditaret. Sed his Nunquam assentiar ; quis enim de Pausto tantos sibi dolos persuadeat, qui coram universis Galliarum Episcopis tantorum mendaciorum architectum se s-stere non extimuerit λ. io animo Leontio Metropoliti doctissimo imporiere ausus suis et, quas de rem eissiinis Asar rehu perscriberet, non vero de iis, quae in duabus nobilissimis urbibus nudiustertius gesta suerant λ opponit inguiniuς nusquam, praeterquam in Fausti libri illarum Synodorum mentionem seri. At hoe negantis argumenti genus lubricum est. Sci-rmis, Leontium Arelatensim ex Hilari decreto su illis laudato Syn dos Gali icayas quotannis e egisse,
quarum tamen nusquam memoria extat. A logi Lix Jansenti utramque Syn tim habitam suis concedunt, addunt tamen eas consatas ex Episcopis partim Semipelagianis . partim 1 Semipelagiano Fausto deceptis. Sed sine tes ibus hanc iniuriam docti Minis, ae sapientissimis Patribus inurere non ausim. Illud verisimile videtur, Faustiim mandati limites
exeaeisse , dum non modo quorundam Praedestina travia rum errores, ut iniunctum fuerat, consutavit, verum etiam ea occasione Sancti Augustini de gratuita praedestinatione doctrinam subruere conatus suit.
Gen ad us Mughensu Semipelagiantis. Moritur Faustas Mirum Episcopus, de quo ah
rvim itidicia expenduntur. Amni doctrina hoe seeulci serὸ exeunte str
ti nuum nacta est laudatorem Gennadium pre
hyterum Massii iensem, qui in suo libro de Illustribus
Scriptoribus Semipelagianos laudibus, Augustinum vero, eiusque delensorem Diosperum dicteriis excepit. Etenim cap. 6 . ubi de Eucherior Sed Socti, anquit, cassol quadam optiscuti tuto tensa sermone
Iusto verti residuens tramitem unum cauis volumen.
Prosperum vero a Coelestino papa olim commenda tum eidem Catalogo inserens cap. 8 . quasi per contemptum: Prosper , ait, Homo Aquitanica rus h. Deinde illum ut publicum alienae stine demunctorem accusans addit: Lexi, O librum taveritis o sola
ille i amat vici . Ubi Vincentius Lecinentis vocavit Prosperum criminatorem, hie eundem infamat rem ignominiae cauSa vocat. Rursus cap. R s. de libri, Fausti Semipelagianis erroribus starentibus ita iudicat: Edissit quoque opus egregium de gratia Dei. Undὸ ex Semipelagianorum laude, ae prosperi reprehensone suisse illum Semipelastianum, nullus iure in- seia, ibit. sed nee vetitus est errorem, tantumque non haeresim Magno Augustino impingere, dum cap. 38. hie de illo Sanctissimo Doctore seripst , cur oli.
cas permansit tamen, cst error illius Iermone malio, ut dixi, cum ructas iam hostiam exauerasus nectam h
resis γasi m dedit. Quibus verbis Sam hi Augustini de praedestinatione sententiam citra dubium sugillat. IItenim aliquam Augustini sententiam uti erroneam
traducit, Ad hane lum hostium exametatam dieit, quod de nulla eius sententia adversus Pelagianos propugnata diei potest; nam tunc Gennadius pelagianum aliquod dogma tanquam veritati consonum adstruxisset, cuius oppostum erroris inibi insmulassit Igitur de praedestinatione gratuita id accipiendum venit, cum contri illam initio Omnes sere in Gallia conspirassent , unia lucta eorundem errorem
exaggeratum pronunciati Non tamen tradit eam opinionem tanquam haereticam proscriptam, cum plerique eandem tuerentur. Gennadio concinit
Faustus in Epistola ad Graecum dicens quid a d doctissimos in Aesticlini Ieriptis eges mittim. Ita illi
eanὸem tibiam contra Augustinum insani. Florebat tune Massiliae Honoratus Episcopus, qui in Gennadii Catalogo seriptorum agmen claudit;
hune in eadem sententia cum Gennadio suisse suspicor, quod in libello de Vita sancti Hilarii Arelatens s e. r. scribite Emeno bienniockm M MARI Ti pRO Rii percipiendum Ex Msaim pν natum ex vitae M as cursu Martis Tontifex vocaretur Honoratas. Ut quid enim
toties meritam in eodem versu, & quidξm proprium inculcat, nisi ut ex meritis praedestinatio divina su si pendatur λ Hinc fictum est, ut paulo post Cassiano , ae Fausto a Gelasio Papa in Romana Synodo damnatis, uterquo. Honoratus scilicet, & Gennadius libellum sdei Romam mittere eoacti sint , quo a semi- pelagianorum sententia procul se esse monstrarent. De Honorato lime scribit Gennadius: Sanctus quoque Papa Getistia Romisa V. bis Fontifex pre seripturum agnoseres erus fidei integritarem rescripto sis prosuram,dicavit. Gennadius vero, quod ob laude, Semi, lagianorum malὸ audiebat, fidei libellum, S ipse
Romam a. eundem pontiseem deserendum curavit. Hi ne cap. ult. ait : Et opus de fide mea mis ed Bruttiis Iasitim ' bis Romae Episcopum. Ita enim legenΗum tradit Vossius lib. I. cap. 1 o. Hist. pelagianae , non vero utὶ communiter ponitur, G M opus de fide mea . nam pronomen Hoc non potest denotore librum descriptoribus Illustribus, neque enim ille est liber desde. Ρorro hunc librum putant illum esse, qui inter opera sancti Augustini Tom. a. eircunfertur sibtitulo De Ecclesiasticis dogmatibus; Gennadici enim adseribitur ab Hadriano Papa in Epistola ad Caiolum Maenum, ubi Gennadium,&Sanetiam , δι Enis.copum iensem dicit. Antequam tamen de noclibro iudicium seram, adverto, Cennadium duo illa capita nempe oo. & Ioo. ubi Honorati, ac sui ipsus librorum mentionem facit, addidisse post sactam Romae a sancto Getaso Cassiani, ae Rulli pioseriptionem, nam ob laudes Semipelagianis datas malὸ illum audivisse diximus , undὸ quo se omni mali su Dpicionis cinere apud Cela sum exsolveret, una cui nitio Episcopo libellum s4ci transmist, ejusque mentionem evulgato libro appendicis loco subtexuit, undὸ in plerisque M. f. codicibus neutrius nomen icia itur, ut notat Susi. idus in scholiis ad Gennadium. videndum hie est, quo tempore Gennadius hune librum de Scriptoribus Illustribus ediderit,inde enim
nonnullorum dubiorum solutio, quae infra sunt disicutienda, dependet. RHonius ad annnm Α . p. q. ait: Noe anno moritur Theodolias ratisis in edes via
scriptor, de quo ista Gennadius o Thetidulus Presby-ies in Coelesyria scripsisse multa dicitur &α morites
hie scriptor an is triennium regnante Zenone: Haesenuadius post tres annos uti scribens. Itaque Baroianici teste librum de scriptoribus Illustribu, seripse Cennadius anno qu3. Bene is haee se baherent,
173쪽
s Ti,eoduli mors anno oo. contigisset,atqui hcie incertum est , nee ullum laudat assertorem ; nam Marcelli nux Comes in Chronieci scribit, floruisse The
Ex Gennadio tantum coli igitur, non vixisse post annum oi. quo mortuus est Zeno. Itaque ex eo textu
Gennadii habemul,librum descriptoribus Illustribus
eluculi ratum non suis se post annum qu quoniam non diceret, amὸ triemium regnante Zenone , quo vero ex illi, tribus annis emissis sit, in incerto est.
