장음표시 사용
21쪽
in , atque occulte a quibusdani Pelagianis divenditum , dum illarum sententiarum MDgister passin in illorum scholis publicabatur,
quas uti Pelagia ' haereseos parado Xa con santer mile ac feliciter expugnasset. Quam calumniam ii, qui eadem si pra caeteros se gravari sentiebant, procul a se excutere pertentantes, omni conatu in id incubuerunt, iit oppugnatas ab adversario sententias conis
sarcinatis hinc inde Augustini testimoniis suffulcirent, quod cum obccccato potius partium, quant Augustinianae doctrinae studio Dei in st, eximii Doctoris auctoritas ab utraque factione in apertum discrimen vocara est . illi enim nescio quae absurda opinionum portenta non se viet ab Apostolica Sede damnata, Augustino per summam injuriam imposuere. Hi Verosum in plerisque, neqitidem Syracusani senis machinis admotis, in suam ipsorum sententiam Augustinum trahi posse intelligerent, in id consilii descenderunt , ut S. Doctoris auctoritatem in iis, quae contra Pelagianos scripsit, quoquo modo elevarent , ac variis ejusdem docili nani censuris inverecundo perstringerent. A priorum qui dem impost uris S. Doctore ni solide vindicandum suscepit Pater Michael Ilchius Doctor
Duacensis, ac in Romana Academia sacrarum literarum Interpres, vir doctissimus,& in Augustini libris summa cum laude versatus: qui nuper a summo Pontifice pro Augustinianis Superioris,&Inserioris Germaniae Provinciis Assistens designatus suit. Posteriorum herocoliatus rei cere milii decretum est, undet tuis Pelagianae cause retractandae necessitatem mihi pariter impositam nullus, ut puto, inficias ibit. Nemo tamen mihi audaciae vertat,
quod post Baronium, Rivium, Vossium, Latium, Ulserium, qui de rebus Pelagianis commentaria singulari diligentia conscripta posterorum memoriar consignarunt, eandem de ipse Spartam aggredior illius sorte dicti imme inor, In fui ne ligvafer . Illorum quidem
eruditionem, raramquc ea in causa gestorum
peritiam nun modo laudare, sed ne admira ri quidum pro dignitate possumus. At seduli isti ines res eo in campo plerasque, quas solligeremus, spicas reliquerun , uti nos quoque iis dubitamus, uti olim ad Vespasianum
conterraneus meus Plinius praefabatur, multa esse, qu*Omsρ teris tui, homines enim fiamus, e ' o inpati oficiis, Ilib*civisque te oribus illa curamus. Plures namquς horas Scholasticae Theologiae, cui uni explicandae Majo-
tum imperio vacabant ut, si Targii sumus,
quo pelagianarum rerum notitiam exactio rem nancisceremur; an vero id ex voto assi cuti simus, aliorum iudicium esto , certe enixi sumus. GerardusJoanne Vossius, .qub exortas apud suos Batavos de divina gratia, ae libero arbitrio contr0 versas componeret, hinc Pesagianorum errores, illinc adversa Patrum dogmata exhibuit, ut vetustioris Ecclesiae sensum litigantibus aperiret. Eadem mente, ac methodoJoannes Latius Pelagi nam historiam composuit. In sudavit , &quidem pleno viginti annorum spatio in e dem campoJan senius: at ille cum alienioricrga recentes quosdam Theologos animo esset , eo consilio Pelagianos cineres ventila Lis visus est, quo eisdem illos, quibus in se sus erat, per summam injuriam aspergeret. Horum vestigiis in hoc opere minime insisto, plenum enim invidia, ac periculis argume tum est, doctis quibusque in factioncs divisis, quibus cx aequo grata scribere nemo possit. Pelagianam historiam Ecclesiasticis annalibus magnus Baronius inseruit, cuius studia aenui lati suntJacobus Usserius vir Hetero do-xus in commentariis de antiquitate Ecclesiarum Britannicarum, & noster Rivius Belga li. bro tertio, & quarto de Vita S. Augustini, Quibus sane scriptoribus curat suit, Pelagi
norum natales, progressunt, exitumque ς natarare , non vera eorundem dogmata , opposi
tasque Patrum sententias ad verbum distusius recensere, casque subtilioribus subinde comsiderationibus subjicere, Eadem eum istis via pergere mihi decretum est, & historici, non Theologi munere perfungi; hoc namquς
unico consilio idem argumentum retracto, ut
pateat, sub unius Augustini auspiciis Eccle stam Catholicam de Pesagianis ubique feliciter triumphasse, & ut scite, verba S. Prosperi
sunt aduersias veteres Augustini hostes, vel I, p. tenuis diligentiae aduertat in sector, quam injustis cap. opprobriis Catholici Praedicatoris memoria carpa- G--- νιiir, o in quod peccatum cadant, qui aliena instig none commotι scriptorem celeberrimi nominis promin pnus babeant culpare, quom nosse. In quo op
re in plerisque Cardinalis Baronii sententiae minus mihi probantur . non quod viro erudi tissimo, quem in Ecclesiastic historia Princi pem & fateor, & veneror, parum deserendum putem, sed quod is Veritati cultus debetur, ut nemo illi in amore praeserendus sit. Quae
praefari libuit, ne incidamiis, ut Augustini ver- Estio, bis concludam, tu si picionem puerilis laetanis 19. tiae, quasi nostro nomilii famam veros i justres a ινsando quaram S
22쪽
C A P U 'I' I. professor seneca,haec ad Lucilium seribem I pisao.
Hae cogitariones tua tendant, hoc cura, hoc opta ,
Origenes Pelagianae Sectae Princeps. omia alia vota Deo rmissertis, ut contemtus su te metipsi, or ex te noscentutis bonis. Itaque caeterlagianae haereseos primordia qui- rorum honorum vota Deci illi remittebant, ad pa-dam altius deducentes parem eam randas vero animi dotes unumquemue sibi sussiceredem Orbis natalibus dixerunt , dieebant , solamque desidiosis , atque inertibus non ut illi quidem ex originis am voluntatem Heesse. Et hoe quidem Stoicae sectae liquitate , ut in urbium ac rem dogma fuit, ex quo veluti sonte Pelagianas lacunasqnorum initiis, praeci aris qui si derivasse Hieronymus non uno loco assirmavit. Inque seriptoribu, seri mos est, aliquod nobilitatis prooemio lib. q. Comment in Jerem. scri hit H nondus adtieerent, sed ut execrabilis se me jam resis HGanris , O Zenonis ai Θε- ε ἁναπιν inde ab orbe eondito humano generi instillatae in--ides impossibilitatis , O imprecantia , simiam posteritati propagarent. Angelorum re esim in Origene, O dudum in disseipalis ejus bellantium, ac primorum hominum facinus reco- Grunnis, Evarioque Tontire, O Brismana, Jalunt, eum utrique divinae providentiae auxiliis ex- ta est , capit revisistere. Et initio Epistoli adclus1, propriorum bonorum auctores stii & esse , Ctesphontem restitur, haertam Pelagianam omniam didie i,de testinda superbia voluere. Hunc quidem hareticoram venena complecti, quae de Philosophorum ,
errorem vix nato homini malis daemonis artibus in m xime 'thagorae , O Zmonis Principis niae instillatum philosophorum celeberrimi, quos Stoi- rtim fonte visnarunt. Caeterum harum rerum hi sicos dixere, acutissimi, disputationibus promove runt , dum e teris Numini votis remissis, uni vi tuti per nos nobismet comparandae sedulo in idan dum esse docuere. Hine nihil magis in eorum scholis decantatum, quam ad optima quaeque capessenda hominem sbi sincere, partamque ex virtute laudem nequaquam nos cum Deo partiri, qui in illius seeietatem nobiscum profecto venire non
Hic quidem uti eleganter, ita impi inculcat Dialogista apud Tullium I b. a. de Natura Deorum r qtie hoe quidem, inquit, mortales
se habent, externus remmoditates, visua, seIetes,
oliveta, Mertatem fruum , in fructuum, omnem
denique eommoditatem, prospeνitatemqtie vita a Diis se hasere, Distatem evitem nemo unquam acceptam Deo retulit. Uti vero Patres, qui Pelagianam tare scriptis oppugnarunt, ex gratiarum actione, quas obaeeepta animi bona Deo referimus, a Deo no
hismet eadem collata ineluetibili argumento pr harunt, ita Stoicus ille alia prorsus via pergens, Num quis, inquit, φιM bonus vis esset, trutias Diis est unDum ρ AP quod dives , quod honoratus, quia incolumis, Inmemque Optim. Maxim. ia era ressppellant, non quia nos Iagros, temperatos , sapien- res esciat. Concinit huic alter esusdem dogmatis
toriam tam alte repetere non vaeat, mihi enim decretum est, ab iis Seriptoribus Pelagianae haereseos initia auspicari, qui cum Christianae religioni nomen dederint, pravas de divina gratia, atque humano arbitrio doctrinas asserentes sectae sundamenta ieceIe.
