장음표시 사용
41쪽
cisse. Letatur Apist. 2ss. in qua totius tragoediae narrationem Augustinus edi hibuit Hoc anno pelagius, cimi alicujus nominis sibi esse videretur , in aliorum gratiam per literas irrepere tentavit. In Irimis illud unice eidem curae erat, Augustinum sibi benevolum vel sacere, vel servare Ividebat enim si adversantcm habuisset, cum quo potentissimo hoste sbi luctandum foret. Itaque Au-ustinum humanissimis literis convenit, totus laxatis ahenis in sancti Doctoris laudes effusus comme dabat raras ipsus animi dotes, quibus erat instruciatus, altum, ac sublime ingenium, cui exteri vel doctissimi sisees sibmitterent, arbitratus hac veluti laudum ossa inlccta soporem virci adversus haeretes
vigilantissimo iniicere. sensi haeretici dolo, Au-
pullinus, ae sub herba latitantem anguem; brevem tamen Epistolam eidem reposuit, quam primus omnium typis edidit noster Ludovietis ab Angelis lib. de Vita sancti Aug. cap. I . illam autem excerpsit
ex libro de Gestis Pelapii N. S. in Bibliotheca Canonicorum Regularium Fesulensum, qui postea aiber
in lucem datus est. ApponamEpistolae exemplum;eam enim velutὶ aggerem adversantium accusationibus
postea opponere solebat idem Nae resarcha, quo iidei suae integritatem vcl ipso Augustino teste probaret
Ratias ago plurimum, quod me literis tuis exhilarare dignatus es, & certum Beere de,, sature vestra; retribuat tibi Dominus bona, quibus,, si et sis bonus, & eum illo vivas in aeternum, is Domine dilectillime , & desderatissime frater. Ego autem & si non aenosco praetonia de me tua, qui tuae benignitatis Epistola continet, henc voltiis tamen animo erg3 exiguitatem meam ingratus esse ,, non possum, smul acmonens, ut potius ores pro
is me, quo talis 1 Domino fam. qualem me binis esse arbitraris. Et agia manu. Memor nostri in- is columis Domino placeas Domine dilectissime, &is desideratissime frater. Sed cur illum Auetustinus erroris non admonuit λImd in omnibu1 pene verbis huius Epistolae abs se ta-
eith eundem admonitum suisse per singula di sinitendo a salutatione ad ipsam usque subseriptionemost ei adit Au stinus libro de Gestis pelagii cap. es. scriptam autem Epistolam pelagio iam male audienti testatur Auctor ibidem inquiens: Dixi, desiderati stamum, quoniam Hild ρ cupietam. eum .esente aliquide loqui: jam cinna disrara coeti agratiam, qua iusἱ- femur, quando binc aliqua commemoratio cret,
is eum contentiorie conari. Et ante a : sine eius commotione quaesi es de Dei gratia rem Iapere auisses. Ibi enim N a Deci eidem bona optavit , & precum
necessitatem inculcavit, ni eum, inquit, sciam
nerem contra quod ille opiebat, ipsam quoque 1 isti
riam, quam in me laudodam putaverat, non est volentis , neque currimis, sed miseransis Dei. Demetrias nobilissima virgo Romana Gothicam rabiem effugiens in Africam tum temporis transmis rat, clim Heraclianus sacta rebellione bellum urgebat ; ibi sancti Augustuli exhortatione iam patratis sere nuptiis castae vitae propositum induens postea eum Iuliana matre Hierosolymam navigans lacrarum Virginum choro sese adiunxit. Quare falluntur ii, qui ab Augustino Demetriadem sacro velo ornatam
putant, quod ex Epist. 179. ad probam, & Julia-
nam redarguitur. Hoc senerosum , piumque nobialis 2 Virginis propositum celeberrimos quosque
illius aevi Scriptores in commendationem Demetriadis provocavit. Gratulatus est cum matre Augustinus Epist. i d. Hieronymus elegantissimas quoque
ad ipsam puellam literas dedit, Squi primo loco
ponendus erat Sanctus Innocentius Mntifex. Pelagius quoque, ut caneret inter olorcs, ad eandem
Virginem lucus entissimam, ac prolixam sitis Epis. totam perscripsi, quam iubente Juliana se dietisse
testatur. Unum hocce opusculum Pelagii habemus cum symbolo fidei ad Innocentium misso. Universas & calliditatis, & elegantiae vire; in una illa Epistola exerit Pelagius; ita enim haereticas sententias eonat nit, ut non solum Catholicus a pluribus habitus sit, sed eadem Epistola inter Augustinianas, vel Hieronum lanas per plura saecula loeum habueriti Iuda in Praefatione ad librum Canticorum Iuliano illam adscripst; Primus tamen etiam anthsanetum Augustinum Paulus Oiosius illam tanquam Pelagii crus publicavit, atque impugnavit, nemphanno ni f. ut dicemus. Audi ipsus Epistolar, post nonnulla veluti proe ii loco praemissa, exordium elatum, atque sui ibum: Quoties mihi de insistiti nem rem, O sanctae vitarent ciletione d indura es, scio pestis hamara naturae vim, qualita: que monstrare, O Oid orere possit, ostendere , et jam ines
diraris imum ad species inciture virorem . ne n
hi prefit ad ea Hori, quae fortesbi humectibilia es
praesum trit. Post ei: Hat igitur primu functae , ac spiritutis istae suae minta jactantiis , ut vires suo
leto noscat quas demum lene exerisi e poterit, eum
ei se haere didicerit. Inde pluribus exemplis prohat , hominem vivere posse s ne peccato. At ne Dei pratiae oblinis videatur, addit: mi si etiam amia legem , ut d imas, O mulio ante Doen ni noctis Suisutoris edi nitimisim quidum vixis , cs functia reforentur , quanto magis post illustratiorem ahenias eias nos id posti, credendum ea, qni infricti prere iis
gratium , O in meliorem homonem renati sumus. Ita sub ambiguo gratiae voeabulo quas in aureo calice venenum propinabat Sed insidiae non ita occultari a vaserrimo homine potuere, quin nudam se in eagem Epistola pelagiana haeresis ostenderet rcorpor is nobilitas, netque opulentia tuorum, inquit,int istuntur esse, rura tua; visitatis vero divitias , nullus tibi praeter te conferre poteris. In his ergo iure latitanda es, in his merito taeteris praeferenda es, qua
nisi ex te, o in te esse non postum; quae plane ex
Tullio, de seneca inscripta videntur, quorum verba cap. i. posuimus. Haec Pelagii Epistola ab hinc quadriennio ad minus in Augiistini manus venit, qui si
tim una cum Alipio ad Julianam seris sit, essetne ea Epistola Pelagii, nam absque nomine ad ipsum delata suerat, pluribus etiam haeret eum senuini det git, quo adversus λlagianas versutias nobiles illae freminae serent oculatae ; In iis vero literi, Sanctus Doctor meminit Epistolae, quam Pelagius anno II.
ad Innocentium in sui defensonem dedit , in dual, vitisee sui ad Demetriadem operis mentionem se fit. Quaedam huius Pelagii Epistolae excerpta expendit Augustinus in lib. de Grat. Christi a cap. ; 7. At iam inde ab initio antequὶm qui quam haereticus 13 Demetriadem scriberet, Hieronymus erudiit sinis literis eiusdem animum adverius pelagiano na versutias praemunierat, rogans, ut unius Romanet rcelisaesdem sequeretur, Rufini olim ab Ai ai so percussi, quod ex Oriente Origeniana dogmata Romanis Iuri
42쪽
bu . oeulisque ingeIsset, diseipulos, ae venenatorum dogmatum haeredes vitaret, Hydram quidesn extinctam, sed vivere adhue, ae pul lulare novella plantaria , quibus Pelagianoε significabat. Legatur eiusdem prooemium in lib. s. Commenti in Erechielem.
Vertim quidem est . in ea Epistola imalligi Hieronymo non unum pelagium, sed caeteros etiam oti- genistas, nam monuit Demetriadem, ne vanam illam animarum in eoelis inhabitationem , antequam ineorpora detrudantur, erederet, a quo dogmate procul fuit pelagius vel teste ipse Hieronymo in sine libri et . Dialogorum. Caeterum pelagius inter reliquos Origenistas censebatur, licet in nonnullis dissentiret.
CAPUT VLLUer Feluti ab ejusiam discipulis proditur, O
ab Augustino impugnatur. San ius metircertistii sophismata disson ι. Paulas Orosus ex Hispania ad Augustinum etenit , inde in Asiam ad uero imum perga.
no Aa Pelagiana haeresis elarius prodita est, Timasio, &Jacobo ipsius Pelagii discipulis.