Laudato libro de Eeelesiasti eis dogmatibus insarta sunt plura capita ex Coelestini ut putant, Epistola id Episeopos Galliae , & quod caput est, magna,
imo maxima pars Cone illi Arausicani, itemque Camilia et nensi, a cap. 22. inclusivὸ usquὸ ad st. Baronius scribit, nescire se , an ista ea pira addita suerinta Getaso ipsomet Pontisce, vel eiusdem iussu ab aliquo alio. At Getasus nee per se hoc praestare, nee
alteri id ipsum injungere potuit, quippὸ qui decessit
anno ος addita vero leguntur quatuordecim capita ex Concilio Arausicano , quod celebratum est sequenti saeculo anno sao. Illa ergo additio est longὸiplo Gelasio pol ferior, neque vacat . a quo eonsata suerit, divinari. Disielle est, ubi de quopiam sinistra opinio invaluit, eidem integram s3em praestare hoc Gennadici accidit, qui eum in libro de Seriptoribus illustribus semipelagianis favorem commodasi sit, eundem etiam eum illis sentire in hoe posteriori
v lumine crimmunis opinio est , nam eap. ar. haee illum seribere opponunt: Manet itaque ad quaerendam
ostem ars ipsi libertos , idest rationalis voluntas, sedis audire privis Deo, o in itante ad LIutem , si vel cluat, sep/athr, vel agat occasione salutis. Me os inspiratione Dei. Item: Initium tiga lalutis nostra Deom ferarite basemus , ut acquiescam solatiferae inspirationi , nodra potestitis est, ut aes scamuν, qtiod acqui strati admonitioni opimus, Avini est muneris, tit non labamuν in adepto Ialutis munere , sollicitudinis nostra est , ct editistis pariter adsutorii oc. Ex his Ecclesa Luedunensis iam ab octingentis annis tomo o. Bibl. Date. Gennadium Pelagiano AOqmati consentientemaro uitr Homnem , inquit, usque laboris Di studio MDeum pro mire non poste , non est catholictim ,sed Pelas unum. Indienitar in libello, eui titulus est Dogmatum Ecel minorum, quadam talis L notio taed omnino , titaeiano cilla in eodem libello Tetigi terroris est. Jansentu etiam semipelagianismi eundem accusat apud Annatum lib. . siti Aug. cap. a. f. 3. quia ibidem de homine lapso lite tradite Tostqvim veros actione se
pratis per Evam cecidit, natura bonum perdidit, partire edi υ gorem ambitrii, non tamen electionem , ne non esset sitim, quod em Maret, nee merito indulgeretur , quod nisa Jrseo Lisset. inas infusae gratiae possit homo se
cundum propriam electionem vel resistere,vel obtemperare riuod semipelagianum dogma ille pronunciat. Mihi horum iudicia non probantur I & in primis minimὸ pelagianum est asserere, homini ad salutem
btinendam necess rium esse laborem, s labor non ex solis naturae viribus, sedux gratiae praemoventis virtute prodeat. Vcimus eap. Io. lib. r. His . pelag. ait: Utram horum senserit Gemadius, certias Iesai posset, β eias adbrestis Pelagiam libri eram t. sed patet in eo capite ai. quod Vos ius recitat, his hanc quω-sionem Gennadium sol visse, haec enim docet: in ηοη Mamur in adepto filatis munere follicitudinis minis , in cassesu pariter adjutorii: tit fabamur potestatis nostrae' na,iis. Q m sententiam post quinque versu, Pli. nam reddit. At laborcae nostrum esse necessi
rium aci salutem his tradis Arauseana Synodus postean. 2 . Noe etiam secundum fidem catholicam cressima
quod accipia per baptismum graria omnes baptiori
Chrsa aciet liante, in coeperam Pae ad salutem pertianent, mellat, O debeant,s fideliter latinare volaritas, adimplere: qui est ipsa Gennadii sententia. Nequa inde Semipeta ianu, vo ri potest, quod dixit: in aeqa es mus suιιιν Munoe, uti sera potesatis est.
Nam etiam cum eligimus bonum, praeparatur volunia
m, a Domino; hine Sanctus Augustinus labia deprae
dest. sanctor. cap. s. ait: M lti audiant verbum veri
talis , sed alii cretam, otii contradicunt e voltim re si credereor olunt v,tem illi. Quis hoc gmnis quis Me n set e sed eam aliis praeparetur , a iis non praeparetur M. Iunias a Domino, discernendum est alique, quid venias Emisericoris ritis, qu d de iudicio. Cui lententiae Gemnadius totus inhaeret, etenim cap. s s. paucis vertit
denuo plura se superius ducta repetit, qui 3 initium salutis, progressum , ae eonsumationem in divinae gratiae virtutem refundit. Nn iam, inquit, credi. ditis a Diatem se Deo iniit re venire et qui in is, totum sudatem suum nise Deo auxiliante operari. Nώ-ltim nis orantem auxitia romtrm; dictilium Dei, luntate perire, sedpermisi pro et mone arbitrii, m. Loquitur de gratia interna, non de illa Pelagii, quaerat lex, &ooctrina, nempὸ de illa, quae datur rantibus. Cum de opere pravo dilierit, id in s lius arbitrii electionem reiicit, at dum de Opere recto , & sancto, non iam solam electionem ob oculoe ponit, sed Deum auxiliantem , & praeparantem v luntatem , ut bonum eligat. Et sauὸ non aliter po itiit scribere Gennadius ad Gela sum, quem sciret, Faustum, ac Cassianum reprobasse , quod initium salutis humanis viribus tribuerant, minusque quam par erat, divinae gratiae detulerant: Quare V diverbis concludo: Speramus erutem, ston improburum,diritim hoe nostrum, Di illam animi cantiorem ' statre antiquorum monumentis sciunt, quem adiutores fvios censendos a posteritate , modo victuriam aliquid scriptis consignarant, o ant adferri. Circa haec tempora a, bitror,Faustum decessisse a
te saetim paulo post suorum librorum proscripti nem. Attigisse illum imperium Anastasi tradit Ma rotieus apud Bollandum ad Is. Januarii. Genna dius, quem scripsisse diximus librum de Setiptoribus illustribus peimo Anastasi Imperatoris triennio,cap. 81. de Fauso uti adhuc vivente loquitur, non solum quia quo principe imperante mortuus sit, non cribit, ut in aliis , sed etiam via haee habet de eodem: Sant vero eius , O alia Ieripta, qua via necdum lui,
minurenciat. κωί tamen voci uias doctiso ered, tur , ET PROBATUR. Centesmum vitae annum attigisse
ex Sidonio tessatur Savaro in notis ad lib.s. Epilis. nam haee ad Faustum scribebat Sidonius: critis ita duectis vita , facti se d liciter inclaruit, ut quandoqai
iam tuos amos Iam dextera numeriserit Dolonae4ca tus tuo, desiderandus alieno atrsque lutidabili actione d eedas te relicturus exteris, tua proximis. At ex his verbis tantum annorum numerum non eolligi ibidem Sirmondus contendi de quo alii iudicent. sas decrepitam Pausti itatem indὸ deducimus, quia amno 3 3. electus suit tertius Abbas Lerinensum, quis aurem iuvenem sustactum putet Honorato , & Ma i
mo tantae sanctitatis, atq; auctoritati, praesectis' a' re eundem serὸ centenarium obiisse arbitramur. insus est prospera valetudine, adeo ut Sidonius in liu data Epistola seripserit, mirari omnes, quM Faustu non senesceret. Maxima in istimatione suit in uni
174쪽
ver Gallia, quod ex superius dictis manifestum est. De illiu, libris de Gratii, & libero arbitrio iam satis abundὸ diximus. Aliam opinionem, eui obstinatilis
adhaerebat, literis tradidit, nempe nullam creaturam esse incorpoream, undὸ non unum ob eam sententiam adversarium passus est. Claudianus Presister Viennensi, sancti Mamerti stater tribus illum libris eonis futavit, ut tradit Gennadius cap. 83. licet Faustum non nominet. Gennadius tamen in eadem Fausti opinione videtur suisse, nam his verbis librum de pecte- fasticis dogmatibus eo lusi: Propter novellos legi latoris , qui ideo animam tantam is imaginrm Dei creatam dicunt, MI quia Deus ineorporatis rem creeitur, etiam ineorporea anima esse credatur, lite confitemur, imaginem in ate late,similitarin m in mari,as in aeniari Eundem etiam Faustum Sanctus Αὐitu Epistopus Viennensit in Epit cita ad Regem Burgundionum solide eonfutauit. Faustum contra Arianos scripsisse tradit Gennadius, cuius verba dabo, nam S de t ibello . Vel Epistola Fausti, qua selum Deum incorporeum probat, mentionem ita facit, ut eiusdem opinionem tenere videatur: Legi eius O adieritis MFi nos, O meedonianos parvum titissam, in quo eo entialem praedirat Trin talem, o alium adversus eos, qui dicunt, esse in ereaturis aliquid incorporeum , in quo O L,inis testimoniis . oe Patrum confirmat sentenitis, nihil credendum incorporeum praeter Deum ea p. 8 . Ex illius libelli contr3 Arianos evulgatione eundem ab Avarico Rem Ariano tunc in Galliis regnante in exilium ae- tum existimo, nam alia me causa late L Usserius