Haeresis, quae 3 promotore Pelagio nomen pontea sortita est, Auctorem habuit Origenem Adamantium Alexandrinum virum satis suo nomine famosum. Hic, ut Lerinens s cap. a . Commoniti
verbis utar, dum gratia Dei in entius Atilitar, dum ingeniostia nimium indulget, sitique oris o die, dum parvipendit istiquara Chri una religi is simplicitarem, tam se plus eantis supere praestimis ,
dum Eceles actuas trauitiones, m veteram magisteria contemnens Oe. Omnium pene haereticorum Magis.
ter evasti Iustinianus Imperator in literis ex Synodi sententia contra Origenem publieatis, quas Vigilius ripa, caeterique Patriarchae, teste Liberavito Diacono Breuiarii cap. 23. subscripsere , vocavit Origenem Paganorum , Manichaeorum , di Arianorum Doctorem; & Theophilus Alexandrinus Antistes Epist. r. Pasthali Origenem 'deum
omnium hine eon ignominiae causa nuncupavit. Nec
injuriar etenim ille ingenio, quo acutissimo , ac
23쪽
stitit illismo polluit, veliscatus more Academico- matris sanctificatum suis commentatur. Etenim rum in utramque partem saepὸ disputans, diversas. inde contendit, non una cum corpore Baptistaeque in sacra literas interpretationes exarans ea pro- animam salsam suisse, quia iam antea illa sanctis-blemata statuit, quae subsecuti postea Haeresiarchae cantem gratiam promeruerat : Quomodo, inquit,
sedulo excipientes , quo tanti viri patrocinium etim corpore si ρι factas, Horara etiam ἁ-
ostentarent, suorum errorum veluti sundamenta sitis amma, qui antequam in utero formaretur, n posuere. In huius gloriae partem una cum caeteris tus esse Deo ictis, O ratequem de vulva proelia-
venerunt pelagiam , qui in Origenem natales suos ne, una rasus es a re ρ rie fortinis judicio , nee
reserunt. Hieronymus , ex magno Origenis lau- pro meritis replere aliquos Detis videartir Spisisti fundatore maximus postea eiusdem accusator, in sne cto, Osrem irare, non merito. B quomodo esui Dialogorum Adamantium Pelagianorum Areastim, mas ilium vorem, qua uitr Nunquid iniustitia estae in Epistola ad Ctesiphontem Pelagiani erroris apud Deum λ Absit 1 νel illud, Nunquid persona
primipem /icit, ibidem contra Pelagium excla- rum acceptio est apud Deum y Ime enim conseqMirarimns: Doctrina tua Origenis ni musculus es. Tan- eum desensimem, quo anima si vi resimi cum cortum autem Pelagiani Origeni suo detulerunt, ut in porrias aseviratur. Ecce uti plane absurdum re omnibus unius Origenis auctoritate ducerentur, putat Adamantius, aliquem 1 Deo sancti scari sine quod in ealce dialogorum dixit laudatus Pater: merito, ne Deus di iniustus, & personarum ac- Transite ad omasivm vestrum, qui praeterita incidi ceptor iudicetur: quae postea Pelagiani altiori v lis, O ditiqua delicta suxi dicit in baptismo, ill ee declamarunt. Pessime vero contra divinam graia raras in caeteris avictoritate ducimini, etiam in hae tiam disseruit lib. a. cap. 6. ubi maximam gratia- parte errorem sequamini. Nusquam vero nejus Ori- rum, nempe unionem pypostaticam ex praeceden genes audivit, quam in libris Peri-arcnon , sunt tibus assumpti hominis meritis datam fuisse serip- enim ex erroribus consarcinati, quorum syllabum si, quod Pelagius asserere non est ausus e modreeitat Hieronymus in Epistola ad Avitum. In talem, inquit, dilectionis perfectis, O meriti a eis non modδ Pelagianis ova sevit, sed pullos cer- fectasseeeritas ei hane in e rasilem rem Deo Detritia exclusi. Etenim divinae gratiae munificentiam unitatem, ita ut non fortuita fuerit, aut c- μ illi, in libris penitus E medio sustulit, ne Deus sona Meeptione ejus anima assumptio, sed virtutum personarum acceptor videretur; unde omnia Dei stiarum ei merito delata, avidi ad eam Prophetam dia mera ex meritis suspendit, quae postea Pelagiani centem, dilexisti iustitiam ,&odisti iniquitatem ; H. M andioribus tibiis cecinere. Dabo Origenis loca propterea unxit te Deus, Deus tuus oleo laetitiae, ἰnsgniora, neque enim vacat per singula disturrere. ides Mima christi m nrbo Dei unum efficitari Cu- Tria praecipua suere Pelagianorum paradoxa, ius sententiae absurditatem cum Augustinus consi- quibus universum dogma innixum fuit; paucis il- deraret, exclamavit : Quis non dico christianus,la insnu,t sanctiis Augustinus libro de Dono sed infanti, hae dicat Libro de Praedest. Sanctorum sever. eap. a. Tria sunt, ut scitis, qua maximὸ eap. I s. Ubi adversarios exemplo hypostaticae adieritis eos catholica defendit Ecclesia; auoram unionis, quam nulla merita praecesserunt, gratiam unum est, gratiam Dei non secundum merita nostra ex meritis dari assimantes sollia consutat. Pela-
dari, quoniam Dei dona μηι, O Dei gratia etiam giani initio quidem haeress, licet Dei gratiam hu-
eo eruntur merita numero 1 oram. tertim est, manis meritis retribui contenderent, id tamen in
in quantaeanque iustitia me qualibuscunque peccatis unione Verbi cum anima Christi contigisse num in ια eorraptibili corpore neminem vivere. Tertium quam dixere caeterum clim Augustinus exempl umest , obnoxium nasci hominem peccato primi hominis, de Christo urgeret dicens, esse praeclarissmam lu- ωinctilo durarationis sistrictum, nisi reatus, qui men praedestinarionis, O gratiae , eoque veluti ar- meratione contrahitur, regeneratione Disatur. Ori- gumento prostratis adversariis insultaret 1 Rσθω- genes eapitalem Pelagii sententiam, nempe gra- dratur quaeso ille homo, ut a Arria Patri e tereo intiam Dei secundum merita dari, tam alth asseruit, unitatem per a assumptus litis Dei ualenitus esset, ut Orse illius sententiam Pelagius ipse mitigaverit, uiae hoe meruerit Misodrias bonam quatie que pra- adeoque longe isto peius Origenes locutus est. Im- ciste auid/xit ante, quid credidit, quid petivit, primis Angelos non ex divina gratia in excellem tit ad hane inelabilem excellentiam perveniret e Pelatiore hierarchia locatos fuisse docuit, sed cum pa- giani convicti, &nusquam exitum reperientes, in res a Deo esse isti fuerint, ex propriis meritis hos desperationem acti, Origenis deliria de meritis prae aliis nobiliora dona, locumque sortitos finxit. unionem Vethi praecedentibus amniexati sunt. Hoc Ita satur lib. 2. Peri-archon cap. o. ri sim γ da de postremis Pelagiani, testatus est Casianus lib. ς- ration dies ipsae ereatura, sicut frequenter ostendi- de Incarnati cap. a. me utique, inquiens, tuamus, o suo loco iterum ostendemus, arbitrii factil- etiam, quam ante dixi, haeresis asserebat, christum late donata sunt, Iibertas unumquenque voluntatis non noster se colendum, videlices quia Deus esses, sua, vel ad profectam per imitationem Dei prooea- sed quia bonis, ae piis actitis Deum isse habere me-vit, vel ad defectum per negligensiam traxit. Hine rasu. Et statim 1 ειν ωides , Pesagianum te -- etiam Daemones posse ad meliorem frugem conver- rus vomere, Pelagitio te spiri sibilare. Hinc haeti, si velint, assirmare non dubitavit 1 Ei es ad- resis Pelagiana mater evasit Nestorianae blasph tissimas, inquit, iste ordo rationesis tria arae, qua miaet neque enim homo potuisset mereri unionem se ita praeceps nequitia dedit, ut remeari nolis m, cum Verbo, nis prius solitarie vixisset a Verbogis, quam non possit, dum eurum rabie, jam libido separatu, qudi fuit haeres, Nestorii. De quates, is desectat. Lib. r. cap. 8. ubi iterum pluriis plura inserius nobis describentur. bus contendit, Angelos diversa oscia promeruisse Alter praecipuus pelagianorum error fuit, posse ex fuit quenque meritis in stidiis. Gratiam vero hominem vivere sine quocunque peccato. Hoc au etiam hominibus ex meritis dari probat lib. 1.cap. . tem celebre orionis paradoxum erat, unde sunt ubi ex meritis ipsum Joannem Baptistam in utero illa ejusdem verba : Hrum sanctum, cum ad Pirru
24쪽
mm umerit sui ita, em, ne in nocte quidem ea pasti, quae hominam sunt, nee regitarione vitiorum aliqua titillari. Ita quidem testitur Hieronymus in Epis . ad Ctesphontem; rursus in prooemio Dialogorum ait:
Elud avitem Origenis propriam est, impossibile esse bu--aeam a principio usque admistem non precari natu
ram : Et rursum este stile, cum se quis ad meliora
Derterit,ad tantam fortitudinem pere vise, ut ultra precari non post. Undὸ in laudato prooemio lib. η. m. in Jerem. impreeotium Origenis haeresim merit3 nuneupavit. Hoc dogma Origenianae Sehola peculiare fuit, unde & Evagrius Monachus, qui in svnodo VI. in i. ex literi sonhronii Origenia