Res autem hoe pacto se habuit. plures iam sibi Pelagius discipulos in Palaestina asciverat, quibus secretiora haeresis musteria tradebat. Cum .eth se 1 Hieronymo data ad Ctesiphontem Epistola aeerrimὸ
impugnari animadverteret , nec tam& quidquam edere vellet, ne ex scriptis haereseos convit iis da naretur, id denique conssii coepit, respondere quidem Hieronum , non tamen volumen publieare 3
Itaque quo ὁiscipulos in fide contineret, neve illi
se iam desererent, librum elucubrare statuit, quodi stiam sententiam assereret, & Hieronymi argumenea dilueret; Illius voluminis nonnulla tantum fragia
menta leguntur in libro Sancti Augustini de Natura , di Gratia, ex quibus haud inguiaὸ illud adversus Epistolam ad Ctesphontem emissum credimus. Initio quidem Epistolae obseeit Hieronymus , quod
iacerent eum Diuolor di coelum ascendam ,supref erat
coeli ponam thronum meum , O ero similis Irtissimo ;Qum enim esse potest maior temeritas, quam eum
Deo non dicam similitudinem, sed aequalitarem si hi Vendicare' At Sanctus Augustinus cap. 34. lixe de
Pelagio loquitur: Assit autem, ut ei dicamus, quod a istisda, e truse disi is, comparari hominem Deo,
s a De peccaro esse aseratur, quasi Hia A elus, quia
assiue peccato est, comparetur Deo. Scribi t in eadem
Epistola Hieronymus: Niau. aiat raram mepeccato proferre potes. Item: Egregii Doctores , dicunt se posse, quos nunquam fuisse demonstrant. At pelagius cap. 36. laudati operis Aueustiniani late exemplis Abel, Enoch, Melchisedecn, aliorumque complurium probat, posse hominem esse snὸ peerato. Adducit ibidem Hieronymus plura testimonia sacrarum literarum , quibus probat, nusum hominem esse soδrdiccato; Porro haec ipsissima testimonia explicantur pelagio apud Ausustinum cap. 7. ubi contendit, iis testimoniis ostendi, quales homines quidam tempore aliquo fuerint, non quia aliud esse non potuerint. Rursiis se Hieronymus premit Pelagium : 'sponde mihi, velis, is nolis cureri peccaro ρ Αt seribit Augustinus cap. 3 o. de Pelagio: sau vero eontia eos diis
tat . qui dicunt, O qtiis notit me peccato esse, siae in homiηis es repositum potestate ρ obiicit Hieronymus
Riχ stolum dicentem ad Gal. s. caro de Me t contra
Spiritum, o spiritus e tru carnem. Rursus lath ver sat illa ad Rom. r. Non eium, quod volo, illud operor . Quas auctoritates exponit Pelagius apud A gusti cap. s a. & seqq. His itis adducor in eam Ofianionem . cum idem Pelagius posses etiam scripserite tra libros Dialogorum ejusdem Hieronymi. Uttit sit de hoe , Pelagius in eo opere naturae vigorem , liberique arbitrii vires contra gratiam praeclicabat,
di ne solus ea asserere videretur, nonnullorum Pa
trum testimonia pro se adduxit, quos inter ipsos M-tagonistas Hieronymum , & Augustinum. Hune librum hoe pacto publieatum seribit Augustinus Erant inter alios Pelagii disti pulos Timasus, ae Ja-eobus adolescentes honestissima nati, qui ipsus pes
gii exhortatione Monasticam vitam agebant, at pravis doctrinis imbuti contra Dei gratiam disputatiant. Hoee ubi Augusti nux aceenit, admonere ident id iuvenes non destitit, qui, cum primum corrigi coepi sisent, secretum Pelatii librum ad Ausustinum miserunt. Iam indὸ ab initio haerest, cum adhuc Pelagius Romae moraretur, aliqua illius scripta Augustinus legere desiderabat, sed tandisi irrita eiusdem
vota per memoratos iuvenes impleta sunti Augustinus, ut testatur initio libri de Natura, di Gratia, caeteris, quae ad manum aderant, intermissis Pelagii librum evolvit, quem cum erroribus passim scatentem
cognouisset, statim iustum eidem volumen opposuit, quod de Pqatura, O Gratia inscriptum iisdem adolesiacentibus, qui Pelagianum librum prodiderant , nuncupavit, quo veluti praesentissimo antidoto egregii illi iuuenes praemuniti Pelagianum virus evomuer meet autem Sanctus Doctor, neminem per legem naturae salvari posse , sed tantum per sdem , de Sacramentum Sanguinis Christi Non ita laudandum esse Creatorem, ut convincamur dicere superfluum salvatorem : laudandam hominis naturam primitus , Deo ereatam, sed hane Ad peccato sauciatam ab eodem sanandam esse. Vitia, quae patimur, non divino operi, sed voluntati humanae, iustaeque Numinis
vindictae adscribenda: in nostra quidisi fuisse potentate, ne illa acciderent; ut autem auserantur, a Deo solum sperandum , illumque insuper exorandum , non modo, ut praeterita peccata condonet, verum etiam di andum, ut suturis sua nos eratia eximat.
Neminem, exeepta Dei genitrice, sulse snὸ peccator libertatem arbitrii divino auxilio roborandam: nullum denique veterum Patrum contraria docuisse , quod explicatis eorundem 1 Pelagio adductis testia moniis erudith demonstrat. Hie ibi Augustinus, qui tum primum Pelagium haeretica docere cogno
vii : Propostiis de gratis, inquit, quasYonem; id respondit, quod halebae in eorde; definita γasio est, non
quam volebamus ,sed ubi, Pidsentiret, dubitabamus. Paulus orosus Hispanus Augustini fama perm tus Hipponem venerat, qud nonnullarum disseultatum solutionem impetraret. Ab Augustino uti sacratioti Christiani Orbis oraculo undequaque resiponsa petebantur, ac si illo loquente Deus occulta revelaret. De his lanitim sermonem faciemus, quae Pelagianae Historiae eonstruent. Clim syracusis P lagii discipuli nova dogmata publicantes graves tumbas darent, Hilarius quinque quaestiones sbi expli- eandas ad Augustinum e Sicilia transmiserat. Hic autem non minus eruditam, quis prolixam Epistolam reposuit pluribus demonstrans, neminem in me vita vivere posse snὸ peccator liberum arbitrium absque gratiae auxili non posse mandata divina servater damnari insantes sine baptismo ex hac vita migrantes :
43쪽
. non teneri diu Ite ad universa bona pauperibus er ganda : neminem denique esse debere ad tutandum proeli vem. Nondum erat id temporis Hilarius Episcopus, nam in epigraphe Epistolae inter Augustini. 14118α filius a Sancto Doctore nominatur Anno veris Ai . eum alteram ad eundem Epistolam ς Augustinusser palladium misit, ad Sacrum Si racusanae Eecles, thronum eveetus fuerat I vocatur enim
ab Augustino prater, S Con-sacerdos. Eodem se-rὸ tempore cum Paulus, de Eutropius Episcopi Galli eant plurium haeresum Commonitorium Augustino detulissent, libellum etiam eidem dederunt Pela
gianis ratiunculis contextum, quem ex stellia acce perant, & Ccelestii nomine circunserebatur. Au gustinus, clim nusquam novos pelatianorum motus intelligeret, ingens, ac iamdiu meditatum opus inchoirat, nempe expositionem psalmorum, simulque volumen de Civitate Dei pene coeptum prosequebatur. Vix autem tres malmos interpretatus fuerat,
duosque libros prioribus tribus de Civit Me Dei adiadiderat, eum ad Pelagianos stylum convertere eo- actu, est. Ex Epistola ror. ad Evodium. Non convenit inter Scriptores, a quonam Paulus
Orosius ad Augustinum missus fuerit. Nonnulli missum putant ab Erote, & LMarci Galliae Episto pis, qui anno AI 1. Pelasium apud Palaestim; spis
copos accuser t. Alii allius peregrinationis aucto res faciunt Eutropium, di Paulum. Ita Baronius,& BiVarius . ille in Annalibus ad annum iste in Commenti Chronici plavii Dextri ad annum so Sed hane quaestionem ipse orosus tollit, qui in Epistola ad Augustinum, quae habetur tofis ante librum adversus Priscillianistas , Ee origenistas, scribit te per Deum missussum, de te per eum Dero, dum
ι sidera, qualiter actam es, quod huc venirem. At seo cur venerim, sies voluntate, sine necessit ite, 'ξ e sensu. De patria egressus sim, occulta quadam vi actus, d re in ictius terrae litus allatas sum. Iti demum inerum resimi intestiniam , ad te venise mandabam ;impudentem novi iudices, Racipis tonstrentem. Faeia lux sana erat illis Auctoribus ista legere, quam, quibus orosus missus fuerit, indagare. Ex his patet Chronologiae Flavii Dextri antia istoria, inanisque pro ei3em defendenda Bivari i labori seribit
enim Dexter anno so. Otosum ab Episcopis Hispanis ad Synodum Africanam cum in 1ndatis legatum.