eap rg. de Antiq. Bridi scribit, Faustum di Visis se in exilio degere, quod homo B. itannii apud Reicis in Gallia Antistes procul a patria morabatur. Sed ve-aee extra Provinciam se in exilium detrusum non ambigue idem Faustus saniscat , siquid3m Epist) s. ad Rurietum alte Propitia diwnitara insereno A ligionis congruo, O tranquilissimo in sentio constituti, in quo
Domistis is rubiginem long. securitute contractam fri-iore lima castigationis admorait. In hae inquam , qui
O magna si ar scamus voratione donati, dum novos cia νει commercio namitaris acquirimus , praesenti insultumus exilia m. Dum fideles famuli Dei in η cristaribus nostris bonitarem sua devotionis exercent, μὰ sede propria possessores, sia se ne disites stimus. Quibus verbis insnuat, se longa tranquillitate in Episcopatu securum exilii eastigatione a Deo admonitnm apud viros rei igiosos se recepisse , quorum pietate , t ehepropria Sede eiectus, plura sibi possidere videbatur. Seripsi in exilio iure ad Felicem stium Flakii Magni, qui anno Mo. consulatum ordinarium gessit rmenum pietaris, O fidei testimonium,quod per tantarum vista intervella regionam, O r tot rerum interjecta esserimina ad nos actae latitudinem, sae charitalis extenditis. In hae rei ratione nostra artifex Dei misericordiat mina exertet o Meia, nolisam excutit paterna sedulitate
siginem. O vestram circa nos dilaritat fidem, , ,-que adprobat pietatem; 2, os elimat henigna solertia. Ibid Em autem statulatur Felici, quod Arelatens s Episeopi Leontii institutis , ae praesentia fruatur. Si vero, ut ait Usserius, quhd iis degebat, exilium se pati diceret, ubinam illa tantarum vasta intervalla
regionum, cum alter Arelate commoraretur, nem
pe utroque in eadem Provineia Narbonensi existe te λ Restitutus est Reiis eo ipso anno, quo Ruricius Lemovicensum Episcopus renunciatus est tam vieenses veth Evarieti Gothorum Rege Catholicos persequente Episeopodestitutos, no*ique Ponti scis
eligendi facultate Regis Imperio privatos dolere se seribit Sidon tu, lib. s. Epist. s. ad Baslium. Fauiatus quando a curis animum relaxare volebat, Lerinam suam repetebat teste Sidonio in Eucharistieo Seu te miscis priscum complexa pientem es,
disti lis Ieriare venis. Unus eorum suit, oui pro pace Romanos inter, ae Gotho componendi insudavit lixe scribente sidonio ad uastium lib. I. Epist. 5. Doute oram Ponti eum Leontii, Fatis, Graeci uiae , ordine, charitate medius inveniris, per Dos mala foderum currunt, per vos retni atri Pepacta, condicion sque portentur. Hanc tamen Fausti gloriam, instentesque virtutes,
qua de illo in fine carminis Eucharisti ei Apollinaris recitat, nimius propriae sententiae amor, atque
etiam Augustinianae doctrinae impugnandi i ibido onfuseauit, ipsus libris non semel a Romanis Ponti sei-hus damnatis. Eidem Reienses aras erexere, eiusque nomen sieris Gallicanae Eeelesae fastis inseriptum suit. At Molanus E Diuorum albo Faustum primus omnium expunxit, cui assensus fuerat Caesar Baronius, qui postea Reiens s Ecelesiae testi inonio admonitus antiquum Fausto honorem restituit. Illius in Divorum ea talogo memoriam una eum plurimis aliis sanctis eelebrat Bollandus ad diem XVI. Januarii. Dinamius Patritius Reiensis, qui Commentarium
seripsit de miraculis D. Maximi ad Urbi eum Episto-pum Fausti successorem, ipsum Faustum in praestione Beatismum. nticlitem appellat. Trithemiux in I ibro
de Seriptoribus anno 406. & ex eo Ludovicus ab An-elis Augustiniani instituti vir, ae Doctor Conim- eleens s liti . s. de Vita Sancti Augustini cap. I s. stribunt, Faustum primitus quid ὁm Cassant errores propugnasse, sed a sancto Fulgentio Episeopo corree- tum , nam ipsemet fuit, inquit Ludovietis, qui poclea
summopex/ restinianam doctrinam defendis adventis illos qui Fra sinatorum haeresim ad annos Dominὰ 'i s. eas citari t. Haec quidM undὸ hauserint nescio; etenim Fulgentius altero post Faustum saeculo vixit, contra quem septem etiam libros anno s a . con die Fausto olim defuncto. Ille vero noster Scriptor pausiti libros nunquam se legisse significat, nam in illis
sub at leno eorio Augustinus vapulat. Sed nusqiuim Fausti palinouia apmret; illae vero sententiae , quas tuetur, ut sepὸ monuimus, poterant id temporis tuta conscient id defendi, qtiousque per Araus canam Synodum , quae contra semipelagianos celebrata est, damnatae fuerunt. Hine eos i igo, capitula illa, quae
in Epistola ad Episcopos Galliae sub nomine Coeles. tini ptiblicata sunt, haud illi esse adscribenda, alia a
Cassianus, Faustus, Hilarius, inter haereticos rece
sendi essent, quod pluribus ostendam in Vindieiis
Faucli Reienses , atqus Cassiani libri a Getiso
Papa in Romana Synori ciamnati Sancti Augustini nomen , ac doctrina contra Pelagianos ab eodem Fontifice defensa. FAusti mortem paulo post librorum eiusdem mr
Romanum Praesulem Getasum damnatio e seta
cuta est, etenim l ieEt eiusdem libri in Gallii, , ubi ''ῖ
Semim lagiana factio nondum consenuerat, laudatores
inuenissent, Romae tamen, ubi purior doctrina de grati3 divina fulsebat , in acerrimos acetisatores,
atque justissimos audices inciderunt, a quibus e Ca
175쪽
tholieorum scholis proseripti sunt. Prius tamen, ut gestorum ordinem sequamur, quid contra pelaiatio, idem Pontifex scripsi, videndum est, a quius tamen, qudd illa passim apud alios leguntur,
paueis me expediam. Gelasiis elim accepisset, Pelagianos nciva in Dalmatia moliri , ne quid ea in provincia res Catholica detrimenti pateretur , ad Honorium Epistopum salonitanum , is enim erat Dalmatiae Metropolita, literas misit, que is admonuit , ut gliscenti malo occurreret e Settinctos , inquiens, alassim Domini S cerdotes fratei ηο commorere es em , ut ne recipiant per- ωersitarem toto orbe damnvium. Addit deinde: Ala forte nestitis,hoc har Pelagianam, de qua loquia mar , Oub Apostoliea dudumsede per beatur mem. νη centikm , ae Zosimum , Boi faciam , caliArtim, si tam , Leonem continuis, O ineessalitibus feraret,i, fuisse prostrarum , nee tantum catholica Ecclesia letibus , Ied Tri, vim quoque R astrorum eo tenore damnatam , ut nec usquam Ierra m visendi Iocum sectat rorias habere perentur. Postea Sancti Augustini conir i Pelagianos libros commendans ait: O se suderent adversus eos ma orum nostrorum libros , respons que cognoscere, illis modis omniias ceretrituν, nihil esse prorsas, qaod ab ista n faerit ,entilartim , O ab sitis magnificae veritate contritum, sitque de cisci s es-rum nequitiis refut dis fideles quoqtie viderexstir instracti, ut nihil amplius quereretar. Hae luetae datae
sunt Albino Consule nem se anno 93. Honorius his literis aeceptis doluit, quod vel negligentiae, vel pro3itae Catholicae fidei insimulatus suis et apud Pontiscem, quarὸ rescripsi, fictas illas ei e dclationes de pelagianis Dalmatiam tentatibus, male volorum invidiae id dandum , qui salsis accusationibus ham in persequendis haereticis diligentiam coram A postolica Sede infamare conati es ent. At Celasiu, iteratis ad eundem literis missis fgnificavit, se in hisee indagandis studiosiorem debere esse , non reis missiorem e Nee interes . ait , per vos ad ores nostras eadem pervenissexi, dam 'tiomodolitet ista referentibus , postquam nostrum e nuntiam penetrarem, in his veraciter an arandis pastorales extulias se non opor-ttierit negligentes, qualentis vel ἡ ωestigio poster lsepis i