vanitatis serenarius foedilitas, dictus suit, ediait Iiatrum , Osententias πενιάπιοδα, inquit Hieronymus, qui nos impasibilitatem, vel imperturbui em gumus dicere . quamdi nunqnam animus MIlo pertum lationis vitiora movetur. In Epistag Ctesiphontem. Cum vero non semel in sacris literis divini auetilii ad superanda tentationes necessarii mentro habeatur, boe pacto id intelligendum esse Origenes pro-rrunciavit, ut virtus nobis a Deo ministrata ipsumst liberum arbitrium,quo si gnaviter uti volumus, omnes hostium renatus possumus nullo negotio si
perare. Audiatur lib. 3. Peri-archon Op. a. Non
enim it - est habere vincendi virlatim, O viscere, setit id . postolus raditu osermon signavit dicens, et c.ν. quia dabit Deus exitum. ut sustinere possitis, non ata Q. Iustineatis, miti enim stistium sed in tentaria- ω--cuntur , ὰ Dro autem datur, non tit sustineamas , alia quJη nullum iam videretur esse eertamen ,sed uisustinere possimus; Davitem virtute, quae ηobis Lia est, ut vim cere post, s , De dum liberi arbitrii furvitatem Meindissili utimur, oe vincimus, disse iter, Osuper
mar. Et supcribseap. a. Ex quo utique non Alia imtelligitur quia quod moretur manus v.ς ad ν rberaridum initisse. Hl ad furandum ex Deo est . sed hoe ipsum
quod moetur, nempὸ manus, ex Deo s. nostrum veroes motus istos, quibus motum ex Deo hab vis, vel ad
lana uri es a convertere. Ita rego es, quod dirie postolus, quia virtutem quirim valuntaris accipiamus, nos autem abutimur voluntate vel in bonis, Des iam is demeseis. Ita eodem modo facit liberum a bitrium auctorem boni absque Deo, quo auctor est mi i actuc chiarὸ vult Origenes, in eo e sistere indisserentiam liberi arbitri i, ut posse velle,seu potentia ipsa volitiva sit a Deo, non autem ipse actus volendi; hoe pacto Origenem ita serentiam voluntatis explicasse, ol im etiam tradiderat summu Theologorum Magister sanctus Thomas 3 eonu 1 Genti cap. 8 o. Quid im Hia, inquit, non intelligentes qualitri motum volucitatis Deus in nobis e famem afflue praeiudicio libertatis voluntatis, eo tisant basauctoritures mauex'mere; uis licet dicerent, quod Deus erasus in nobis velle, O preficere, in Pantum dat nobis virtutem vesines, non aiae sie, quod faciae nos velle hoe, vel illud, seis exponit Origenes in p. Periamiam liberum an tritim defendens contra auctoria tutes praesaeat. Idem planε sensit pelagius, euius hane sententiam refert sanctus Doctor lib. de Grat.
Christi cap. et M sumus omne bonum fuere,duere, cogitave, illius est . qui Meposie adjuvat: quodHro sen/ Hi uetimus. - loquimur, vel cogitamus. nostrum est. Item: Quoi loqui potamus, Dei est; quod Deia heia, vel muti loquimur, nostrum est. Ubi vero
Origenes exemplo manus usus est, pelagius linguam in exemplum adduxit, itemque oculum: suodpossumus, ait, videre oculis, nostrum non est; quod Ῥοδωny, aut muli iarimus Me nostrum est. Hune vera errorem late insequitur Augustinus in laudaici opere de Gratia Christi ; Egregiὸ cap. s. ex Apostolo
sentiam illum explodit ait Deus est enim. qui operatur in vobis posse unquam 'si jam Delie, Ο - rari es ipsis baseum n e in his Aouetis adistorio eius in novid ais Deus enim est,qui operatur in vobis R velle,& perficere; Alsime in alii O maximἡ ωου- PM a. eis codicibus laxitar fle velle, & operari: Vrdetes a Apostolus Gratiae Dei futtiros adversarios Origenem ,& Pelagium I m s ritu tanto ore praevidit Oe. Tertius Pelagianorum error sitit, nullum esse orisinis peccatum; hoe certe panm mi squam ab Otigene assertum sitit; imo si commentaria, seu h miliae in Leviticum , quae Origeni adseribuntur , vere illum auctorem habuere,oppostum aperte d euit; Inhom. 8. addiictis duobus testimoniis adprobandum puerorum nascentium peccatum additur : cum baptisma Delisiae in remisionem petratorum detis, secundiam clesiae obsererintium etiam privatis
lupissimum dari, eum utique si nihI eg et in parvulis ,
quod ad remisonem deberet, or inlustentiam pertine re, gratia baptism suprema videretiar. Idem repetitur hom. ra. sed nonnulli hasce homilias sanct Cyrillo Alexandrino tribuere, und) 3e inter illiu volumina locum habent: Vossut incerto easdem Auctori deputat lib. a. Hist Pelag. p. I. theses Exori genis tamen principiis tollendum esse originale peccatum , mihi probatum est; nam aἡ huius vitae miseria etin divinae iustitiae reprehensionem defendendas,non ad originis demerita eum Cathol ic Ecelesa recurrit, sed in alia superiori vita homines
peceasse fingit, quorum postea eriminum natae recens animae merit A poenas darent; Tomi est in tae struendo Origenes lib. q. peri-archen initio , &lib. a. cap. o. undε sunt impia illa eiusdem verba: Iustitia debet creatoris in omnibus apparere, Fus ut mihi iadetur, iturimis luciditis ostensetur, sic fodix , αι stinusquique vel coelestuma, vel terresriam , Ut infernorum in semetipso praecedentes nativitarem empoream habere dieatur. Ubi Jacob in utero dile
tum ob merita praeeedentis vitae, Esau vero re pro batum ob scelera ante conceptionem patrata stulta
comminiscitur. Hine sanctus Augustinus lib. φeontra Jul. in f, ait: Mujus evidistia miseriae gentium filosoplus nibu de preeato primi bominis sed
scientes, sive credentes compadis dicere, ob aliqua scelera suscepta in visu Dp riore porrum luendaram e ranos e rasos. Quatὴ cum in illorum sententiam transerit Origenes, nihil plane ille eredidit de originali peccato. Et quidem cum ei tr.3 dubium Ad mantius animas in alia aΑteriori vita mecasse dixerit, etiams centies in biptita & tolli peccata , flenasei pueros peccato insecto asseruisset, haud inda
illo auctore peccatum originis habebitur; Certὰ sanctus Hieronymus euiorigeniani dogmatis fibrae perspectae suere, scribit, putasse Origenem, antiqua tantum peccata in baptismo auferri, etenim elim in calce Dial. asseruisse Necatum originale dimitti in baptismo, ita Pelagianis insultat et, site auia mammvrstrum, qui praeterita in eckis, O siqua delicta Aisi dieit in baptismo, ut eatas in caeteris avictor tate duciam ni etiam in hae parte errorem sequamini. Ergo Hieronymo teste Origenes non Originale peccatum, sed habituale, ut aiunt, in superiori vita commissis in baptismo tolli autumavit. Hine Origenes exponens
tores cons ruri iani matii,docet, Adamum exemplo nos
25쪽
peeratores esseeisse, ut qui inobedientiae formam sequentes constituti sitiit peccatores, Obedientiam Christi imituntes salvi fiant 3 quae est ipsa pelagianorum explicatio, qui exemplo tantum, non vero alicuius peccati transsusone Adamum posteris no euisse eontendebant. Rusnus, qui Origenis voli mina , doctrinamque supra caeteros apprime c1lluit, peccatum originale negavit; un/e & Ae Maiasistro nobis suspicionem retiquit, de quo tamen
cum nemine contender , tantum enim abest, ut
dubias ego sententias Orimni affricem , quin potius totiqe illum a caeteris erroribus suisse mallem. ret hiue constat. Adamantium P lagianis praecinuisse, idque &Hieronymi testimonio, di Origenisi iniis verbi manifestum este. Orosus etiam, qui Hieronymo, atque Auetustino convixit, de eorum cum Pelagio at tercatus est, initio Apologetici de libero arbitrio: si annua , inquit, haec venenatis
s morum dogmatum alo natio habeo etiam n ore via ventes mortuos, mortusque vis mes. Origenes,
Triseusium L O Io, ni eris olim a d se mortat in his vivunt, O non solim virint, sed etiam loquuntur ;mune is o Puegius, o Glistius , si is his perseveraverint visentes mortui Oc. I x Origenis ea stris Pelagium novum Gratiae hostem empisse insignis Anatialium Leclesiasticorum scriptor asirmavit tom. ad annum 3 88. num. I I o. Tetigitis ipse Moraianus majore acres ne impietatis novae haeres 1 Atimefactus non emptius inter gregales militavit Origois eas,fed ipse sili nomen concιliavit harsiarchae. Idem tamen Pelagius noluit Videri Origenisti , imo seetam illam abominari professus in Concilio Dios litano, eum dixisset impios aeternis poenis puniendos esse , addidit: Et si quis aliter eredit, origenista . . Apud Aug. lib. de Gestis Pesa: cap. 3. In
libris etiam pro libero arbitrio adversus erat iam conscriptis inter patres, quorum testimoniis suum dogma fulcire conatus svit, Origenem non nomi-mavit, ut patet ex Augustini lib. de M.&Grat. seiebat enim, pessime illum apud lati os audire , inde nee semel illum appellavit , Attamen Oripe histae Pelagium dilexere , isque vicissim parem eis. dcm amoris vicem rependit, ut cap. 3. dicetur.