Audiatur ipse Augustinus haec ad imodium de oroso seribens nos as ultima His paenis , ides at seram litore solo sanctarum scrip urarum odoreis Zammatus atrinis. Erat in animo oroso, tradere sancto Doctori eommonitorium, seu consultationem de pra- .is Priscillianistarum, atque Origenisarum sententiis, quibus Hispani agitabantur , sed elim quotidie tantis occupationibus hrutum Augustinum sideret, ne sisti novos labores adderet, rem p erastinabat, eum Eutropius, & Paulus supervenere plurium Cce lestii ratioeloationum consulationem sanctum D torem rogaturi. Orosius quidem in eadem Epistola
testatur, illos Episopos commonito risu dedi se de adia
uentis haeremus. Cum vero habeamus, Augustinum librum de perfectione iustitiae ad Eutropitim. & Paulum dedi sti, in quo , ut petierant, Coelestii sophi iamata dissolvit, neque ullum aliud Augustinianum ad eosdem opu perseriptum legamus, tac Ccelestii argumenta ad illud Commonitorium reserenda sunt. Librum igitur elucubraxit Ausustinus, cuius hune titulum legimus De Frefectione 1 litiae. In hoc volumine inelestii rati inatione, diluit l xdecim illi
numerantur J quibus probare haereticus nitebatur, hominem solis ingenitis arbitrio viribus posse essesne peccato. Augustinus vero constanter docet,
vitari posse peccatum, si gratia Dei per Jesum Christum natura vitiata lanetur, quae in tantum sana non
est, in quantum id, quod faciendum est, aut coeci tate non videt, aut infirmitate non implet: Non esse opus liberis liberatore, sed servis, ut eis gicat gratulatio libertatis sal inde Meestianus emimam meam. N aciIpsa enim sanitas est vera libertas, quae laesa non suis. set, si bona permansssit voluntas: Dei unius esse , hominem sacere, R rescere. Plura etiam postea exponit testimonia, quae ex sacris literis Coelestius Odi ponebat , ut hominis voluntatem contra divinam gratiam erigeret. Hune librum de Persectione justitiae inter illos , quos in libris Retraetationum recensuit, Augustinus non numeravit, quod inter Epistolas reponendus sit, ut ex hoe initio eiusdem patet: Sunctis fraIritis , est coepi supis Eutropia, O Paulo Augustianas. Eius tamen esse tres praecipui Sancti Auxustini discipuli, aedes scire acerrimi testantur, Hosperi R sne libri adversus Collatorem , Fulgentius lib. I. ad Montinum eap. a. de Pollidius in Indice. Serim
tum vero hoc a pio anno constat, nam Ofosus, a
tequam discederet ex Astica, Paulum, de Eutr pium sancto Doctori Commotitiorium illud tradi disse in memorata Epistola narrat Augustinus, ut Oroso morem gereret, eiusdem e sultationi respondens, Priscillianistarum , atque origenissarum teliri, summa perspicuitate, ac bre itate reiecit, ac librum assertione peccati originalis, veluti capitatam Pelagii errorem sutacaturus . conclusi. orosus de origine animae certius aliquid ab Augustino cognoscere desidet ab it, scd ea in qliariatione magnum illud ingenium perpetuo suctuavit. Illam quiddim e nihilo creatam citra dubium asseverasset, sed in ea sententia peccati originalis tr ducem dissicillime explicari autumabat; diu vero hac dubitatione agitatus, solutionem, cui acquiesceret, desperans a Hieronvmo rei di sellis intelligentiam petere decrevit. Quare Orosium monuit, ut Hier nymum adiret, originem animae ab eodem intelleeturus. Itaque prolixam Epistolam de Origine animae ad Hielonymum dedit, in qua omnes ea de re intentias examinat, quibus se in singuli, dissieult tibias prc matur, exponit. Epistolam iisdem omni nisverbis sinit, quibus opus ad Crcisum conscriptum clauditur, haec autem sunt: Sed antequam sciam qua nam enam potis seligendust , hoc me x.η semere sentire p. fiteor, eam, auae vera eci, non Misinari robissimae ,
homines recentissime alatos a crinatione credis vise pretratiam nominis Christi, Dum insuis Sucramentis commendauit, posse liberari. Quando vero Ausustinii
ad Orosium scribebat eontra Priscillianum, iam eiusidem Oiosi in Oilentem iter decretum erat, nam cap. I a. se Orosum alloquitur s utilem de Merariωρ regem, votis ardensibus exoptem , ct ese pectem, ut per te mihi Dominus MDs rei aufervi en
rantiam , nempe cie Origine animae.
Hic nobis probandum restat, Timasi, ae Jacobi
conversonem , atque haec, quae de Orosio diximus , hoc anno Ar contigisse, nam illa ad annum sequentem Jansenius refert. Augustinus Trist. Ioa. ad
Evodium recensci quaecun Iue illo anno, antequam eiusdem Epistolam acciperet, literis mandarat, nar
rans s. duos de Civitate Dei libros scripsse , qua tum scilicet, S mimum: insuper trium Psilmorum
44쪽
ripi irationem c quae quid se volumina adveniente iadragesina abs se inchoata testatur additque ducis ad Hieronymum libros, tertium ad or sum , cui, inquit, ut ad Uremmiam quoque pergeret, mrsuasi At poste Scripsi, inquit, etiam grandem quendam 1 rum ad erras Pelagii Missim cogensibus non uis fragruas, quibias contra vagiam christi opimon prenitiosissimam illi persiaserat. At orosius mense Julici anni sequentis erat Hierosolymae, quod apertE consitat ex iis, quae idem habet in Apologia, ut mox dicemus. Quarὸ hoe anno eos libros a Sancto Doctore
elucubratos eompertum sta Puto autem, Orosium
Hippone solvisse hoe ipso anno, antequam August-nus librum de Natura , & Gratia perseeisset, e te iam secum illum in Asam deportasset, uti Epistolam il- Iam satis prolixam ad Hilatium datam ad ipsum Hieronymum detulit. Adde Orosium in eo sessu Hierosolymitano de libro de Natura, & Gratia dixisse: Noe cogat us Episcopus scriptis suis , sistit audistis exhorruit, hoe in ipsitis nunc Pelagiiscriptis stia Vesponsone contemnat. Et Hieronymus, qui anno sequenti scripsi libros Dialogorum, eum mentionem siet siet trium Sancti Ausustini librorum de peccatorum mer.& rem. ait Pelagium alios mr ios quoque specialiter tua nomini radere dieitur. Nempe librum de Naiat 4 , & Gratia, quae quidem ab Orosio intellexerat
Isreremus libros Dialogorum eorura Tetigium scribit. Haereticus Hieros3hmis a Ioanne Episcopo examinatur. Ianissenii haliticinatio notata. Grosi Apologia de libertare arbitrii defenditur
A ustinus anno i s. aeri studio, ae continuato labore Davidicos Psalmos interpretabatur , quod opus anno superiori inchoaverat. Qit,m vero huie expositioni intentus incumberet ex his , quae haede re in Epistola 1 odi. ad Evodium scripsi, accipitur : Ab his, inquit , me revocari , O retardari irruem libus de transires quibuslibet quaestiamus nolo, ita ut nee libros de Trinitate, quos diu in manitas verso, Mndumque compleri, modo attredere velim. At qum es in ili, Psalmorum interpretatione argumentum scit, divinam gratiam commendat, ac si es a itrii superbiam comprimit, ut nec sie a Pelagianis impugnandis avocari potuerit. Toto hoe anno in Criente stylum morari neeesse est; Pelagius enimeti haereticus coram iudice non semel causam agere coactus, non unum prosundae calliditatis argumen- vim dedit. Hioronymus eum in Epistola ad Ctesiphontem commodius, se plura contra Pelagium seripturum
spopondisset, erebra amicorum expostulatione provocatus hoe anno libros Dialogorum tres adversus Pelagium emisit. Quo tamen illius verecundiae parce- eat, socratico more ex utraque parte, quod dicer
tur , vel dici posset, exponens, Attiei, & Critobuli nomina induxit secum invicem disceptantium , ut &Catholi eorum sententiae, &adversariorum dimeri primerentur maiori, qua seri poni brevitate, aeclaritate. Semel tantum in prooemio pelagium, ut haereseos restauratorem nominavit : Iovinianus, ait, cuius, o Telam , a te nune haeresius citatur, Romam fidem me assente turbarit. Hine Pelagiuq sui ipsus gloria Hieronymum morderi, atque invidia sectendi dictitabat, ad se seriptis exagitandum , quod tum ipse Hionum iis in Prologo hu)us operis, Dum Augus
nus lib. a. eonu Iuliis. eap. 1 . eontestantur. H
see Dialogos paulo antὸ synodum Dios litanam ,
quae hoe anno exeunte celebrata fuit, evulgavit, s-
qui8tin inosus in Apologia, quam post septembrem