hi tibia, Misari, dies nullis exist illas feris otiam ιustodia fora persi ieret. Hsc ille. sed proprius Pelagiana pestis Italiam iterum amaverat . nam Seneca quidam senex delirus, ac nullius eruditionis homunculus in Piceno antiquata olim Pelagii dogmata renovabat. Gelasiis pro rei indignitate commotus per Romulum Diaconum ad illius Provinciae Episcopos literas misi, in quibus acriterio eorum vel negligentiam, vel conniventiam invectus est. Tria praeeipuὸ senex ille ex Pelagiana haeresi tradebat: Primum, aequum non esse, ut pueri, cum nondum quidquam per se peccare possent, Adae peccato obnoxii tenerentur. Alterum, eosdem in8 saero baptismate decidentes pro solo originali peccato non posse damnari. Tertium , Gratiam adsilutem non esse necessariam, illamque secundum merita hominum conferri. praeterea quo pessimo lenocinio sectam promoveret, congregationes ridecorosi fimas, ut ait Gelasias, idem instituerat, in quibus homines , ac sacratae Deo Virgines psalmos canerent, quod ipsum a secta Mapistro P inhio didicerat , qui foeminis quoque in Ecclesiis cantum
ima eum viris permiserat ex Hieronym lib. I. Dia. I eorum contra Pel grum. Ille autem eo usque ve
nen aequiescentem avidire communione privaret. Ita di
summus Ecclesiae Antistes perstricta prius illius re gionis Episcoporum socordia in Haereticum, a Rheassecla hanc sententiam pronunciavit: Nusquam to ei prodistis iiseria ν praefata sis asstrior, nee attis Itim prorsus Ecelsis, Des usquam participati m thesis cemmtinioms invenias, qui haereriecrare madiau
γιlus oleo prolutimur notam miscuisse collo tinns resipiscunt, erus societate diycedunt a Teth mstitor oti feriatio devota tittione plector ν, M. cattris carindi ministretis exemptam. Qi1MGr. idem Seneca Sanctorum Hieronymi, & Augustini scripta lacesserat, ac mille conviciis prosciderat, idem Gelasius de utra usque honore stillicitus vesanam delirantis senis temeritatem hisce compescuit. -- hae majtis sceltis durescit, rob conoem, Oprasea tia Sacerdottim heria mem. Ηιeren aetim , atque A Urisum Ereti as cortim Lmιna Magorropam musta reor rara , sicutscriptam est, exterminams stram sua tali lacerare contcncere e Verum non solum his praecosm Augustini nomen decoravit, sed in iisdem literi, Saneii Doctoris ientcntia, pene totas exscripsi, ut in Vindicii, Auni,stiniani, ostendam. At non m do Epistoli, Gelasus Pelagianam haertam pro igi-xat, scd librum etiam contra eosdem procudit, quem robis Vaticana seriola donarunt, cu)us est initium :
o apud remores nemos tam ivisis, quom humerus le-ι όtis Uci d schisione damaatis nimis ese cepi a mutinam. In quo opcre probat, neminem posse suis x, ribus vivere ses peceato. Joannes etiam Talai3a contra Pelagianam haeres m apologiam seripsit, quam hule ipsi Getaso nuncupavit, cujus meminit
phoitu, in Bibliotheca. Cod. LIV. Anno AOq. Baranius Synodum Romae a Celati a celebratam dicit, in qua LXX. Episcopi sedere ,hr. 'bitaque cil eonsultatio de libris a Catholicis vel le. stendis , vel rejiciendis. Ptirro sancti Auetustini libri commendati sunt, itemque Prosperi nostri Assitani, qui sanctorum Patrum agmen es audit, diciturque honoris gratia iar religio 'statis. Inde tina damnatorum voluminum index texeretur, inter illa libri Cassiani, ac Fausti Resensis numerari sunt, ac pramissa sententi θ: caerem a. quia os haerericis, s τὸ sui vivis conscriptu, vel pristrata sint, nassaim recipit catholica, O Apostodiea Romisa Euhsu, iquibus pauca , quae ad memoriam Denerant , ct a ca-ihelitis vitanda sunt, oedimtis esti sui inti, de ciessplurimos libros haereti eorum , aliorumque incerto rum Auctoriam Patres damnassent, hos inter Cassiani, ac Fausti volumina posuere hoc titulo: O scalac sani P est teri Galliaram a Gama. Ops upatissi Me resis Galli aestim apocopha. Postea ctiam Pelagium , Coelestium, Ae Julianum Eclanensem eorumque libros, ac seqiiaces confixerunt haec statuentes: Stis urbemutis indissetis si rietati in arer num confite rese damnata. Scio, Recentiore. quosdam, qui Fausti vicem dolentes pro eodem apolingias enixi sunt , contendete , Romanam synodum non damnasis libros Fausti ut haeretie , sed ins tioris illos notae declarase ab Leclem Catholic ha-b ndos, sed pcsmam malae causae advocationem pixstitam alteio libro scili de consutabimus. Hoc primo istu set pelagiana factio pereulis concidit, neque enim imposterum tutum fuit Cassiani, ac Fausti, quos Synodus damnarat, opiniones titeri. Hi
accedit, elasium in Epistola ad Episeopo, per pi '
176쪽
num semipelagianorum sententiam de sde viribus naturae prodeunte palam damnasse e sata autem, in
quit, haberi potest si gratia, e ε si e fides ipsa pre
e. gratiam redem Apossin nos docente . Misericordiam δ' eonseeutus sum ut fidelis essem, nee aliud en miseria cordia essena, qua patia. At quod veterem opinicinem deponere, atque antiquam scholam deserere
diffelle st, sequenti situlo gravissimis dissens cini-hu ex Fausti libris exortis universus orbis Cath lieus in partes divisus est.
Ioannes Maxensius, ae Serrhae Monachi pro So
D Augustino conssanidio δε contra Fausti lassurgunt. Idem Fausem ab Africanis Episcopis , O ab Horra sisa Papa reprobatur. SExtum saeculum aderat, de exortae de divina gratia contentiones ex Fausti Reiens; praesertim libri, latius in dies diffundebantur plurimis non modo in Oee idente, verum etiam in Oriente paullum
defendentibus, aliis eundem acerritia confutantibus.
Nam sieEt a Celasio in Romani Synodo eiusdem li-hri reprobati fuerint, non in Gallia tantum, sed quod mirere) etiam Constantinopoli Patronos invenerant, quando ex ultimo Ponto Seuthas Monae hos divina gratia contra eundem Faustum concitavit, qui ex Asa erumpente x contra Re ensem Euro pam, atque Africam commoverunt, quae res a n
bis exact8 deseribetur. Una cum Anastafio Imperatore imi versi dissidiis, qua Orbem Catholieum diu dilaeeraverant, in einerem redactis Iustinus Imperium gubernandum succeperat anno s i g. chm repente Monachi seythae in- sentes turbas Constantinop li dedere. Leontius Monachus Vitaliani Diaeis assinis eum collegis Religioss, quos inter eruditione eminebat Ioannes cognomento Maxentius, hanc sententiam, inus ἡ Trinitate ineame emesos est, omnibus, & credendam , &defendendam ad seditionem usique ineuitabat. His aeriter resistebat Victor Diaconus, ae plerique alii in eo ossens , qu8d novam populis ille sm ineulearent, veluti Calchedonensis synodi decreta non sussicerent. Neque hie conrentionum finis 3 nam cum Fausti R
iensis Epistori libri Anantium delati essent, iidem
Nonachi illos uti haeretieos damnabant, plurimis eos, dem Catholiem ad1emerantibus, undε etiam lites infimmensum exerevere, ac illi quid/m principes etiam viros in partes distraxerunt. Vitalianus Militum Magister, qui postea Consulatum iniit, Monachis im- .pensus quoad illud de uno ex Trinitate pago ineame
avebat , Iustinianus vero e dem in qliaestione Monachis adversabatur, ut ex elusilem literis ad Hormis. dam intelligitur. At cum Anuissus Imperator s erilegus, atque impius omnia sacra susque,deque ver ei se, Justinus, quod Principem Catholieum decebat, per literas eum Hormisda Pontisce egit, ut suos Constantinopolim legatos mitteret, turbatas ab Ana Liaso religionis res composturos. Hormisda quinque . Lmatos Ayrantium destinavit, qui anno 3 Is. circa p, ichalia sesta ad res iam Urbem appellentes ab Imperatore , atque uni qerss civibus honoriscentissim δε xeepti Orientalibus rebus eomponendis manum statim admoverunt. Monachi scythae, quM ab adversiri istanquam Eutvchiani per contemptum traduci
se intelligerent, sdei libellum Legatis Hormisdae gravioribus lic t negotii occupatia ohibuerunt, in quo suam ipsorum de Christo stim pluribus exponebant. Eo tamen Aleti omnia collimabant, ut Legatis haee inibi inserta thesis reciperetur r tantis de Trinitate erucifixus es in cerae. Postea explicabant,
quid de Aiνina gratia sentirent, haee praelatir His ituse bulentitas gratissimi, nunc quid jam denaria Dei ,
nox qua ereamur ased de ea, qua recreamur ,-renova
mi ν , sentiamus breviter exponentes, senstitia i , strameessariὸ credimvis facere debere mis festum, eo quod etiam in hae prete inimici gratia Dei, id es, Pelagii, colobi fautores nimium nobis infesti esse videnrtiv.