ciden e Pelagianortim errores docet. Tela
rius , ac culestius eissem in Urbe disii v.
Origenes a Theo titi Alexanariae damnatur. Hieran ratis, ac Rufinus rastvis si friptis I ricerant. Anastastis Papa cron Origene Ri fimm damnati Telaritis Ri fini opera Roma in insignium virorum clienretim irrepit. RUBut Monachus Aquileiense Crigens ana
doctrinae maximus propugnator , ac prom
tor, agianorum idem Magisset, Ramiciis suit. Hieronymus lib. . in Jerem. in praefatione seribit, haeresm Zenonis, idest impalphi iratis, O imp cratia , quae olim in origine, o dudum indicti Eseias Grunnio, gravisque Pontici, O Jσγinimo , lata es, coepisse per Pelagium reviviscere. me Crunnium Rusnum intelli it, quem non semel hoc eo omine irridendum exhibet, olludens ad M. Crunnii Corocottae vorcelli testimentum, quod olim eum risu a cunctis exceptum fuit. It lib. r.
in Jerem. in prooemio arguens Alagium ait: Quod non videnrpraecursor ejus Gramius olim nistis est cumpere. Hi ne Cardinalis Batonius ad annum. a. num. r. haec scripst : Tulatum abfuit, At v msparato a sancto Hieronomo aruidolo curarit tir , quin potius post Origenis errores , quos fisit, Pelagi ae haereses cloides ex eis ob res perearam sibi Ioiarem enutriserit. Marius Mereator in Commonitorio contra Jul istium ad Pintam presbyterum, eum re citasset Theodori Mopsuestent opinionem de nat rati moriendi necessitate, cui , etiamsi non peceat se Adam silaiciendus erat, haec habet: Isine in p- rem, O non misi. 1 inimicam rectae fidei quaestiis dubsurru retorriti is A iactatio semanae Leci sistimaeo Pontifice R snus quondam natioηe Dras Rome primus invexit , intit erat argutus se quidem ab e fit invidia μη res per se proforre non aristis, rogismonte Britannam Monucium t e ric pit, eu De ed praedictum apprime imbuit, aeque instituis impium vanitarem. Hie Mercator fuit contemporaneus sancti Augustini, ad quem sanctus Doctor sexennio circi ius S Rus ii obitu Fiteras datas reeenset, ut cap. ostendam Quod Rusnus ex syria Romam venit,
postquam plenis quisque lustris in Oriente degit, Syriis vulgo habebatur, cum tamen in Aquileiensipam natales sortitus fuerit, it que ex eo, quod stib Anasta sol usui doctrina Romae publicaia, &dein damna a suit, putavit Mercator, Rusnum eandem sub eodem Pontisce urbi primitus intulisse , quod tamea in fine Pontificatus Siticii eontigisse mox tradam. Quare cum Rufinus primus fuerit, qui in Oee idente pelaetianam haerism docuerit ,
ae Pelagium Soele sitime idem imbuerit, idemque in nostra hac Veneta provincia natus si, instituti operi ratio postulat, ut unde 'rr ea aetate percelebris, ac Augustino nostro commenda tu, in ei rores delapsus fuerit, eosque Romam invexerit , exponamus.
Natus est Rusnus in territorio Aquileiae Venetiarum Metropolis,ut ipse satetur in litori ad Anantasium Papam Aquileia datis: Pon trigiata, ait, fia nos parenti s reta iussum , o durum satis , es Dei amanum erat , si tam cito destrarem eos, quos tam raria re Dram. Irrisit hominem Hieronymus A pol. I. lib. a. qui parentes nominavit, Λ tame. non eum eis in patria, sed in vicin Metropoli morabatur : csos, inquit. Oian It drfirme, ne iu- humanus putetur , aut duras , idcisia relicta parria, Aquilmae moratur. In parvo castro eundem natum ex Apol. 2. Hieronymi patete , ait, R Hr ut mi Durames praesentia tua, oppitali iti amore contempseris. Testatur vero Rufinuς initidi
sire prioris invectivae, se in Λquileiensi Lees.sa
Christiani religioni initiatum prope annum 3 7 R Mon, chum induisse Valeriano Episcopo , ac Chromatio ciusdem I cclesae presbytero. Orientalium vero Monacho, um fama permotus cum Melania seniore A lexandriam se contulit Baronius anno r 7 2. num. 3 s. contendit, utrumque in .Hνptum tum temporis navigasse,sed rectius id anno; I .contigisse dicetur. Nam Palladius Melaniae, ac Rusniamicus, re famosus Oripenista in Lausscis cap. ica. scribit, Melaniam pretio a suppellectile, quams cum Roma advexerat, Alexandriae divendita in puptias cremos secessit,atque imidium annum M nasteriisetistandis insumpsisse orta vero Alexandriae contra Catholico persecutione subsecutam Epise po1 Orthodoxos ciesaream in exilium deportaros. Riisnu
26쪽
Rustius lib. 2. Hist. Ee l. eap. a. post mortem Athamnasii statim persecutionem incoeptam seribit, hie
autem decessit ex Merate i ib. cap. I s. anno I lis
Cratiano II. de Probo Consue. vi Non. Maii 3 addit vero Rufinus cap. q. Quae miseri vidi loquor , σμrumgesta refero, Do iram in pagonibus Deus esse promtrai. scio,Baronium socrati, quod ad annum mortis Athanasi pertinet, sdem non praestare, putat enim, eundem Obiisse anno r. Quod etiam rem vir undequaque eruditissimus probat, nam Alexander Athanasii deeessor obiit post quintum mensem ab exitu Synodi Nicamae, quod idem Ath nasiuet in Apol. r. testatum reliquit; at synodus Nicina desiit viii Kal. Septembris Paulino, &Juliano Consi. nempὸ anno ars. Unde liquet, Alexandrum Episcopum Alexandrinum decessisse anno pact& quidem insistis Leclesae eiusdem obitus rece setur die as. Februarii; quintum enim mensem ab Ineia eiusdem reditu Alexandriam post celebratam sy-dit hae nodum Athanasius sorte nume, civit. Hie autem Auctor integros que fraginta sex annos A exandrina Ecessa spm Pontificatum egregia etim laude mola. Verba suntis i a i eiusdem Urbis Episcopi Episti 1. ag Mona-
isti Ipse chin, quod etiam alter Antistes Alexandrinus sane- fatetur tus proterius in Epistola ad Leonera seribit. De- in Epic cessit ergo Athanasiis anno a. die I. Maii Mo- ola ad desto, & Arintheo Conss. Quo defuncto statim V iatim lens, luem tuae Antiochiae fuisse seribit laudatus Mars a Rusnus , misso Alexandriam Euroici cum Magno
Meeti Quaestore persecutioncm eontra Cathol iem incho v. C. vit. Et quidem habemus lib. s. Cod. Theod. tit. s de praeti de qliaesti rescriptum Valentis Imperatoris D quit, ad senatum duram Idibus Aprilis uisesbiae Modes
a εα tis , O Arinisco Consulibus. Ex his constat, Rus
rimo,s num aut o 37I. ex Italia Alexandriam navigasse, baia ae viet nilquinque annos in Oriente moratum.