contra pelagium emisit, lidie habet de Hieronymo similiter in in libro, γ/m mnescribit, coli vis in m dam dialogi Atercatione, renotat. Idemque Hier nymus respondens. Et eris Augus i per Orosium a ceptis : certἡ, ait, in dialogo , quem nuper edidi, tuis Malitiaisis, ut dignam fureat, recordatus sum. in sus autem mense Decembri iter in Asricam matur est, ut dicemus, atque initio statim anni in Afrieam navigavit Unde miniis exacti Baronius scribit, Hieronymum post synodum Dios litanam Dialogos publie,sses De his Hieronymi libris testatur Iulianus, Augustinum scripssse Alexandriam 1 Tetigium Scripturaram ab eo oppressum molibus arbitrium id rum viniurare non posse. Lib Orem imp. cap. 8 . suspieor eam sancti Doctoris Epistolam datam sui si se ad Cyrillum porro in his libris toto Script rarum Sacrarum campo Pelagianos insequitur, divi
nam gratiam commendans, atque vanam haereticorum
a pathiam iugulanti ne peccato originali suam tam tum in sine libri tertii sententiam posuit dicens, de illo argumento Augustinum scripsisse, undὸ novo s labori supersedendum arbitrabatur, ne shi illua Horatii obicetaretur: In oliumne ligna feras, aut enim dicturum se, inquit, eadem , quae Augustimas, ex superfluo, aut si nova, a clarissimo ingenio oec pata esse meliora. Quibus ad Augustinensum voluminum commendationem nihil a serri potest illuc triuia Illa tamen fuere primae veluti Augustini eo tra Pelagiareos velitationes ; libris enim, quos sane tu Doctor postea contra Julianum emist, idem veluti triariis decertasse dicendus est, squidem ant riora volumina sisὰ vim argumentorum, suὸ doctrina, subtilitatem spectes, longo superant intervallo Hinc Hieronymus, licὸt diu superstes fuerit, ac suos hosee dialogos a Pelagio impugnatos videret, sile tium servavit, uno tonante ex Africa in Pelagianos Augustino. Imo cum hic scripssset Hieronymo, an respondisset Anniani obiectionibus, quibus scripta ad Ctesphontem Epistola oppugnabatur, rescripsi A
gustinor si autem Dominus vitam tribuerit, mi riorum huluerimus copiam is eis lucubratiunculis respondet mus, non ut eonvingamus haresim montiam ,
sed tit imperitiam, atque blasphemiam ejus nostrisse monibus confutemus MeliuJγε hoe fuerit Sanctitas vestra, ne eompetiamtir contra haereticum nostra luvidare. Epist. 24. apti Aug. Nullam tamen refrinsonem elueubravit sed intra Bethlehemiticae rupis flentia sese continens, veluti intra castra emeritae militiae miles Augustinianae contra Pelagianos humae speei torusque ad Ohitum suit, novis subinde literis A gustino victorias gratulatus. Posthae unus Augus. tinus Catholicam sdem contra novos illos Dogmatictas tutatus est. Nam lic Et in Africa summa in distimatione ob sanctitatis , ac doctrina famam esset Au- rei ius Carthaginensium Antistes, ae totius Africae Primas , hic tamen praesente Carthagine Augustino flebat, unusque Hipponesis Episcopus ad populum declamabat, quod ex sermone i . de Verbis ApoΩtoli supra ostendimus, & ipsemet Augustinus modes. tissimus vir his satetur in prologo Retractationum erantiamque mihi tributum es, ut Micunque me pra-Iente loqui opus esset ad popalam , ramis ἡ taetre, atque alios utidire permitterer. Sed de his alias. Cum Orosus in Asam appulistit; Hieronymum
45쪽
'statim adiit, cancta quae Carthagine contra Ceelesitium peracti fuerant, exponens, libros etiam de Re-eatorum meritis, fle remissione ab Augustino contra Pelagium elucubratos prodidit, literatque exhibuit, quas Sanctus Doctor nuper ad Hilarium in Stelliam miserat Hre ubi a Hieronymi amicis per Palaestinam vulgata sunt, Pelagii sdes in suspicionem vocata est , neque enim viri eordatiores sibi persuadere poterant, Hieronymum, & Augustinum, quos veluti
Christianti Rei publieae Consules Catholicus Orbis suspiciebat, Pelagium impugnandum suscepisse uera
edocentem. Joannes Hierosolymitanus, quod Pe- sapium Catholicum credebat, eius enim sententias de cute tantum noverat, aegre serebat haec passim deam ieissimo sbi homine spargi, cum tamen petiis in dies audire illum post Orosi adventum ad Palaestinos animadverteret, ne suborta dissidia latius propagirentur, pluribus Hieronymo, multis etiam Pelagio adstipulantibus, coram toto Clero Hierosolymitano iudicio agere decrevit, placuitque Orosium acciri
Hieroselymam , qui vestigio advenit. Joannes coacta urbana Synodo Orosum rogat, quae in Africa adverάus Coelesti iam gesta snt, edisserat. Ille dudum Coelestium Carthagine ab Aurelio , alitique
Episcopis damnatiam respondit, atque ex Africa aufugisse. se vero discedente Augustinum pelagii librum ab huius dis et ilis ad eundem missum consula re, habere secum eiusdem Hipponens, Episcopi Epistolam, quam nuper in si eis iam ad novos haereticorum conatus compete dos destinax erat, quam quidem
Epistolam illi, iubentibus legiti Accersius inὀe ineonsessum Pelae ius interrogatur, doceret-ne ea, quae
AuIustinus in Epistola ad Hilarium consutarat. Ille, ut erat impudentissimus, ae tune subinisso in Augusti vim animo, respondit: Ecqtiis est mihi Aritis ritis ιρ Cum verb universi conclainaiient, blasph masse in Episeoptura , cuius industria haeresima monsilii sussbeati toti Asriem expetitae diu pacis dies ΛΩsul erat , expellendumque ut haereticum non modo ab illo conventu, verum etiam ab Ecesesa; Ioannes sui auctoritate interposita iudicio rem decemi imperavit , N ne Pelagio quicquam rursus iniuriae in Auia sustinum excideret, esse se Augustinum dixit, Ii-
hei 3 suam sententiam exponeret, rogavitque Ormium
promeret , si quae Pelagio objicienda arbitraretur. Ille docere pedagium dixit, posse homine n esse sinet cito, de mandata Dei facile custodite . si velit. Hie quidem fassiis Pelatius . cum tamen id non abs. que Dei gratia seri posse asseveraretum v livis coi fuso exorta est. In labat Joannes si iis,pgeret ae-cii satorem , ω tunc Iudicem suturum, eiu Orosus eos ut fatores huius nati sumtis . sed quid Frus es tui Turres nostrifensertae. O duredieristyli per hae haeresi,q Lim ntinc Laicut vasto praedicam, intimamus. Joa Nes, eum praemisisset, Zachariam , & Elisabeth pr tui ne latos esse iusto , divinam tamen gratiam ad vitae
sanctitatem servandam pernecessariam ei in tribus sacrarum literarum testimoniis comprobavit. Illo
turbaba ur Orosus, quod Joannes olim Coryphaeus fuerat Origeniana scholae , qua apathiam , seu i peccantiam , defendebat, atque eo quae de Zacharia ,& Elisabeth diYerat, eserebat: Quod quidem , inquit, as Origene dictum, as reproferri complar As n
sis nortim erat. At Pel Wium ex origene suam do trinam mutuas,e, nulli dubium erat. Aecedebat, quod Oroso cum Gramis per interpretem loquet dum erat, quem Pelaaianae sdei esse cognoverant clerius Avitus, ac Dominus ex duce, qui saepe vel
prari interpretantem, vel pIura supprimentem, vel alia ex aliis suggerentem consutaverant. Erat Avitus Preshyter Bracarensis ex Idatio in Chronico.
Qitarὸ cum plura hine indὸ dicta suissent, nihil de
Pelaetio iudicatum est , decretumque, rem integram ad Innocentium Pontificem deserti, in quam sententiam omnes pedibus ivere. Hic consessus habitus est Hierololymae exeunte Julio; nam Otosus testatur se post septem, de quadraginta dies Hierosolymam rediisse prima encaeniorum die. Hoe festum vero ob dedicationem Martyrii celeberrimi templi a Consitantino Magno extructi ea in Urbe agebatur die I . Septembris, de quo haec recitat Nicephorus lib. 8. cap. So. Erat is det imi quartus mensis soptemhrisdies, Diab eo tempore in missis Hierosolymoti κ.i quotannis pus ita at omnibus festus , O celebris egirutus es octo ex ordine dissas conrinlotis celebriae iis, Fibus
diebus ex omni terrarem Orbe hominu eo corium tint, O ad festos conveniss c currant, arcana sacra pediacturi, O idea Sis Iu eo ituri. De Martyrii con- see ratione late agit Eusebius lib. q. de Vita Coasta lini, de ex eo Baronius ad annum Ias. Pelagitis, eiusque satellii es Joannem convenientes plura in Orosium, qui novum pelagio perieulum
molitus fuerat, congerebant, tandemque in eam sinuntiam eundem traxerunt, ut crederet, O sum
asserere , nee per Dei gratiam homines esse posse sine peccato. Hinc clam primi solemnitatis die orosus Joanni sacra peractum ad litisset, aeriter ab eodem uti haereticae doctrinae assertor reptatius gravem ipsa miniam tulit. Ille ueri, quo se destridoret , objec-
tamque haerese s notam se procul excuteret, paucos
intra dies Apol iam edidit de libertate arbitrii inscriptam, in euase sis in Hierololymitano consessu