Contra vero Fausti sententiam in fine concludunt: Hominantes etiam eos, qui contra vocem Myosoli ira
disere, nostrum est vesti, Dei vero perficere, ei m Memmee Doctor, O HID, Operfice, edonum rescindi esse divinum. Legati histe de rebus nihil se ponti Me in mandatish,buisse dicebant, imo apertὸ iniunctum, ne aliis sese causs immiscerent, ve Hun eoacti Imperatoris intereessione M nachis aures dedere I ita enim ad Hor misdam de Monachis scripsere: Tetitiones okulerunt
rei militum itiis e freqtienter ad audientiam causa convenimus , non quas volemtes nos in his ni liis occvare, Dia nobis sint umὸ oculos Braritudinis vestira praecipia. quibus praecepi is, ut causae tanthm , eui eramus intenti milis ullis negotiis misceremur. Dat. III. XA. Iul.
Legati illis saepius auditis, unaque eum Victore Diacono alteri u actionis primipilo, quo hominum in testia se se liberarent, tale denique responsum ded re : Quia non estscriptum a Papa Leone non fusti mus. Etenim cum in celeberrima sun o Calchedonensi
CCCXXX. patrum, & in Epistoli Leonis Papi ad Flavianum diligentissimὸ affertum suisset, quid de
Christo Domino sentiendum esset, omniaque illa satura, quae Christiano homini credenda forent, novas insuper theses de Christo populis inculcare, & hune articulum, inus ἡ Trinitare erucifixus es euine, dilappenAicem synodo adsicero, ita enim Legati suscpicabantur) temeritati, atque insolentiae proximum audicabatur. sane id temporis inter extremos Nesitorianorum , de Eutyehianorum errores regia via incedere adeo dissicile uidebatur, ut qui equid novi a quopiam asseri a Catholieix audiebatur, alterutri hae-rhs illud si vere existimaretur. Nihil tamen eo ram
Legatis de quaestionibus de gratia, & libero arbitrio , , t 3e Fausti libris disputatum fuit, ut ex suggestione Dioscori eolligitur. Attamen Victorem Diaconum de gratia, & humana libertate cum iisdem Scythi, litem habuisse idem Dioscorus hisce significat Victis
Diaeonus dicitur quidam, eum isto, antequam nos consumiatinopolim ingrederemvir, ha erunt intentionem de uno
de Trinitate emacifixo , O de Chriso compositis, O deditis eapitulis nobis hise positis. Capitula vero illa
erant tria eontra Pelagianam haeresim statuta , quae habentur Tom. 6. Bibl. patri par. I. Edit. Colon.
Mythae Monachi hac repulia in indignationem acti
Romam id Hormisdam legationem mittere dece nunt; electi Achilles, Joannes, Leontius, di Mauriatius, quem ultimum perperam Barcinius in Maxentium mutat, nam hic Constantinopoli substitit, ut dicemus. Ubi primum Monachorum Legatos Romam prosectos innotuit, statim Justinianus Masti stermilitum , & Comes, qui post Iustinum imperavit, aeLEgati Ponti scii literas ad Hormisdam dedere, quibus eundem de iis, qui illa in quωstione cum M
nachis perasti erant, certiorem reddebant, simulque pontiscem hortabantur, ut Monachos procul 1 eons.
pectu es urbe pelleret Iustinianus hae scripsi
177쪽
uium ran perini ιι quintam mmine Monachor, quibui mem literas Reatitudinis vestrae fuscepimus ianistis ιροι-fastudios, mc--s, cym Dei, Rufastis intentionem Morachorem 1 b, 2 'capientes quae Iam perturbare, ad irim Ustrum hinc quomodo risiamfuerit Apostvitia vestio, a simi discedentes uer arripvisse, quos Beatitudo M.fra 'a totis iram causam deligare, ut isse interem , sentibus scriptis e sam livorris eorμm cognoscens, ita ut qui ab eis immontur odiret. Hoc autem sumno
merentur, suscipere , oea se toni pellere dignetur, quo- rὶ Legatis displicuit; nolebant enim causam ad cmam ωamloquia i orum festuantιum novitates latrosi annis tribunal devolvi, cluem a Vitaliano S. ccere in Ecclesia, quod neque quatuor Synodi P crabile , acquisiimn suspicabantur. Hic cnam nullum neque Sancti Papa Leonis Epistola comin re noscunt , lapidem movebat, quia Scythae causa superiores eriis omm loco turbas excitare videntur. In eandem ierὸ derent, imo ipse victor ab incoepti accusillud ἡ sententiam lueras ad Hormisdam Diostorus miserat titisse videbatur Vitaliani precibus placatu, Monachos arguens uuapropter, inquit, rog4m 1 auctoritate deterritus i quare Romae causam tractati ut consueta cautela, oequa festi Dominu1 inr vigi- sitim arbitrati sinit. IlIaquidim Hormisdae Diosi, tantis cogitetis, γνωπωo suspendino mi, quiano' res in eisdem literis significavit: Tostea fimensi, bis taliter recesserant, cra nostra commvnisve fuerunt enimus vir nisi reus Mus er militum latres. Θμῖρjuncti, oe quid eis respondeatur , Ni qmmpo rerum copum Coustini. piat: um vocarei antpraevitaviam capithia repellantur, quia eos omnes Constantinopolitana rem , lottiti Iovi cam ho , cathoitea exhorret Ecclesia. Legati vero iterato ad mas Hormis am ha e seripsere: Si vestierit Dominus noster qualimvis novitavem stribere peis, tris Utad initium ,
quam illud , pia factum est per Eurythem; si ferae
debet Ecclesiae . quod persexa inta annos usque modo fustinuit. Hae laterae Legatorum una eum illis, Justiniano perscriptis datae sunt III. Kal. Iulias Eutharicov. C. Col. quas Euloetius Magistrianus nomine Jucriniani Romam proscctus ad impetrandas ab Hormi Lda reliquias detuli: Ubi primum Monachi Romam ingrcst; sunt supervenienta paulo post Eulogio eum literis Iustiniani,
S Legatorum, Hormisda uariis consilis rem coepit perpendere, & quidἡm haud aequum duxit, illos procul a sito e speret amovere , & ab Orthodoxirum communione si spendere. ut Legati, R Jii linianus petierant, quod non essent ade A inhumaniter excipiendi , qui si premum Orbis Christiani tribunal appes lassent. Verum inaudito Victore, quem
Nonachi accusabant, minime tutum arbitrabatur, sententiam serre in re gravissima , quae in Orientestantis uteinque studii agitabatur. Accedebat magnam esse in illa propositione, de qua lis erat, aequi vocationem. Etenim Legati eam se a Monachis ex pri mi seripserant: V m de Trinitate retici rara, quam assertionem cum Anastasiis Imperator impius , N s- disragus pro Eut vehiana haereti inculcauet, merito in suspicionem eandem doctiores voeabant, quas una tantum in Christo natura praedicaretur. At Manachi eo se dicto in invidiam trahi protestabantur, iram eorum haee erat assertior inum de Trinitote pus
fudi errae, & in libello stet lime seripserant 1 Deam Hriam unigenutum filium Patris Domi Nostrum I sam chrisum, qui pro nobis pastus est turne, unumquid de tinns iniri sex1
pGh in oratir ad nos vinis, nee es rati a dista Erat tum temporis Constant naopoli Pauliniis si clesas Roma laedosinsor, qui Hormis di Pontisci, litera a Roma datas V. Mus Julii ad Jusinian lal et torem detulerat . ac propediciu Romam reversutuisor botur. Ad hune Vitalianus se contulit, Moab chos Romae degente, cnixius commendat, D lolia, ium Legatum ex iudice ad eo ariae pallis advocarii apere conqueritur, literas etiam ca de re ad FH. misdam deserendas tradit. Sed nique his citati contentus immo militat clarus, ac in rebus gerenda, satis industi ius Justinianum adoritur, di maaiael, qua hollebat facundia, Nauctoritate non modo illum in partes suas traducit, sed&ab eodem literis obtinet per eundem Paulinum in savorem Scurlutum ad Hormisdam perserendas. Hare constant ex litem