- Hine mulinus Ruficii, ae Melaniae redeuntium hos-- pes spist. o. ad Severum scribit, post quinque lustra π eosdem Urbi restitutos. Hae chron Nicae tricae' erunt fortas λ legentibus molestae , seg profecto
.uia scribenti fuerunt longe molestiores, quas praete- c. pu- rire per me cuilibet liceat, qui res tantum gestas, duredia non earundem tempora scire desderat . quae hicati,, adnotata volui, quod vereor, ne seriem ii istoriaem tiri diligentiori chronologiae observatione plerumque
νά, interpolans nonnullis epocharum miniis curiosue ras.
ita hi fidium ingeram. FaGLι Rufinus celeberrima Didymi fama motus Alm cm ad Yandriam iteium se contulit, illiusque per sexen-Maian nium auditor suit, quod i ib. a. Invect. contra Hie-0, a ronymum sitetur. Erat Didymus origenisti rumiam, is iacile princeps, unde etiam in si nodo V. cum Ori- ab deex gene damnatus suit. Hine Origeniana scibie inse Emba rus REfinus eandem, etiam summa cum nominis ,
Di o' tura , Oecidenti primus intus it. Sed de Theodori ita Mopsuestent idem errores imbibit: num eundem sa-,M. . cra locavistantem, vel adhue presbyterum Anti I chiae catechesim exponentem audiens, vel ejusdemebati ri tantum libros legens, in medio relinquo. Hoc cem bre riuriis Theodori errores ab eodem Rufino in Ita-l iam advectos, ut ex Mercatore superius diximus. . '', lente Presbyter consecratus miti testis est Palia vis ari ladius cap. Ioa. Historiae Lausicae, ubi ait: cum
e Mod qua cMelan a) inxit etiam nobilissimus, O moribus mctitum millimas, O fortissimas Ronus ex Aquileia civitate Italiae, quipostea dignus est halitus Pres teratu, quon nisu or is,/ηttis inter homines nee doctior, nee mitior.
Rusinus 1 Gennadio dicitur Assidensi Ecclesia
Presisteri Sed ego, puto, eundem nostrae Metropolitanae Ecelesae non fuisse incardinatum, ad titulum Monasterii , uti Hieronymus , aliique Monachi consecratum arbitror , de qua re eruditεehristianus Lupus in Notis ad canonem s. Calchedonensem. Neque post reditum a Chromatio Antistite in suum Clerum ariscriptus videtur, et nim paul A post i Ediscessit Orientem repetiturus Cum Melania suos postliminio tanflem revisura iter in Italiam adornaset, Rusnum feeum advexiti Adeo ver3 prospera navigatione usi sunt, ut Caes rea solventes brevi viginti dierum spatioNeapolit num portum tenuerint, quod Palladius paulo antὰ memoratus scripsit. Ibi vero magni λδ a sui, Romaeo usque prosectis excepti, ob curruum, earruc rum, cie carpentorum multitudinem, pia nexle ,
ut ait Paulinus in Epist. io. ad Severum, Romam ingress sunt Barcinius, cum videat, Rusicium i eunte anno po8. Aquileiam contendisse, anno as . eundem Urbi redditum putat. At rectius id contigisse assi abimus armo pos. quod ex Hieronymo non obseurεeolligitur, qui cum a Rusno accusaretur, qudd discipulos Romam contra ipsum submisisset, respondet: Paudinianus. Cr Fusebius post amnum vestrae navigationis profecti sunt; D .s is cutissct dii post bienniam missas cte. Ap l. a. Eusebium autem Cremonensem se eum Romae fuisse testatue Rusnus lib. r. Invere ubi de eodem seritatis sit rcsim me, ut ipseMsti Romaepositum huler t. Quarε ultra annum Romae Rusnus substitit, ac seth bie nio ibidem degisse ex eodem Hieronymo habemuti Etenim cum post biennium a Rusni discessione alter ille Rufinus in causa Claudii Romam. dein Modiolanum ad Imperatorem veniret, Hieronymus eundem, ut suo nomine Rufinum Aquileiensem R inae salutaret, rogavit e Soctura quoque, inquit, Tresbyterum quandam ea ara preMediolanum miserus, o oravimias , ut uosera mimo , O usquis Hs isderet o Epistola σε. ad Rufinum. Exacto biennio nondum Hieronymus intellexerat, Rufinum Roma discessisse, cum tamen oti Melaniam ultro, citi ue saepius literae volitarent. Interea Macarius uir nobilissimus vicaria Urbis praesectura sinctus rogavit Rufinum, ut libros Peri-archon Origenis, quos ultra sydera laudibus ille extollebat, in latinum sermonem verteret, quod diu retia tans, ut fingit, tandem ea ecutus suit. Qua vero Me novus io interpres praestiterit, ostendit in suiqApologetieis Hieromvmus. Haec prima suere in occidente Pelagianae naereseos sundamenta a Ru Gno iam , capitalia enim pelagianorum dogmata in libris Peri rehoo contineri capite proximo tras. dimus Imd Origenis erroribus non contentus, &sua addidit Rufinus paradoxa , nempὰ Adam mortalem fictum, quisvh peccaret, suρ non peccaret, moreretur; millum item 1 parentibus originale
peccatum traduci. Primum testatur laudatus Me cator di alterum mox ostendetur. Hinc pelagius,
ae Ceelestius tune Romoe desentes, ac Rusiu st dicis auditores in pravas opiniones abiere. Aderant praeter Melaniam Maearius, & Apronianus, qui, ut sunt homines novarum doctritiarum cupidi, Rufini sententias toti sere Urbi inculcabant, nec
strictus smplieissimi vir ingenii Apostolica auin
ritate novorum dogmatum professores repressit. At Divina Providentia viduae Romanae alteram via duam itidem Romanam opposuit, quae novis Oria genistarum conatibus magno animo obviam iret
27쪽
Audiatur Hieronymus, quo nemo melius rem no
vi nec elegantius deseripsit, in epitaphio Marcellae Epist is. Tune, ait, Sancta Maresita , qua disse cis Herae, ne per amulasionem tu nium furere viri retur, Hsuam sensit, fidem pol inco ore laud
tam in pleri ae violari, ita ut nordotes Foque, is nonnullos Moraliarum hos inter suere Alagius, ae
Coelestius niaximque futili iam nes inesensim sui
trahiset, aes plicitust iusderct u Icopi, ni mpe Si-riei i Papae, qui de suo ingenio caeteros aestimabat, publice rentis , ma ins Des placere , quam hominitas. Hine Romae initium duxere illi sermones contento
neque in quibus diuti Z ibidem degentem versitam fuse Pelagium scribit sarctus Ausust. lib. a.
de Pree. Orig. cap. a I. sed rursiis audiendus Hieronymus Rufini, ac sectatorum Origenistarum str phas recensens: cernentes haeretici, de parvus alita magna incendia concitari, o Iano ιι em esurim stammam iam ad culm nam eri se, num se latcre, quod martos em rat, pethnt, er impetrem Ecclesius iraso Iolas, ut commiscuites disce se dirimur. 2 te martiam tempus in media succedit in mori curam inrialias Anactu's. Hae literae formaιae, seu comma nieatoriae vulg5 dicebantur ex AugustinoEpist. ierantque publicae veluti tesserae, quibus in longinqua peregrinantes Orthodoxae sdei mosessores publieabantur. Hane abs te impetratam a siricio Episit lam, antequ1m Roma discederet, opposuit postea Rusnus Anasti si lireris, quibus acerrime increpabatur ob tentatam Peri-archon interpretationem. Hoc enim eidem exprobat Hieronymus Apolog. a.
ais eii iuri in Domiso dormientis profers Epistolam ,
O uibratis Anastasiti dicta rent mnis. Rufinus tanto Origenianae doctrinae propagandae desiderici serebatur , ut eandem in Urbe tundasse non contentus, Mediolanum usque nererraverit, Venerium illius Uhbi, Antistitem doctissimum in partes tracturus Fatetur enim in priori libro invectivarum , se cum
Eusebio Monacho Hieronymi discipulo Mediolani
de libris Peri-archon nescio quam quaestionem habuisse. Denique eodem anno g os. assines revisurus, Aquileram se contulit, ut Origenianis delirii patrium etiam solum locupletaret, &Chromatio alteri Italiae Metropol itae novorum dragmatum virus instillaret, ac pro Catholicae fidei rudimentis, quae ante triginta annos ab eodem tune presbytero edoctus erat, ingratas prosccth vices rependens impiissimis erroribus sanctissim uiri auxia ac doctissimum senem imbueret. Quis autem hie hominisc natus non execretur, qui uno serὸ tempore tres primarias Italiae Ecescsas, Romanam, Aeinde Medi lanensem, postremb Aquileiensem Origenianae sietae adiicere petulanti sω pertentavitλ Mortuo siticio die re. sebriiarii, Anastas uis subrogitus fuerat di Marcella, pammachius, & Oceanus strenue Ruia sui sietitore, in Urbe exagitabant. Illi ouidem in schedulis libro Peri-archon noxa Rufini inter pretatione Latio donatos ad Hieronymum in Beth- Iehemitico Monasterio degentem transmittendos curarunt, addita etiam praelatione eiusdem, in qua Hieronvmnm obori genis libros in latinum sermonem versos eximie laudans peractae aia se Periarchon interpretationi patrocinium paraverat. Anno 3 oo. Hieronymus satis prolivam Epist iam ad Pammachium, &' Oceanum rescripsit. quae 6s. intereti isdem literat in editione Mariani Vietorii collocatur, in qua delatas sibi Rusno laudes despexit, eiusque interpretationem uti Rel igioni
Catholicae perniciossismam detestatus est. Eiusdem quoque insidias patefecit, qui librum apologeticum
pro Origene ab Eu Iebio Caesarrensi Ariano homine procusum sancti Pamphili Martyris titulo incriis. tasset, ut sub tanto advocato Origenes nequaquam in haeresis suspieionem veniret. Brevem etiam Epis. totam ad eundem Rusnum misit, qua datas sibi laudes in contumeliarum loco se habere testatus est Verum statim ae Hieronymi literae Pammachio redditae sunt, earundem ex implar Apronianus, qui in Rusni rem vigilantissime incumbebat.Aquileiam ad Magistrum transmisit. Hie vero tracta amicitiae tessera, totusque in rabiem actus, duos e vesti; is inVectivariim libros scriptitavit, quibus non modo datam ad Pammachium Epistolam consutavit, sed
commentaria etiam Hieronymi Musdem in saerualiteras aculeatis centuris perstrinxit, quo summi in seclisa Doctoris famam elevaret. Hos librox Aproniano mis cupavit, quos iste roste ac collegae amici per u livertam Italiam legendos exhibi ere. Porro Epist 66. ad Rusnum , itemque invectivarum libro, hoe anno exaratos Hieronymi testim nio eomprobatur,qui in Apelog. a. quam anno clo a.