enarratis, sui defensioncm prosccutiis in unum Delasium iovebitur, eiusque s pistrilam ad Demetriademnii perii e clatam primus omnium eventilat, modesto sim per de Joanne locutus, ut dixerit: concedo dum est magis, at interpres ire se direndo, quam ui crems di do finxisse videatur. Totam eam sic phani in subdolam interpretis sdem dc voluit. Hi Hierosblvmitanus consessus coram Ioanne, accubesa, quae ex Orosolium que diximus, non modo i in dubium vocantiir, sed a nonnulli, Auctor Apolo- .aelum Orosus, sed haereticus quis Novatianus asii eritur, si iod Vuillelltu; Carmel ita Tomo a. Vindiciarum lib. sere f. tradit, nec dissentit Lerana Tomo Annal. Carmeli; ad annum.. t s. llironius nec verbum qui lcm habet de line Pel git examinea Joanne peract.i. Jantunius mentitorem quendam
illam Apologiam Oioso supposuisse sdenter proen unciat ; timetque vir cruditus Alo,sus ellusi nis i. Saeculorum sh ad annum 4 I s. nutar. T. im tam sdem inter tantam contradictorum turbam
praeitare. Mirum quomodo in re certissima Seriptores c. leberrimi falli, ae fallere potuerint. Etenim cuncta, quae Orosiu; in illa Apologia narrat, res et itquoque Sanctus Augustinus in libro de Gestis Ρelagii, quae sane nisi ab Oroso accepisse credendus est. Omitto hie omnia , quae ibi narrantur , optime rei
veritati ita congruere, ut nisi ab eorum temporum
Seriptore, de gesta Pelagianorum optime callente dici potuerint. Ibi enim libri eo usque a sancto Augus. tino editi reeensentur, Timasi , ae Jacobi converso, librique Pelaeiani evulgatio prodituri insuper nam ratur, Cctitistium ab Aurelio Carthagine damnatum aufugisse , Hieronymum id tempori, libro, Dial
gorum elucubrasse,Pelagium nuper ad Dc metriadem
46쪽
seripsisse , recitatis ad verbum pluribus eiusdem erosecto paulo ante in Palaestinam Orosio, utὶ ex. Epistolae vers bus; si mentio ibidem encaeniorum, Epist. io a. ad Evodium patet. QuariS si Crosanae quae ouot annis Hierosolymae celebrabantur, nihil apologiae infarta eximantur, integrum suo a uictori in eidem apoloria traditur de Synodo Dios litana opus adseribetur. Leeatur Vossius lib. I. Hist. ει- exeunte postea anno coacta, quae dista, aliave, si lag. αμε ubi eapita designat, quae librariorum v, uentius eonsderata suissent, orosit apologia haud tio in memoratam apologiam irrepserunt. Hie i in dubium venisset, etiams de hoc Pelagii examine ber vulgo inseribitur apologia de libertate arbitrii, Sanctus Augustinus siluisset. clim tamen ibidem Orosus se potius, ae divinam Jansenius hallueinatus est, existimans hune conses- gratiam defendat contra Pelagium, qui pro liberta-
sum. de quo Orosius seribit, esie synodum Diospoli te arbitrii supra gratiam erigenda decertabat. Et habitam, cuius gesta cum ex Sancto Augustino ha- qui&m alium titulum ab Oroso in apologetico ins-beamus, atque Urosum ibi minimὸ adfuisse Satinus criptum sicile suspicor, sed de hoc alii judicent. Doctor testetur, seri nequit, inquit Aiustor ille, vera esse, quae de se Orosus in memorata Apologia CAPUT VIII
narrat. Vertim Orostis scribit, se in conscin coram , - . . - -
ergo, ait, in Bethlehem tradistis a Patre heu lim , ut ne ulli ratus in Hierommum siri timoreis Domini cscerem sedens ad pedes Hieronymi, in- iis, atque insertis debacchatur. dae Drusum volis aceres milias Hratus adrini, dein in nrentu vesbouria Hliscum Joanne Episcopopraecipiente TNtere, Eros, ae Laetariis Γpiscopi Gallicani suis confessi. Huius veth primi examinis, quod Pelasius ab Ecclesiis pulsi, elim Apostolica sedes utriatae anno eoram Joanne Hierosolumitano suriit , usque depositionem ratam haberet, in Orientem praeter Orosium testis est Augustinus Libro de Gestis transsetarant, ut illius regionis Antistitum suffragia
Pelagii cap. a . I s. Is I . de 3 o. Qiue leuens Ian- corrogarent, ubi vero in palaestinam venientes Pelosenius putavit, intelligenda esse de synodo coaeu gii conatu, intellexere, de Orthodoxa pietate , ac Diospoli, quae abhine quinque mensbus, nempe ad religione solliciti libellum e tra eundem haeretisnem anni habita est. Audiatur Augustinus cap. 1 cum, eiusque socium Ceelestium Eulogio Caesareensi Dium Me ustii est testimonio Sarietas Baries Hierosolh Palaestinorum primati dederunt, a quo Synodus eti-mitana Antista Gessae, sicut interrogatus, qua Gud am indicta fuit Liddae , quae id temporis Diospolis illum acite isseium Dio spolitanum Iesu neruis, dieebatur. Qiatuordecim illuc Episcopi eonvenere,
piscopis nostris, quis mi in illo Des o misi sunt, ipse qu*rum nomina exhibet Augustinus lib. I .eontra J
narraxit. Item : Ast enim, tune quibusdam δεδεννα- cap. s. nempe Elilogius Synodi Praeses, Joannes Hie
libas , o diere ibas , quod sine Dei patia diceret Pela- mlolymitanus, Ammonianus, porphyrius, Eut rivi, sie hominem perfici, ides, Dadsueriti differa , nius, Porphyrius, pidus , Zosmus , Zoboenus, esse th bominem si precato, eiapum, in ale , super Me Nimphidius, Cromatius, Iovinus, Eleiitherius, &etiam istuli, quia OA tu, multum Lia Mista Mn Clematius. Αecitus est ad Synodum Pelagius, Eros secundum suam ,irtutem desse adi Dei spatiam dia uero, ac taurus pr pter unius aegritudinem non in-xis m. &cap. I s. Hae narravit Episcopas Damis tersuere, abfuit etiam orosus , qui iter in Afri dictu Tetigio, qui posset ba Asia dicere, facti uis eam parabat. Errores unus de triginta Pelagio 1 λ- sanctitas tua, non sens mem nini m. vides , Joanne tribus ex accusatorum libello objecti sunt, quos sistupesta nonnulla fuisse ante iudieium mi estinum p recitat Augustinus in libro de gestis Pelahit. Cum 45M autem haec paulo antὸ synodum peracta sint, verbnullus ex adverso accusator instaret, facili ne audi eundem cap. I . Sed si fores, loquitur de Pela- goeio Haereticus Synodo imposuit , nam eum ejus-gio , illai iam dudum a Iuncto Isone narratum cogit dem l iber latino sermone eontextus per interpretemve, vel meminissenm potuit, recentissimam suam respon- Graecis iudicibus exponeretur , & ipse Pelagius Gramsonem reciperet, in qua polo rata de coelesto sili ob re- ce interloqueretur, eiusdein haereses quibusdam abia matbemari averit, afverteret. Joannem verbamaia ipso verborum circumloeutionibus vestitae non adeo
rulento fuisse in Orosium animo, patet ex iis, qui de deformes Patribus visae sunt, ut Pelagius publico an iplomet absente idem retulit postea Dios poli in s themati subitetendus iudiearetur. Subdolas illius a nodo. Eundem etiam ab intarprete dereptum tra- tes paucis perstringit Innoeentius ripa ia Epistola addit idem Augustisus cap. is his scribens. Nam Asrieanos, quaes6. est apud Augustinum. Ob ecta , authaid rixit Jomnes Episcopas de assent as Fratri- inquit, mim illavit do suppressu, partim inacia inbus nostris, FH coepiscopis Dore, O L amo, si is de se verti retorquendo tota obsecuritare confisit, a 'tia Pres et ero orosio, βω de aliis, quorum lia non sunt magis falsis argummiis, quam vera ratione, ut ad nominae ossa nempe Avito, passerio, ae Domino rem a poterat videri, purgavit negando, aha falsa ex duci is quod int Iluae M reram ρν adjeium interpretarime vert/ndo. Tanto enim, ut ait Au non valeM; Sι enim praesentes essent, possene eam for- gustinus, iudices sesellit occultius, quanto exm- tam , assit ut Eram, con necte de mendisio, sed for- suit illa versutius, Damnavit enim Pelagius dice te e memorare , quia forti faisset oblitus , aut in quo tes , Adam sibi soli, & non generi humano suo pec- eum fefellerit latinus interpres. Quibus apertE confir- catonoeuisse , at vers pellis vulpecula caeteris Ad mantur, quae de Joanne in apologia Orosus narrat. lnum obruisse non transfiisone, sed exemplo delisti Caeteriun huic apologiae nonnulla assuta leguntur sentiebat Item illos reiecit, qui dieerent, in si desumpta ex libro Augustiniano de Natura , &Graia tes in eo statu esie, in quo suerat Adam anth peccatia , adeoque imperite, ut haee inibi scribanturr tum, quod ille praecepti rapax fuerit, isti non sint. In libris , quas aes misellinum scripsi , seuι rei, non vero, quΛd dicerent, insantes esse innocentes, explicare euroi. Cum Marcellinus ocelsus fuerit, scut suit Adam ante mecatum. Haec posuimus antequam Orosius in Asit eam appelleret, ' Augusi ex Augustino lib. I. contra Jul. Gq. s. ut uriam , vel tinus librum de Naturi, & Gratia elucubraxetit alteram Pelagianae versutiae lineam monstraremus.