Justiniani tibi ait: Unes isti Beatitudinem νί - θfrater no largurissismus V taldarus per Potinam ram ΔΩ vim defensorem vestra Ecclesia resisset O. Et nos per evnd:m signifieare rara imas illa duere M tudinem vestram perficere, qua pagem , cs' concorsim tinctis concedat giclesiis. Iter tas etiam idem Iulii nianus imu totus Monachorum suctioni adhaerens ad
pontiscem litetas paulo post misit, in quibus si
amplius Scythas nomine tantum Moiiaclius, non disecordes, non vaniloquos, uti in prioribus sitelia tra' ducebat, sed etiam, atque etiam rogabat pontis ccm, ut celeriter causa cognita eosdem voti c- intes cum responto dimitteret. Do .erbi Jumniati,
m quanta quassis in partitia a bis orta es, ρ ς'
etiam antelarus vir religiosus D fissor, nempe pauli' mis , Sanctuatim vestrum instratre. Utide petim ii
Qirare Hormisda , cum nemini se adversantem praebere vellet, missis ad Justinianum reliquiis per Eulogium mim literis ad Legatos, haec ipsa eidenrsgnis abali Praeterea Misagias, quos diret se Hrnificussit liseris riseris, ubi propria mox voluimus reversi, sed quia sub testificatioue potentia divinae ditebaut . per infidius in itinere pararas istase De sustinere di
crimen vescives redire constratinopolim π.4φη fumus violentre expelli: Epist. ες quae data est IV. Nonas Septembris Eutharico V. C. Cos Literae vero ad L patos interciderunt. sed ex res ias ne Dioscori, quam eisdem repositi, colligitur, Hormisdam de crevisse Monacho Byrantium dimittere causa ad Joannem Constantinopeditanum Antistitem delegata'; nam Diostorus in literis ad Hormisdam datis Idibu,
obri, hae respondet: Ter Eulogium Uram stilliatiositata oerit, Hremur , ne non μοι Eri m Iartim pax pro exire. Haec ille. Hormi lda ubi a Paulino in urbem reverse intella est, non selum Vitalianum, sed de Justinianti nu tata sententia Seythis patrocinari, de hune paulo spalteratis literis pro Monachis ex aecusatore Iitenuum intercessorem agere ; ex es ta vero parte Dioscori L sati Epistola superveniente, Joannem uti diuendi;ηio Monachi, sdei instruuantis, integram caui,' Scytharum pendere iussit usque ad reditum Legato rum I quod cum Nonachorum Oilatoribus, qui O ma aderant, innotuisset, diuturniori, in Urbem
rae impatiente , elam se Roma stiliaueere tentarum
verum id Hormisda prohibuit, de qua re ad Lep tos literas dedit III Nonas Decembri Α, mittens imam raemplaria literatum, quas pro Nona hisJusti
178쪽
nianus ad se transii serat. De personis Sotharam MN eurὸ non tantum illam de uno ex Trinitate passe, mae; - , inquit Hormisda, Justiniana, vir illastris sed& reliquas de gratia, & libero arbitrio quaestio Mias ferimit, quartim exim oria literarem fraternit nes signiscat, in quibus Scythae Victorem, alios. si vis radi ferimvis; qisi ei m nollent sustinere,estrae es- que adversantes patiebantur. Iustinus etiam XV. Iect. is adventum , O obferi monum moras se dia Kal. Februarias eόdem de eau a ad Hormisdam seri cerent ferre non posse, tentvvertitit elum de Urbe disco sit Vitaliano, & Rustico Cong suoniam pisces,dere , quos tamen futiemus sui estitis ea diri. Ex inquit, nostro Numini prenecta sunt ex diHos Eois quibus Scythar in Oratores sub custodia Romae do- pro inciis e ras quaedem disserentibus Do fide catholies , tentos insiluati sectetaque I ae mentis declaram: bas, qha apud se pro ri . Inierat initio sequentis anni splendidissimina con- indilidus Trinitate tonstituta iesantur, D tie firmi-
, o stlatum Sc) tharum Monachorum patronus Vitali, ter se re naros os indistir, hisque inlictis Diosioratnus , at nialis avibus altius provoctus est, ut lapsu eliqua asseruit non conisesenti ordine iij tria fuisse, me- Sraviore corruens proprio sanguine Romanos fastos rito duximus aperitnda vobis ea , va Itimas edocti. feedaret. Justinianus in protegen/is Monachis foeni Hic Dioscorus, qui Hormi sex Lepatum apud Jusi PotiuI, quam calcarium indigus erat enim ad Ec- tinum agebat, atque Monach s Scydras suis ad Pon-clesiasticas causas pertractandas promptissimus quis tiscem literis acerrime insectatus est, patria erat novi Consulis saviarem , ves amicitiam sbi concilia- Alexandrinus , & tinice Hormisseae ob rerum agen-rct, quarto ad I lo misdam pro Monachorum causa dirum peritiam, ac doctrinae eoplam carus, ita ut, scripsi, eorundem factionem iam liberius promo- in aMmo habuerit, eundem per Imperatorem Ale-vens. In his sane literis eos apprime Catholicoue con- diandrinae Ecclesae prascere; hinc Epist 3 . itate status litem verbo tenu, tantism esse autumabat Dioscoro scribebat: Niesse est ut de is striae, vel iterum rogans, ut iam tand cni Monachos cum reia fatigationis iube praemio , o incisiiudine cogitimus; ponso dimitteret, quorum doctrinam iureis tradi- qum se reti temporescriboe Domino, O filio nostroilonem Putrum dici vulgo a firmabat. Eius verba Imperatori o herimus, At te Arexuviri m Episcopum sunt: cuidam us νικι christhm filium Dei Dominum debeat ordinare. Quam sedem cum obtinere non serum pro nostras, re tu, ne crucifixum unum de Tri- tuerit, mortuo Felice Romanum Ponti se a tum pernitate desere praees cari. Item: siadaesuper Me Gi- vim invasi conssato contra Bonilaetum II. schismate itare debeamus, nos certiorare denetur, qtioniam verba at intra paucos dies ultore Numine extinctus est , ut Nidentur fuere dissensionem , numsensis inter cuthodicos his aperth intelligatur , quem hominem Scythae omnes unus egeprobatur G. Quia υοδ dictam es se Monachi accusatorem habuerint. rhicos Monachos hae rarioηe adsedem , stram accessisse pro mo tempore Monachi Seu thae Pontificios Lega-rruitione murtim , O Orsine re triam, praebito eis tos opperiri iussi longiores Romae moras trahebant, νesponso nihil formidante ad nos eam diesris literis , te nobiles suae ipsorum causae astipulatores nacti sunt. vlmittere, quarum etiam exemplaria censi at praedicto Erant in Ore simae Episcopi Africani, qui a Trasu-krasremo Eulogio dari praeeipite. Hae enim omnia ideo mundo Vandalorum Rege A riano in sardiniam ex petimus vos dilmere e litis, ut ne heus mendacis , vel les deportati suerant I e re igitur visum est, eosdem