scripsi, ut ostendam, de laudata Epistola satetur,
ante Iure circitia reii 1mium ab se missam fuisse. De
libris vero invectivarum ibidem haec scribit: Idrienim sui , quos limassiper triennium diis orassunt. Quare eisdem componendis hoe armo Rufinus nnum admovit, quos demum veluti postrema lima
expolitos exeunte anno si. ipsemet veluti de viciatoria securus ad Hieronymum iactabundus transmIst. Batonius cum illo trier nio computandum esse contendit annum 3ο . quo Rusnus in urbe morabatur. At non ita est; hri enim seribit initio statim libri primi Rusnus: Tt legiscripta tisa in otii ecbarisme, qua ab amico, i ' fratre boxo, Hier nymum sugillat, de Oriente ad virum nobili si mum Tammati um misi a transmirili ta me. Quarὰ Aquileiae erat, cum Hieronymi Epistolam Roma
ab amico Aproniano accedit, quam duobus postea libris consulare conatuSest. Anno Aoo. Hieronymus, ac Rufinus fluere.
Existimo , Rufinum Epistola tantam ad Apronia ianum missa Hieronymi literas ad Pammachium cci sutasse, invectivarum vero libros inchoasse quidcm,
sed a Chromatio Metropolita Aquileiense ad alia
traductum. Etenim sanctissimus Antistes eum Hieronymo egit, ne stylum in Rusnum acueret, neu veterem amicum adversariis scriptis persequeretur ;hoe enim testatur Hieronymus initio Apologetiei , quod etiam eum Rufino coram praestitisse eertum est. Imo hoe anno idem Chromatius Rufino imum xit,ut Ecclesiasticam Eusebii Caelare ens, historiam in latinum idioma verteret, quod reapse Rufinus executus est, in cuius praefatione ad cntoniatium
scribit, se illud opus exarasse: Tempore, quo direptis Italiae classeris ab Aerico mce Gottorum se pessifer morsus infudit, o agros, o umenta, viros Iono, alique Niloit. Baronius Alarici inguisum in
Italiam , ac pugnam cum Stilichone commissam restri ad annum o3. Ibid. num.' quod Claudianus lib. de bello Get. Alari eum his suos
alloquentem indueat ante pugnam est numero non factor, est, trigesima currit Brumaseia, rapidum postquam tranavomus Isranti At ex Ammiano lib. 3o. Gothi Istrum superarunt Valentiniano S Valente IV. Cossnem Manno et 3.
His triginta superadditis habemus annum clori
28쪽
mum biennio ab Alarici in Italiam irruptione pugna apud Pollentiam contigit. Prosper in Chronaeo ait 1 stili ora, ct Arelliso cisi. Gothi Italiam. garico, Ruaga si taribus in eis. Consentiunt1 Cassiodorus in Chronico, &Jo mandes Gothus
lib. de Gestis Gothorum edip. 2ς. Quare anno Ao Alaricus in Italiam per alpes Julias descendit. Anno vero cloa. ad Pollentiam praelium commissum fuisse ante Cassiodorum, quem Baronius miniis ruc te reprehendit, tradidit Prosper: Arcadio, o II horio Ginto coss. Tollentiae Amtrium Gothos vehementer utriusque partis clude pugnatum es. Hinc Cassiodorus Theodorico Gotho inserviens victoriam Gothis adscripsti Claudianus vero Stilich ni, cuius gesta decantabat Nee oppositum canit Claudianus, dum trigesimo seia anno ab Istro luperato hanc pugnam recitat; siquidem anno a s. per acta est. dum enim fere trigesimo inquit, unum ad minus annum ad illum numerum desiderari pa- Iam indicavit. Anno autem ino I. bellum eontra Origenem in Oriente, & Oecidente rettuduit, idemque ubique damnatus fuit. Marcella cum Anastasio egit, ut Origenem, eiusque interpretem Rufinum Apost lica auctoritate prciscriberet dam inquit Hieronymus Epistis impia ingerit Milumina, να emendata manu Scorpii, Rusni scilicet, motarabantur. Pontifex, ne ex pravis Origenis libri; Catholieaesdei integritas qui equam mali pateretur, eiustim Tecentur interpretatos libros damnavit dati x ea de re ad Venerium Mediolanensem, S ad Orientem alteris. Prioris Epistolae meminit idem Anastas
in literis ad Joannem Hieroselymitanum ann se quenti missis, quae etiamnum extant. At eundem etiam ad Orientem scripssse, testatur Hieronymus Apolri. 2. quam tamen Anastasi Epistolam a Hieronymo eompositam Rufinus calumniabatur, eamque a Joanne Hierosol umitano expectabat, hareenim sanctus Doctor scribit: si antem FRomani Epis- eoi est , MIM faeis es eo exemt lis Epistola petere , cui missa non est, O non ut illo, qui m ferit. De
Oriense expectare testimoniam, euius uictorem bules in
cino. Existimo, illam Anastis, i Epistolam datam
ad Theophilum, cum hie de damnato abs se origene ad Anastasum scripsisset. Enimvero hoe ipso anno Antistes Alexandrinus in doctissima Pasenali Epistola origonem uti haereticum acerrimὸ insecta tus est. Hanc Epistolam Hieron)mus in latinum
vertit, eamque statis ad Pammacnium, &Marcellam Romam misit, quo non modo eos in Oriente gestorum eontra Origenem certiores redderet, verum etiam ut eadem Anastaso Papae exhibita tam nobili exemplo eundem ad Origenem iterum damnandum provocaret. Harum literarum meminit
Hieronymus Epist. 8. quam unὶ cum altera ritaetali anno sequenti ad eundem Pammaeluum , &Nareellam misti Baronius anno 3 9. num. I.
quatuor Paschales Theophili a Hieronymo latinita e donatas existimavit, seribens hanc ea dem primam intereidisse. sed planὸ tres tantum Themphili Paschales literas Hieronymus interpretatus est, neque illa intercidit , sed habetur tomo monetum sancti Hieronymi, cuius est exordium rcisi is 'sim Dominam gloria G. Etenim in sine eiusdem intimatur stiturum Pascha Vonoderimo mensiti Phurmuthi iuxta eyelos usi ptiosi at iuxta
si putationem Julianam die r . Aprilis, qua die contigit Pascha h, anno si. Cyclo Solis xviij Lunae iii lit. F. De qu tamen Epistola idem Amnalium scriptor asserit num. 32. quod promtistata fuctiti oram Domini qκadringentesimo secundo prosequenti anno quadringintesmo tento. Qui biennii metaehronismus est. Sed neque verum est, Pascha les literas anno anteriori solitas fuisse publieaii; nam promulgabantur a Theophilo juxta veterum
morem ex Cassiano Collat. Io. cap. a. peracto Epi-
missum die. Vir insignis, &nunquam satis la datus ibidem promittit, se ex cyelis Theophili sin gulas quasque eiusdem Epistolas a Hieronymo latinitate donatas suis annis deputaturum. Illas tamen inverso ordine apud eodices Hieronum ianos posutas non animadvertens, & erctos Pa hales earundem non e siderans, putavit primam Epistolam , quae incipit: Solemnitaris Augustaeisma divistis es e.