47쪽
Ille quidem hae nobili sdei Catholies pro sone Judices sibi saventes reddidit: Iteram dico, quia haec , seundiam ipsiorum tessmonium , non δεα mea, pro
quibas, iniuri, satisfactionem non deses. stia vero mea esse confessus sum , Me rina esse a firmo; sua autem iri, non esse mea, ferantam iudiciam Samiae Ecelsa reprobo , anathema diem, omni corura in. . mi , circontradicisti Sanctae E es sita Otholisae do res; E enim in umus saluantia Trinitatem credo, o omnia
secundιm do irinam Sanctae Caubosei Getesiae, si risDrro adia albae Iupit, amurbema sit. Qua 14 ne recti dogmatis potestatione, ut Synodo videbitur, apertissisma hane aiablutionem dolost ab eadem impetravit: Nune quoniam suffissarum ess notis prestetitiam imae sentis Pelagii Monaui, qui visis piis do I ius consentit , eonnaria vero Ecclesi fidei reprobus, O ultim ti at , eo ΛηἈηis Ecclesiasticae eum esse, ct catholicae fremur. Apud Aug. Lib. de Cestis P. l. cap. 19.& ao. Satis nervose in hasce Pelagii praestigias, quihus illust Palaestinis Episcopis, invehitur Augiastinus Lib. de Pece. Orig. cap. ict mando tisii, inquit , illa damnanda objiciet ris . non ea catholici ras opifici telligebant, ideo eam illa damnares, Cur lictim te esse credebant. πιο erea ergo , q. ιod te illi sup re exi ma-bor, assolvendum nil, qtio. ureo tussiebus, damnandam Dit, Non reto tu absolutus es , qui damnanda te
aurem tu a lautus putareγιs, creditus es mire laudarida. e ἰm te judices non intelligerent, secutiare damnanda. Et sane adeo ambiguis verbis, subdolis sententiis,' antis in speciem ierborum restrictionibus usus est P. agi u , ut Augustinus illius Sun digesta recensens,dieterit 1 et donabis nempe aeeipi, forsim conti gisset. si vi eis in illo trudicio edissemus. Illud a teri in hae synodo , qu ad shmmae Augustino gloriae vertitur, notandum venit, unius Saniti patri, Epistolam ad Hilarium iterum pelagio obsectam suisse, qui,d ipse Sanetus Doctor his verbis testati im reliquit Lib. de Ρeec Orig. eap Io. S a ui dixit e suoniam Sanctus Augustinus Eprireptis ad, ros discipulos ejus in
se ilia respondii stilario ad sub em cupitu scribens h-brum , in quo continenture Tos hominem siri pereuroese, si i lit ere. Ita Augustinus, lichi longe in
Africa tam procul ii palari tilia constitutas, Pelagium scriptis pertequebatur , Sanctorum patrum Conciliis arma in haeretieos procudebat. N absens gravissimarum diiseultatum Iudex sententiam dabat, eum ad ejus doctrinae amussim pelagianorum sententia exiet retur ι Non Epistolam ad Ctes phontem, non Hieron vinianos Dialogos Patres haeretico obiecerunt, sed unam Α uetultim Epistolam, ut evidens sit, in pelagiana causa plus uni Augustino , qua in caeteris ει-
tribus tribuendum , de qua re alibi ex pr se io sermo redibit. At Pulagius, quΛ jecta Augustini ad Hilarium Epistolae vim declinaret, literas ab Augustino ad se datas, quarum ςxemplum supra ditum est, pr tulit, ut ex e trumdem commercio, &se pluris Augustinum sacere, Imite vicissim plurimi fieri ab Augustino persuaderet, acervum etiam aliarum Epist
larum . quas a pluribus Episeopis aece eat . in fidei
De te stimo alum ieetendas exhibuit. Uid enim espros t. inquit Augustinus, ruatae eius lucides in violis v sco rami quas pros commemorandas, Hl etiam I gradas vel etiam allegandurpaturitρ Lib. de Gestis Pel. cap. 2 s. Caeterum tantum abest, ut in hae synodo ab istutus fuerit pelagius , ut potius suo semet ore damni rit, quod frequenter Pelagianis exprobat Augustinus, imo inter reliquos Patres , quorum testi-
momi, Pelagianoruin dogma eonfutat quatuordecim illo, Dio soli congrcgato, recenset, e ique nominat lib. I. contra Jul. cap. I. N 7. Muperhoe, inquiens
eap. s. Orieκtales vos Itidices damnent , a Puti Igius damnari timens, eos, qui eruiunt im , dama mi , cum eis, quos damnori, profecto damnandas, Dia id , Dor riginit ore, corde Loavit Hieronymus in Epistola a inter Augustinianas scribit, Annianum quendam Diaconum in hoc Co cilio pelagii partes acerrime propugi alie, quinamve in ille fuerit, inter Scripto. es non convenit, nos lura de illo dicemus cap. a . Hune quidem exitum
abuit nodus Dio spolitana, in qua Magius Patribus sucum sceit; unde Hieronymus in Lildaia Ep si tota miserabilim samotam eandem appellavit. At Augustinus passim Epite os illos excusati audiatur cap. ai. de Cestis Pelagii: Neque boedisti fudissemeritio vel negligratiam , - conniv. ηιiam, vel, quotadb eis Audi abhorrree eertismum ost, imploram do
murum conscismi , sed eorum judicio pro motio a p. ohato , atque laurito , Pelagias tam n apis eos, quibus amplius, certiusque notus es, non mih videtur ecte purgaras. Plura etiam de his habet lib. I. contra Jul. cap. s. Sanctas Prosper initio Poematis contra Ingratos haee de laudata synodo canit t. i-- non segnior inue Orientis Rrctortim cura emicuit: cap timque nefandi
Dogmaris auctorem crestrinxit lege; nena commentum damnare suum , ni se coipore christi Ahunti, em frem masset grege ei Dei, Lene quirim M umiumque ma os tolerasse videtar Ddictam e Sed functa fides exemine in illancit oborturum diro de femine prolim. T, pectum namque est,iυino O munere eruti , ω licet in re tem det in s bestia pernam ,
τὸν fidi a scam huius tenus et eo dem,
Ipsa tamen propriam germen damnodo necaret , Oremulum extingu ns sobolem , quam protiati ore
Meminit huis, synodi motius Cod. LIV. Erravit vero se thus Calvisus, seribens in sua chronologia ad annum I s. Pelagium in hae Synodo haereseos
eonvicium , ac poenitudine duebam eandem eiurasse , atque ad Catholicorum partes accessis Se Ietenim Haer resarcha id, quod negavit ore, eorde servavit ; nam quod Dertis eius amathematigaris, in literis eius indie tur
Verba si)nt Augustini in laudato libro contra Julian. Hanc synodum exeunte hoc anno celebratam fuisseeY Lueiani Presbyteri Epistola de Inventione Compori, sancti Stephani apertὸ eonstat. Seribit enim seria sexta . Tertio Nonas Decembris consulatu Hon
rii X. Theodosi VI. A q. sibi per somnium prot
marturis reliquias revelatas, itertimque feria sexta
sequenti id sibi contigisse. Quod clim in irrita septimuma eadem die, O hora aeeidisset, Hierosol iam se contulit rem Joanni Episcopo manifestaturus, a quo sepulchri locum quaerere iussias fuit, quinum invenisset, statim, inquit, renvinciami viscopo, eam emeia tiris, quae es Di potis, SDodam agens, qui assampsit fetum Δει adios viseepos Uisiberiam de S suste EDatheriam de Imicho, 3 quibus VII. Kal.
Januarias Sacrae Stephani exuviae summa cum pompa alio translatae sunt. Ex his colligitur, sx nodum memoratam celebratam fuisse intra δeeimam octavum diem, S vigesmam quintam Decembris. χω ve id duo Eleutherii Luci anci memorantur , &unus tantum Eleutherius nominetur inter Synodi Patres ab Augustino fle alter ab eodem Eutonius dicatur, alterutri codici errorem irrepsere certum est.
48쪽
orosus id temporis reditum in Africam ad Augustinum adorirabat, qua occasone Avitus, qui Hiero lymae contra Pelagium oroso favorem prastiterat, per hune ipsum ejusdem Sancti Martyris reliqui rum fragmenta ad Episeopum Braearensem misit, ut ex eluciem Auiti Π pistola patet, quam Baronius suis Annalibus inseruit. Mirum autem dictu, quanto moerore perculsi sint Eros, & Lararus , qui inanem operam 1e posuisse eognoscerent, Pelagio per dolum absoluto. Sed animum minimὸ despondente literas per eundem Orosium ad Africanos Episcopos misere, quos Palaestinae Synodi gesta perdocebant. Interea Anno Ict pelagius datis ad amicos lite' tis approbatam suam ipsus sententiam ab Episcopis Didipoli eloriabatur: cuatuordecim, inquit, ut eo rem sententia definitio nostra e probasa est, qua diximus, posse hominem sies peccaro esse, Dei mandarafariu eustodire, si velit. Quae sententia contradictionis os confusoaeperjudit, o omnem in malum conspiransem societatem at inviam separavit. Apud August. cap. bo. de Gestis Pel. Illud autem in primis euravit, ne gesta eiusdem Synodi tam properὸ publicarentur, neve Romam ad Innocentium transmitterentur.
Quarὸ Augustinus novas haste Haeresiarchae versutias increpans: Et tamen, inquit, vi tu earnalis vim tofi taris, o elationis volat, nsortim tarditate' rara re eritiae praeedens in murias hominam praevolat Lib. de Gest. Pel. capso. Cum veth ab uno sibi Augustino timeret, citius vim in quatuor eontra se editis libris nimium expertus erat, brevissimum quidem suae defensonis Synodo approbatae exemplum per ci vem Hipponensem ad eundem Antistitem transmisit. At res archa illa victoria tumidux universum inHieronymum amarulenti animi virus evomuit sylo, gladioque eundem persecutus. Quidam per di torum cuneus Haeretico impens iis fauens religio
ses viros, ae si ininas, quarum curam Hieronymus
gerebat, aggressus Diaconum interemit, saeibusque admotis innasteria incendit. Hi ercinymus, ut ait
Augustinus in fine libet de Cesti, Pelagii, vix in
turrim munitiorem arrepta iuga vitae consuluit. Ob haec aeriter negligentiae, vel conniventiae Joannes Hierosolumitanus ab In noeentio Pontifice reprehensus est; quae eum laudatus Augustinus retulisset,
expectandum, inquit, quid illis fruere, austri Episcopi de
his tantis matis agradum erisimos, quilus eos dis πιlari posse quis eredes e Sed & scripti, in Hieronymum idem infremuit ; nam libros dialogorum 1 Sancto Doctore scriptos editi, quatuor de liberti arbitrio libellis consulare conatus suid Hos vero libros contra Hieronymi volumina a Pelagio editos fuisse ex Juliani verbis eoiligo, qui lib. 4. Oper. Imp. cap. 87.
apud Augustinum sie habet: Adram ilii operi a cuth lico viro, Pelagio, ni miratusfareus, obesatum est. At nullum aliud oput a Pelagici poste, seriptiim suis se, testis est Sanctu, Augustinus in Libro de Gratia Christi eap. s. & seq. De his quoque libris seti-hit Innoeeotio idem Pelagius r Legant etiam ναmsm5ιm opusculum , quod pro libero κωρ, adibitrio edere compas sumus. O arn. scent , quam iniquρ nos nega. tione grariae i amne gessieris. Apud Augustinum ibid. cap. 4 I. Has vero libros editos post Synodum Dicispolitanam . nempὸ hoe anno Als. testatur Sanctu, Auetustinus hee scribeas lib. de pecc. rig. cap. I
Ia eisdem quivd libris O co rara ρ erati edi laminparvulos tra tam loqιitur, se de gestis Palamna s nati Hortatari usi rat , qai se tenent, veraciter damnasse
potus est, O absolutionem fisam factendo furaras est.