insidiis dettim. Hae quidem literae nullius Consulis misso Letato cum prose sponis stet libello in partes nomine subsignatae sunt, datas tamen existimo hoe pellieere. Quatuor initio quidem Romam Seu, anno Ian. , quod Tulogiu3 easdem portavit, qui cum this Cratores ex Justiniani Πpistola destinato, didit Romae esset anno pr cedenti , Hormisdae literas da- mus, sed alii insuper in priorum subsidium submissitas IV. Nonas Septembri, Constantinopolim detulit, suerant; hos inter Petrus Diaeoniis eminebat, qui uti diximus;licet vero e et literis Dioscori in Regiam primo etiam loco eorum literas subscribebat , alter Urbem advenerit prope Idus Octobris, haud credi . etiam Joannes Lector eisdem additus legitur in sub-bile est, eodem anno hyeme ingruente Romanum scriptione libri de Incarnatione, & gratia in Sardi iter denuo aggredi iussum. Ceterum hisce literis niam transmissi. Communi consensu libellum in respondet Hormissi, Epist. 6 . in hane sententiam: octo capita digestum producunt, eumque per Ioan Significantes Sollas Monachos alle se plurima, qua nem Diaconum ad xpiseopos Africanos dirigunt, nos relinquere indigetissa non postimus, sed Legatorum in euius praefatione haec scribunt: Supplieiter petimus, nostrorum, Deo Juvante, festinemtis adventum , pro er olfecramus brasitudinem vestram , quatenias dilige qua re eos in Utae e Miratis resinendos , a qua neci or- ti examinatione es , qme inferius continentur discariem diuatione digitati t. Amplitudinem ,Grum tamen tes cat decet berismos, O intrepidos chrisi praedic retinere confidimus, quod de ipsis nosse praeterito tem- torrcscript/s Iretentiam vestram nobis patefactis m-pore literis destinarii AH erit. Quibus postremis beatas, tit si Domino praeclarue catholica fidei convenPre,, verbis Itistinianum perstringit, qui sententiam in O Apostolicis truditionis nostra apud Hs, simi non diseMythica caua mutasset; illum tamen hortatur, ut fidimus, fuerit ex sitis comprobesa, O facii/ tam
eum Imperatore agat, quo Victor. aliive, qui ram virorum, probatissimorumque Sacerdotum auctori- Monachis accusabantur, Romam mittantur, ut me- trie muniti iniqua loqunuium ora ob mere valebimus,
litis causa tractari possit Murem praeterea , inquit. O infide sanctorum Patrum perseveroras Deo, qui qui Diue i basere perhibetur ossitium . carus fidem hi nisi sanctimonii sui confessonealorifieavit, satias res ipsi Monacti Hoeinentes accu ι, μι alios, qui μν- ramus Domini Salactissimi, o Deo ignit i. Rursus versas forsitan objiciuηt quastiones, ordinatione Domini ibidem etiam haec insuper praesciti sunt: initi , ct filii nostri clementissmi mpera oris ad Urbem Hii, odi pernecessaritim ,sanctisque Dei Ecclesiis speciaditer cre- gerentibus iurigantur, ut universus a Ierusiones, de quia dimas profuturum, ea , qua dedicarnari e , o disius contendunt, uos possimus agnoscere. mae quidem pensatione divina nobiscum aes,no Eclisae Oriens literae ciun per Eulogium missa sint,certum est scrip. liam eontra haereticos defendiam cre. sanctitati Hstratas fuisse anno sata ut ex dictis colligitur. Notuse funerere. His lectis in nis Scriptor Annalium At tamen hic veniunt illa Hormisdae vertar qui peri pag. 4 . exclamat r Tuto qui m in ipso ingressu te cori-κ gas forsiam obseerunt qaesiones: etenim non obG sederasse consacram haereticorum arrogumriam , dum pauci
179쪽
ὰρ se ferum eqse Ieratos, secumque omnes Ecessas
eadem fra tire, alpra, ιm populos oriemis. Proiecto nusquam potui legere verba Mycliatum . quibus se totius Orientzlis Ecesesae Legatos venditarint, hoe en Im unum scriptere in titulo libelli: Petrus Diaconus, Joannes, Leontius, Dames, ct cauti i Fr tres in cassa fidei Roma directi. Universas quidem Orientalium Ecclesias una secum conspirare conte Glati sunt, sed non sbii illa dixerunt I nam hoc ipsum de Episcopis orientis scripsit Justinianus ad Hormisdam in Epistola , quae est post 72. eiusdem Pontificis : Hud etiam, ait, maps, ni δγe deposinius,ot tua Sanctitas e cepta graua caelesti, quae frat indunt Orientales Episcopi, traliare dignetur, i orumque fidei competentem praebere cons tim. 2 tis etenim vi tur, quoniam νιAs Dei rivi Dominus nosser Jesulcb Itur ex Retine Maria natus , qae praedicat summus A sol rvm rarae pastum, rem dici anus in Trinitare ροαHasPe verb l iteras accepit Hormi lda XV. Kal. Octobris Rullico Coc nempe hoc anno ao. Duo praecille Orientales exigebant, ne Hormis da e Sacris iptyebis plurimum tuorum nomina abraderet, de ut illam thesin xpprobaret: Unam E Trinitate M p. merrae. Undὶ ibidem his Justinianus Epiliolaui claudit Specialiter ergo eo ostat νser Apostolatus compo- si ii e iidem ostias capitulis universos Sacerdotes i κιRnρ.ιόl ca libruter amplecti vestram commum m. De his quoque hoc anno Imperator XIV. Kalend. Februarias ad eundem Pontificem scripsit, cujus verba paulo ante recitavimus. .
In eo libello usque ad caput quintum inclusi iaMonachi de personi Christi Domini suam ipsorum
fidem exponunt, capite vero quar to de il la thesi adeo eontrovers' haec scribunt: Mim Deus RPrbum etiam cum propris earne unus est ex Trinitate , mn quὸd eam
elui sit de Dbstratis Trin adiis, sed quia ea νδ Dei Hrebi
est . qui est unus ex Trinitate. inubus lectis contra Monachos rursus in aciem descendit Baronius, eosdem hisce perstringens pag. - . Ne quovis modo de
ρt bendi poctat, qui,d ipse essent baeretici, illud quid
astutia cxcogitairari, ut non eam proferrent, quom Constantinopoli Letuis dedistent, uti Vmae Hormi a Papae fidei ranfessi em edidifrent, qui diem tum contendebant, non uuam Personum de Trinitate, sed simplicis inurude Trinitate essest sum in carne, sed Herbi nomen an is haere. Sed doctissimi Cardinalis sententiae non pol sum accedere ἔ siquidem nil frenuenti in in parvo. illo libello fidei ab eisdem Monaetiis Legatis Constantinopoli oblato repetitur, quam Verbum esse illum unum, qui passus est earne; Lectorem, non interpretem haec corundem verba expos uni: Deum umbum unigmitum filium Patris Dominum Noli m 3 sinci christum, .ui pro nobis ρastis es caime, Duum de tribus sub istrariis abius divinitatis esse eredimus. Id iplum testimonio Sancti Cyrilli dicentis, si quis Du
comprobant. 3c in cadem denique fidei professi ne hane conclusionem ex pluribus dietis deducunt 1 a sar, at uαιs de Tri itate sit in bum, qui de nu.MIetundam cararem natus est, est homo factus passi scame pro notis. Sed de his capite insequenti e sulto agemus. Itique defensa thesi de Verbo uno ex Trinita epita in carne a capite sexto usque id finem libri defratii, & Iibero arbitrio quid sentiant, exponunt
hac tuti: Puta haec crase putas es tuam, qualiter
de christit ιιa nilomus , qua nos reuit de petestatiavi hume, secantium qued nilis es tradistim,
tas xora uelis velae est nec 1 seria. In id de peceato originali, eiusque Paenis, de humani poneris Italii res ratrice iuxta Sancti Aususini doctrinam copio
se, R erudite disserunt, resne cap. 6. fidem ita cipue dari a Deo tradunt, ac meritis praeest nationcm , S ex coelestini Papae, ut putabant, ea ituli, dicta confimant. I i rant tan3 n, dum capsoc testim in aum : Omnia tussia, O Omma F ra, ermerita Sunciorum ad se gloriam oc. tri unt l,
nocentio Papa in Epistola ad Sunoduni Nile iti nam , nam ligitur in appendice literarum Ccili stibi cap. g. Caeteri in opusculum illud se concludisti Hae Sanctiss. nis tuasi ignomori lus sugirue xtti o
secties in quod doeet seari reus Terras ta poclum, sumttiram sibilitate ad uos impuppositetis. Haec illi iti libello sdei ad Episcopos exules
Ingens erat spud sardiniam Planulum Astorum numerus, at caeteros inter di doctrinae , & smatutisama eminebant Patres provinciae Buracenae, quorum Dacianus antiquitate , Fulgentius vero Ril.