reapse esse earum, quae extant, primam, ante quam
cum in Epist. 8. dieat Hieronymus,aliam se praeterito anno missis, quartam Epistolam , qui des-deretur, idem excogitavit. Prima, di secunda inverso ordine positae sunt, prima enim est illa, qua designat, Pascha adfiiturum decima Mia die Pham thi , quae ibidem secunda asseritur , quem errorem nee Marianus Victorius adnotavit 3 quae vero prima ibidem dicitur , secunda nuncupanda est, de qua mox sermo redibit. Theophilus plurium 'Crigmnis errorum catalogum reeenset in priori Epistola seripta anno o I. quae a Hieronymo interpretata, de Romam missa sancti Anastasi mentem mirum in modum turbavit. Latini enim Graeci hominis errores nondum perspectos habuerant. Quare ni Iultr3 morandum ratus, Origenem lata sententia eondemnavit, quod ipsum hoc anno eodem Chroiamatius, ac Venerius, qui duo tantum eo tempore
Metropolitae in Italia censebantur, in suis Ecclesiis p stitere. scribit hre Hieronymus Apta. i. lib. a. Leto Mari viseopi Ana sitis, Theo ius, o HM-rius , O chromatius ore. illum, nem se Origenem , haereticum denuntiant. Imo cum illae ipsis litet Rufino praesente legerentnr, teste ibidem l lieron ino, d itur obturasse aures suas, o dixisse, usque usillud empasse ignorasse, quod tam ne ari scri rit. Rufinus tamen in ea Origenis damnatione minim Enominatus fuit ; unde & in literis, quas statim Romam ad Anastasium mist, gratias egit Pontifici ,
quod calumniantistis Mon accommodavit auditum. Interea clim vel uti damnatorum Periinrchon volu manum interpres Romae passim male audire se ab amicis accepisset, memoratas ad Romanum Antis.
litem literas dedit, in quibus Mei, quam proste-hatur , tesseram exhibuit, quo omnem a se haereseos suspicionem , qua ubique in Italia se laborare sentietit, excuteret, Haec vero ad Anastasium scripst
aDum putari, ut quoniam ipse se triginta feri
nos parentibus reddistis stim , O diniam satis, usque
inhumumum erat, si tam cito desererem eos, quos tam
turri inis rum , simul O quia tam Iocli itineris lato fragilem me reddit ad iterandos lumes, literis meis satisfacerem beatitia ni tuae. Has literas existimo Rusnum scripssie, cum Romam ad se purgandum
ab Anastaso euocaretur; nam Hieronymus iteratis literis eundem ab Anastaso accitum ruisse testatur Epist. I 6. ubi de Rusno, ac collegis, ait. Dum acesti freqaentitas literis haeretiei, ut se definderent,
venire non Iunt si, tantaque iis consequentia fuit, at assentes dumnari, quam praesentes coargus mouerint.
Porrh insulsam illam, ac frigidam Rufini excusationem lepide irridens idem Hieronymus Apol. I.
29쪽
lib. a. ait. Hiesupinas, E lasalus post triginta etenim annus ille Theogosi inemebat a die is. nos per mollissimum Flaminiae iter est o venire κοὴ Januarii anni sua. siquidem ea die dictus est Impnto,scDeprat milit loris itineris lubeatis , quissi perator anno 3 s. unde toto anno ηo I. a die Isis rei via annis semper excurrerit, aut biennio Aquilaiae Januarii decimus annus a Theodosi anno xiv. eu sedens praeteriti itiseris labore eo Has R. Jam enim rebat. Imo dum ait ferme decim, plane nondum ab aliquot mensibus exactum erat biennium, eae plenum decennium elapsum demonstrat. qua Mediolano Aquileiam anno 3ς8. se eontulerat. Anno sequenti Da. Theophiliis in festo The Intere1 duae Rusni invectivae contra Hierony- phantorum Hsehalem de more Epistolam promul mum tota Italia, ac Dalmatia per origenissarum gans, Origenem iterum in eadem strenue impugna- praesertim manus , oraque volitabant, ita ut etiam vit. Quarὸ Hieronymus, qui preM norat, quan earundem excerpta a pluribus, qui ex Italia in Pa- tum prioris anni literi eophili Romanorum ani- Iadistinam veniebant, memoriter recitata Hierony- mos contra Origenistas commoverant , primo veremus intelligeret di ne pudens, inquit de Rusno in easdem latinitate donatas ad Pammachium, & Nam posteriori Apologia, ut ratemur de oecident ν - cellam Orion istarum in Urbe Antagonistas misit,nientes mihi tua madedicta narro rint ita memoritis, addita ad eosde in Epist. 68. in qua haec habet: Ae Oconsens es, ut e cogerer nori solstis rati, quae xandrinas opes primo vere transmitto. Possea de ea- Medum Iegeram ,sed scriptorum reo dere visi usi. dem Palehat i ait: suis sciatis in quasnorpartes esse Quare sanctus Doctor priorem hoc anno Apologiam di visum; In primo credentes hortatuν ad Dominicum in duos libros divisam elucubravit, in quorum pri- Tasta relibrariam a dis tundo, O tertio loco M Amo Rusni Apologetieum pro Origene sancto Pam- linamiti minorem miti lat .m quarto des extremo, philo adsutum vellicat, ac translati a se Peri arehon haeretius adpernit titiam cohortatur. Si qu/d autem codicis rationem reddit: in altero vero scriptum ad hie minas aberius Orstram dictum est, in prateriti Anastasum Papam ab eodem Rusno Epistolam eri a i uisus e riserar. Haee Epistola Paschalisi aminat, alia insuper refellens, quae eontra abs se cipit Solemiatatis Augustas mo drinus . it edita in saeras literas remmentaria Rus seripta sita, cum pluribu, ad paschale festum celebrandum fliisse ex Pauliniano fratre intellexerat. Baroniuη Theophilii, eohortetur, g. cessist Apialinaris dis putavit, annos uenti hosce Apologeticos libros li Leontr, Apollinaristitum errores orationem Hieronymo elucubratos, sed ex suorum scriptorum vertit. At g. Munt igitur se hujus se tremi turis cre. ordine , quem in posteriori Apologia recenset, ali- contra Origenistas insurgit, ubi vocat ignominia: ter sentiendum apparet: TUquam, inquit, in Epis cauia Origenem Arctam omnium haereseon. Τam tota ad Pammaenium, & Oceanum, repuli e mina, dem S. den De ne occvati Oe. ad poenitentiam homides laudes tuus, O absque imidia tui nomisi, res η- tatur. Epi stola praeiretti anni ibidem laudata est il-di criminibus, non criminatori ov. i sieris , fissis , la, quae perperam seeundo loco ia codice Hier o Leti inrissimos libros contra me redii, quo, ram nymiano recensetur, de qua super i iis locuti sumus. re inris , O cantandos omnibus tradidisses, eerturbis In sne uero Paschalis eontra Apollinarem, de Uri- ad me de Italis, O tarti Rema , atque Da Mid seripta senem emisse indicitur Pascha celebrandum and vendium, qui s me titi dator pristinus omastes reco- rimis die mensis Pha urbi, nempe iuxta epocham miti. Fauor , illicὸ edo resa respondi ; misiqu/hos Julianam die s. Aprilis, qua die anno io a. Pasta ipsos Apologiae mea libros aes eos, quos tu is neruis lia festa peracta sunt eyclo Sol is vix Lunae iv. lit. E. νυ , ut venena tua nostra sequeretur antidotas. Os Cum verd hanc minalem Hieronymus mittebant eu*am mittis mihi, O priores libros tam ret nondum Anastasi sanae lituras l- ipso anno ad ritentem Epistolam plenam injuriaram , Ocriminum. Joannem Hierosol umidinum datas acceperat, nam lait Hieronymus duos priores apologeticos i ibros in Epist il la ' 8. scribit euri qcioque Ma in Oriente eonscripsi, eosque a3 Pammachium, de ei g, stellaecuthedra Terri postoli fas praedicatione Marcellam, quibus eosdem nuncupaverat, misit, confirmet. Quan tium Gruri fermone vulgurumst, quorum exemplaria cum in manus amicorum Rus- beatum γογε ripam Aristisium torim fervcra, quiani venissent, illa ad eundem Aquileiam transmise- eodem spiritu es, latitenses in foris Iuis haereticos runt, quae nostca clim Rufinus prolixa satis Episto- per jecurum, ei queriserae doceant. damnattim in O la constitasset, uti, cum duabus invectivis ad Hie- ridente, Dodis Oriente duranulum est. At in Epistolaronymum misit. His omnibus poste) altera Ap lo- ad Joannem Hierosol umitanum non modo Origestia procina idem sinctus Pater responsonem tu se nis libros damnat, sed eosdem quoque ab Imperat lentam, di sitis aculeatam adornavit, vivente adhue ribus proscriptos esse signiscat, N Rusuum nomi Anastaso papa, nam ibidem ait: Vivratis ι clusi natim aeriiser inerepat, ubi inter caetera , eundem dista contentes . At clim Anastasiis decederit a . damnatum abs se tradit: Rufiniam sito, quod propria April is, nulla ratione fieri potuit, ut tam brevi spa- mente Origenis dictu in lusinum is stulit, ae probavit et io eiusdem anni Da. Hieronymus libros priores nee dissimili, ab eo est, qui alienis vitiis praestat assen exararet, illiqtie Romam, dein Aquileiam mitte- stim. Iliaddemque scire te cupio, ita haberi a nostris