sed novu e et As pelagianus nos in Ciliciam vorati interim Oroso sancti Stephani relici uias ex Asia in
Asrieam deferente , de quo paulo post iterum sermo redibiti
Theodorus Episcopus Mopsuessae pro Felagio com
tra Beronymi Dialogos sicribit. Eiusdem I brorum fragmenta contra Augustinum pro originali peccato e/iminando ex codice ML
Novum Pelagianum exhibeo, & eum quid1n,
cui ob saei ar, ac profanae eruditionis copiam caeteri pelagiani superboliun ingeniorum fasces sis mittant, imm3 nee eadem cum illo die nominentur. Florebat tune in Oriente Theodorus Epistopus, quem universi illius aetatis patres ob eximiam do trinae saream veluti oraculum suspiciebant, qui cum vivens acerrimὸ Pelagianos defenderit, ae mortuus graves poste, turbas Ecclesiae dederit, ut alterci v
lumine dicturi sumus, paucis fila nobis deseribendus venit, cum praesertim Baronilis, Jansenius, Vossus, Usserius, re alii, qui Pelagianarum rerum Histo riam diligentissime concinnat unt, insignem hunc P
lagianum non cognoverint, quodve magis mirum vi
detur , nee ipse Photius rei totius scriptor iὰ obse vaverit. Patria illi suit Antiochia; etenim in Synodo Nopiuestena anno 1 so. iussu Iustiniani Imperatoris
celebrata, ut resertur Collat. s. Simodi V. cum seniores quique interrisarentiar, num Theodori Episcopi nomen sieris diptychis insertum quandoque legissent, respondit Anatholi ut principalis 1 raeodorum veterem Antiochmiam nostra civitatis Episcoptim nescio in sacris
dymphis recitari. Un, eum Joanne Chrysinomo Libanii celeberrimi apud Antiochenos sophistae , atque Andragathii philosophi auditor sitit. Dein s
renses causas aggressus ver ha elientibus vendidit, aetribunalibus inservivit. Cum vero Chrysostomus
to relicto Monachum induisset, hoc ipsum The
doro supra editeros amicissimo persuast. Erat Theodorus, inquit Soromenus lib. 8. cap. a. osacrorum
libroram, O aliarum disciplinartim, Metorum, ae Thiala primam suscientremous O initio quion ubi iacia disset in divisas lupi, meam sacris viris conversaretur , illud vi genus appronrit, O krbicum conversationem damnavit. Verum paulo post monastieae disciplinae pertaesus urbem, ac sorum repetiit, & selitariae vitae ser nuptias apparavit. At Jonnnes Chrysostomus his proia eo itis Epistolam ad Theodorum misit,eμ pNU, Osresias diliniorem , quam mens humava capere meat, qua ille lectu resipuit, ac rursus relictis fricaltatibus,ct abdicaris nuptiis, e siliis Baereis acquies tendoser,atus est, ct ad philosophicam vitam roresus: Verba sunt laudati Soromeni. His similia reeitat
etiam socrates t ib. s. c. . Qui narrant, Theodorum ad meliorem siugem reversum Carterio, ae Diodoro Magistris sacrarum literarum seientiam brevi ita aiaseeutum , ut universos in si i admirationem traxerit.
Diodorus interim ad Tarsensem Beelesiam in Cilicia evectus suit, qui anno agi. syn dum Constantinopolitanam subscripsi, itemque Antiochenam sub Meletio, ut patet ex literis Dam, si ab Holstenici collectis, Ae ab Eminentissimo Franei seo Barberincisaerae eruditionis studiosssimo Principe publicatis.
Mortuo Olympio Episeopo Mopsuestiae , qui uni eum Diodoto Concilio laudato apud regiam Urbem C a interluit ,
49쪽
internit, Theodorus Antiochenus illius urbis sacris duas utriusque Citieiae Metrvoles eaeteras Provinia praepositus suit, seditque quartus a Protogene elus dem sedis Episcopo. Mopsuestia celebris urbs erat
in secunda Cilicia , ωatis domicilium Mopsi ex Ammiano Marcellino liti io. ubi inter tres illius pro vinciae urbes insgniores eandem nominat. Plinius lib. s. cap. a . describens Ciliciae oppida ait: Mis liberam Pyramo impositam. Procopius etiam lib. s.
d. aedificiis Iustiniani Mopsuestiam Pyramo alluiser ibit. Straboni lib. r s. dicitur As, . a, prasi times Mopse diceres, inseruit latino textui interpres Casiu- bonus, enim lares fgniseat. Sanctus Hieronymu, in Epitaphio Nepotiani cum Plinio Mopsum a pellavit , loquens enim de morte Constantii Imper toris Ariani ait: In Mopsi viculo msriens magno dolore hosti reliquis imperium. Erat hie viculus in agro Mopsuesteno aquis undique scaturientibus irriguus ad radices Tauri Montis, unde Mopscrinas , vel Mopscrenae nomen loco impositum , ut videre est in Chroniet, Hieronymi, N Idalii ad consillatum Tauri , 3e Florentii. Socrates in sne lib. a. NM omenus libro s. cap. r. scribunt Constantium obiisse adfices Mops, nam Graeci sontes appellant. Ch. onicon Alexandrinum ait: consumtius initio IV Indictites, drauη iuris sibi Itiliari caesuris insidiis conciatus a Tarso Ciliciae ud Mopsi fontes veniens oc. moritur.
Iῖusebiu, Anno DCCCXXXV. edit. Maligeri in Chronico ait: Mopsis rem Oit in cilicia , a Do Mc scroe, O Mopsiustia , ut plane distinera veluti loca
recenseat, quae miramur Henricum Valesium in notis ad lib. ar. Ammiani non observasse Pelagius II.
Papa Mopsuestiam ignosti m loeam nuncupavit in Epistola . ad Episcopos Histriae, verba damus in
Disert. Hist. de S, nodo V. cap. Ir. quae quidem intelligenda sunt facta comparatione eum nobilissimis urbibus; nam Ammianus post Tarsum, & Anarambum utriusque Ciliciae Metropoles eandem nominat, neque alias Citieiae urbes inferiores commemorat. Antoninus Pius Imperator eiusdem urbis privile a nova adprobatione rata habuit , quae & Hadrianae cognomen sortita est, ut ex hae inseriptione apparet.
Recitat hane inscriptionem Magnus Romanae an liquitatis instaurator Onuphrius noster Vercinensis
in Commenti Fastor. ad annum Urbi, DCCCXCIILIu itio synodi Mopsuestendi anno sso. iussu Justiniani celebratae dieitur: In Mopsessis colonia chri baxissima. Ex his ergo nobilita, illius Urbis intelligitur. Tempore etiam Vinii erat libera Civitas, uti pro
dii me notavimus. Cleri vero, ae civium nobilitas coli igitur ex laudata Synodo, quae collationi f. Synodi U. inseruiit, ibi enim nominantur Cives mites , Palatini &c. Ex quibus iterum Mopsuestiam: Mopsuerene distinctam esse apparet, illa enim n bilis fuit Romanorum colonia, haec vero viculus in agro Mopsueste . Huius igitui Urbis, quae postelae civitates, di antiquitate, & nobilitate superabat, Eeclesia Theodoro Antiocheno tradita fuit. Co tigit eiusδem Episcopatus prope annum 3s I. Nam Theodoretus Mopsuesseni eximius Ancomiastes striabit , mortuos eodem sere tempore Theodotum Patriarcham Antiochenum, & Theodorum Mopsueste-num , seque cum utriusque vitae termino historiae quoque suae snem imponere, ibi vero tradit Theod rum triginta sex annos Ecelesam illam rexisse, quare
eum Theodotus obietiit anno Aa . ut lib. a. cap. I. ostendemus, s per triginta sex annos retrocedamus ,
statuentur initia Theodori Episcopi circa annum gor. In synodo C. R sub Nectatio Areadio IIL de Honorio II. Conss. anno 3o in causa Bostrenae Leelesae in Arabia sedit cum aliis Episcopis The dorus Mopsuestenus, ut ex actis synodalibus apud
Baliamonem pag. 6 r. Edit. Parisiensis eoil agitur Theodorus innumera tenὸ volumina exaravit , omnesque haereses acerrime vel l icavit, adversas Ari num , O Eanomiamm dogma quasi in acie cistans, nec
non iunocinium inestinarii compescias, describitur a Theodoreis in calce Ecclesiasticae Historiae, Origenis etiam paradoxa eundem consutasse , in fine sui breviarii Liberatus testarum reliquit. Caeteriam dum plus iusto ingenio indulget, & antiquiores semitasiastidiens novam viam stemere tentat, in absurdis mos errores lapsus haeresum magister evast a etenim N Pelagianis, & Nestorianis nova dogmata procudit; de Nestorianis inserius id nobis ostendetur, de Pelagianis hoc modo probandum est. Primum, ae veluti capitale Pelagianorum dogma suit, Adam mortalem factum, qui sivἡ peccaret, suὸ non peccaret, erat moriturus, hoc enim haereticorum assertum a Sanct Aunistino inter paradoxa Pelagiana priori loco resertur Epist. ios. N in synodo Africana primo itidem loco damnatur, ut eap. I 3. e stabit; porro hunc errorem primus per ea tempora docuit The
dorus , dein Rufinus, ae postremo Pelagius, sociique; horum testis venit Marius Mercator, qui Pela gio ipsi, ae Juliano convixit i extat eiusdem libellus contra Julianum M. S. in Bibliotheia Vaticana inter