pens, Episeopus se lentii prima, tenebant. Hie subsentius post Prosperum alter Augustiniane doctrinai tremuisimus delenior quanta in aestimatione apud criter serit, musdem discipuli verbis intellixi libeat In rebus enim , inquit, tabiss, tibi qtiam maximim Hiam petebatuν , si quando incir se confestodies tius
de communi utilitate traetabant, ultistis 35 dem J edibus, veruntamen ipsius sent ιam Primus, vel onus, hi Trimatemf subemur, atidire, edi forare cupitlan . Post deliberationis editem longin mus moras, quis quid definitio comiscixis inνenerat eloquratre alligandilri , nsibus caterorran Aeato Fulgentio dimittet tar. I 1 et tum qua lactinque transmarini, iatris fide, is se edi verss quae Don bas interrogabantur vis opi, res Harmo omnιlas at orenuas imp thamar. cap. Io. de vita Fulgentii. Joanne Diacono Alerente Mytharum si bellum Africani Episcopi accepere, quo peri celamodo illorum Monachorum sdem ex integro com mendarunt, verum etiam alterum de ipsi uolumcny ri titulo de Inearnatione , A: gratia reposuerunt, nquo omnes Mytharum sentetitias approbarunt, sit 'que insuper solidioribus eisdem argiunentis mus: ὐerunt. Hi autem suere XV. Epis pi, quorum mina initio libri recensentur , unius tamen Fulgestri
Ruspensis sex lo volumen Illud elucubratum fuisse overbis proxime adductis colligitur. Illa eximia Scy'thicae fidei ei natuendatio initio statim praeseta apΡ'ret: Εἴstram , inquiunt, β ιι alooes O fidem tem vimus, es sautem , λδ in emitio fides , fra rἡ isalus Inratuit. A cap. I . Fausti sententium de initio fidei ex viribus naturae acute resulani; nulla
180쪽
censura paustum petite metunt, illius enim libros nanin Aum viderant. At quod illum Seutha. aeeusaverant, tanquam contra gratuitam praedestinationem seripsisset, in epilogo S ips fixe respondente carus pravi stinationis vorsarem , qua nos erue miandi eonstituti empsis sinastas in chriso testataro postolas,s quis darecta cordis ererilitate recipere, vel oris confessone pro
ferre, sam. ultimum diem visa praesentis ire etatis sua
contumaciam, qua Deo vivo, irea rebellis ob ito attremit, manifestim est, eum non pertinere ad eorum numerum , quos Deus in cbricto aru/ mundi constituri nem Duris elegit, o adestinavis ad regnam.
Dum hae in Sardinia scribuntur, Legati Mytharum Romae ingentes tui has da bant , etenim universsillam de Uno ex Trinitate passa sententiam ineulcabant. At elim Dioscorum, quem hostem insensismum semper experti suerant , propedi m Romae adiuturum intelligerent, ne praesentis, ae Hormisdae rarissimi
hominis auctoritate opprimerentur, diuturniorem se Romae moram sacere non posse disitantes ex V
be egressi sunt, cum jugem serὸ .nnum illic teste Ho missa in Epistola ad ,sessorem, & ut Maxe
tius in responsione ad eandem seribit, quatuordecim menses morati suissent. Idem tradit, Hormisdam veritum, ne praesentem Dioseorum convincerent, eiusdem pudori, ae famae eo fulturum missis defensoribos vi scythas Monachos e x Urbe expulisse. sed
loimis lae fides habenda est , etenim verisimile es,
Monachos palam eo osccntes, Hormisdain ad ipsorum sententiam nolle accedere, existimasse eundem coram adversante Diostoro lono duriorem smturum i quae quidem exitus postea docuit non enim
Justini literi. non Iustiniani Epistola hoc ipso anno
Roma egressis Monachis XU. Kal. Octobris aecenta , non denique Legati Imperatoris anno insequenti R
mam missi Horm i ldae animum in eam Scytharum seniatentiam flectere potuerunt. Antequ)m tamen Monacti Roma evaderent, libellos, atque exemplaria, quibus eorum de Trinitate, es divina gratia sententia continebatur , ad Principum statuas appenderunt, ut o praetextu aliquod receptui in ante Ilum esset. Eoiadem ad prineipum statuas exclamasse seribit Hormis. da ad Possesserem,ut populum Romanum in commiserationem traherent, quorum tamen clamores 1 larda aure Romanos pertrantisse eodem auctore accepimus.
Monachis vix Roma dilapsi Hormis da Potis,ori, Epistolam Constantinopoli datam Justino Diacono delatore accepit, qua rogabatur, ut quid de Fausti Reiensis libris sentiendum foret, perscriberet. Unus bie erat ex Africanis Episcopis a Trasa mundo in exilium missis, qui Constantinopoli sedem loeajerat,ipsi Pontisci optime cognitus, cuius etiam Epist. I s. ad eundem possessorem legitur dat a Non. Aprilis Α-gapito Cos anno 1 i . in qua eiusdem libellum fidei
ad se transmissum commendat, ia hortatur, ut eonia tanter exilii ea lamitates serat. At cum Constant in
poli piusti libri pluribus defenderentur ut Cath
liei, Maxentius cum Monachis eoilegis eosd4m uti haereti eos damnabat. Quod vero Africani in qua stimnibus de gratia,&libero arbitrio summe versati vulpabantur , plurimi siph, ac setius pos estorem Episeopum de Fausti libris consilebant. Hie quod exul,
Sprimis auctoritatis esset,neutri parti advoca ionem p r stare volens neque eos libros haereticos dicere,
Rue tanquam Catholicos, A: ab omnibus defendendo, adstruere ausi is est, sed privatas quaseam in illissententias contineti autumabat,quae tamen neq;palam reis
l robati xti approbare eripi ab Ecclesia dcd proeliat
bus, o frequentias de nisi a Dei esseres sis est diaptitare, insandulum moveretur, aliis tits hiaret humunusassia, in rant νarium rerumuistis, me erediderunt de hoc ambiguo consulendum. Dixi quidem ea, qua a Tractat ι-ribus pro raptu proprii ingenii dij tratur, non ut cum- nisa recipi , aut ad S noritiam vicem pro hoseoari sed habere nos certa scilicet, qua veteri lege, vel novae scripta, o vneralibus Farrum stim decreta judistis ad ondam nium fidei, ae religi is ια gram firmitatem; Hac autem , qua risi tes didiosi conferi exsηt pro
qualitate fui se prae ussirio Mei solere censeri. Licet
vero Justinianus crebras adeo literas ad Hormisdam dederit, nihil tamen unquam de Fausti libris perseripsi. Caeteriam . his quoque litigiis una cum Vital iano se se immiscuerat, atque ambo ea de re posses-s,rem ad ponti sem e stilendum induxerant, ut
idem a firmat: Quasi , inquit, tit consilentes, quid de praefati Auctoris dictis videatur, o ictitate o psalica responsi is agnos,e, maxime uod filii quoque vestrias instri militum Hruliamus, O Iticlinianas praecipa e -- per hac re νescripta beatitudisis ,effa smiliter in odiis i d sideram. Vitalisnum eum Monaehis Fausto nigrum thera prasxisse eertum puto ; de Justinian an in hac quoque contra Reiens s libros sententia eum Vitaliano convenerit, incompertum est ἔ suspicor tamen in hac quoque piarte Constiti adhΣssse.
V talianus consul Fausti hostis, ac Monathorumst tharum Fatronus occiditur. Hormi Pas
lam Possessoris accepit, Vitalianus consul Constantinopoli decem, de septem vulneribus consos sus oeciibuit,&quivim iubente Justino Imperatore. seribit Tunonensis in Chronico: Iustiniani Paetri ni factione dieitur imctemptus flage. Ibi tamen non recte Uitaliani mors refertur ad consulatum Symma chi , fle Boetii. Etenim Justinianus Imperatoris nepos virum rebus contra Anastalium selieiter selli, insignem ob nimiam potentiam Justino suspectum reddidit, veritusque ne sibi impedimento seret ad imperium post Iustini mortem occupandum, de me dio tollendum curavit. Certe Vitalianus ob Anasta sum Imperatorem vi repressium , ac Severum , alio iaque Haeresiarchas in exilium ipsius opera depulsos in
omnium orthistoxot una ore versabatur. Hinc in Sy-ocido Tyria lectis literis, queis senificabatur , Severum Constantinopoli in Synodo anathemate percussum , populus exelamavit emta iam Pas=ieii matrisus anni: Atesiani orthodoxi malii set unia. Ita Vita liani nomen datis Augustis Prineipibus acclamati nitat inter batur. Refert his Epiphanius Antistes
Tyrius in Epistola ad Joannem Patriarcham, & synodum C. R Praeterea in Synodo habita Apameae in secunda Syria Melamatum est: it iani Straseratis multi sint anni. Vitari antis di vis Imperatore. Ita literae Apamia datae, & recitatae in unodo C. R sub Meno Patriarcha act. t. testantur. Justiniani nomennae semel auditum est, euius etiam animum haee