rentur, de Rufinus eosdem impugnaret, ac per Ori- partibas ali nam, ut quid agat, ubi sit, neseire rapi entalium merciuin negotiatorem nam is planὸ fuit vivis. Ipse denique viderit, ubi possit absolvi. Hie- eorundem delator libros invectivarum a triennio Voni mux sub id sere temporis hane sancti Anastasi ab se limatos,novamque apologeticam Epistolam ad Epistolam , ae libros invectivatum Rufini ab hoe Hieronymum deserendam curaret, quibus Hiero- ipsis mst triennium limatos accepit, unde animosor nymus alteram Apologiam statim reposterit,anto factus toto impetu contra adversarium invectus, qu)m Anastasus e vivis exeederet. QuddverZπ- elegantissima in Apologiam e vestigio emist, qua ponit Baronius, Hieronymum lib. a. prioris Apol, veluti ultimo ictu Rufinum consecit. Prosecto ingiae laudare catalogum illustrium scriptorum te Anastasi Epistola triumphum cee initi Esto, inquit, annos ferme decem scriptum, quem, ut ibidem patet, praemeriti anni ιν Fri olim finxerim , recentia ad
anno xiv. Theodosi emissim constat, non ossicit; Oritatem fripta vis misi, in quibas Iupa Mastum
30쪽
tumli redirnut ti=na sanctiis Pontifex Rus no Pelagianae scholae Magistro, atque Origenis Pel
gianorum Patris defensiore damnato die et . Aprilis ad superos transiit,eique subrotatus est Innocentius,
rui postea Pelagium, ae Coelestium Rulini eiusdemiscipulos damnavit, ut inserius nobis describetur. Ausustinus, qui in ore famae versabatur, atque ex Alipii in Palaestinam peregrinatione cum Hieronymmae Rufino tune concordibu amieitiam contraxerat , eisdem postea litigantibus neri tri adhaesi, i md data ad Hieronymum Epist, I s. etiam, atque
etiam indoluit, tantam repente inter utrumque inimicitiam exortam: cuilini e, inquiens , Icus
non formidetur, quasi futurus inimictis , si potuit inter Hieronymum humum iaci quod plangimus exoriri. Clim vero ab utroque invectivarum libros, quibus sese invicem proscindebant, accepisset, quod cxHieron mi Epist. Ir. apud Augustinum intelligitur , in hanc sententiam rescripst 1 Ne de vobis ea conscribendo spretulis , quae quandaque concordantes
aedere non poteritis , qui ranc concordiare nolitis, aut fu e concordes texere timearis, ne iteri r ii detis. Postea Hier vinum alloquens ait: urunt m illum , nempὸ Rusnum , mutaerim agiquo modo mitiorem, quam te isso modo amasiorem. Hoc magnum, tri
miraculum est, ex amicitiis talitas ad has inimis itus pervenisse: laetum est, O multo amplitis ex inim eisiis talitas ad sinam concordi. rediertisse. I Iaec sanctus Autustinus seripsit. Vertim e es Coelestii postea consessone eo civit, Rusnum primum amnium in Urbe peccatum originale negasse, quod cum perpetua Rus ni infamia in libris contra Pelagianos editis testitum reliquit, ut mox olla dam, totusque in Hieronymi partes transit. Hie iam nobis monstranssum est, Rusnum reapse fuisse Pelagianorum Magistrum. a Enimvero quod primus in Occidente docuerit, Mamum etiam non recantem moriturum fuisse , ex Marii mercatoris testimonio laudato patet. Tria diximus fuisse praecipua Pelagianorum dogmata. Primum quidem: Gratium ex meritis dari. H e tradidisse Rufinum , qui humani arbitrii vires altius exaggerabat, mihi xompertum est. Insuper stoicorum impeccantiam,
qui alter erat Pelagianorum error,omni conatu promovit. Gelasius Papa in Edicto de libris recipiendis ait: Quoniam beatus HS ronymus Rufinum in alia quibus de eis triis sertate notarit, illasntimus, quae praedictum beatum Hire mam sentire cognoscimus. Num de Rufino iudieium Vogius cap. 3. perperis. Gennadio Massiliensi eap. i8. descripti Eccles a Tribuit. Sane ex meritis omnia cum suo Origene Rufinus suspendit ; unde invectiva altera in Hieronymum Omni centura liberat dicentes, inaequalitatis vinas unamquoque sibi animam jam ex anurioris vita , quam in caelestibat hastile, motibus, de sensibus comparasse. Quo sane asserto gratuita divinorum beneficiorum largitio penitus evacuatur. Q id vero Rufinus Origenis de impeceantia opinionem promoveret, Evagrii Pontiei Monachi, ac Sexti Philosophiothago ici libro, in latinum sermonem vertit, in quorum sane hominum v luminibus im- peccantia pluribus suadebatur. De Evagrio scribit Hieronymus ad Ctesiphontem: Edidit librum, O sententias My αταθμὴ ι, quam nos im Militarem , vel imperturbationem possumus dimet, quarti nun
tiam animus His pertursationis vitis commovetur, O
At simplieiter dicam, vel saxum, vel Deus est Ocrdi m libro, pn Orientem Graecos, O isterpretote dis pulo eius vθηη reique in Ocridente Iiaritimi
Pelagianorum vero musam alium per dolum incautos circunducens plurimum promovit memoratum
Sexti 'ethagorei hominis librum, quo maiori inaestimatione apud universi, esset, sancti xysti Papae, & martyris titulo praemuniens, fraudem exaggerat Hieronymus in prooemia lib. q. in Jerem. Mi- Iintilis Grunnitis, Di is culti iandos sanctos viros aperuit ossuum, linguamquesiam docuit mendaciam
Sexti Pythagorei hontinis gentilis tinum librum interpretatus est in latinum, Osul nomines,nm Mistyris XUι Urbis Aymae v scopi a tis es edere. Hine Pelagius ex hoe libro veluti a sancto Ponti see edito testimonia contra divinam gratiam deprompsi, a greque ab iis se expedire conatus olim Auxusti nus in lib. de Nat. & Grai cap. 6. . tandem in lib. et
Retract. cap. a. dolis cognitis librum illum Eth ni eo Auctori adiudicavit. Hiemnvmus in Episso a ad Ctesphontem testitus est, Pelagianos ex illo v lumine pitirima e tria Ecclesiam usin re testa via Atque his suppetiis enascentem haeresni Rusnuqeommunivit; Utriusque operis Evagrii, ae Xysti Rusni ope ea latinitate donati meminit Gennadius in Rusno. Tertium Pelagianorum dogma, nullum scilicet
esse originis mccatum. non modo Riisnil asseruit,
sed Pelagianae Scholae Masti stri hoc te a Rusnodi die isse publice contestiti sunt. Rem se narrat Augustinus lib. de Pece. orig. cap. 3. Ccelestius Ρalatii Achates in Concilio Catillaginens eorum Aureli Episcopo interrogatus, quid de peccati originalis
traduce sentiret . ita respolidit: Dixi de tradeste A cari . me talium ese, iis tamen, ut cui donavit Ditis
Noa tibisistitit istis neredo, e Vides, Crelestium
de originalis pnecati traduce dubitasse , unoque Rusno Auctore negantem partem satis turam exic. timas,e. Recte Cardinalis Aaronius Tomo ad
annum II. num. 23. os ob rea O illud, citaria Ces Ao η Petigium ipsum, ex quo haeress nominare pit, scd Rufi m , ut Cori aeam, utque sectae tes anum. Lil igitur Baronio Auctore Pelagianorum Griphaeus, atque Antcs anus. Ill rum sane rem etiam, atque etiam promovit, dum
libros Peri-archon latinis donavit; in illis enim pelagiana domata non obscure quidem, sed aper tὸ tradi superiori capite Ostendimus. Rusnus certe non modo Romae, at in patressina Pelagium sevit, sed de eundem analeis suis , ac pationis carissimum fecit, quod non levi ignominiae Rufino eidem vertitur. Melania sciator nobili, aeconsulari familia Romae orta Rusinum adeo coluit, ut longissimarum peregrinationum comitem illo in voluerit, ut dictum est; huic vero Melaniae Resnu Pelagium notum reddidit, qui postea & librum eidem sceminae nuneupavit: 12 re verti, inquit Aunuctinus in lib. de Cestis P lagii cap. in libra Tt amita Mi Ianiam ita hirtiri mus inum Nolanum, de s verum Sulpitium non modo Rusni amico sed de cn-comiastas fuisse,ex ipsbrum literis satis intelligitur
At Pelasius Paulini Nolani itidem amicus suit, tes. tis est idem Augustinus initio Eust. ios. ad pacti