volumina Palatina mure a 3 quem Commonitorium idem nominat, ac Piniae Presbytero nuneupat ubi
pag. 3. haee scribit : Quaestio contra catholiram fidem apud non lios Saroram, inpraeeipu/ in Gheia a The dore quondam Episcopo oppidi Mopsuesseni iamdudum
mota nune rue penes piscos eorum admodumst oestur,
nec ea palam profertur , sedas ipsis, qui de ea fomit
tar , velut caseolicis intra Ecclesias tinerim rei tur ; . Gogenitores via licet humani generis Aiam, O E mmortales a Deo creatos , nee quenquam posterorum fas
praemiricatione transgressos lassisebes sibi tantum nocui se , se mandati reos apud Deum fecisse, Atreum peritus
Ilum. Hinc ineptam, O non minus inimicam να fidei quaesionem fab sanctae neredulionis enuclasso Romanae E Aesia summo Tomi re Rufinas quota natione Drus Roma primus invexit, O tit eras argutasse quidem at rivis imidia maniens per se proferre non avisis Tetigiti gente Britontim Monaciram decipit, eumque ad praeiudium apprimi ιmlma, atque institvit impinri,anitatem Oe. Ex quibus patet, Theodorum pelagianorum magistrum fuisse , unde factum est, ut ει- laxius contr3 Hieronymum , R Julianus conir Augustinui, ab eodem suppetias tulerint, unumque habuerint in ore idente damnati Patronum in Oriente, ut ex iis, quae nobis postea describentur , apparebit. Hic Mercator, cuius testimonium laudavimus. ab
50쪽
Augustino nominatur in libro de octo quxstionibus ad Dulcitium in solutione quaestionis tertiae, ubi ait r
ne illis avitem, qui νου emar m n ibus in quiadum Ep. mia, quam seripsi ad filium meum nomine Mercat rem,ma incipit, Proeul dubio notissimum vobis, eum mee futui rei de sis bustam quaestionibus Pesagiamoram, Mi nuant , mortem esse peccaro retriturum m. Possi diu, in lagice seriptorum Augustinensum contra Mialagianos eiusdem Epistolae mentiorem facit, sed
Mereatorem Episcopum nominate AE Mercarorem Episcopum contra eosdem una. At anno ΑΙ eum Sanctus Augustinus scripsi librum illum ad Diaeitium,
Mercator nondum erat Episcopus, neque enim filium, sed Datrem eundem nuncupasset ν Constat autem ex laudato Augustini testimonio, hune Mereat rem esse eundem, cuius eommonitorium contra Julianum adduxi, nam ibidem memoratam tantum quaestionem contra haereticum agitat, nem se sine Adam mortalis factus, de qua Sanctum Doctorem consuluit. Haec libuit adnotare, quia hujus Mere toris testimonio non semel utemur, nostraque commentaria secretiora, atque hucusque ienota iudὸ nonnulla deproment. Harum quidem rerum notitiam
debeo eximiae, ac singulari eruditioni Eminenti Emi Cardinalis Bona, qui cum Romae essem , libellos M iii Mereatoris mihi prorsus incognitos patefecit, imgendosque iussit, quos etiam exseriptos, ae in Galliam abs se missos , a sermavit, quae hic inserere libuit , quod insenui si, fateri, per quos profecerim. Pelagiam eum se 1 Hieronymo, di Augustino adversariis seriptis vellicari cognovissent, Theodoti Mopsuestent patrociuium implorarunt, ad quem etiam Hieronymi dialostos recens quid1n publieatos detulere 1 Ille scientii tumiduη, quo solus sapere
videretur, aliorum ingenia despiciens, sita tantum probabat, quar/eontra tres Hieronymi libros satis
iustum volumen in quinque libros digestum procudit
tib Me titulor covita agerentes,peccare homines natu ra, non voluntare. Hi Theodori sitiri Photii ita te supererant . cuius verba ex eiusdem bibliotheea codice 277. nuc referre non pigeat, quAd rem nemini
hucusque Obseruatam, nee ipsmet motio scribenti notam aperiunt nullus enim hucusque scivit, Dial sos Hieronymi impumatot suisse a Theodoro Moi sueste Verba Photii sunt: s Leetum est o a The ''dori Anti heni, qui Mopsuestenus ille Episcopus est , ut ex eius quibuslani Epistolis colligimus,' hoe titulor tacitra asserenses ccare homines natara , non vestimate ; Ea disputatio quintiue libris absolvi- tur, quos adversus oecidentales me labe insectos, V seripsi ; IMὸ enim oriundum haeresis huius auth rem in orientis modo restionibus versari, libro que de recis se excogitata haeres compostos ad po- pulares suos in patriam transnittere narrat, ut Iam ibi mutas per hane attem in suam pertraxerit sen- tentiam, integrasque adeo Ecelesias absurdis illis imbuerit opinionibus; tam vero illorum librorum' Authorem, sive nomine, cognomine incertum , ' appallat. Hune etiam quintum Evangelium eonsn-
xis, illudque se in Eusebii palestii i bibliotheeis
reperisse ait 3 retem praetere, divini, ae veteris ' testamenti versone, quam septuaginta Interpretes ' simul convenientes ediderunt, ut 3e symmachi , de Aquili, aliorumque interpretati ae propriam quamdam suam, novamque eonficere auiam , cum ' neque Hebrater lingui , ut illi, a puero assuevi L 'set, neque mentem Saerae Seripturae didie isset, He-
braeis tantummodo quibusdam abiectae sortis in disi eiplinam se tradidisse,atque hinc propriam sbi edi-V tionem seribere aggressum J Haec ille. Ceet 3 hie
Hieronymum deseribi nemo non videat. Erat ille Dalmata, &ex incidente in Oriente sedem locarat, ae satino sermone apud Graecos libros Dialogorum exaraverati Cum verA reperti in Caesareensi apud
Palaestinam Eusebii Bibliotheta quinti Evangelii illum arguit, libros Dialogorum notat, in quibus Hieronymus illius Evangelii quinti mentionem ha bot, quod itidhn i Juliano Pelagiano Episeopoeidem erimini datum est in opere imperfecto Augis Glini lib. q. eap. 8 . qua fiducia, inquit, tu eum Hieronymiseripla collaudes, diras in christo non Diste peccetum, eώm isse in Di ego illo, quem sit nomineta fiet, O crisiatili mira , o ut tes fidem deeridi, venustare eamposuit, etiam quinti Evangelii , quod a se
tradituram dieit, sesimonio nitior ostendere, cissum non solum natur e , --m etiam Miknt tum hulnisse
precarum , propter quod se regnoveris Damis lupti ut editaeniam e Sed mera his fuit Pelagianorum eatum nia , ut patet ex Hieronymi libro Dialogorum tertio initio sese his scribentis. Bi Εωangelis juxta in vis, quod chati eo quid , Droque Iermine , sed intrateis literis scriptam es, quo utuntur usque hodie NaUrani, secundum Apostolos, si ut-rique utiturarat, Data Matthaum , Dod oe in caesareensi habereν Bibliotheca, norat historia; Eue mere Domini, o frenes e us dic bacit ei, Ioannes Baptista baptaris in remis rem peccarorum , eamvis, O bapti emur ab eo: Dixit autem eis;
id Ruoi, ut vasum baptiυν ab eo e Nys forte Me ipsam quod dixi, tenorentia es. Huius Evangelii
Nararaenorum meminit alibi sanctus Doctor, praecipue lib. . Commenti in Natth. in cap. 23. In Evas
Dio , inquit, quo aramur Haeter amina filis Barachia filiam JGaua repmmas scrinum , quam Hieronymi sententiam habes in Breviario Romano in tertia te tione ultimi nocturni in sesto sancti Stephani Prot martyris rerum mentitur Julianus, dum qui tum illud Euangelium 1 Hieronymo translatum di cit , neque Theodorus id vitis vertere debuit Hier nymo , qui quintum illud Evangelium non approbavit , sed illius se usum testimonio dicit, quo pelagia
norum dogma de impeccantis etiam a Nararaena Ee
etesia damnatum f. isse ostenderet . addit enim : Quiabus testimoniis, si non uteris is uasoritatem, utere a tem ad antiquiautem, quid omnes Melisias ita viri senserint. Denique eum novam seripturae saerae transi
tionem earpit, iterum Hieronymum designat, ille enim post septuaginta Interpretes, post symmachum, di Aquilam Damasci Pontifice iubente vetus testamen tum Graecae fidei raddidit prob, ta modo Eeelesi interpretatione. Horum tamen inlumnias repellit sancistus Doctor non uno loco praesertim in Apologia soeunda eontra Rusnum; Illa notanda sunt 1 quod βο- Graecos post Irptuaginta editi eis, iam chriai
Evangelio corr cauate, Iuderus Aruilla , o Symmachaso Theodotion Iudai res haeret ita sint recepti, qui mal-tumVeria Salvasoris sabdola intrepretatione calarunt, vir tamen in hexaptis balentur apis Mesestiti , cir explanantur et g elefacticis miris , Dors ninis era christi arus de mentitus chrisi is natus, O ,exillam erucis in mea fronte portans, eriti stadium fuit omissa repe tere . depravata eorrigere , Iaeramenta Delema
pura, ct fideli apreireser-ne, ,el a fastidiosis, vel a malignis lector si non debeo νσrobari ρ Et his patet, Theodorum contra Dialogorum libros seripsi